เกลียดสุดๆ

“โอ้วส์....สาลี่ สาลี่จ๋า พี่ พี่จะตามสาลี่ขึ้นสวรรค์แล้ว อู้วส์....อ้าส์......” เขางัดดุ้นเนื้อแข็งปั๋งมันแผลบ ออกจากรูสวาทของเธอ แล้วชักรีดจนน้ำกามขาวขุ่นข้นคลั่กพุ่งพรวดออกมากระจายรดบั้นท้ายกลมกลึงของสาลี่ แล้วไหลหยดย้อยลงไปที่เอวและแผ่นหลังของเธอ

หญิงสาวคว่ำหน้านอนแน่นิ่งจนชายหนุ่มต้องจับเธอพลิกเพื่อได้เธอได้คลายอิริยาบถ และหายใจหายคอได้สะดวกขึ้น

ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นจากเตียง แล้วเดินล่อนจ้อนเปิดประตูลงไปล้างตัวที่ตุ่มน้ำข้างล่าง

“อี๋!...ไอ้แสน ไอ้หื่น ไอ้บ้ากาม มีอะไรกับผู้หญิงกลางวันแสก ๆ เนี่ยนะ ไม่อายผีสางนางไม้บ้างหรือไงกัน แม้แต่ยัยสาลี่ลูกแม่ครัวที่ค่ายก็ยังไม่เว้น”

หญิงสาวแอบเห็นนักมวยหนุ่มลูกครึ่งบรรเลงลีลารักกระชากใจโดยบังเอิญ จากรูไม้ผุ ๆ ของฝาบ้าน ก่อนจะรีบวิ่งหนีไปเพราะกลัวเจ้าของลีลาจะล่วงรู้

นักมวยหนุ่มเปลือยกายเดินล่อนจ้อนหลังจากปล่อยท่าไม้ตายน๊อคคู่สวาทให้นอนแดดิ้นคาที่นอน

พวงสวรรค์ที่ยังชี้โดเด่ห้อยโทงเทงกวัดแกว่ง ขณะอาบน้ำล้างคราบคาวสวาทจากกิจกรรมที่เสร็จเรียบร้อยไปเมื่อครู่

“อืม...น้องสาลี่นี่ นอกจากจะหุ่นดี ขาวนมใหญ่แล้ว รูสวาทยังฟิตไร้ที่ติอีกนะ แหมนี่ถ้าอยู่กับพี่แสนทั้งคืนได้ล่ะก็ สงสัยคงได้จัดหนักกันยันเช้าแน่ ๆ งานนี้ เสียดาย”

เขาพึมพำขณะที่กำลังฟอกสบู่ถูตัวรวมทั้งถูอาวุธคู่กายลำยาว

ระหว่างที่กำลังเปลือยกายอาบน้ำอย่างสบายใจ สายตาก็เหลือบไปเห็นรองเท้าสีชมพูที่มีรูปตัวการ์ตูนข้างหนึ่งวางอยู่

ชายหนุ่มจึงเดินไปดูใกล้ ๆ พบว่าติดอยู่ในดินที่เป็นโคลนตมข้างบ้าน เขาอดสงสัยไม่ได้ว่ารองเท้าผู้หญิงข้างนี้มันมาจากไหน

“รองเท้าใครกันวะมาติดโคลนอยู่ในบ้านกู คู่เล็ก ๆแบบนี้น่าจะเป็นของผู้หญิงนะ รองเท้าคู่สีฟ้าของน้องสาลี่ก็ถอดวางอยู่ตรงบันไดนี่หว่า แล้วข้างนี้มันมาได้ยังไงวะ”

เขาบ่นพึมพำยืนคิดอยู่นานสองนานแต่สุดท้ายก็โยนทิ้งเข้าไปในป่าหญ้าข้างบ้าน

ที่ค่ายมวย ป.ปราการวันนี้ดูบางตา เพราะเพิ่งจะผ่านการแข่งขันไปเมื่อคืน

นักมวยหลาย ๆ คนจึงถือโอกาสกลับไปยังบ้านของตนเพื่อหาญาติบ้าง หาแฟนบ้าง

“พิมเอ๊ย...ไหนว่าจะไปตามไอ้แสนมันไง เจอไหมล่ะ “

“อ๋อ...ก ก ก็ ม ม ไม่นะ ไม่เจอ สงสัยไอ้แสนรัก มันคงไปป้อสาวแถว ๆตลาดมั้ง”

“วะ!...ไอ้นี่ พ่อล่ะเสียดายฝีมือมันจริงจริ๊ง หน่วยก้านมันก็ดีนะไอ้แสนเนี่ย ถ้ามันตั้งใจฝึกซ้อมดี ๆ น่ะ เมื่อคืนมันคงไม่แพ้ไอ้นักมวยฝั่งโน่นมันหรอก”

“โอ๊ย...พ่ออย่าไปหวังอะไรกับคนอย่างมันเลย มีของดีอยู่ใกล้ ๆตัวแท้ ๆ ดันไม่คิดจะสนใจ”

“ของดีอะไรของเอ็งวะ นังพิม...พ่อไม่ค่อยเข้าใจ”

“ไม่มีอะไรหรอกพ่อ ฉันก็พูดไปเรื่อยเปื่อยน่ะ “

“เอ่อ...อีกสองวัน ทรงกลดลูกชายของเสี่ยชัย เขาจะมารับแกไปกินข้าวนอกบ้านนะ อย่าเบี้ยวอีกล่ะ “

“จ้ะ ๆ...ฉันรู้แล้ว แต่ความจริงพิมก็ไม่ได้อยากจะไปกับเขาเลยนะจ๊ะพ่อ หน้าตาท่าทางดูแอ๊ค ๆ เก๊ก ๆยังไงก็ไม่รู้ บอกไม่ถูก”

“เออน่า...คบ ๆกันไปเดี๋ยวก็ชอบกันไปเองล่ะวะ พ่อเองก็แก่แล้ว อยากจะเห็นลูกแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาไปเสียที”

“ก็เลยจับลูกยัดให้คนอื่นใช่ป่ะ” พิมผกาพูดสวนขึ้นมา

“นังพิม...คนอื่นที่ไหน เสี่ยชัยนี่ก็เพื่อนพ่อนะ คบกันมาตั้งนานแล้ว ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหน”

“แล้วถ้าเกิดพิมไม่ชอบล่ะ พ่อก็จะฝืนใจพิมงั้นเหรอ”

“แหมเอ็งนี่ ก็ถ้าเอ็งลองพูดลองคุยกับทรงกลดไปแล้ว แล้วเกิดไม่ชอบเขา พ่อจะไปห้ามอะไรเอ็งได้ล่ะวะ เพราะเอ็งมันจอมดื้ออยู่แล้วนี่”

หลังจากคุยกับพ่อเสร็จ พิมผกาก็เดินเข้าห้องส่วนตัวปิดประตูล็อคกลอน ก่อนจะเดินมาทิ้งตัวลงนอนบนเตียง

“โอ๊ย...ทำไมในหัวฉันมันจะต้องมีแต่ภาพของไอ้แสนกำลังเริงสวาทกับยัยสาลี่ลูกแม่ครัวด้วยนะ...”

ภายในสมองของเธอมีแต่ภาพของนายแสนที่กำลังโยกย้ายระรัวเอวกระแทกกระทั้นใส่ผู้หญิงคนนั้นอยู่ แล้วยังจะสองลูกเงาะที่ห้อยต่องแต่งด้านล่างอีก

ถึงแม้ว่าปากของเธอจะบอกว่าไม่อยากจะจดจำท่วงท่าและลีลาของนักมวยหนุ่มคนนั้น แต่พอหลับตาทีไร เธอก็ยังเห็นภาพนั้นอยู่ดี

“ไอ้คนบ้า ไอ้คนหื่นกาม มีอะไรกับผู้หญิงกลางวันแสก ๆเนี่ยนะ” พิมผกาพูดกับตัวเอง แต่ภายในใจเธอกลับร้อนวูบวาบ หัวใจเต้นระรัวเร็วอย่างบอกไม่ถูก

เย็นวันนั้น แสนรักเดินเข้ามาซ้อมมวยที่ค่ายตามปกติ เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ เมื่อไม่พบพิมผกา ซึ่งเธอจะต้องลงมาซ้อมด้วยกันอยู่บ่อย ๆ ก็นึกสงสัย เลยเดินไปถามเด็กที่กำลังล้างรถอยู่ในบริเวณบ้านของเธอ

“เฮ๊ย...ไอ้น้อง วันนี้คุณพิมผกาไปไหนซะล่ะ ไม่เห็นมาซ้อมมวยกันเลย ไม่สบายรึเปล่า”

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันพี่ เห็นเธอเดินออกไปข้างนอกตั้งแต่ตอนบ่าย แล้วก็วิ่งกลับมาเหมือนโดนผีหลอก แล้วก็เดินขึ้นบ้านไป จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ลงมาเลย”

“หึ...ว่าแต่คนอื่นเขาไม่มีระเบียบ ทีตัวเองทำบ้างไม่เห็นจะมีใครว่า ถือว่าเป็นลูกสาวลุงกุ่ยเจ้าของค่ายแล้วจะซ้อมก็ได้ ไม่ซ้อมก็ได้งั้นซิ”