บทที่ 3 ผู้บุกรุกจอมยั่ว

บทที่ 3 ผู้บุกรุกจอมยั่ว

“ป้านวนคะ ป้านวน ป้าเห็นหมอนั่นหรือเปล่าคะ”

“หมอนั่น ใครคะคุณหนู” ป้านวนถามเพราะไม่รู้ว่าคนที่คุณหนูของเธอถามหมายถึงใคร

“ไฟค่ะ หมอนั่นของโรสหมายถึงไฟ” เธอขยายความ

“อ่อ คุณทนาย คุณหนูไปดูที่ห้องทำงานของคุณท่านหรือยังคะ”

“ไปมาแล้วค่ะ แต่ก็ไม่เจอใครแล้วโรสก็เดินวนรอบบ้านครบหนึ่งรอบแล้วแต่ก็ยังไม่เจอหมอนั่นอยู่ดี ป้ารู้หรือเปล่าคะว่าหมอนั่นอยู่ที่ไหน” เธอถามป้านวนอีกครั้งเพราะไม่รู้จะไปตามหาเขาได้ที่ไหนแล้ว

“ถ้าไม่อยู่ที่ห้องทำงาน งั้นก็น่าจะอยู่ที่บ้านค่ะ”

“บ้านเหรอคะ” โรสทวนคำพูดของป้านวน แล้วเธอจะไปตามหาเขาได้ยังไงเพราะบ้านเขาอยู่ไหนเธอก็ไม่รู้จัก

“ค่ะ บ้าน คุณหนูไม่ลองไปดูที่บ้านคุณทนายดูละคะไม่แน่อาจจะเจอคุณทนายก็ได้”

“จะไปดูได้ยังไงละคะ โรสรู้จักบ้านของหมอนั่นซะที่ไหน” เธอตอบป้านวนด้วยหน้าบูดๆ ป้านวนพูดยังกับว่าเธอรู้จักบ้านหมอนั่น

“ป้าลืมไปเลยค่ะ ว่าคุณหนูพึ่งจะกลับมา” ป้านวนพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ ก่อนจะบอกทางไปบ้านของทนายหนุ่ม “บ้านของคุณทนายก็อยู่ติดกับบ้านเราตรงนี้เองค่ะ” ป้านวนชี้มือออกไปทางด้านซ้ายของกำแพงบ้าน “แต่ถ้าเดินออกไปทางหน้าบ้านมันจะไกล คุณหนูใช้ทางเชื่อมที่อยู่ตรงโรงจอดรถก็ได้ค่ะ ใกล้กว่ากันเยอะ”

หลังป้านวนบอกทางโรสก็รีบเดินออกมาจากบ้านแล้วตรงไปที่โรงจอดรถก่อนจะมองหาประตูทางเชื่อมทันที

“นั่นไงเจอแล้ว” เธอเดินเข้าไปที่บ้านของเขาโดยผ่านประตูทางเชื่อมที่ป้านวนเป็นคนแนะนำมา ก่อนจะเดินไปจนถึงตัวบ้าน บ้านของเขาเป็นบ้านสองชั้นหลังใหญ่แต่ก็ยังเล็กถ้าเทียบกับคฤหาสน์ของเธอ

“เป็นทนายรวยขนาดนี้เลยเหรอ ดีนะที่มีทางเชื่อมถ้าต้องเดินจากบ้านฉันมาถึงบ้านหมอนี่ฉันได้ตายพอดี แดดประเทศไทยร้อนเป็นบ้า” เธอแอบบ่นกับตัวเองก่อนจะเปิดประตูบ้านของเขาเข้าไปโดยไม่ได้ขออนุญาตใครเลย เพราะเธอไม่เห็นใครให้ขออนุญาต

“มีใครอยู่มั้ย” โรสส่งเสียงถามแต่ก็ไร้เสียงตอบรับ เธอเดินไปเปิดห้องนู้นห้องนี่จนทั่วทั้งชั้นหนึ่งอย่างกับเป็นบ้านของตัวเอง “บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้แต่ไม่เห็นมีใครอยู่ แต่บ้านไม่ได้ล็อกก็น่าจะมีคนอยู่สิ หรือว่า” เธอมองไปที่บันไดที่ขึ้นไปชั้นสอง ก่อนจะเดินขึ้นไปทันที

“แล้วห้องหมอนั่นคือห้องไหน” เธอมองดูประตูห้องก่อนจะเลือกเปิดห้องๆหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด

“โอ๊ะ เก่งจังเลือกถูกด้วย” เธอรู้ว่าห้องนี้เป็นห้องของเขาแน่ๆ เพราะโทนสีและบรรยากาศของห้องบ่งบอกว่านี่เป็นห้องของผู้ชาย เธอสอดส่ายสายตามองหาเจ้าของห้องแต่ก็ไม่พบเขา เธอเลยเข้าไปในห้องของเขาแล้วสำรวจห้องของเขาอย่างถือวิสาสะ ระหว่างที่กำลังสำรวจห้องของเขาอยู่เธอก็ได้ยินเสียงน้ำดังมาจากห้องน้ำ

“หรือว่าหมอนั่นอาบน้ำอยู่งั้นเหรอ” เธอไม่ลังเลเลยที่จะเดินผ่านห้องแต่งตัวของเขาแล้วไปหยุดที่หน้าประตูห้องน้ำ เธอยืนมองประตูห้องน้ำสักพักก่อนจะคิดแผนแกล้งคนที่อยู่ในห้องน้ำออก

เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าของเขาก่อนจะเปิดประตูแล้วดันเสื้อผ้าของเขาไปอีกฝั่งเพื่อให้มีพื้นที่พอทีเธอจะพาตัวเองเข้าไปอยู่ในนั้นเพื่อซ่อนตัว

เธอพาตัวเองเขาไปอยู่ในตู้เสื้อผ้าแล้วปิดประตูตู้ให้เบาที่สุดแล้วเอาหูแนบกับตู้เพื่อฟังเสียงภายนอก เธออยากรู้นักว่าถ้าเขาเปิดประตูตู้เสื้อผ้ามาแล้วเจอเธอเขาจะตกใจแค่ไหน

“ไอ้บ้านั่นทำไมไม่เปิดตู้สักทีนะ” เธอบ่นเบาๆ เพราะเธอรออยู่นานเขาก็ยังไม่เปิดตู้เสื้อผ้าสักที หรือว่าเขาจะเตรียมเสื้อผ้าไว้ข้างนอก แล้วตอนนี้ก็แต่งตัวเสร็จแล้วใช่หรือเปล่า เธอเลยตัดสินใจจะเปิดประตูออกมาดู แต่ดันเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาเปิดตู้เสื้อผ้าพอดี

“กรี๊ดดดดด” เธอร้องกรี๊ดเสียงดังไม่ใช่เพราะตกใจที่เขาเปิดประตูตู้เสื้อผ้า แต่เธอร้องกรี๊ดเพราะบางสิ่งบางอย่างที่กำลังจ่อหน้าผากเธออยู่ต่างหาก นี่เขามีปืนด้วยเหรอ

“เธอเองเหรอ” เขาพูดเสียงเรียบก่อนจะลดปืนลงหลังจากที่เห็นว่าเป็นใคร “มาทำอะไรที่นี่ แล้วเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง”

“นะ นายมีปืนด้วยเหรอ” โรสยังคงตกใจกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่อยู่ ก็เลยเผลอพูดตะกุกตะกัก

“แล้วเมื่อกี้เห็นว่าเป็นอะไรละ” ไฟยังคงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง นั่นทำให้เธอที่ใจไปอยู่ที่ตาตุ่มในตอนแรกเริ่มได้สติ

“นายกล้าดียังไงถึงได้เอาปืนนั่นมาจ่อหัวฉันแบบนี้” ตอนนี้เสียงของเธอเลิกสั่นแล้ว และความมั่นใจก็กลับมาแล้วเพราะถ้าเขารู้ว่าเป็นเธอ เขาก็จะไม่กล้าทำอะไรแบบนั้นกับเธออีก เพราะฉะนั้นเธอก็ไม่จำเป็นต้องกลัวเขาอีก

“แล้วใครใช้ให้เธอไปอยู่ในนั้น โชคดีที่ฉันไม่ยิงออกไปไม่งั้นเธอคงกลายเป็นศพไปแล้ว” เขาบอกก่อนจะเดินเอาปืนไปเก็บในลิ้นชักตามเดิม

“นี่นายพูดกับฉันแบบเป็นกันเองเหรอ ทำไมไม่พูดแบบสุภาพกับฉัน” โรสถามออกไปหลังจากพึ่งสังเกตว่าเขาไม่ได้เรียกเธอว่าคุณหนูแบบในตอนแรก

“จำเป็นด้วยเหรอที่ฉันต้องพูดจาสุภาพกับผู้บุกรุก แล้วเธอยังไม่ตอบเลยนะว่ามาทำอะไรที่นี่” ไฟตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ติดจะโมโห

เวลาเธอได้ยินเขาพูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์แบบนี้ทีไร มันทำให้เธอหงุดหงิดและอยากเอาชนะเขาอย่างบอกไม่ถูก

“นายไม่รู้เหรอ ว่าฉันมาที่นี่ทำไม“ เธอเดินไปหยุดที่ข้างหลังเขาก่อนไปใช้มือบางลูบไปที่หลังของเขาเบาๆ “หุ่นนายนี่ดีจัง” เธอไล่มือบางลงมาเรื่อยๆ จนถึงขอบผ้าขนหนูที่พันอยู่ที่เอว ก่อนจะใช่นิ้วเล็กเกี่ยวที่ขอบนั่น และคิดว่าจะดึงออกแต่ก่อนที่เธอจะได้ทำอะไร เขาก็หันกลับมาแล้วจับมือเล็กของเธอไว้ก่อนที่เธอจะได้ทำอะไร

“เธอจะทำอะไร” เขาถามพลางจ้องหน้าคนมือซน ที่ตอนนี้กำลังใช้มืออีกข้างที่เป็นอิสระลูบไปที่อกเขาจนเขาต้องจับมือเธอทั้งสองข้างไปรวบไว้ที่ข้างหลัง

“ทำไม ฉันขอจับนิดจับหน่อยไม่ได้เลยเหรอแค่นี้ก็ต้องทำเป็นหวงด้วย” เธอพูดด้วยสายตายั่วยวน แต่เขาก็ยังไม่สนใจ

“บอกมา ว่ามาทำอะไร” เขาถามเธออีกรอบ เพราะเขาไม่อยากอยู่ในสภาพแบบนี้นานจนเกินไปเพราะการที่เขารวบแขนเธอไปไว้ที่ข้างหลังมันทำให้หน้าอกของเธอดันออกมาจนชนกับอกของเขา

“มาหานายไง ไม่ได้เหรอ” โรสพูดพร้อมกับจ้องหน้าชายหนุ่ม เขามองสำรวจเธอนิดหน่อยก่อนจะดันตัวเธอให้ถอยออกไป

“เธอคิดจะมายั่วฉันด้วยการแต่งตัวแบบนั้นเหรอ ฉันคงมีอารมณ์หรอก” เธอก้มมองเสื้อผ้าที่ตัวเองใส่ก่อนจะแสดงสีหน้าหงุดหงิด วันนี้เธอใส่เสื้อยืดคอกลมสีดำพอดีตัวกับกางเกงขาสั้นธรรมดาเธอก็แค่แต่งตัวตามปกติเพราะตอนแรกไม่ได้คิดว่าจะมายั่วเขาไง “จะบอกได้หรือยังว่ามาทำไม” ไฟถามย้ำอีกครั้ง

“ชิ ฉันจะมาบอกนายว่าคืนนี้นายต้องพาฉันออกไปข้างนอก” เธอบอกธุระของเธอออกไป เพราะเห็นว่าไม่มีประโยชน์อะไรที่จะยั่วเขาต่อ

“ที่ไหน”

“P Club” เธอบอกสถานที่นัดเจอของเธอกับเพื่อนๆ

“อืม หนึ่งทุ่มเจอกัน” เขาพยักหน้าก่อนจะบอกเวลากับเธอ

“หนึ่งทุ่ม นายจะบ้าเหรอ ฉันนัดกับเพื่อนตั้งสี่ทุ่มจะแหกขี้ตาไปทำไมตั้งแต่หนึ่งทุ่ม” เธอวีนใส่เขาทันที เพราะคิดว่าเขากวนเธอ

“ฉันมีนัดกับลูกความที่นั่นตอนสองทุ่ม ถ้าเธอไม่ไปพร้อมฉันเธอก็ไปเองก็แล้วกัน”

“นี่นายจะบอกว่าที่ให้ฉันไปด้วยเพราะนายมีธุระงั้นเหรอ นี่นายลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าพ่อฉันให้นายมาดูแลฉันเพราะฉะนั้นนายต้องทำตามที่ฉันสั่ง ไม่ใช่ฉันต้องทำตามนาย”​ โรสพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจอย่างมาก แต่เขาก็ดูจะไม่สนใจที่เธอพูด เขากอดอกก่อนจะยิ้มที่มุมปากแล้วพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

“นี่คุณหนู ฉันว่าเธอเข้าใจอะไรผิดไปนะ พ่อเธอขอให้ฉันช่วยดูแลเธอ ไม่ได้ขอให้ฉันไปเป็นคนรับใช้เธอเพราะฉะนั้นฉันจะทำแค่ในสิ่งที่ฉันอยากทำ หนึ่งทุ่มเจอกันที่หน้าบ้านเธอ ถ้าเธอสายแม้แต่วิเดียวฉันจะไม่รอ แล้วก็ออกไปได้แล้ว” พูดจบเขาก็ลากเธอออกมาจากห้องโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดอะไรเลย เธอเลยได้แต่ชกลมชกฟ้าและด่าเขาตามหลังอยู่ที่หน้าห้องก่อนจะเดินกลับบ้านด้วยอาการหัวเสีย