เป็นผีอยู่ดีๆ ดันได้สามีขี้หึง

เป็นผีอยู่ดีๆ ดันได้สามีขี้หึง

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-12-03
โดย:  Ai Chi Tudouจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
22บท
1.1Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เมื่อผีสาวตนหนึ่งเฝ้ารอท่านเทพที่มีพระคุณช่วยชีวิตมาหลายร้อยปีเกิดถูกชายหนุ่มผู้หนึ่งจับมาเป็นสตรีอุ่นเตียง นางจึงต้องเผชิญเรื่องราวต่างๆ กว่าจะลงเอยกับคนที่รักได้

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ต้นกำเนิดของเรื่องราว

Odiaba mudarme tanto como odiaba un mal orgasmo.

Había estado entrando y saliendo de siete apartamentos en diez años, y de alguna manera nunca se volvía más fácil. Me dije por centésima vez que esta sería la última mudanza que haría en mi vida, pero nunca se sabe a dónde te va a llevar la vida.

Por suerte para mí, conseguí el apartamento a un precio sospechosamente barato para ese tipo de zona, pero no me quejaba. Tenía dos habitaciones, buena iluminación, y era perfecto para mi presupuesto. No hice muchas preguntas sobre por qué la renta era tan baja porque, en ese momento, solo necesitaba una maldita victoria.

Agarré la caja más pesada de mi camioneta y me dirigí hacia el edificio. Ya me temblaban los brazos cuando iba a la mitad del pasillo angosto, y sentía que la caja se me resbalaba de las manos sudorosas. No. No. No. No.

Estaba a punto de rendirme y dejarla caer cuando sentí dos manos poderosas que me quitaban la caja. Levanté la vista, segura de que parecía una criatura del pantano y jadeaba como una, y ahí estaba el ser humano más hermoso que había tenido el placer de ver en mi vida.

Era alto, con hombros anchos que prácticamente llenaban el estrecho pasillo. Tenía los brazos cubiertos de tatuajes, y se asomaban más debajo del cuello de su camisa. Tenía el cabello rubio oscuro y unos ojos azules tan claros que casi parecían plateados. Era atractivo de una manera que hizo que mi estómago se tensara al instante con un calor pesado y desconocido.

—Con cuidado. Te vas a lastimar si no tienes cuidado —sonrió, mostrando unos dientes blancos y perfectos—. Veo que eres la nueva.

—Sí —logré decir, tratando desesperadamente de acomodarme un mechón de pelo sudado detrás de la oreja—. Acabo de mudarme, vine desde Carolina del Norte.

—Yo vivo justo al lado. Somos vecinos —señaló hacia la puerta junto a la mía—. ¿Necesitas ayuda para traer el resto? —me lanzó una mirada comprensiva, notando claramente el agotamiento total en mi cara.

Quise decir que no, fingir que lo tenía todo bajo control, pero eso hubiera sido una mentira total. —La verdad... sí. Eso sería increíble.

Lo seguí de vuelta hasta la camioneta, mirando sin ninguna vergüenza cómo se contraían los músculos de su espalda mientras levantaba dos cajas enormes al mismo tiempo como si no pesaran nada.

Allá en Carolina del Norte, los hombres así eran una especie rara. Ahora, al parecer, tenía uno viviendo justo al lado. Tal vez mudarme no era tan malo después de todo.

Estudié la forma en que sus bíceps se flexionaban bajo su camiseta negra ajustada. Su trasero se veía delicioso en esos jeans, y me mordí el labio imaginando agarrarlo con ambas manos y la fricción de él contra mí.

Uy. Alto ahí. ¿De dónde salió eso? Sacudí la cabeza, tratando de borrar las imágenes explícitas de mi vecino que acababa de inventar.

—Gracias —dije en cuanto la última caja quedó a salvo en mi sala. Estaba jadeando como si yo hubiera cargado todo—. Soy Annie, por cierto.

—Nicholas, pero puedes llamarme Nick —se recostó contra el marco de la puerta y cruzó los brazos. El hombre estaba construido como un dios griego, lo que hacía que mis leggings desparejados y mi camiseta enorme de NC State se sintieran completamente ridículos.

Noté que seguía mirándome, su mirada recorriendo mi rostro con una curiosidad intensa y silenciosa que hizo que me ardieran las mejillas. Me ponía increíblemente nerviosa. Normalmente no me derretía frente a hombres que acababa de conocer, pero su energía era abrumadora.

—Un placer conocerte —dijo, con la voz baja y rasposa, y algo en ella hizo que quisiera apretar los muslos.

Se me encendieron las mejillas y sonreí. —Sí, igualmente. Gracias de nuevo por la ayuda. Te debo una —solté una risita aguda y torpe que me hizo querer darme una palmada en la cara ahí mismo.

—Cuando quieras —dijo, despegándose del marco de la puerta—. Ah, por cierto, el agua del lavabo del baño sale fría el primer minuto. Si necesitas algo más, estoy justo al lado. Bienvenida al edificio —me dedicó una sonrisa reconfortante y su brazo rozó el mío al darse vuelta para irse.

Se me erizó la piel entera con ese breve contacto.

Me quedé parada en mi apartamento a medio armar, rodeada de cajas de cartón, y solté un suspiro que no sabía que había estado conteniendo. Definitivamente sentía atracción por ese hombre, pero no había manera de que algo pasara. Él estaba ridículamente fuera de mi alcance, y acostarse con el vecino era una de las diez cosas que jamás deberías hacer.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
22
ต้นกำเนิดของเรื่องราว
เมืองไผ่สวรรค์เมืองไผ่สวรรค์ เมืองขนาดกลางที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนาน ตามตำนานเล่าว่าเป็นเมืองที่มีเทพเซียนองค์หนึ่งประทานไผ่สวรรค์ให้กับเจ้าผู้ปกครองเมือง เจ้าเมืองในเวลานั้นจึงนำต้นไผ่ดังกล่าวมาปลูกบนภูเขาทางทิศเหนือของเมือง เมื่อเวลาผ่านไปหลายปี ต้นไผ่ก็แผ่ขยายครอบคลุมอาณาบริเวณทั่วทั้งเขา ภูเขาดังกล่าวจึงได้รับนามใหม่ว่า เขาเทพประทานจากนั้นเป็นต้นมา เขาเทพประทานก็เป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของเมือง ผู้คนในเมืองต่างมาเยี่ยมเยียนเพื่อชื่นชมความสวยงามและพักผ่อนหย่อนใจ เจ้าเมืองรุ่นต่อมาจึงอนุญาตให้กรมคลังเปิดภัตตาคารที่ใช้หน่อไม้จากป่าไผ่แห่งนี้มาประกอบอาหารเวลาผ่านพ้นไปหลายต่อหลายปี ความนิยมในการมาเที่ยวชมเขาเทพประทานไม่ลดลงแม้แต่น้อย จนกระทั่งเกิดข่าวเล่าลือว่ามีนักท่องเที่ยวเพศชายทยอยเสียชีวิตลงโดยไม่ทราบสาเหตุบ้างก็ว่าเสียชีวิตจากโรคประจำตัว บ้างก็ว่ามาจากการฆาตกรรมและสาเหตุสุดท้ายคือถูกผีสาวเอาชีวิตผีสาวลึกลับที่อยู่ในป่าไผ่ ไม่มีผู้ใดรู้ว่านางมาอาศัยอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้เพียงแต่ว่า นางเป็นวิญญาณที่ปองร้ายแต่บุรุษเพศส่วนสตรีที่เป็นคนรักของชายหนุ่มเคราะห์ร้ายเหล่านั้นต่าง
อ่านเพิ่มเติม
ออกทำคดี
ศาลต้าหลี่ภายในห้องทำงานของผู้บัญชาการศาลต้าหลี่ บุรุษวัยกลางคนใบหน้าดุดันนั่งพูดคุยกับบุรุษใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่น บุรุษผู้นี้โครงหน้าสมส่วน ดวงตาหงส์ จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากอวบอิ่ม ผิวขาวเนียนดุจหยกตัดกับอาภรณ์สีดำราวกับน้ำหมึกพวกเขาพูดคุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้นบนเขาเทพประทาน“อวิ๋นอวี้ กลางวันนี้ฝ่าบาทมีรับสั่งให้พวกเราจัดการเรื่องของเขาเทพประทานให้เรียบร้อยภายในหนึ่งเดือน ตอนนี้ไห่เฉียงก็ไปสืบคดีที่ซีโจว หน้าที่นี้คงต้องมอบให้เจ้าจัดการแล้วล่ะ”เฉินเล่อจิ้นผู้บัญชาการศาลต้าหลี่พูดกับจางอวิ๋นอวี้ที่มีศักดิ์เป็นหลานชายและเป็นลูกน้องภายใต้บังคับบัญชา“ท่านลุงโปรดวางใจ เรื่องนี้ข้าจะรีบจัดการให้เรียบร้อย รับรองว่าไม่ถึงหนึ่งเดือนต้องปิดคดีนี้ได้แน่นอน”จางอวิ๋นอวี้ตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ เขาเป็นรองผู้บัญชาการศาลต้าหลี่ ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใด ไม่ว่าจะเป็นโจรศัตรูต่างแคว้น กระทั่งภูตผีปีศาจ“เจ้าต้องรักษาตัวให้ดีล่ะ เรื่องนี้ค่อนข้างเหนือธรรมชาติ จัดการยากกว่าคดีทั่วไป” บุรุษวัยกลางคนเตือนด้วยความเป็นห่วง“ท่านลุง ก็แค่ผีสตรีเท่านั้น สำหรับข้าศัตรูต่างแคว้นอันตรายกว่าเยอะ” จางอวิ๋นอวี้พูดพ
อ่านเพิ่มเติม
กายเอกสุวรรณ
ตู้ชิงชิงเห็นท่าทางหื่นกามของเกาถงก็เริ่มหงุดหงิดไม่พอใจ สายตาเขาที่จ้องมองมาราวกับอยากจะกลืนกินนางจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก“ข้าก็คิดว่าพี่ชายจะไม่สนใจสตรี ที่ไหนได้ ก็ไม่ต่างจากบุรุษหื่นกามทั่วไป” ว่าแล้วนางก็จ้องเข้าไปในดวงตาของเกาถง ชายหนุ่มจ้องตอบด้วยแววตาหลงใหลเคลิบเคลิ้มตู้ชิงชิงที่เดิมอยากจะลองใจเกาถง เห็นว่าเขาดูซื่อๆ ไม่มีพิษภัยไร้เดียงสา อยากเก็บเขาไว้ข้างกาย เมื่อเห็นว่าเขาจ้องมองเต้าอวบของตนไม่วางตาก็เปลี่ยนใจใบหน้างามเข้าใกล้ใบหน้าหล่อเหลาแต่ใสซื่อช้าๆ เมื่อริมฝีปากอยู่ในระยะใกล้กัน นางก็เริ่มดูดพลังชีวิตของเกาถง“บังอาจ”เสียงดุดันคล้ายคำรามดังขึ้น ไม่ทันที่ตู้ชิงชิงจะได้หลบหนี แขนเรียวขาวของนางก็ถูกบุรุษร่างสูงใหญ่จับไว้แน่น“ผีสาวที่ล่อลวงชายหนุ่มมาดูดพลังวิญญาณสมควรตายแล้วเกิดใหม่นับร้อยครั้ง” บุรุษรูปร่างสูงใหญ่ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตามีเสน่ห์ล่อลวงใจสตรีไม่แพ้กับที่ตู้ชิงชิงล่อลวงเกาถงดวงตาหงส์ที่ลึกล้ำจ้องมองสตรีอย่างโกรธเกรี้ยว“ปล่อยข้านะ ข้าก็แค่ฆ่าพวกผู้ชายที่ก่อให้เกิดภัยแก่สตรีนางอื่นได้ คนพวกนี้สายตาแทะโลมข้าทั้งนั้น” ตู้ชิงชิงรีบพูดแก้ตัวด้วยความร้อนรนปกติแล้
อ่านเพิ่มเติม
ของสตรีเป็นอย่างนี้นี่เอง
ทว่าจางอวิ๋นอวี้เหมือนจะไม่ได้ยินเสียงร้องน่าสงสารของตู้ชิงชิง เขาจับขาที่เรียวยาวอ้าออก ดวงตาหงส์มองสำรวจกลีบดอกไม้ที่ดูอ่อนนุ่มด้วยความสนใจอืม ของสตรีเป็นอย่างนี้นี่เองดูนุ่มนิ่มบอบบาง ต่างจากของบุรุษโดยสิ้นเชิงคิดดังนี้ก็รู้สึกว่าส่วนล่างของตนต้องการผงาดออกมาสู่โลกภายนอก หากถูกกักขังไว้จะประท้วงทำให้ร่างกายของเขารุ่มร้อนและไม่สบายตัว จางอวิ๋นอวี้จึงปลดสายคาดเอว ถอดกางเกงออกอย่างรวดเร็วตู้ชิงชิงเห็นแก่นกายของจางอวิ๋นอวี้ก็ยิ่งหวาดผวา ลำใหญ่ที่ตั้งผงาดเหมือนคทาหยกหรูอี้ที่พวกคนใหญ่คนโตมักพกติดตัว ตรงปลายคล้ายกับหัวเห็ดสีน้ำตาลชมพูดูสะอาดตาขณะที่กำลังจดจ้องกับท่อนใหญ่ตรงหน้า ตู้ชิงชิงไม่ทันรู้ตัวเลยว่าต้นขาเรียวของตัวเองนั้นถูกดันขึ้นจนแทบแนบชิดเต้าอวบทั้งสองข้างท่านี้ทำให้สะโพกและโหนกเนื้อสาวลอยขึ้นโดดเด่นเป็นจุดสนใจ แต่ก็ไม่กลบดับความงามของเต้าอวบที่ใหญ่โตล้นทะลักตู้ชิงชิงหลับตาไม่กล้ามองสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตนเองนางพยายามคิดเรื่องอื่นที่ตนเองสนใจ ทว่าก็ไม่อาจหลบเลี่ยงภาพจำของแท่งหยกใหญ่ได้ขณะที่วุ่นวายใจอยู่นั้น ตู้ชิงชิงก็รู้สึกว่าจุกหวานข้างซ้ายถูกลิ้นร้อนและอ่อนนุ่ม
อ่านเพิ่มเติม
ไปจวนของข้า เป็นสตรีของข้า
“สาวรับใช้หรือ เจ้ามันบ้าไปแล้ว” ตู้ชิงชิงชูกำปั้นหมายจะทุบจางอวิ๋นอวี้ แต่ก็ไม่ทัน ร่างอวบอัดถูกจับพลิกคว่ำหน้าอกแนบติดพื้น แต่สะโพกยกแอ่นอวดร่องรักที่ยังมีน้ำสีขาวเปรอะเปื้อน“งามนัก” มุมปากของจางอวิ๋นอวี้โค้งขึ้น น้อยครั้งนักที่เขาจะยิ้มได้เช่นนี้เขาไม่พูดมากความ จับแก่นกายที่ยังตั้งผงาดเย่อหยิ่งอวดดีตีใส่บั้นท้ายกลมงอนของตู้ชิงชิงทีละข้างจนแดง จากนั้นก็ดันหัวเห็ดบานใหญ่มุดผ่านน้ำรักขาวขุ่นเข้าไปในโพรงเนื้อนุ่มอีกครั้ง“อืม ท่านี้ลึกดีจริงๆ ดันเข้าไปได้มากกว่าเดิม” บุรุษเอ่ยกับตนเองเสียงไม่ดังนักแม้จะไม่ดัง แต่ตู้ชิงชิงก็ได้ยินชัดเจน นางรู้สึกมากกว่าจางอวิ๋นอวี้ด้วยซ้ำ มีหรือจะไม่รู้ว่าตอนนี้ท่อนเอ็นร้ายกาจของเขาแนบชิดเต็มพื้นที่ร่องรักของตนท่อนเอ็นร้อนกระตุ้นให้โพรงนุ่มเริ่มขยับตอดรัด เมื่อท่อนเอ็นครูดถูไปมา การตอบสนองก็เพิ่มมากขึ้นร้อนดีเหลือเกินตู้ชิงชิงคิดในใจ นางตายมาหลายปีนอกจากความเย็นก็แทบไม่สามารถสัมผัสความอบอุ่นของคนมีชีวิตได้ แต่ท่อนเอ็นใหญ่แท่งนี้ทำให้โพรงเนื้อนางร้อนผ่าว ทั้งขมิบและตอดอย่างบ้าคลั่ง ยิ่งสัมผัสความเสียวก็ยิ่งอยากให้ลำเอ็นนี้อยู่ภายในโพรงรักนานๆจะได
อ่านเพิ่มเติม
สาวใช้อุ่นเตียง
ขณะที่ตู้ชิงชิงสวมเสื้อผ้าอยู่นั้น จางอวิ๋นอวี้ก็เดินไปสำรวจแผ่นกระดาษที่นางอธิษฐานขอพร ในเศษกระดาษที่ขาดกระจายมีร่องรอยเผาไหม้นั้น มีร่องรอยของน้ำหมึกใจความว่า‘ข้าอยากพบเจอท่านเทพเซียนผู้นั้นที่ป่าไผ่สวรรค์บนเขาเทพประทานแห่งนี้อีกครั้ง’มุมปากของจางอวิ๋นอวี้ยกขึ้นอย่างน่าหวาดกลัว “ช่างเพ้อฝันเสียจริง”แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังกวาดสายตาสำรวจด้วยความสนใจ เหตุใดกระดาษเหล่านี้ถึงระเบิดคล้ายกับถูกฉีกทึ้งแทบทุกแผ่นเขาจำได้ว่า ช่วงที่เขาเสร็จกิจเมื่อคืน กระดาษแผ่นสุดท้ายก็ระเบิดส่งแสงระยิบระยับเป็นฉากหลังที่งดงามพอดีราวกับว่า ตั้งแต่เริ่มมีสัมพันธ์กับตู้ชิงชิง กระดาษอธิษฐานแผ่นแรกก็ระเบิด และเมื่อเสร็จสมทั้งคู่ ก็ถึงกระดาษแผ่นสุดท้ายพอดิบพอดีช่างบังเอิญเสียจริง“เพราะว่าเจ้าเพ้อฝันถึงเทพเซียน เป็นผีแต่ไม่เจียมตัว กระดาษเหล่านี้เลยระเบิดจนหมด อ่อ หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะเจ้ามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับข้า คำอธิษฐานของเจ้าจึงเป็นโมฆะไปแล้ว”จางอวิ๋นอวี้พูดพลางเหลือบตามองสตรีที่ดวงหน้าเศร้าหมอง นางไม่ต่อปากต่อคำของเขาแต่อย่างใด เท้าเรียวเดินมาอยู่ด้านหลังของเขาอย่างเงียบเชียบเขาจึงไม่กล่าวสิ่งใดอีก
อ่านเพิ่มเติม
บนรถม้า
“ขับรถม้าไปเรื่อยๆ รอบชานเมือง จะกลับจวนเมื่อไหร่ข้าจะบอกเอง” จางอวิ๋นอวี้ส่งเสียงบอกสารถี ขณะที่พูดก็ปลดสายคาดเอวของตนแล้วดึงกางเกงลงแก่นกายที่คล้ายงูยักษ์ผงาดทันใด มือหนาจับแก่นกายตนเองฟาดใส่แก้มก้นของตู้ชิงๆ จนหนำใจ จากนั้นก็นำส่วนหัวหยักถูขึ้นลงตรงกลีบเนื้อนุ่มเพื่อให้น้ำรักหลั่งออกมาเมื่อน้ำใสไหลออกมาชโลมงูตัวเขื่อง ไม่รอช้า เขาก็จับมันมุดเข้าปากถ้ำที่คับแคบ“อืม” บุรุษส่งเสียงเบาออกจากลำคอแสดงถึงความพึงพอใจ ท่านี้สอดเข้าไปกี่ครั้งก็ทั้งลึกทั้งคับแน่นช่างรู้สึกดีเสียจริง“อื้อ” ตู้ชิงชิงส่งเสียงกระเส่า เสียงร้องของนางทำให้สติของจางอวิ๋นอวี้เตลิดไปไกลเขาขยับเอวสอบกระทุ้งร่องรักที่ตอดลำใหญ่ของตนถี่ๆ ฝ่ามือทั้งสองก็บีบแก้มก้นตามจังหวะกระแทกกระทั้นปัก ปัก ปัก ปักตู้ชิงชิงที่ถูกตอกจนลึก นางได้แต่หลับตาเม้มริมฝีปากแน่น ความใหญ่โตของจางอวิ๋นอวี้ทำให้นางทั้งจุกทั้งเสียวอยากจะครางเพื่อระบายความร้อนรุ่มที่ได้รับจากบุรุษก็ทำไม่ได้เพราะถูกสั่งไว้ตั้งแต่แรกเสียงเนื้อกระแทกเนื้อนี้แม้จะดัง แต่ก็ดังสู้เสียงพูดคุยของชาวบ้านที่กำลังจับจ่ายใช้สอยไม่ได้ ทำให้ไม่มีใครสนใจรถม้าของพวกเขายกเว
อ่านเพิ่มเติม
ขู่ให้กลัว
หลังจากปลดปล่อยจนรู้สึกสบายตัว จางอวิ๋นอวี้ก็พูดคุยกับเยว่เส้าอยู่สักพักก่อนจะโบกมือให้เขาออกไปพักผ่อนเยว่เส้าจึงเดินไปกระซิบ พูดข้างหูจางอวิ๋นอวี้ประโยคสั้นๆ “หากอยากให้สตรีหลีกหนี ต้องทำให้พวกนางจุกและรู้ว่ารับไม่ไหว”“ข้าเข้าใจล่ะ” จางอวิ๋นอวี้พยักหน้าน้อยๆอาวุธคู่กายขนาดใหญ่สามารถทำให้สตรีเพ้อหาและก็ทำให้สตรีหวาดผวาได้เช่นเดียวกัน แล้วแต่ว่าสตรีผู้นั้นร่างกายเป็นแบบไหนค่ำคืนนั้น จางอวิ๋นอวี้นอนหลับสนิทบนเตียง ปล่อยให้ตู้ชิงชิงทำสมาธิฝึกปราณนางได้รับน้ำรักที่เต็มไปด้วยพลังหยางจากจางอวิ๋นอวี้ จึงทำให้ร่างกายคล้ายมนุษย์เพิ่มมากขึ้น ทั้งมีพละกำลังเพิ่มขึ้นอย่างมากเรียกได้ว่าร่วมรักกับจางอวิ๋นอวี้นางมีแต่ได้ไม่มีเสีย.......วันถัดมา จางอวิ๋นอวี้พาตู้ชิงชิงไปที่จวนกั๋วกง เมื่อเข้าไปยังโถงรับรองแขกก็พบว่าเฉินชิงเหลียงผู้เป็นมารดาเรียกสตรีมาด้วยสองนางจี้นั่วและเหมียวอี้หลิงพวกนางเป็นธิดาตระกูลใหญ่ จี้นั่วเป็นบุตรีสายตรงของเจ้ากรมคลัง ส่วนเหมียวอี้หลิงเป็นบุตรอนุที่เกิดกับเจ้ากรมโยธาเฉินชิงเหลียงตั้งใจจะให้พวกนางแต่งให้จางอวิ๋นอวี้พร้อมกัน คนหนึ่งเป็นเอก ส่วนอีกคนเป็นอนุจะได้มีหล
อ่านเพิ่มเติม
สตรีของคู่ปรับ
ไม่พูดพล่ามทำเพลง จางอวิ๋นอวี้ก็จับตู้ชิงชิงอุ้มแล้วยกตัวลอย ส่วนล่างก็จ้วงแทงไปตามจังหวะการเดิน“หืม ออกข้างนอกยิ่งตอดแรง เจ้าชอบแบบนี้หรือ” เขาถามสตรีในอ้อมแขน“อย่าพูดพล่อยๆ” ตู้ชิงชิงดุจางอวิ๋นอวี้ นางถลึงตาใส่ก่อนหลับตาแล้วส่งเสียงครวญครางต่อเนื่องแท่งหยกใหญ่ยิ่งใส่ยิ่งร้อน โดยเฉพาะเวลาที่เขาหลั่งน้ำขาวข้นเข้าร่าง ยิ่งทำให้นางรู้สึกว่าตนเองแทบไม่ต่างจากมนุษย์ปกติทั่วไปความเย็นเยียบบนตัวแทบไม่หลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย“ไม่แน่ว่าหากข้าเอาเจ้าไปเรื่อยๆ เจ้าอาจจะตั้งครรภ์ก็ได้” จางอวิ๋นอวี้หัวเราะ เพราะถ้าร่างกายตู้ชิงชิงใกล้เคียงมนุษย์เข้าไปทุกวัน การที่นางตั้งครรภ์ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก“บุรุษอย่างเจ้าเนี่ยนะจะเลี้ยงเด็ก ข้านึกภาพไม่ออกเลย” ตู้ชิงชิงบ่น ร่องรักขมิบตอดรัวจนจางอวิ๋นอวี้ต้องหยุดเดิน“อื้ม ดีมาก ขนาดของข้าใหญ่เช่นนี้แถมยังเอาเจ้าทุกวัน แต่ร่องรักเจ้าก็ยังคับแน่นไม่ต่างจากวันแรกที่ได้กัน” จางอวิ๋นอวี้พูดพลางอุ้มตู้ชิงชิงไปยังศาลาริมสระน้ำเขานั่งบนเก้าอี้ ให้ร่างอวบอัดของตู้ชิงชิงนั่งอยู่ด้านบน “ขย่มสิ” เขากระซิบบอกข้างหูของนางมือหนาจับสตรีนั่งหันหน้าออก แล้วขยำหน้าอกทั้งสอ
อ่านเพิ่มเติม
ชีวิตพลิกผัน
เมืองซานเจียงจางอวิ๋นอวี้พาลูกน้องใต้บังคับบัญชามาพักยังจวนชายป่าที่สร้างทิ้งไว้ เขาพูดคุยวางแผนจนถึงดึกดื่นจึงเข้าห้องพักของตน“พรุ่งนี้ข้าจะไปปราบโจร เจ้ารออยู่ที่นี่ละกัน” เขาพูดกับตู้ชิงชิง ก่อนเงียบไปเล็กน้อยแล้วพูดต่อ“หากเกิดอะไรขึ้นกับข้าเจ้าก็ถือว่าเป็นอิสระ อยากไปไหนก็ไปเถอะ เพียงแต่ต้องดูแลตัวเองให้ดีๆ” บุรุษพูดเสียงไม่ดังมากนักแต่แสดงถึงความห่วงใยอย่างชัดเจนตู้ชิงชิงจ้องมองใบหน้าของจางอวิ๋นอวี้ “ข้าอยากเป็นอิสระก็จริง แต่ไม่ได้อยากให้เจ้าเป็นอะไรไป อีกอย่าง หากเจ้าเกิดเรื่องจริงๆ ข้าจะล้างแค้นให้”จางอวิ๋นอวี้หัวเราะ ทว่าภายในหัวใจรู้สึกอบอุ่นบอกไม่ถูก “ผีผู้หญิงอย่างเจ้าจะทำอะไรกับโจรได้ พักผ่อนเถอะ ข้าจะนอนล่ะ” เขาปล่อยให้ตู้ชิงชิงทำสมาธิ ส่วนตนเองนอนหลับเอาแรง...เช้าวันรุ่งขึ้นเสียงไก่ขันและนกร้องปลุกให้ตู้ชิงชิงที่เผลอหลับลืมตาตื่นขึ้นมา นางมองไปที่เตียงก็พบว่าจางอวิ๋นอวี้ออกไปด้านนอกแล้วคิดไม่ถึงว่าเขาจะไปอย่างเงียบเชียบไม่บอกกล่าวนางสักคำความจริงก่อนที่จางอวิ๋นอวี้จะออกไปนั้น เขาก็อยากจะบอกลานาง แต่เห็นว่านางหลับอยู่เขาจึงไม่ได้รบกวนเขาไม่แน่ใจว่าผีต้องนอนหลั
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status