บทนำ

บทนำ

จวนเสนาบดีกรมยุติธรรม

วันที่ท้องฟ้าแจ่มใส จวนเสนาบดีกรมยุติธรรมได้ต้อนรับเหล่าแม่สื่อจากจวนตระกูลสวี่ที่เป็นสหายคบหากันมานาน

ชาวบ้านที่เห็นต่างพูดว่าคุณชายสวี่คงมาสู่ขอคุณหนูรองกู้หรันซีแล้วเป็นแน่ พวกเขาจึงพลอยยินดีไปด้วย เพราะเห็นทั้งคู่ไปมาหาสู่กันมานาน และไม่เคยมีเรื่องเสื่อมเสียให้ได้ยินเลย

กู้หรันซี คุณหนูรองของจวนนั้นเป็นคนที่ดูจะตื่นเต้นกว่าผู้ใด หญิงสาวพาสาวใช้คนสนิทมาแอบดูขบวนแม่สื่อที่หน้าจวน ก่อนจะรีบไปยังห้องข้างของห้องโถง เพื่อนั่งฟังที่ผู้ใหญ่พูดกัน

“พี่หญิงก็มาด้วยหรือเจ้าคะ”

หญิงสาวถามพี่สาวตัวเองอย่างแปลกใจ ที่เห็นพี่สาวนั่งอยู่ตรงนี้ แต่เมื่อคิดว่าพี่สาวคงอยากมาเห็นน้องสาวเช่นนางถูกสู่ขอโดยชายคนรัก  ก็ไม่ได้คิดอะไรมากแถมยังยิ้มกว้างให้พี่สาวอีกด้วย

“อืม นั่งก่อนสิ วันนี้คุณชายสวี่ดูจะสีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะ เขาไม่สบายหรือไม่”

พี่สาวเอ่ยพลางชี้ไปยังชายคนรักของนาง และนางก็เห็นเป็นเช่นที่พี่สาวบอกจริง ๆ แต่พอนึกบางอย่างได้ก็เอ่ยด้วยใบหน้าเขินอายออกมา

“บางทีเขาอาจตื่นเต้นเกินไป จนรู้สึกไม่สบายท้องกระมั้งเจ้าค่ะ จิ่งเฉินมักเป็นเช่นนี้ยามตื่นเต้นมาก ๆ น่ะเจ้าค่ะ” นางเอ่ยพลางนั่งลงข้างพี่สาว

“เช่นนั้นหรือ เจ้านี่รู้เรื่องของคุณชายสวี่ดีไปทุกเรื่องเลยนะ”

ผู้เป็นพี่สาวเอ่ยพลางยิ้มบาง แต่นางกลับรู้สึกแปลก ๆ กับคำพูดและรอยยิ้มนั้นของพี่สาว

“ข้ากับเขารู้จักกันมานานนี่เจ้าค่ะ ไม่แปลกหรอกที่จะรู้ใจกัน” นางตอบ ก่อนจะได้ยินเสียงในห้องโถงเริ่มคุยกัน

“วันนี้ที่ตระกูลสวี่มาก็เพื่ออยากเกี่ยวดองเป็นทองแผ่นเดียวกันกับตระกูลกู้ ทุกคนต่างก็รู้กันดี ว่าคุณชายใหญ่สวี่นั้นรักใคร่อยู่กับบุตรสาวใต้เท้ากู้ วันนี้ก็ถึงฤกษ์ยามมงคลแล้ว ข้าที่เป็นแม่สื่อจึงมาขอเจรจา เพื่อให้หนุ่มสาวได้จับจองเป็นเจ้าของกันและกันเสียที”

เสียงแม่สื่อเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายเองก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน ยกเว้นก็แต่เพียงบุรุษที่จะมาเป็นเขยของจวนเท่านั้น

“คุณชายใหญ่สวี่ ท่านลองบอกข้ามาสิ ว่าท่านจะมาสู่ขอบุตรสาวคนใดของข้า”

เสียงบิดานางเอ่ยขึ้น นี่ทำให้นางหัวใจเต้นแรง จนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก

แม้จะรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่มันก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้จริง ๆ รอยยิ้มเขินอายฉายชัดบนใบหน้านางชัดเจน จนสาวใช้คนสนิทยังแอบส่งสายตาล้อเลียนให้

“คนที่ข้าจะมาสู่ขอนั้น.....” เสียงของคุณชายสวี่เอ่ยด้วยความไม่มั่นใจ ก่อนจะเงียบไป ทำให้ทั้งห้องเงียบตามไปด้วย

“.......”

“คือ...คุณหนูใหญ่ กู้ชิงหรานขอรับ!” จบประโยคเหล่าผู้ใหญ่ในห้องโถงก็พร้อมใจกันหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

“เช่นนี้นี่เอง ในเมื่อคุณชายสวี่คิดมาดีแล้ว เช่นนั้นข้าก็ไม่ขัดข้อง อย่างไรก็รบกวนแม่สื่อเป็นพยานในการหมั้นหมายครั้งนี้ด้วย” เสียงบิดานางเอ่ยพลางหัวเราะ ก่อนที่คนอื่น ๆ จะหัวเราะตาม

บรรยากาศในห้องโถงเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความสุข ต่างจากคนที่นั่งอยู่ในห้องข้างนัก

“........” กู้หรันซีรู้สึกเหมือนถูกของแข็งทุบเข้าที่หัวอย่างแรง หูสองข้างเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงใดอีก หญิงสาวยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก

“หรันซี! หรันซี!! เจ้าอย่าเพิ่งเข้าใจผิดไป พี่จะไปถามคุณชายสวี่เดี๋ยวนี้!!!”

เสียงพี่สาวพูดด้วยความไม่พอใจ แต่นางกลับจับใจความสิ่งที่พี่สาวพูดไม่ได้เลยสักนิด เพราะตอนนี้นางเหมือนคนที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ขนาดตัวเองเดินออกมาจากนอกเรือนหลักแล้วยังไม่รู้ตัวเลย

เพราะเสียใจมาก หรือเพราะไม่ทันมองทางให้ดี ร่างบางจึงพลาด เท้าพลิกกลิ้งตกบันไดหน้าเรือนหลัก พร้อมกับสติที่ดับวูบไป

ตุบ!!!!

“กรี๊ด!!!!!!!!!! คุณหนูรอง ใครก็ได้ช่วยคุณหนูรองด้วยเจ้าค่ะ!!!!!!”