บทที่ 2 การพบเจอที่ไม่ถูกชะตา

บทที่ 2 การพบเจอที่ไม่ถูกชะตา

ณ.สนามบินสุวรรณภูมิ ขาเข้า หญิงสาวแสนเซ็กซี่คนหนึ่งกำลังเข็นรถเข็นที่มีประเป๋าใบใหญ่หลายใบ เธอเข็นรถไปพร้อมกับสอดส่ายสายตามองหาคนที่จะมารับเธอ เธอเดินหาอยู่พักใหญ่ในที่สุดเธอก็มองเห็นป้ายชื่อที่มีชื่อของเธอ เธอจึงเข็นรถเข็นไปทางที่คนคนนั้นยืนอยู่

“นายคือคนที่ถูกส่งมารับฉันใช่มั้ย” หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเพราะเหนื่อยจากการเข็นรถและเดินหา พร้อมกับสำรวจคนตรงหน้า เขาหล่อดีถึงจะมีแว่นดำปกปิดดวงตาไว้อยู่ก็ตาม แต่จากที่เธอเห็นหน้าตารูปร่างยังกับนายแบบ ส่วนความสูงเธอว่าเธอก็สูงอยู่นะแต่พอยืนกับหมอนี่เธอดูเตี้ยเลยทั้งๆ ที่เธอสูงตั้งร้อยเจ็ดสิบ  หมอนี่ต้องสูงมากกว่าร้อยแปดสิบห้าแน่ๆ

“นายสูงเท่าไร” โรสถามขึ้นทันทีเพราะไม่อยากเก็บความสงสัยเอาไว้

“ร้อยเก้าสิบสอง” โรสมีสีหน้าหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิมที่เขาสูงมากกว่าที่เธอคิด

“ถอดแว่นซิ” โรสสั่งให้ชายหนุ่มถอดแว่นเพราะเธออยากเห็นหน้าตาทั้งหมดของเขา

ชายหนุ่มเลิกคิ้วด้วยความสงสัยแต่ก็ยอมทำตามที่เธอสั่ง เขาถอนแว่นออกเพื่อให้เธอมองหน้าเขาได้ชัดๆ

ทันทีที่โรสได้เห็นหน้าเขา เธอก็ได้ข้อสรุปว่าเขาหล่อจริงๆ คิ้ว ตา จมูก ปาก รวมถึงโครงหน้า พระเจ้าต้องตั้งใจปั้นหน้าให้หมอนี่แน่ๆ ถึงได้ออกมาหล่อขนาดนี้ ไหนจะรูปร่างน่าสัมผัสนั้นอีกถ้าเพื่อนๆ เธอได้มาเห็นนะรับรองคงจะอยากลากเขาขึ้นเตียงกันแน่ๆ แต่น่าเสียดายหน้าเขามันดูไร้อารมณ์ไปหน่อย

“อายุเท่าไร”

“ยี่สิบเจ็บ” แก่กว่าเธอสองปีสินะ

“แล้วชื่ออะไร”

“ไฟ” เขาตอบเรียบๆ

“ไฟเหรอ ชื่อดูร้อนแรงดีนะ แต่ไม่เข้ากับหน้านายเลย” ที่เธอพูดแบบนั้นเพราะหน้าเขามันเย็นชายังไงล่ะ

“เข็นรถแล้วนำทางไปสิ หรือจะต้องรอให้ฉันเข็นไปเอง” โรสออกคำสั่งกับเขาทันที พร้อมกับจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง เธอไม่ชอบสายตาเขาที่มองเธอเลย มันไม่ใช่สายตาที่หลงใหลในตัวเธอเหมือนที่ผู้ชายชอบมองเธอ แต่มันคือสายตาที่แสดงออกว่าไม่สบอารมณ์

“กลับ” ไฟไม่ได้เดินไปเข็นกระเป๋าให้โรสตามที่เธอสั่ง เขาเพียงแค่พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ คำเดียวก็มีผู้ชายเดินออกมาจากทางด้านหลังของเขามาเข็นรถขนกระเป๋าของเธอไปแทน ส่วนเขาก็เดินตามผู้ชายคนนั้นไปโดยไม่แม้แต่จะรอเธอ

โรสได้แต่จิปากอย่างหงุดหงิด แต่ก็ต้องยอมเดินตามชายหนุ่มไปอยู่ดี

ไฟเดินนำหญิงสาวออกมาจนถึงบริเวณริมถนนก่อนจะหยุดอยู่ที่ข้างรถอัลพาร์ดสีดำที่เปิดประตูรถรออยู่

“เชิญ” เขาบอกเธอให้ขึ้นรถด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

โรสขึ้นไปนั่งบนรถส่วนไฟก็เดินอ้อมไปอีกฝั่งแล้วขึ้นมานั่งข้างๆ เธอ รอจนกระทั่งคนขนกระเป๋าขึ้นรถขนเสร็จแล้วกลับไปนั่งประจำที่นั่งข้างคนขับ รถถึงได้เคลื่อนตัวออก

ระหว่างที่อยู่บนรถโรสได้แอบสังเกตไฟ ดูเหมือนเขาจะไม่ใช่พนักงานธรรมดาของพ่อเธอแน่ๆ ดูจากลักษณะการแต่งตัวถึงเขาจะใส่สูททางการแบบธรรมดาแต่เธอก็ดูออกว่าราคาของสูทตัวนั้นไม่ธรรมดาเลย แล้วถ้าให้เดาเธอว่าสูทนั่นต้องเป็นสูทสั่งตัดแน่นอน รวมถึงการวางตัวดูก็รู้ว่าตำแหน่งของเขาต้องสูงกว่าอีกสองคนข้างหน้าอย่างแน่นอน แต่เขาก็ดูเด็กเกินไปที่จะเป็นผู้ช่วยของพ่อเธอ แล้วสรุปหมอนี่เป็นใครกันแน่

“พ่อสั่งให้นายมาดูแลฉันเหรอ” โรสถามเขาหลังจากที่สังเกตคนหน้านิ่งเสร็จ

“ใช่” ไฟตอบ เขายังคงถามคำตอบคำ และเพราะการที่เขาตอบเธอแบบนั้นมันเลยทำให้เธอยิ่งอยากแกล้งเขา

โรสถอดเสื้อแขนยาวตัวนอกของเธอออกเผยให้เห็นเสื้อสายเดี่ยวคอวีลึกสีเนื้อที่แทบจะเป็นสีเดียวกับผิวของเธอ เธอหันหน้ามาทางชายหนุ่มก่อนจะยกมือเท้าคาง ส่วนอีกมือก็ยื่นไปจิ้มที่อกแกร่งของเขา

“แล้วพ่อสั่งให้นายดูแลฉันถึงขั้นไหนเหรอ” โรสถามเขาด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่ ก่อนจะไล่นิ้วข้างที่อยู่บนอกของเขาช้าๆ แล้วกระซิบให้เขาได้ยินเบาๆ “ทุกสิ่ง ทุกอย่างที่ฉันต้องการเลยมั้ย” เธอยังขยับเขาไปใกล้เขาขึ้นอีกก่อนจะกระซิบข้างๆ หูของเขา “แล้วนายก็จะดูแลฉันทั้งวัน ทั้งคืนด้วยใช่หรือเปล่า” ทุกครั้งที่เธอทำแบบนี้ไม่มีผู้ชายคนไหนไม่อ่อนระทวยไปกับการยั่วยวนของเธอ แต่เธอก็ต้องตกใจกับการกระทำของชายหนุ่ม เพราะสิ่งที่เขาทำคือ เขาปัดมือของเธอออกอย่างไม่ไยดี

“ขอโทษนะคุณหนู หน้าที่ของผมไม่ได้ครอบคลุมไปถึงเรื่องแบบนั้น แต่ถ้าคุณต้องการจนทนไม่ไหว ผมว่าคุณคงต้องไปใช้บริการที่อื่น” ไฟบอก ความจริงเขาไม่ได้ไม่รู้สึกอะไร มีผู้หญิงสวยเซ็กซี่มายั่วขนาดนี้เป็นใครก็ต้องอยากเป็นธรรมดารวมถึงเขาด้วย แต่ติดที่เธอเป็นลูกสาวของผู้มีพระคุณ ลองเธอเป็นผู้หญิงธรรมดาสิ เขาคงไม่ลังเลที่จะดึงเธอขึ้นมานั่งคร่อมบนตักแกร่งของเขา แล้วทำให้เธอได้ครอบครองเจ้าแท่งอุ่นของเขาอย่างที่เธอปราณนาแน่นอน รวมถึงเขาจะไม่พลาดที่จะล้วงเอาหน้าอกคู่งามที่อวดสายตาเขานั้นออกมาดูดกลืน โดยไม่สนว่าบนรถคันนี้จะมีใครอยู่บ้างก็ตาม

“เชอะ นายนี่น่าเบื่อชะมัด” โรสกลับมานั่งที่เดิมก่อนจะหยิบเสื้อแขนยาวมาสวมคลุมตามเดิม ในเมื่อเขาไม่สนใจก็ไม่มีเหตุผลที่เธอต้องมานั่งโชว์อะไรๆ ของเธอให้เขาดู แต่การที่เขาทำแบบนี้มันทำให้เธอรู้สึกเสียเชิงชะมัด ปกติมีแต่เธอที่เป็นฝ่ายทำให้อีกฝ่ายอยากแล้วก็ทิ้ง แต่หมอนี่กลับผลักไสเธออย่างไร้เยื่อใย คอยดูเถอะสักวันเธอจะต้องทำให้เขาอยากได้ในตัวเธอแล้วเธอก็จะเขี่ยเขาทิ้งอย่างไม่ไยดีให้ได้เลยคอยดู แล้วเธอก็นั่งคิดแผนที่จะจัดการกับเขาจนถึงบ้าน

“คุณหนูมาถึงสักที มาให้ป้ากอดหน่อยค่ะ” ป้านวนที่ยืนรอหญิงสาวอยู่ที่หน้าบ้านเข้ามาสวมกอดเธอทันทีที่เธอลงรถ

“โรสคิดว่าป้าจะไปรับโรสที่สนามบินซะอีก แต่ป้าก็ไม่ไปโรสเสียใจนะคะ” เธอแกล้งทำเป็นน้อยใจ ทำเอาคนอายุเยอะใจเสีย

“โถ่ อย่างอนเลยนะคะคนดีของป้า ป้าอายุเยอะแล้วจะให้นั่งรถนานๆ ก็ไม่ไหวเดี๋ยวนี้ปวดแข็งปวดขาไปหมดจะเดินก็ยังลำบากเลยค่ะ” ป้านวนรีบให้เหตุผล

“โรสบอกแล้วให้ป้าลดน้ำหนักป้าก็ไม่ยอมเชื่อ เป็นไงคะทีนี้เพราะน้ำหนักเยอะโรคก็เยอะตาม” เธออดไม่ได้ที่จะบ่น สำหรับเธอป้านวนเปรียบเสมือนคนอีกคนในครอบครัวไม่ใช่แค่คนงานเก่าแก่ในบ้าน เพราะตั้งแต่เธอจำความได้เธอก็มีป้านวนดูแลมาตลอด เพราะฉะนั้นเธอเลยห่วงสุขภาพของป้านวนเป็นพิเศษ

“ป้าลดแล้วแต่มันไม่ยอมลงเอง” ป้านวนรีบแก้ตัว “ไม่พูดเรื่องป้าแล้วคุณหนูรีบขึ้นห้องไปพักผ่อนดีกว่าค่ะ เดินทางมาเหนื่อยๆ”

“ไม่เหนื่อยเลยค่ะ โรสยังอยากคุยกับป้าต่อ แต่เดี๋ยวโรสขอตัวขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ แล้วจะลงมาคุยด้วยใหม่ ป้ารอโรสนะ”

“ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวป้าพาไปที่ห้อง” ป้านวนจูงมือเธอเพื่อจะพาเธอเดินไปที่ห้อง แต่เธอรั้งมือหญิงสูงอายุไว้ก่อน

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ห้องโรสอยู่ชั้นสองป้าเดินขึ้นไปก็ปวดขาเปล่าๆ รอโรสอยู่ข้างล่างนี้แหละเดี๋ยวโรสลงมาแปบเดียว เธอพาป้านวนไปรอที่ห้องนั่งเล่นก่อน” เธอสั่งให้คนงานอีกคนช่วยประคองป้านวนไปนั่งรอเธอที่ห้องรับแขก ส่วนเธอก็หันมาเรียกคนดูแลส่วนตัวที่พ่อเธอส่งมาให้

“นายมานี่” ไฟเดินมาหาโรสตามที่เธอเรียก “นายรู้จักห้องของฉันใช่มั้ย เดี๋ยวถือกระเป๋าขึ้นไปส่งฉันที่ห้องด้วย” กระเป๋าที่โรสบอกไม่ใช่กระเป๋าเดินทางใบโต แต่เป็นกระเป๋าถือใบเล็กที่เธอถือ ส่วนกระเป๋าเดินทางพวกนั้นคนงานในบ้านขนขึ้นไปเก็บที่ห้องของเธอหมดแล้ว โรสส่งกระเป๋าถือของเธอให้ไฟ แล้วก็เดินนำหน้าเขาขึ้นห้องไป ส่วนไฟก็เดินตามหญิงสาวขึ้นไปอย่างเงียบๆ

“ออกไปให้หมด” โรสบอกกับคนงานที่กำลังเก็บของของเธอออกจากกระเป๋าเสื้อผ้าและจัดใส่ตู้ “ส่วนนายเอากระเป๋าฉันไปวางไว้ในห้องแต่งตัว แล้วก็เตรียมน้ำอุ่นไว้ให้ฉันอาบด้วย ฉันจะอาบน้ำ” พูดจบเธอก็เดินเข้าไปในห้องแต่งตัว ก่อนจะเริ่มถอดเสื้อแขนยาวออก แล้วตามด้วยแก้มัดผม

ไฟที่เดินตามหญิงสาวเข้ามาในห้องแต่งตัว เขาวางกระเป๋าของเธอไว้บนตู้เครื่องประดับก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องแต่งตัวไป แต่โรสเห็นว่านั้นไม่ใช่ทางไปห้องน้ำ เธอจึงเรียกเขาไว้

“เดี๋ยว นายจะไปไหน นายยังไม่เตรียมน้ำให้ฉันเลยนะ ฉันบอกว่าจะอาบน้ำนายไม่ได้ยินเหรอ” เธอเดินไปขวางหน้าเขาไว้พร้อมกับทวนคำสั่ง

“ได้ยิน” ไฟตอบ “ผมเลยจะไปเรียกคนงานผู้หญิงมาจัดการให้” เขาบอกโดยที่ไม่มองหน้าเธอ

“แต่ฉันไม่ได้อยากให้คนอื่นทำ ฉันอยากให้นายเป็นคนทำให้” โรสพูดพร้อมกับเอามือไปเกี่ยวกับเนกไทของไฟก่อนจะดึงเข้าหาตัว นั่นทำให้ชายหนุ่มต้องก้มลงมาสบตาเธออย่างเลี่ยงไม่ได้

หลังจากได้สบตากลมโตแต่แสนเซ็กซี่ของหญิงสาว ความอดทนของเขาก็ดูเหมือนจะหมดลง เขาต้องทำอะไรบางอย่างกับผู้หญิงที่ชอบยั่วคนนี้ อย่างน้อยก็ต้องสั่งสอนเธอให้รู้ว่าการเล่นกับไฟอย่างเขามันไม่ใช่เรื่องที่ดีสักเท่าไร เขารวบตัวหญิงสาวเขามาอยู่ในอ้อมแขนด้วยมือข้างเดียวส่วนมืออีกข้างก็จับคางของเธอให้เชยขึ้น เธอดูตกใจนิดหน่อยกับการกระทำของเขาแต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรเขาก็ก้มลงมากระซิบพูดข้างหูเธอเบาๆ

“ดอกกุหลาบบอบบางอย่างคุณอย่ามาเล่นกับไฟแบบผมดีกว่า” หลังจากพูดจบเขาก็งับเบาๆ ที่ติ่งหูของเธอ ก่อนจะปล่อยให้เธอเป็นอิสระ “ผมจะไปตามคนมาเตรียมน้ำให้ รอก่อนก็แล้วกัน” พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไป

โรสยกมือมาจับหูข้างที่ถูกเขางับที่ตอนนี้มันยังรู้สึกร้อนๆ อยู่เลย ดูเหมือนผู้ชายคนนี้จะจัดการไม่ได้ง่ายๆ สินะ แต่เธอไม่ยอมแพ้หรอก คนอย่างเธอรู้จักแต่คำว่าชนะ