ตอนที่ 10: ความลับในห้องเรียนยามเย็น

เสียงระฆังบอกเวลาเลิกเรียนคาบสุดท้ายดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณโรงเรียน มัธยมปลาย นักเรียนส่วนใหญ่ต่างทยอยเดินออกจากห้องเรียนเพื่อกลับบ้าน หรือจับกลุ่มคุยกันเรื่องกิจกรรมชมรมที่จะจัดขึ้นในสัปดาห์หน้า แต่สำหรับขิมและส้มกับมะนาวแล้ว วันนี้พวกเธอยังมีภารกิจสำคัญชิ้นใหญ่ที่ต้องสะงักค้างไว้ นั่นคือการเคลียร์รายงานกลุ่มวิชาสังคมศึกษาเล่มโตที่กองสุมอยู่บนโต๊ะเรียน

"โอ๊ย... จะเป็นลมตายซะตรงนี้ให้ได้ รายงานสังคมบ้าอะไรเนี่ย ทำไมเนื้อหามันเยอะแยะตาแป๊ะตานกขนาดนี้วะเนี่ย!" ส้มโวยวายเสียงดังลั่น ฟุบหน้าลงแนบไปกับแผ่นกระดาษรายงานบนโต๊ะด้วยความหมดแรง

มะนาวที่กำลังนั่งระบายสีแผนที่ประเทศไทยในเล่มรายงานถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางใช้สันมือปาดเหงื่อบนหน้าผาก "เอาน่าส้ม ถ้าแกไม่รีบปั่นให้เสร็จตอนนี้ มีหวังวันส่งจริงได้อดนอนตาโหลเป็นแพนด้าแน่ ๆ... ว่าแต่ยัยขิม ไหนล่ะข้อมูลประวัติศาสตร์ช่วงรัตนโกสินทร์ที่แกรับผิดชอบ หาเจอหรือยัง?"

ขิมที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดข้อมูลจากหนังสือสมุดห้องสมุดเล่มหนาเงยหน้าขึ้นมาพยักรับ "เจอแล้ว ๆ ใกล้จะเสร็จแล้วล่ะ เหลือสรุปหน้าสุดท้ายอีกนิดเดียวเท่านั้นเอง พวกแกอดทนอีกแป๊บเดียวนะ"

ขิมก้มหน้าลงเขียนต่อด้วยความตั้งอกตั้งใจ ท่ามกลางแสงแดดยามเย็นที่ส่องสว่างลอดผ่านหน้าต่างห้องเรียนเข้ามาเป็นลำแสงสีส้มอ่อน ทอดเงายาวไปตามพื้นห้องที่ตอนนี้เงียบสงบลงมากเนื่องจากนักเรียนส่วนใหญ่กลับบ้านกันหมดแล้ว

"แหม... ตั้งใจเรียนสมเป็นว่าที่พยาบาลอนาคตไกลซะจริงนะเชฟขิม ว่าแต่นายไนท์กัปตันทีมบาสคนนั้นไม่มาช่วยเคลียร์รายงานด้วยเหรอ เห็นช่วงนี้ตัวติดกันเป็นตังเมไม่ใช่รึไง" ส้มแกล้งเงยหน้าขึ้นมาแซียะเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

ขิมสะดุ้งสุดตัว หน้าแดงแจ๋ขึ้นมาในพริบตา รีบตวัดสายตาค้อนใส่ส้มวงใหญ่ "ยัยส้ม พูดบ้าอะไรเนี่ย! เขาไม่ได้อยู่ห้องเดียวกับเราสักหน่อย จะให้มานั่งทำรายงานสังคมด้วยกันได้ยังไงเล่า อีกอย่าง เขาก็ต้องไปซ้อมบาสเกตบอลเตรียมแข่งแมตช์สำคัญกับโรงเรียนอื่นสิยะ!"

"อ้าวเหรอ... นึกว่าจะแอบแวบมาช่วยแฟนสาว... เอ้ย เพื่อนสาวทำรายงานซะอีกเห็นเดินตามตื๊ออยู่ทุกวัน" มะนาวหัวเราะคิกคักเสริมทัพ ทำเอาขิมต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาซ่อนรอยยิ้มเขินอายที่ห้ามไว้ไม่อยู่

อันที่จริง... วันนี้ไนท์ก็ส่งข้อความมาบอกตั้งแต่ช่วงเที่ยงแล้วว่าหลังเลิกเรียนเขาจะรีบซ้อมบาสให้เสร็จเร็วที่สุดแล้วแวะมาหาที่ตึกเรียนนี้เหมือนเช่นเคย แม้ปากจะบอกว่ารำคาญที่โดนตามตื๊อ แต่ลึก ๆ ในใจ ขิมกลับรู้สึกอุ่นวาบและเฝ้ารอเวลานั้นอย่างไม่รู้ตัว

"รีบปั่นรายงานให้เสร็จกันเถอะ ถ้าเสร็จช้า เดี๋ยวฟ้ามืดค่ำก่อนจะได้กลับบ้านอันตรายนะ" ขิมเปลี่ยนเรื่องรีบก้มหน้าเขียนต่ออย่างขะมักเขม้น

เวลาผ่านไปร่วมครึ่งชั่วโมง ท่ามกลางความเงียบสงบของตึกเรียนยามเย็น รายงานเล่มโตก็ถูกเย็บเล่มจัดระเบียบเรียบร้อยวางกองไว้บนโต๊ะ พร้อมกับเสียงถอนหายใจโล่งอกของสามสาว

"เยส! เสร็จสักที! ปิดจ๊อบรายงานสังคมสุดโหด!" ส้มกระโดดโลดเต้นชูมือขึ้นฟ้าด้วยความดีใจ

"เหนื่อยเป็นบ้าเลย ไปเก็บของกลับบ้านกันเถอะ" มะนาวรีบคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นสะพาย

ในจังหวะ་ที่ทั้งสามกำลังช่วยกันเก็บสมุดหนังสือลงกระเป๋า เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าประตูกระจกห้องเรียนก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปร่งของไนท์ในชุดพละเสื้อกีฬาชุ่มเหงื่อจาง ๆ และกระเป๋าเป้สะพายข้างพาดบ่า โผล่หน้าเข้ามาส่งยิ้มกวน ๆ ให้

"อ้าว... เลิกเรียนตั้งนานแล้ว ยังไม่กลับบ้านกันอีกเหรอ หรือว่าตั้งใจนั่งรอหนุ่มแถวนี้มารับกันแน่เนี่ย?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแซวขึ้นทันที

ส้มกับมะนาวหันไปมองหน้ากันก่อนจะหัวเราะคิกคักออกมาพร้อมกัน "แหม... พูดถึงปุ๊บก็โผล่มาปั๊บราวกับรู้ใจเลยนะยะ นายไนท์! งั้นพวกฉันขอตัวกลับก่อนนะจ๊ะ พอดีไม่อยากเป็นก้างขวางคอความสว่างแถวนี้!"

พูดจบ ส้มและมะนาวก็รีบคว้ากระเป๋าเดินลิ่วออกจากห้องเรียนไปทันที ทิ้งให้ขิมยืนหน้าแดงแจ๋อยู่กับไนท์สองต่อสองในห้องเรียนกว้าง

ขิมค้อนใส่ไนท์วงใหญ่ รีบหยิบกระเป๋าเป้ของตัวเองขึ้นสะพาย "ใครรอนายไม่ทราบ! พวกฉันเพิ่งทำรายงานเสร็จต่างหากเล่า... แล้วนี่ซ้อมบาสเสร็จแล้วรึไง ถึงได้มาเดินลอยชายอยู่แถวนี้"

"ก็ซ้อมเสร็จปุ๊บก็รีบวิ่งมาหาปั๊บเลยนะเนี่ย เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ขาดกำลังใจดี ๆ เลยต้องรีบมาเติมพลัง" ไนท์เดินเข้ามาใกล้ ยืนค้ำโต๊ะส่งสายตาพราวระยับมองหน้าขิม

ขิมใจเต้นตึ้กตั้ก รีบก้าวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่าง "พูดจาอะไรไม่รู้เรื่อง... กลับบ้านกันได้แล้ว ค่ำมืดดื่นดื่น เดี๋ยวแม่ดุเอาหรอก"

"อื้อ กลับก็กลับ..." ไนท์ยิ้มกว้างยอมเดินตามหลังขิมออกมาจากห้องเรียน ทั้งสองคนเดินเคียงคู่กันไปตามระเบียงตึกเรียนยามเย็นที่อาบไล้ด้วยแสงสีส้มทองของดวงอาทิตย์ใกล้ตกดิน

บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้และเสียงฝีเท้าที่เดินกระทบพื้นทางเดินเบา ๆ ไนท์เหลือบมองเสี้ยวหน้าหวานของขิมเป็นระยะ ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือหนาไปจับมือบางของเธอไว้หลวม ๆ โดยไม่มีคำพูดใด ๆ

ขิมสะดุ้งเล็กน้อย ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาในพริบตา พยายามจะดึงมือออกตามสัญชาตญาณความเขินอาย "นะ... นายไนท์ ทำอะไรเนี่ย เดินดี ๆ สิ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะว่าเอา!"

"ใครจะเห็นล่ะ ป่านนี้กลับบ้านกันหมดตึกแล้ว..." ไนท์กระชับมือแน่นขึ้น ประสานนิ้วเข้ากับมือเรียวของขิมอย่างอบอุ่น ดวงตาคมกริบทอดมองตรงไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้มละมุน "ปล่อยไว้แบบนี้แหละ... เดินจับมือกันแบบนี้ปลอดภัยดี ไม่ต้องกลัวสะดุดขาตัวเองล้มด้วย"

ขิมหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู สมองขาวโพลนคิดคำพูดอะไรไม่ออก หัวใจเต้นโครมครามแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน