บทที่ 3 ความอยากยากจะต้านทาน

ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังมีเซ็กส์ ฝ่ายหญิงอยู่ด้านบนนั่งขยับขย่มอย่างไม่แยแส ผู้ชายก็เช่นกัน จำได้ว่าเขาคือจักรินชายหนุ่มใจบุญที่ประมูลสร้อยเพชรชุดไฮไลท์ ของงาน มูลค่ามากกว่ายี่สิบล้าน 

"ไอ้ !"

ปากอิ่มเม้มแน่น เห็นประกายในแววตาคู่คมข่มถ้อยคำที่มี

"ฉันไม่อยากเสียเวลา ฉันมาที่นี่เพื่อจะบอกให้คุณปฏิเสธการแต่งงาน"

จักรินหัวเราะในลำคอ เสมือนสิ่งที่เธอกล่าวเป็นเรื่องน่าขบขัน เขาตวัดสายตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ทำให้คนถูกมองหน้าร้อนผ่าว

"นี่คุณ อย่ามองฉันแบบนี้นะ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่คุณซื้อได้ด้วยเงิน"

ชายหนุ่มกอดอกสืบเท้าก้าวเดินประชิด ทำให้คนที่ประหม่าในหัวอกเป็นทุนต้องก้าวถดถอย แต่ยังคงฝีปาก

“ยะ...อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ ฉันขยะแขยง”

“จริงหรือที่ว่าขยะแขยง รู้อะไรไหมมีแต่ผู้หญิงอยากจะเข้าใกล้ฉันทั้งนั้น”

ไม่ได้โอ้อวดเกินจริง ในแวดวงสังคมจักริน คือบุคคลที่สาวๆ ทั้งหลายหมายปอง เขาคือแบดบอย หล่อ รวย และไอ้นั่นใหญ่กว่าแขน

“แต่ยกเว้นฉันเอาไว้สักคน เพราะฉันไม่ได้อยากเข้าใกล้คุณ”

“จริงหรือ...ที่ไม่อยากเข้าใกล้”

คนตัวโตก้าวเดินประชิด ขณะที่เธอก้าวถดถอยจนแผ่นหลังบอบบางชนกับกำแพงด้านหลัง

“ถะ...ถอยออกไปนะ !!”

“ยิ่งปฏิเสธ ฉันยิ่งอยากจะเอาชนะ”

มือหนาสองข้างท้าวยันกับกำแพง ขยับโถมกาย     เข้ามาประชิด มือบางรีบยกขึ้น ยันแผงอกแกร่ง เนื้อตัวแน่นหนั่น จากฝ่ามือที่สัมผัสทำให้ลอบกลืนน้ำลาย

กลิ่นกายที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของบุรุษเพศทำให้เธอมึนเมา เนื้อตัวเบ่งบานขานรับทุกความโอหัง ภายในหัวยังคงนึกถึงอวัยวะเบื้องล่างที่ใหญ่โตจนติดตา

ความร้อนไร้ที่มาลามเลียไปทั่ว กระแสบางอย่างดึงดูดอย่างน่าวิตก ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้กับผู้ชายคนไหน แม้กระทั่งแฟนเก่า

มือหนาลูบไล้แก้มเนียน เธอรีบปัดมันออก

“เธอจะคิดถึงแต่ฉัน และเป็นฝ่ายอ้อนวอนขอขึ้นเตียงด้วยตัวเอง”

“ไม่มีทาง...อุปส์”

ริมฝีปากกระด้างฉกวูบลงมาหาปากอิ่ม ใบหน้าเนียนพยายามเบี่ยงหนี แต่มือหนาสองข้างตรึงท้ายทอยสวยไม่ให้หลบหลีก

“อื้อ...”

มือบางระดมทุบตีบ่ากำยำ ปากหนาหนักเคลื่อนไหวจาบจ้วง มือหนาข้างหนึ่งลูบไล้บั้นท้ายอวบ ทันทีที่อุทาน เขาสอดแทรกเรียวลิ้นแกร่งเข้ามากวาดต้อนความหอมหวาน

ความร้อนจากเรียวลิ้นรัดรึงชักพาให้สติสัมปชัญญะกระเจิดกระเจิง หัวสมองว่างเปล่า เนื้อตัวร้อนรุ่มราวจับไข้

ปากอิ่มเผยอรับขยับโต้ตอบ เรียกเสียงคำรามกระหึ่มในลำคอแกร่ง มือหนาโอบรอบเอวคอดกิ่ว รั้งให้เนื้อตัวแนบชิด

ความร้อนไร้ที่มายิ่งลามเลีย จูบที่ได้รับทำให้รัญจวนจิตยากจะทัดทาน แผงอกแกร่งบดเบียดอกอวบ  จนแทบหลอมรวมเป็นเนื้อเดียว   

“อื้อ...”

ภายในหัวลืมเลือนความเกลียดชังไปชั่วขณะ ไฟราคะครอบงำไปทั้งเรือนกาย กลีบเนื้อปวดหนึบหนับ  ฉ่ำชื้น เสียยิ่งกว่าเมื่อครู่ ที่เห็นท่อนเนื้อหลั่งรินน้ำกามขาวขุ่น

“อึมส์...อ่า ส้มหวาน...”

เขาช้อนร่างของเธอลอยจากพื้น เรียวขางามโอบรัดรอบเอวสอบตามสัญชาตญาณ ร่างกายที่อยู่ในท่วงท่าหมิ่นเหม่ทำให้สัมผัสได้ถึงความแข็งชันที่ดุนดันต้นขาอวบ

“ฉัน...ทรมาน”

ปากอิ่มพึมพำราวกับคนเพ้อไข้ ชายหนุ่มยิ้มกระหาย ปัดข้าวของบนโต๊ะด้วยความร้อนรนไม่แยแส ว่าสิ่งใดจะเสียหาย

เขาอยากได้...ผู้หญิงตรงหน้า

ปากกระด้างตะโบมจูบบดขยี้คลึงเคล้า มือบาง   โอบรอบลำคอแกร่ง ลากไล้ไปตามแนวบ่ากว้าง เขาวางร่างของเธอบนโต๊ะทำงาน

“อย่า...”

มือหนาลูบไล้บ่าขาวเนียนที่โผล่พ้นชุดเดรสปาดไหล่ เธอควรจะผลักไสสัมผัสที่เกิดขึ้น แต่เนื้อตัวตื่นเร้า  ขานรับน่าตระหนก

“ฉันรู้ว่าเธอแฉะ ตั้งแต่ที่ยืนดูแล้วส้มหวาน อ่า...”

ใช่...เธอแฉะไปทั้งพรูเนื้อ รวมถึงตอนนี้ที่แพนตี้ ตัวจิ๋วฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำกระสัน

เกลียดจักริน เกลียด...ที่เขามีอิทธิพลกับร่างกายภาพที่เห็นในห้องน้ำ ยามที่เขากระแทกตัวตนใส่คู่ขา ทำให้เก็บไปฝันทุกค่ำคืน

ความตั้งใจที่มีแต่แรกเริ่ม หลุดเลือนออกไปจาก หัวสมอง ปากกระด้างขบเม้มจูบบ่าบอบบางทิ้งรอยแดงอย่างผิดวิสัย เสมือนต้องการแสดงความเป็นเจ้าของ

ปริมาณความร้อนในร่างกายเพิ่มพูน มือหนาลูบไล้หัวเข่าเนียน ทุกอิริยาบถอุกอาจ แต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน

ฝ่ามือหนาเคลื่อนขึ้นมายังต้นขาด้านบน เรียวขาขยับแยกตามสัญชาตญาณทางกาย คนตัวโตคำรามกระหึ่ม

“ฉัน...อ่า ฉันทรมาน หยุด...ได้โปรด”

สิ่งที่กล่าวตรงกันข้ามกับปฏิกิริยาทางกาย เนื้อตัวเบ่งบานกรีดร้องอย่างไร้สติ ปลายถันเบ่งบานเสียดสี บราเซียร์ที่ห่อหุ้ม

“เธอไม่ได้อยากให้หยุดหรอก...จริงไหม”

ใบหน้าเนียนแดงก่ำ ดวงตากลมโตฉ่ำไปด้วย ไฟราคะ หัวสมองหมุนเคว้ง ร่างกายเสมือนไม่ใช่ของเธออีกต่อไป