ตอนที่ 8 ตัดใจแม้ยากยิ่ง

ระหว่างทางกลับจวน รถม้าของสกุลเสิ่นเคลื่อนผ่านหน้าจวนสกุลไป๋อย่างช้าๆ เสิ่นอวี๋ซินเลิกม่านหน้าต่างขึ้นเล็กน้อย ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือรถม้าของจวนเฉิงโหวที่จอดเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าประตูทางเข้า

เสิ่นอวี๋ซินจ้องมองภาพนั้นอยู่นิ่งๆ ก่อนที่มุมปากจะหยักโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม ทว่าเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยการเย้ยหยันในโชคชะตาของตนเอง

‘เขารีบเร่งเพียงนั้น เพื่อมาพบสตรีที่คู่ควรกับเขา ส่วนข้าก็แค่ธุระน่ารำคาญที่เขาเพิ่งสลัดทิ้งมาได้’

“คุณหนู อย่ามองเลยเจ้าค่ะ” ฉ่งเอ๋อร์รีบเอื้อมมือมาปิดม่านหน้าต่างลงเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความกังวล

เสิ่นอวี๋ซินหันกลับมาสบตาสาวใช้ นางไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้ตีโพยตีพายอย่างที่เคยเป็น

“ไม่เป็นไรหรอกฉ่งเอ๋อร์ ข้าไม่ได้คิดอะไรแล้วจริงๆ” นางกล่าววาจานั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แววตาของนางนิ่งสงบจนน่าใจหาย

ทว่าในส่วนลึกของขั้วหัวใจ เสิ่นอวี๋ซินรู้ดีว่านางกำลังโกหก ความรักที่ฝังรากลึกมาหลายปีมีหรือจะขุดรากถอนโคนได้เพียงชั่วข้ามคืน นางยังรู้สึกถึงแรงกระตุกเบาๆ ในอก ยามเห็นสิ่งของที่เป็นของเขา ยามเห็นที่ที่เขาเคยอยู่ ความผูกพันเหล่านั้นยังคงเป็นหนามแหลมที่ทิ่มแทงอยู่ลึกๆ

แต่ความแตกต่างในวันนี้คือ นางเข็ดขยาดกับความรักที่เกินคว้านั้นไปแล้ว

“ฉ่งเอ๋อร์ เจ้าฟังข้านะ” นางเอ่ยพลางกุมมือสาวใช้ไว้แน่น

“ข้าอาจจะยังตัดใจจากเขาไม่ขาดในวันนี้ แต่ความเจ็บปวดที่เขาหยิบยื่นให้ข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันมีค่ามากกว่าความรักที่ข้าเคยมีให้เขาเสียอีก ข้าไม่อยากรักเขาอีกแล้ว ไม่ใช่เพราะข้าไม่รัก แต่เพราะข้าทนรับความเจ็บปวดเช่นนั้นไม่ไหวอีกต่อไป” น้ำเสียงของนางเด็ดเดี่ยวขึ้นเรื่อยๆ ท่าทางที่เคยดูเป็นเด็กสาวขี้อ้อนหายไปสิ้น เหลือเพียงสตรีที่กำลังเรียนรู้ที่จะปกป้องหัวใจตนเองจากเพลิงรักที่เผาผลาญ

“ต่อให้วันนี้หัวใจข้าจะยังสะอื้นชื่อเขาอยู่ แต่ข้าจะบังคับให้มันเงียบลง ข้าจะเดินไปข้างหน้า เดินไปหาใครสักคนที่มองเห็นความสำคัญของข้า ไม่ใช่คนที่มองข้าเป็นเพียงความรำคาญใจที่ต้องขจัดทิ้ง”

รถม้าเคลื่อนผ่านหน้าจวนสกุลไป๋ไปพร้อมกับหัวใจที่ค่อยๆ เย็นชาลงของเสิ่นอวี๋ซิน นางหลับตาลงอย่างอ่อนแรงแต่ก็สงบลงมากจนฉ่งเอ๋อร์ชื่นชมในความเข้มแข็งของเด็กสาว

************************

หลังออกจากจวนสกุลไป๋ด้วยความรู้สึกว่างเปล่า หลี่หานสือสั่งให้รถม้ามุ่งหน้าไปยังโรงน้ำ เขาแอบหวังว่าจะเห็นร่างบอบบางในชุดสีสดใสมายืนดักรอพร้อมรอยยิ้มออดอ้อนเหมือนทุกครั้ง หรืออย่างน้อยนางก็ควรจะฝากเทียบเชิญไว้ให้แก่เขา

ทว่าเมื่อก้าวเท้าเข้าไปในโรงน้ำชา ความเงียบเหงาที่ปกกลับทำให้เขารู้สึกเย็นวาบไปทั้งอก เขาพยายามกวาดสายตามองไปรอบๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็พบเพียงกลุ่มคนแปลกหน้าที่ไม่คุ้นตา

“เถ้าแก่” หลี่หานสือเรียกเจ้าของร้านเสียงเข้ม

เถ้าแก่รีบกุลีกุจอเข้ามาประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม

“ช่วงหลายวันนี้ คุณหนูเสิ่นมาที่นี่บ้างหรือไม่ นางได้ฝากสิ่งใดไว้ให้ข้าหรือเปล่า” เขาถามเสียงเรียบอย่างไว้ท่าที

 “เรียนซื่อจื่อ ช่วงสามสี่วันมานี้ ไม่เห็นเงาของคุณหนูเสิ่นเลยขอรับ นางไม่ได้มาที่นี่ และไม่ได้ฝากคำพูดหรือสิ่งของใดไว้เลยแม้แต่ชิ้นเดียว”

คิ้วหนาของหลี่หานสือขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันที

“นางไม่ได้มาเลยอย่างนั้นหรือ เป็นไปได้อย่างไร”

“ข้าน้อยได้ยินบ่าวในตลาดพูดกันว่า ช่วงนี้จวนเสิ่นคึกคักนัก” เถ้าแก่เอ่ยเสริมโดยไม่ทันสังเกตสีหน้าที่เปลี่ยนไปของคนฟัง

“คุณหนูเสิ่นคงกำลังเตรียมงานปักปิ่นในวันพรุ่งนี้อย่างขะมักเขม้นกระมังขอรับ นางคงอยู่ในเรือนปรนนิบัติผิวพรรณและเตรียมตัวทำพิธีสำคัญ ทั่วเมืองหลวงตอนนี้ต่างก็เฝ้ารอจะเห็นความงามล่มเมืองของคุณหนูในวันงานกันทั้งนั้น”

หลี่หานสือไม่ได้ฟังประโยคหลังจากนั้น มือหนาที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้างกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโป่ง ความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้พุ่งพล่านขึ้นมากลางอก ร้อนรุ่มราวกับมีกองไฟแผดเผา

เขารู้สึกขัดใจอย่างบอกไม่ถูก ปกตินางต้องกระวนกระวายใจสิ นางต้องมาหาเขา มาอ้อนวอนให้เขาไปร่วมงานเพื่อให้เขาไปร่วมงานสำคัญของนาง แต่นี่นางกลับทำราวกับว่าเขาไม่มีตัวตนในชีวิตของนางอีกต่อไป การหายไปเฉยๆ ของนางทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกลูบคม

ความมั่นใจที่เคยมีว่านางคือของตาย เริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง เขาสะบัดหน้าเดินออกจากโรงน้ำชาด้วยท่าทางฉุนเฉียว ในหัวมีแต่คำถามที่ไร้คำตอบ

‘เจ้าแกล้งทำเพื่อจะเรียกร้องความสนใจจากข้าใช่ไหม พรุ่งนี้ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกหนึ่งวัน อยากรอดูให้เห็นกับตาว่าเจ้าจะเล่นงิ้วบทไหนให้ข้าดูอีก’

เขาไม่รู้ตัวเลยว่า ความหงุดหงิดที่เกิดขึ้นนั้นหาใช่เพราะรำคาญใจอย่างที่เคยปากแข็งบอกใครต่อใคร แต่มันคือความกลัว กลัวว่าครั้งนี้เด็กสาวที่เคยวิ่งตามเขาจะหยุดวิ่งและหันหลังให้เขาจริงๆ

‘แต่ไม่มีวัน นางนะหรือจะตัดใจจากข้าได้’ หลี่หานสือยังคงปลอบใจตัวเองด้วยความมั่นใจ

************************