บทที่ 2 ปากไม่ตรงกับใจ

ส้มหวานยืนกอดอกจ้องมองหมายเลขชั้นที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอภายในลิฟต์ ถือวิวาสะขึ้นมาด้านบน ระยะเวลาสามชั่วโมงที่รอคอยมันเนิ่นนานจนหัวเสีย

จากที่เหม็นขี้หน้าเป็นทุนเดิม มันยิ่งเพิ่มพูนความรู้สึกที่มีสำหรับผู้หญิงทั่วไปคงมองจักริน เป็นเทพบุตรนักรัก แต่สำหรับเธอก็แค่คนมักมากไม่เลือกที่

ภาพความทรงจำในหัวผุดขึ้นทันทีทั้งที่พยายามจะลบเลือน ใบหน้าเนียนส่ายสะบัดไปมาแต่ไม่อาจหยุดยั้งความคิดที่ไหลบ่าราวกับสายน้ำ

เสียงครวญครางดังกระหึ่ม ขณะที่เขานั่งอยู่บนโถชักโครก หญิงสาวที่มีดีกรีเป็นลูกสาวนักการเมืองขยับร่อนสะโพกบนเนื้อตัวกำยำ

“ทุเรศ ที่สุด”

ประตูลิฟต์ที่เปิดออก ดึงสติให้กลับคืนมา ก้าวเดินตรงไปยังห้องทำงานของจักริน

“ฉันมาหาคุณจักรินค่ะ ผ่านมาสามชั่วโมงแล้วเจ้านายคุณน่าจะว่างนะคะ”

ส้มหวานเอ่ยน้ำเสียงสุภาพทั้งที่ภายในอกร่ำๆ อยากกรีดร้อง กับการรอคอยที่ไร้ขอบเขต

“เชิญด้านในเลยค่ะ”

เลขาหน้าห้องฝืนยิ้มด้วยความกระอักระอ่วน แต่ยังคงทำตามคำสั่งของเจ้านาย

ห้ามใครเข้ามารบกวน ยกเว้นส้มหวาน

ส้มหวานมองด้วยความหงุดหงิดรีบผลักประตูบานใหญ่ที่ปราศจากการปิดล็อก ก้าวเข้าไปทันที

“โอ้ว...ซี๊ด อ่าส์”

เสียงครวญคราง ประกอบกับใบหน้าหล่อเหลา ที่แหงนเงย ศีรษะทุยมากกว่าหนึ่ง เคลื่อนไหวเสมอกับโต๊ะทำงาน

ใบหน้าเนียนเห่อร้อน สายตาคู่คมที่เปี่ยมไปด้วยแรงตัญหาจับจ้องมาที่เธอ เขาครางยาวห่อปาก

“โอ้ว...เยี่ยม แบบนั้น อ่า...อย่าแย่งกัน ค่อยๆ อม”

มือหนาทั้งสองข้างลูบศีรษะของสตรีทั้งสอง ที่ใช้ปาก และลิ้นโลมเลียท่อนเนื้ออวบ

“…”

ปากอิ่มเผยอค้าง ฝ่าเท้าเสมือนถูกตรึงให้อยู่กับที่ควรก้าวหนีไปจากกิจกรรมที่เห็น แต่กลับยืนมองอยู่             อย่างนั้น

ความร้อนไร้ที่มาโจมตีเรือนร่าง กลีบเนื้อปวดร้าวราวกับโดนบางสิ่งโจมตี หยาดน้ำไร้ที่มาฉ่ำเยิ้ม ปากอิ่มลอบกลืนน้ำลายลงคอ

จักรินตวัดสายตามองหญิงสาวที่ยืนอ้าปากค้าอยู่กลางห้อง เขาจงใจผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความเป็นชายที่ซ่อนจากสายตา ปรากฏให้คนที่ยืนอยู่มองเห็นชัดเจน

“อ้าปาก...ฉันจะแตกแล้ว อ่าส์”

หญิงสาวทั้งสองคุกเข่าหันหน้าเข้าหากัน อ้าปากรอคอยไม่แยแสบุคคลที่ก้าวเข้ามาในห้อง จักรินจับท่อนเนื้อแข็งร้อนฟาดกับใบหน้าของสองสาว หัวเราะในลำคอ มือหนาขยับรูดรั้งตัวตนยาวใหญ่

ทุกการกระทำเต็มไปด้วยความเถื่อนถ่อย แต่กระนั้นมันทำให้หญิงสาวที่ยืนอยู่กลางห้องไม่สามารถละสายตาได้

"โอ้ว...แตกแล้ว อ่าส์..."

มือหนาขยับรูดรั้งขึ้นลง สองสาวต่างอ้าปากช้อนสายตาเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนา น้ำกามขาวขุ่นฉีดพ่นรุนแรง บางส่วนเข้ามาในปาก เปื้อนเลอะใบหน้า

"หวานค่ะ อ่า / อื้อ...หวาน"

สองสาวต่างปรือตาฉ่ำ ลิ้มรสน้ำกาม

ส้มหวานมองสิ่งที่เกิดขึ้น ความร้อนลามเลีย ไปทั่วร่าง ความใหญ่ยาวของอวัยวะที่เห็น ไม่ต่างจากไม้หน้าสาม

ลอบกลืนน้ำลายลงคอ มองลิ้นเล็กที่ตวัดเลียน้ำขาวขุ่นจากส่วนปลาย อยากรู้เช่นกันมันจะหวานอย่างที่ผู้หญิงทั้งสองกล่าวหรือไม่

"อยากกินบ้างหรือส้มหวาน"

น้ำเสียงคล้ายกับเยาะหยันดังขึ้น เธอพยายามดึงสายตาให้ละจากท่อนเนื้ออวบใหญ่

"ทุเรศ ! หน้าไม่อาย เจอกี่ครั้งคุณก็ทำตัวน่าสะอิดสะเอียนทุกครั้ง"

คนถูกกล่าวหาเลิกคิ้วขึ้น มือหนาเก็บตัวตนเข้าไปในกางเกงสแลคสีดำสนิท

"ออกไปรับเช็คที่เลขาฯ ของฉันได้เลย"

"แต่ว่าพวกเราสองคนยังไม่ได้..."

"ออกไปซ่ะ อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ"

หญิงสาวทั้งสองจำต้องออกไปจากห้องทั้งที่ปรารถนาจะเคลื่อนไหวร่ายลีลาสวาทบนเนื้อตัวกำยำ

เมื่ออยู่เพียงลำพังส้มหวานไม่รีรอที่จะเหน็บแนมบุรุษตรงหน้า

"คนอย่างคุณคงถนัดแต่ออกคำสั่งสินะคะ"

"อย่างอื่นฉันก็ถนัดนะ"

สายตาคู่คมมองเธอหยาบโลน เนื้อตัวเบ่งบานขานรับกระแสทางเพศ เสมือนกำลังถูกสัมผัสเล้าโลม

"ทุเรศ ! หน้าด้าน หน้าไม่อาย"

คนโดนด่าหัวเราะขบขัน กวนให้หญิงสาวกรุ่นโกรธ

"หัวเราะอะไรมิทราบ"

"หัวเราะที่เธอกำลังด่าตัวเองไงล่ะ เจอกันกี่ครั้ง เธอก็ ยืนมองฉันแบบนี้ตลอด ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่หน้า ไม่อาย"

ครั้งแรกที่พบกัน คืองานประมูลเพชรของคุณหญิงวิภาดา หลังจากที่งานประมูลจบลง เธอตรงไปเข้าห้องน้ำ แต่มันชำรุดปิดให้บริการ จึงเข้าไปในห้องน้ำชาย ด้วยอารามรีบร้อนผลักประตูห้องน้ำเข้าไปทันที แต่สิ่งที่เห็นทำให้แทบลืมหายใจ