2.เด็กมึน

ภายในตัวบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ถัดจากสวนและฟาร์มมาประมาณสองร้อยเมตรมีชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำถูกพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก กางสแล็คขาสั้นสีดำกับร้องเท้าสำหรับใส่ในบ้านนั้นกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากลางบ้าน มือหนาข้างขวาคีบบุหรี่ไว้ส่วนลำแขนแกร่งข้างซ้ายนั้นโอบไหล่ของเด็กสาวร่างเล็กที่นั่งขลุกอยู่ในอ้อมอกของเขา

“เมื่อไหร่จะกลับบ้าน!?” สุ้มเสียงทุ้มเอ่ยถามคนในอ้อมอกที่นั่งดูการ์ตูนอยู่ เธอจึงปิดมันแล้วเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าคมของชายหนุ่มที่ผู้คนมักจะเรียกเขาว่า พ่อเลี้ยงราเชนทร์ ซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเรียกว่าพ่อเลี้ยงทั้งที่พ่อเขาก็ไม่ได้มาเลี้ยงอะไรใครสักหน่อย มีแต่ตัวเขานั่นแหละที่คอยเลี้ยงสาวๆ เลี้ยงคนอื่นน่ะ

แบบนี้ก็ควรจะเรียกราเชนทร์เลี้ยงมากกว่าสิ!

“อยากอยู่กับพ่อ”

“แล้วก็มานั่งดมควันบุหรี่นี่นะ”

“ก็เลิกสูบสิ”

“ก็พ่อนั่งสูบก่อนเธอจะเข้ามามั้ย!?” เขาขยี้บุหรี่ลงบนจานใส่บุหรี่แล้วยกตัวของหญิงสาวตัวเล็กในวัยเจ็ดขวบกว่าๆ ให้ลุกไปนั่งข้างเขาแทนการมานั่งเบียดกันแบบนี้

“ก็ใช่ แต่แล้วไงล่ะ”

“แล้วไงจะไปไหนก็ไปสิ”

“สอนหนูทำการบ้านก่อน” เธอตอบลกับพร้อมกับวิ่งไปหยิบกระเป๋านักเรียนสีชมพูหวานแหววที่วางไว้บนโต๊ะสำหรับนั่งดื่มไวน์มานั่งลงบนพื้นตรงหน้าของราเชนท์ เขาจึงยกขาที่ไขว่ห้างก่อนหน้านี้ลงแล้วมองรอดูสิ่งที่เจ้าตัวเล็กกำลังหยิบออกมา

“ค่อยทำดีกว่า” ริมฝีปากเล็กขยับบอกเมื่อมือเล็กที่ตั้งใจจะหยิบการบ้านในกระเป๋านั้นกลับไปคว้าได้ตุ๊กตาบาร์บี้มาแทน

“เอาเก็บแล้วเอาการบ้านขึ้นมาทำ”

“ไม่!”

“ถ้างั้นก็กลับบ้านไป”

“นี่ก็บ้านพ่อนะ บ้านพ่อก็เหมือนบ้านหนูแหละ”

“ชมพู!”

“คะคุณพ่อเลี้ยงราเชนทร์” คำพูดที่ยอกย้อนของเด็กสาวตัวเล็กนั้นทำให้ราเชนทร์ถึงกับยกมือขึ้นมากุมขมับตัวเอง เขาหันไปมองคนสนิทอย่างโจอี้แล้วชี้นิ้วไปที่เด็กสาวนามว่าชมพูเป็นคำสั่งว่าจัดการกับให้เธอที

“อืม น้องชมพูครับ”

“ว่าไงคะคุณพี่โจอี้”

“พี่ว่าน้องชมพูควรทำการบ้านให้เสร็จก่อนค่อยเล่นตุ๊กตานะหากการบ้านไม่เสร็จเดี๋ยววันพรุ่งนี้อาจจะถูกคุณครูตีเอานะครับ” โจอี้เดินมานั่งยองตรงหน้าของชมพูแล้วบอกเธอด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลพร้อมกับมือหนาที่คว้าตุ๊กตาจากมือเล็กมาถือไว้ เด็กสาวจึงยู่หน้าลงก่อนจะหยิบการบ้านขึ้นมาแล้วเดินไปนั่งบนโซฟาตามเดิม

“สอนหน่อย!”

“พูดดีๆ ดิ๊!” ราเชนทร์เอ็ดทันทีเมื่อเจ้าตัวเล็กพูดกระแทกเสียงใส่เขา เธอจึงยกแขนขึ้นมากอดอกเอนหลังพิงโซฟาแล้วหลับตาลงเป็นการตัดบทการสนทนา ซึ่งการกระทำลักษณะนี้เจ้าตัวมักจะทำทุกครั้งเมื่อถูกดุเช่นนี้

“ชมพู ชอบให้พ่อดุนักหรือไง!?”

“…” ไม่มีเสียงตอบรับจากคนตัวเล็กมีเพียงความเงียบ ราเชนทร์จึงหันมามองเธอและพ่นลมหายใจออกมาอีกครั้งเมื่อความเงียบเริ่มถูกเสียงกรนของเจ้าตัวเล็กนี่ปกคลุมซะแล้ว

“เด็กอะไรมึนได้ใจจริง”

“เพราะพ่อเลี้ยงชอบตามใจเธอน่ะสิครับ” โจอี้ที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากราเชนทร์นั้นรีบสวนกลับอย่างทันควันจนผู้เป็นนายต้องส่งสายตาคมกริบไปให้ เขาจึงก้มหน้าลงหลบสายตาเยือกเย็นนั่นแล้วเดินไปเก็บของเล่นกับการบ้านใส่กระเป๋าเป้ใบเล็กก่อนจะยกมันสะพายไหล่ไว้ จากนั้นเขาก็เดินไปอุ้มเจ้าตัวน้อยออกมาจากราเชนทร์และพาเธอขึ้นไปนอนในห้องของเธอบนที่นอนนุ่มๆ

“แล้วผักกาดล่ะ?” เมื่อโจอี้เดินลงมาจากการเอาชมพูนอน พ่อเลี้ยงก็ถามถึงหญิงสาวผู้มีหน้าที่ให้อาหารสัตว์ประจำฟาร์มของเขา ซึ่งวันๆ ไม่ค่อยได้เจอกันสักเท่าไหร่แต่เจอกันเมื่อไหร่เจ้าตัวก็มักจะมาอวดดีทำเก่งกับเขาเสียทุกครั้ง

“เธอยังให้อาหารสัตว์ไม่เสร็จครับ เมื่อตอนที่ผมไปตามเห็นไก่หลุดมาตัวนึงตอนนี้น่าจะไปวิ่งจับอยู่”

“แล้วบอกให้เธอมาหาผมมั้ย!|”

“บอกครับน่าจะมาเย็นๆ”

“อืม จะไปทำอะไรก็ไปเถอะ เดี๋ยวผมไปนอนพักก่อนสักหน่อย” ว่าแล้วราเชนทร์ก็เดินไปยังหลังบ้านซึ่งเป็นสระน้ำ เขาเดินไปเอนตัวนอนลงบนเตียงผ้าใบแล้วยกแขนขึ้นมาปิดตาไว้ก่อนจะหลับพักผ่อนที่วันนนี้ทำงานมาทั้งวันเพิ่งจะได้หยุดพักหยุดหายใจได้เต็มปอดนี่แหละ แต่นอนยังไงก็นอนไม่หลับเขาจึงเดินไปดูไร่ดูฟาร์มของเขา