ตอนที่ 9 กระวนกระวาย

หนึ่งวันก่อนถึงกำหนดพิธีสำคัญของสกุลเสิ่น แต่บรรยากาศภายในจวนสกุลหลี่กลับตึงเครียดเสียจนบ่าวไพร่แทบไม่กล้าหายใจแรง

หลี่หานสือนั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ ทว่ากลับไม่ได้แตะต้องพู่กันแม้แต่ปลายก้อย สายตาคมกริบจดจ้องไปยังขอบประตูห้องโถงอย่างจดจ่อ ทุกครั้งที่มีเสียงฝีเท้าเดินผ่าน เขาจะยืดตัวขึ้นด้วยความหวังที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ทว่าครู่ต่อมามันก็แปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราดเมื่อพบว่าไม่ใช่คนที่เขาเฝ้ารอ

“ป่านนี้แล้ว ป่านนี้แล้วเหตุใดจึงยังไม่มีเทียบเชิญมาจากสกุลเสิ่นอีก”

เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องพร้อมกับมือหนาที่ปัดถ้วยน้ำชาจนหกเลอะเทอะ

 อินเหยาบ่าวรับใช้คนสนิทรีบก้มหน้าลงจนแทบชิดอก ใจหนึ่งก็สงสาร อีกใจหนึ่งก็แปลกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเจ้านาย

“เรียนซื่อจื่อ บางทีคุณหนูเสิ่นอาจจะยุ่งอยู่กับการเตรียมพิธี หรือไม่นางอาจจะส่งมาล่าช้ากว่าผู้อื่นเล็กน้อยขอรับ”

“ล่าช้าหรือ ปกตินางจะรบเร้าให้ข้าตอบตกลงตั้งแต่ไก่โห่ด้วยซ้ำ” หลี่หานสือลุกขึ้นยืนแล้วเดินวนไปวนมาในห้องด้วยความกระวนกระวายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“นางกล้าดีอย่างไรถึงปล่อยให้ข้ารอถึงเพียงนี้ หรือนางโกรธที่ข้าพูดจารุนแรงใส่วันนั้น แต่ข้าก็ทำเพื่อให้นางรู้จักกาลเทศะไม่ใช่หรืออย่างไร”

ในใจของเขาบัดนี้ประดุจมีมดนับล้านตัวมารุมกัดกิน ทั้งหงุดหงิด ทั้งว้าวุ่น และที่มากไปกว่านั้นคือความรู้สึก ‘ไม่มั่นคง’ ที่เริ่มกัดเซาะหัวใจ

เขามั่นใจมาตลอดว่าตนเองคือจุดศูนย์กลางในชีวิตของเสิ่นอวี๋ซิน แต่วันนี้เมื่อโลกใบนั้นกลับเงียบสงัด เขากลับพบว่าตนเองต่างหากที่กำลังเสียศูนย์

“นางแกล้งข้า ใช่ นางต้องกำลังแกล้งเรียกร้องความสนใจจากข้าแน่ๆ” เขากัดฟันกรอด พยายามปลอบใจตัวเองด้วยทิฐิที่เหลืออยู่

“นางคงคิดว่าหากนางนิ่งเฉย ข้าจะเป็นฝ่ายไปอ้อนวอนนางเองล่ะสิ ฝันไปเถิดเสิ่นอวี๋ซิน สตรีที่น่ารำคาญเช่นเจ้า หากไม่อยากเชิญข้า ข้าก็ไม่อยากจะไปร่วมงานที่น่าเบื่อเช่นนั้นนักหรอก”

ทว่ายิ่งพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ ใบหน้าของหลี่หานสือกลับยิ่งดูดุดันและร้อนรุ่ม มือหนากำแน่นจนเล็บแทงเข้าไปในฝ่ามือ เขาไม่รู้ตัวเลยว่าตลอดทั้งวันที่ผ่านมา ในหัวเขามีเพียงภาพของเด็กสาวที่เคยวิ่งตามเขาด้วยรอยยิ้มร่าเริง และตอนนี้เขากำลังกลัวเหลือเกินว่า หากพรุ่งนี้ไม่มีเทียบเชิญมาถึงมือเขาจริงๆ เขาควรจะทำเช่นไรต่อไป

“อินเหยา”

“ขอรับ” บ่าวหนุ่มขานรับเสียงสุภาพ

“เตรียมของขวัญ ข้าจะนำไปแสดงความยินดีที่สกุลเสิ่นในวันพรุ่งนี้” เขากล่าวเสียงเรียบ

อินเหยาค้อมรับแล้วรีบออกไปอย่างรวดเร็ว พลางคิดในใจว่ามิใช่ซื่อจื่อของตนหรือหรือที่ผลักไสนาง พอนางไม่สนใจแล้วกลับวิ่งตามอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้

อีกด้านหนึ่ง เสิ่นอวี๋ซินประคองชุดพิธีการสีแดงเพลิงที่ตัดเย็บจากผ้าไหมเนื้อดีที่สุดขึ้นมาดูอย่างเบามือ แสงเทียนในห้องสะท้อนกับดิ้นทองที่ปักเป็นลวดลายหงส์เหินดูระยิบระยับราวกับมีชีวิต

นางไล้ปลายนิ้วไปตามเนื้อผ้าที่เย็นลื่น แววตาที่เคยมองอาภรณ์ชุดนี้ด้วยความเพ้อฝันว่า บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นประกายที่สดใสและมั่นคงอย่างประหลาด

 ในช่วงหลายวันที่ผ่านมาที่นางหยุดคิดถึงเขา ความเงียบสงบและการได้อยู่กับตัวเองมากขึ้นได้กลายเป็นยารักษาแผลใจชั้นเลิศ แม้จะยังมีความเจ็บปวดหลงเหลืออยู่ลึกๆ ราวกับหนามที่ยังถอนออกไม่หมด แต่นางกลับรู้สึกว่าจิตวิญญาณของนางนั้นเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว

‘พรุ่งนี้ข้าจะอายุสิบห้าแล้ว ก้าวสู่วัยผู้ใหญ่เสียที ควรหยุดคิดเรื่องรักๆ ใคร่ๆ โดยเฉพาะกับคนที่ข้าไม่มีวันเอื้อมถึง’ นางคิดในใจ พลางแย้มยิ้มให้แก่เงาสะท้อนในกระจกทองเหลือง

รอยยิ้มนี้หาได้มีไว้เพื่อเอาใจบุรุษคนใด แต่เป็นรอยยิ้มที่มอบให้แก่ตัวเอง ความรู้สึกโหยหาที่เคยบีบคั้นจนหายใจไม่ออกในอดีต เริ่มถูกแทนที่ด้วยความสงบเย็นเยียบ

นางรู้สึกเหมือนเด็กสาวที่เคยวิ่งไล่ตามเงาของคนอื่นได้ตายจากไปในกองน้ำตาแล้ว และสตรีที่กำลังจะก้าวข้ามผ่านวัยปักปิ่นคนนี้ คือผู้ที่จะกำหนดโชคชะตาของตนเอง

“คุณหนู ท่านดูเปลี่ยนไปมากเลยนะเจ้าคะ” ฉ่งเอ๋อร์ที่กำลังจัดเตรียมเครื่องประดับเอ่ยขึ้นเบาๆ

“เพียงไม่กี่วัน แววตาของท่านดูสงบและเด็ดเดี่ยว จนบ่าวแทบไม่กล้าเล่นหัวเหมือนเมื่อก่อนเลยเจ้าค่ะ”

“เป็นผู้ใหญ่ขึ้นบ้างก็ดีไม่ใช่หรือฉ่งเอ๋อร์ หรือการที่ข้าตกตะกอนความคิดได้ เจ้าไม่ดีใจ” เสิ่นอวี๋ซินตอบพลางวางชุดลง

“ดีเจ้าค่ะ บ่าวแค่ตื้นตัน คุณหนูของบ่าวโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ”

“ที่ผ่านมาข้าใช้ชีวิตเพื่อผู้อื่นมามากพอแล้ว ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ทุกฝีก้าวของข้า ทุกรอยยิ้มของข้า จะมีไว้เพื่อตัวข้าเองและครอบครัวเท่านั้น”

นางมองออกไปนอกหน้าต่าง สูดลมหายใจเข้าลึก รับเอาความหนาวเย็นของอากาศในตอนนั้นเข้ามา เพื่อย้ำเตือนใจตนเองว่า พรุ่งนี้คือการเริ่มต้นใหม่ที่แท้จริง

************************