Share

ตอนที่ 8 ตัดใจแม้ยากยิ่ง

last update publish date: 2026-01-16 10:33:37

ระหว่างทางกลับจวน รถม้าของสกุลเสิ่นเคลื่อนผ่านหน้าจวนสกุลไป๋อย่างช้าๆ เสิ่นอวี๋ซินเลิกม่านหน้าต่างขึ้นเล็กน้อย ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือรถม้าของจวนเฉิงโหวที่จอดเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าประตูทางเข้า

เสิ่นอวี๋ซินจ้องมองภาพนั้นอยู่นิ่งๆ ก่อนที่มุมปากจะหยักโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม ทว่าเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยการเย้ยหยันในโชคชะตาของตนเอง

‘เขารีบเร่งเพียงนั้น เพื่อมาพบสตรีที่คู่ควรกับเขา ส่วนข้าก็แค่ธุระน่ารำคาญที่เขาเพิ่งสลัดทิ้งมาได้’

“คุณหนู อย่ามองเลยเจ้าค่ะ” ฉ่งเอ๋อร์รีบเอื้อมมือมาปิดม่านหน้าต่างลงเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความกังวล

เสิ่นอวี๋ซินหันกลับมาสบตาสาวใช้ นางไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้ตีโพยตีพายอย่างที่เคยเป็น

“ไม่เป็นไรหรอกฉ่งเอ๋อร์ ข้าไม่ได้คิดอะไรแล้วจริงๆ” นางกล่าววาจานั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แววตาของนางนิ่งสงบจนน่าใจหาย

ทว่าในส่วนลึกของขั้วหัวใจ เสิ่นอวี๋ซินรู้ดีว่านางกำลังโกหก ความรักที่ฝังรากลึกมาหลายปีมีหรือจะขุดรากถอนโคนได้เพียงชั่วข้ามคืน นางยังรู้สึกถึงแรงกระตุกเบาๆ ในอก ยามเห็นสิ่งของที่เป็นของเขา ยามเห็นที่ที่เขาเคยอยู่ ความผูกพันเหล่านั้นยังคงเป็นหนามแหลมที่ทิ่มแทงอยู่ลึกๆ

แต่ความแตกต่างในวันนี้คือ นางเข็ดขยาดกับความรักที่เกินคว้านั้นไปแล้ว

“ฉ่งเอ๋อร์ เจ้าฟังข้านะ” นางเอ่ยพลางกุมมือสาวใช้ไว้แน่น

“ข้าอาจจะยังตัดใจจากเขาไม่ขาดในวันนี้ แต่ความเจ็บปวดที่เขาหยิบยื่นให้ข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันมีค่ามากกว่าความรักที่ข้าเคยมีให้เขาเสียอีก ข้าไม่อยากรักเขาอีกแล้ว ไม่ใช่เพราะข้าไม่รัก แต่เพราะข้าทนรับความเจ็บปวดเช่นนั้นไม่ไหวอีกต่อไป” น้ำเสียงของนางเด็ดเดี่ยวขึ้นเรื่อยๆ ท่าทางที่เคยดูเป็นเด็กสาวขี้อ้อนหายไปสิ้น เหลือเพียงสตรีที่กำลังเรียนรู้ที่จะปกป้องหัวใจตนเองจากเพลิงรักที่เผาผลาญ

“ต่อให้วันนี้หัวใจข้าจะยังสะอื้นชื่อเขาอยู่ แต่ข้าจะบังคับให้มันเงียบลง ข้าจะเดินไปข้างหน้า เดินไปหาใครสักคนที่มองเห็นความสำคัญของข้า ไม่ใช่คนที่มองข้าเป็นเพียงความรำคาญใจที่ต้องขจัดทิ้ง”

รถม้าเคลื่อนผ่านหน้าจวนสกุลไป๋ไปพร้อมกับหัวใจที่ค่อยๆ เย็นชาลงของเสิ่นอวี๋ซิน นางหลับตาลงอย่างอ่อนแรงแต่ก็สงบลงมากจนฉ่งเอ๋อร์ชื่นชมในความเข้มแข็งของเด็กสาว

************************

หลังออกจากจวนสกุลไป๋ด้วยความรู้สึกว่างเปล่า หลี่หานสือสั่งให้รถม้ามุ่งหน้าไปยังโรงน้ำ เขาแอบหวังว่าจะเห็นร่างบอบบางในชุดสีสดใสมายืนดักรอพร้อมรอยยิ้มออดอ้อนเหมือนทุกครั้ง หรืออย่างน้อยนางก็ควรจะฝากเทียบเชิญไว้ให้แก่เขา

ทว่าเมื่อก้าวเท้าเข้าไปในโรงน้ำชา ความเงียบเหงาที่ปกกลับทำให้เขารู้สึกเย็นวาบไปทั้งอก เขาพยายามกวาดสายตามองไปรอบๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็พบเพียงกลุ่มคนแปลกหน้าที่ไม่คุ้นตา

“เถ้าแก่” หลี่หานสือเรียกเจ้าของร้านเสียงเข้ม

เถ้าแก่รีบกุลีกุจอเข้ามาประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม

“ช่วงหลายวันนี้ คุณหนูเสิ่นมาที่นี่บ้างหรือไม่ นางได้ฝากสิ่งใดไว้ให้ข้าหรือเปล่า” เขาถามเสียงเรียบอย่างไว้ท่าที

 “เรียนซื่อจื่อ ช่วงสามสี่วันมานี้ ไม่เห็นเงาของคุณหนูเสิ่นเลยขอรับ นางไม่ได้มาที่นี่ และไม่ได้ฝากคำพูดหรือสิ่งของใดไว้เลยแม้แต่ชิ้นเดียว”

คิ้วหนาของหลี่หานสือขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันที

“นางไม่ได้มาเลยอย่างนั้นหรือ เป็นไปได้อย่างไร”

“ข้าน้อยได้ยินบ่าวในตลาดพูดกันว่า ช่วงนี้จวนเสิ่นคึกคักนัก” เถ้าแก่เอ่ยเสริมโดยไม่ทันสังเกตสีหน้าที่เปลี่ยนไปของคนฟัง

“คุณหนูเสิ่นคงกำลังเตรียมงานปักปิ่นในวันพรุ่งนี้อย่างขะมักเขม้นกระมังขอรับ นางคงอยู่ในเรือนปรนนิบัติผิวพรรณและเตรียมตัวทำพิธีสำคัญ ทั่วเมืองหลวงตอนนี้ต่างก็เฝ้ารอจะเห็นความงามล่มเมืองของคุณหนูในวันงานกันทั้งนั้น”

หลี่หานสือไม่ได้ฟังประโยคหลังจากนั้น มือหนาที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้างกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโป่ง ความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้พุ่งพล่านขึ้นมากลางอก ร้อนรุ่มราวกับมีกองไฟแผดเผา

เขารู้สึกขัดใจอย่างบอกไม่ถูก ปกตินางต้องกระวนกระวายใจสิ นางต้องมาหาเขา มาอ้อนวอนให้เขาไปร่วมงานเพื่อให้เขาไปร่วมงานสำคัญของนาง แต่นี่นางกลับทำราวกับว่าเขาไม่มีตัวตนในชีวิตของนางอีกต่อไป การหายไปเฉยๆ ของนางทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกลูบคม

ความมั่นใจที่เคยมีว่านางคือของตาย เริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง เขาสะบัดหน้าเดินออกจากโรงน้ำชาด้วยท่าทางฉุนเฉียว ในหัวมีแต่คำถามที่ไร้คำตอบ

‘เจ้าแกล้งทำเพื่อจะเรียกร้องความสนใจจากข้าใช่ไหม พรุ่งนี้ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกหนึ่งวัน อยากรอดูให้เห็นกับตาว่าเจ้าจะเล่นงิ้วบทไหนให้ข้าดูอีก’

เขาไม่รู้ตัวเลยว่า ความหงุดหงิดที่เกิดขึ้นนั้นหาใช่เพราะรำคาญใจอย่างที่เคยปากแข็งบอกใครต่อใคร แต่มันคือความกลัว กลัวว่าครั้งนี้เด็กสาวที่เคยวิ่งตามเขาจะหยุดวิ่งและหันหลังให้เขาจริงๆ

‘แต่ไม่มีวัน นางนะหรือจะตัดใจจากข้าได้’ หลี่หานสือยังคงปลอบใจตัวเองด้วยความมั่นใจ

************************

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส   ตอนพิเศษ คืนที่แสนพิเศษ (18+)

    ย้อนไปเมื่อสองปีก่อน หลังจากที่แต่งงานกันได้เพียงเดือนเดียว ปกติแล้วหลี่หานสือนั้นรักและฟังเพียงภรรยาของตน จนถูกขนานนามว่าสามีผู้สยบต่อภรรยา แต่มีครั้งหนึ่งที่เสิ่นอวี๋ซินนั้นต้องยอมสยบแห่สามีของตนตอนนั้นหลี่หานสือถูกลอบทำร้ายได้รับบาดเจ็บ ซื่อจื่อเฟยเอาแต่ร้องห่มร้องไห้เกรงว่าสามีจะได้รับอันตราย ขณะที่แม่สามีไหว้พระอยู่สามวัน ตัวนางเองก็ไปดูแลสามีไม่ห่างกาย“ถ้าท่านฟื้น ข้าจะยอมท่านทุกอย่าง ขอเพียงท่านหายดี จะให้ข้าทำอะไรข้าก็ยอม” นางรำพึงรำพันด้วยความห่วงใยและกังวล“ถ้าข้าให้เจ้าปรนนิบัติข้าทั้งคืนเล่า...”“ข้าก็ยอม” นางตอบรับ ก่อนที่จะหันมาดูเจ้าของเสียงที่เอ่อยเสียงแหบแห้ง“ท่านพี่ ท่านฟื้นแล้ว” นางร้องออกมาด้วยความดีใจ“เจ้าสัญญาแล้วนะ” เขาทวงสัญญาทั้งๆ ที่ปากซีดสั่น“ข้าไม่ผิดคำพูดแน่... ฉ่งเอ๋อร์ ตามหมอหลวงมาเร็วเข้า” นางหันไปตะโกนบอกฉ่งเอ๋อร์ แล้วเอามือลูบหน้าที่ซีดเซียวของสามีและหลังจากนั้นหนึ่งเดือน ร่างกายของซื่อจื่อหนุ่มก็หายเป็น

  • ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส   ตอนที่ 133 ตอนจบ

    หนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว บรรยากาศภายในจวนเฉิงโหวเต็มไปด้วยความสงบสุขและมีชีวิตชีวา เสิ่นอวี๋ซินในวัยที่เป็นฮูหยินน้อยอย่างเต็มตัว กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวยาวซึ่งเต็มไปด้วยสมุดบัญชีและตราประทับ โดยมีแม่สามีนั่งกำกับอยู่ข้างๆ อย่างใกล้ชิด เพื่อสอนวิธีการในการจัดการทรัพย์สินทั้งหมดของจวน เพื่อเตรียมส่งมอบป้ายในการดูแลจวนให้ลูกสะใภ้อย่างเป็นทางการในเร็ววัน“อวี๋เอ๋อร์ บัญชีร้านค้าทางตอนใต้ต้องดูให้ดี ลูกจ้างมักจะฉวยโอกาสยามเราไม่ไปตรวจ...” หลี่ฮูหยินยังพูดไม่ทันจบ เสียงหัวเราะร่าเริงของเด็กน้อยก็ดังขัดจังหวะขึ้นหลี่หานสือในชุดลำลองดูผ่อนคลาย เดินอุ้มลูกชายวัยแปดเดือนเศษเข้ามาในห้อง ใบหน้าของซื่อจื่อผู้เคร่งขรึมบัดนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มละมุนขณะพยายามหยอกล้อกับเจ้าตัวเล็กในอ้อมกอด“ดูสิ ใครเอ่ยกำลังทำงานอยู่ ไปหาท่านแม่ดีไหม” หลี่หานสือเอ่ยเสียงทุ้มทว่าทันทีที่ลูกน้อยเห็นหน้ามารดา ดวงตากลมโตที่เหมือนถอดแบบมาจากมารดาก็เปล่งประกายขึ้นทันที ทารกน้อยเริ่มดิ้นรนในอ้อมกอดบิดา พลางชูไม้ชูมือและส่งเสียงงอแง ราวกับจะบอกว่าอ้อมกอดของท่านพ่อนั้น

  • ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส   ตอนที่ 132 เหม็นขี้หน้า

    เข้าสู่เดือนที่สามของการตั้งครรภ์ จากความปีติยินดีในคราแรกกลับกลายเป็นบททดสอบครั้งใหญ่ของหลี่หานสืออย่างที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน เมื่ออาการแพ้ท้องของเสิ่นอวี๋ซินรุนแรงขึ้นอย่างประหลาด“ออกไปนะเจ้าคะ อย่าเข้ามาใกล้ข้า” เสียงหวานที่เคยนุ่มนวล บัดนี้ตวาดลั่นเมื่อหลี่หานสือเพิ่งก้าวขาเข้าประตูห้องนอน“อวี๋เอ๋อร์ ข้าเพิ่งกลับจากราชการ คิดถึงเจ้าเหลือเกิน เหตุใดจึงผลักไสข้าเช่นนั้น” หลี่หานสือชะงักเท้า ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความฉงน“ข้าเหม็น กลิ่นตัวท่านช่างเหม็นเหลือเกิน เห็นหน้าท่านแล้วข้าก็รู้สึกคลื่นไส้จนทนไม่ไหว ท่านไปนอนที่ห้องหนังสือเถิดเจ้าค่ะ อย่าได้มาให้ข้าเห็นหน้าในยามนี้เลย” เสิ่นอวี๋ซินพูดพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดจมูกแน่น ดวงตากลมโตฉายแววแง่งอนและรังเกียจอย่างจริงจังท่านซื่อจื่อผู้เกรียงไกรถูกไล่ออกจากห้องหอของตัวเองอย่างหมดรูป เขาต้องระเห็จไปนอนที่ห้องหนังสือแคบๆ แต่อารมณ์โหยหาภรรยาก็ทำให้เขาอดรนทนไม่ไหว กลางดึกคืนหนึ่งเขาแอบย่องเข้าไปในห้องนอน หมายจะเพียงแค่ได้นอนกอดนางจากด้านหลังให้ชื่นใจทว่า... เพียงแค

  • ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส   ตอนที่ 131 เรื่องน่ายินดี

    หลังจากแยกย้ายกับสหายที่โรงน้ำชา หลี่หานสือจูงมือภรรยาตัวน้อยเดินทอดน่องมองดูความคึกคักของร้านรวงสองข้างทางอย่างไม่เร่งรีบ โดยมีอินเหยาและฉ่งเอ๋อร์คอยเดินตามอย่างใกล้ชิด“ท่านพี่” เสิ่นอวี๋ซินเอ่ยขึ้นพลางลอบมองเสี้ยวหน้าคมสันของสามี “ที่โรงน้ำชาเมื่อครู่... ท่านไม่อายหรือเจ้าคะที่สหายทั้งหลายต่างล้อเลียนว่าท่านเป็นบุรุษที่เชื่อฟังภรรยา ยอมให้ข้าเป็นใหญ่ในจวนเพียงคนเดียวเช่นนั้น”หลี่หานสือหยุดชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เขาหันมาสบตาเสิ่นอวี๋ซินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจและไม่มีความขัดเขินแม้แต่น้อย เขากระชับมือนางให้แน่นขึ้น“เหตุใดข้าต้องอายด้วยเล่าอวี๋เอ๋อร์ สำหรับข้า การที่ทุกคนรู้ว่าข้ารักและเกรงใจเจ้าเพียงผู้เดียวถือเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่งนัก ยิ่งคนภายนอกรู้มากเท่าไรก็ยิ่งดี ข้าจะได้ไม่ต้องคอยปวดหัวกับพวกที่ชอบเสนอตัวเป็นพ่อสื่อแม่สื่อ” เขาขยับยิ้มที่มุมปากฮูหยินน้อยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความสงสัย “หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ มีใครกล้าส่งบุตรีมาเสนอให้ท่านอย่างนั้นหรือ”หลี่หานสือถอนหายใจออกมาเบา

  • ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส   ตอนที่ 130 บุรุษรักมั่น

    บรรยากาศในโรงน้ำชายามบ่ายดูคึกคักเหมือนทุกวัน เสิ่นอวี๋ซินและหวังลี่อิน นั่งจิบชาพลางเลือกทานขนมอย่างเพลิดเพลิน ทั้งสองเพิ่งจะเริ่มบทสนทนาเรื่องผ้าไหมชุดใหม่ แต่แล้วเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่คุ้นหูจากห้องรับรองข้างๆ ซึ่งกั้นด้วยฉากไม้เพียงชั้นเดียวก็ทำให้ทั้งคู่ชะงักมือเสียงนั้นคือหลี่หานสือและเหล่าสหายรักทั้งสามที่นัดกันมาสังสรรค์ตามประสาบุรุษ“เอาล่ะหานสือ แต่งงานมาได้พักใหญ่แล้ว ชีวิตใต้ชายคาเดียวกับโฉมงามเมืองหลวงเป็นอย่างไรบ้าง” หวังเจี๋ย เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงล้อเลียนพลางรินชาไม่ทันที่เจ้าตัวจะอ้าปากตอบ เสิ่นอี้หลุนในฐานะพี่ชายของฮูหยินน้อยหลี่ก็รีบชิงตอบแทนด้วยน้ำเสียงภูมิใจ“จะเหลืออะไรล่ะหวังเจี๋ย น้องเขยข้าคนนี้เก่งกาจในงานราชสำนักก็จริง แต่พออยู่ต่อหน้าน้องสาวข้า เขาก็เป็นเพียงบุรุษที่เชื่อฟังภรรยาอย่างที่สุดคนหนึ่งเท่านั้นแหละ”หลี่หานสือหัวเราะเบาๆ ไม่ปฏิเสธแม้แต่น้อย เขาเอ่ยสำทับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่น“ข้าเป็นผู้นำ มีบรรดาศักดิ์ซื่อจื่อออกไปสั่งการคนนอกบ้านได้มากมาย แต่นั่นก็เพียงแค่นอกบ้านเท่า

  • ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส   ตอนที่ 129 สัญญารัก (18+)

    หลี่หานสือค่อยๆ ประคองร่างระหงของเสิ่นอวี๋ซินให้นั่งลงบนขอบเตียงอย่างทะนุถนอม สายตาของเขาที่ทอดมองนางในยามนี้ไม่มีความเคร่งขรึมของขุนนางหลงเหลืออยู่ มีเพียงความรักที่ลึกซึ้งและปรารถนาที่จะปกป้องดูแลสตรีตรงหน้าไปชั่วชีวิตเขานั่งลงเคียงข้างพลางเชยคางนางขึ้นช้าๆ เพื่อสบตากับดวงตากลมโตที่ไหวระริกด้วยความประหม่า“ฮูหยิน ข้าจะถนอมเจ้าให้มากที่สุด”คำพูดนั้นอ่อนโยนจนใจของเสิ่นอวี๋ซินเริ่มคลายความกังวล นางค่อยๆ หลับตาลงเมื่อใบหน้าคมสันโน้มเข้ามาใกล้ จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ที่ปลายจมูกริมฝีปากของเขาแตะลงบนริมฝีปากของนางอย่างแผ่วเบาในคราแรก เป็นจูบที่นุ่มนวลและวาบหวาม ก่อนจะค่อยๆ เพิ่มน้ำหนักขึ้นอย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่นสัมผัสจากปลายลิ้นที่ไล้เลียกลีบปากอย่างอ่อนหวานทำให้เจ้าสาววัยสิบแปดรู้สึกราวกับร่างกายกำลังละลาย นางเผลอเผยอริมฝีปากออกเล็กน้อย เปิดทางให้เขาได้เข้าไปชิมความหวานล้ำภายในอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้นรสชาติของสุรามงคลที่หลงเหลืออยู่ที่ปลายลิ้นของทั้งคู่ทำให้อารมณ์รักเริ่มคุกรุ่น กลิ่นกายที่เจือกลิ่นสุราของเ

  • ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส   ตอนที่ 26 ข้ออ้าง

    หลังจากส่งคู่หมั้นเดินทาง เสิ่นอวี๋ซินแวะเดินเที่ยวชมตลาดก่อนจะมุ่งหน้ากลับเรือนเมื่อย่างกรายกลับเข้าสู่เขตเรือน หญิงสาวพลันรู้สึกถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป ความสงบสุขถูกรบกวนด้วยเงาร่างที่นางมิปรารถนาจะพบเจอที่โถงรับรองกลาง ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือ หลี่หานสือในอาภรณ์หรูหราดูภูมิฐาน กำลังนั่

    last updateLast Updated : 2026-03-20
  • ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส   ตอนที่ 28 แยกแยะเรื่องส่วนตัว

    ภายในห้องนอนที่เงียบสงบ เสิ่นอวี๋ซินทิ้งกายลงนั่งที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งอย่างเหนื่อยล้า ท่าทางที่เคยตั้งมั่นแข็งกร้าวต่อหน้าหลี่หานสือพลันคลายลงเหลือเพียงความหนักอึ้งในแววตา นางหยิบหวีไม้ขึ้นมาถือกุมไว้แน่นราวกับจะใช้มันสงบจิตใจที่ว้าวุ่น“ดูเอาเถิดเจ้าค่ะคุณหนู” ฉ่งเอ๋อร์ บ่นอุ

    last updateLast Updated : 2026-03-20
  • ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส   ตอนที่ 29 คนหน้าด้าน

    ยามวิกาลที่เงียบสงัด แสงจันทร์สาดส่องผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนของ เสิ่นอวี๋ซินเพิ่งไล่ให้ฉ่งเอ๋อร์ออกไปพักผ่อนและกำลังนั่งสางผมอยู่หน้ากระจก ทว่าความรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลังกลับทำให้ร่างบางสะดุ้งสุดตัว ไม่ทันได้เปล่งเสียงร้อง มือหนาที่คุ้นเคยก็เอื้อมมาปิดปากนางไว้แน่นดั่งครั้งก่อน

    last updateLast Updated : 2026-03-20
  • ก่อนรักสะบั้น มิใช่ท่านหรือที่ผลักไส   ตอนที่ 30 ปักใจ

    ภายในห้องส่วนตัวในจวนเฉิงโหว หลี่หานสือนั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้ ในมือประคองถุงหอมใบเล็กที่เพิ่งชิงมาจาก เสิ่นอวี๋ซินอย่างทะนุถนอม มุมปากหยักยกยิ้มกว้างอย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้กลับอ่อนโยนและฉายแววผู้ชนะถูกนางตัดรอนแม้เจ็บปวด แต่ก็ทำให้คิดได้หลายอย่าง ว่าต้องดำเ

    last updateLast Updated : 2026-03-20
More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status