เข้าสู่ระบบชายหนุ่มไม่ปล่อยให้เธอต้องคุมเกมอยู่ฝ่ายเดียว สองมือหนาเลื่อนขึ้นมาบีบเค้นเอวคอดกิ่ว ช่วยพยุงและสวนสะโพกแกร่งกระแทกสวนขึ้นไปเป็นจังหวะ ทรวงอกอวบอิ่มขาวผ่องที่กระเพื่อมไหวเสียดสีไปกับหน้าอกแกร่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงไปอ้าปากครอบครองยอดอกสีหวานทันที จ๊วบ..อ๊าาาา! "อ๊าาา! คุณอาเธอร์ อย่าดูดตรง
"อะ...คุณอาเธอร์ มะ มันยัง..." เสียงหวานอุทานตะกุกตะกักหลุดรอดจากริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อ ดวงตาคู่สวยปรือปรอยช้อนมองคนตัวโตอย่างตื่นตระหนก เมื่อความคับแน่นที่แช่ค้างอยู่ภายในกายสาวผงาดขึ้นมาอีกครั้ง และกลับมาขยายขนาดจนขึงตึงปูดโปนด้วยเส้นเลือดร้อนจัดอัดแน่นร่องรักของเธออีกครั้ง ทั้งที่เขาเพิ่งจะปลดปล่
"อ๊ะ...อื้อออ...คุณอาเธอร์!" เสียงหวานครางกระเส่าหลุดรอดจากไรฟันเอวาบิดเร่าเรือนกายจนสะโพกมนส่ายร่อนไปมาอย่างลืมตัว เมื่อความอุ่นร้อนของเรียวลิ้นแกร่งเปลี่ยนมาเป็นสัมผัสแปลกใหม่ที่รุกรานลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม ชายหนุ่มผละใบหน้าหล่อเหลาขึ้นมาเล็กน้อย สายตาคมกริบจ้องมองปฏิกิริยาตอบสนองอันไร้เดียงสาของเธ
"อะ อื้อ..คุณอาเธอร์" เสียงหวานครางกระเส่าระคนอื้ออึงยามที่ริมฝีปากร้อนจัดของเขาเลื่อนต่ำลงมาขบเม้มตรงไหปลาร้าระหงอย่างเน้นย้ำ นัวเนียคลอเคลียไม่ยอมห่างราวกับคนขาดน้ำที่เพิ่งได้โอเอซิสกลางทะเลทรายมาหล่อเลี้ยง "เธอมันตัวแสบ ยั่วให้ฉันอยาก แล้วจะมาสั่งให้พอทีหลังงั้นเหรอ?" อาเธอร์ผละใบหน้าขึ้นมาสบตา
‘น่ารักงั้นเหรอ?เดี๋ยวคืนนี้เธอจะได้รู้เอวา’ อาเธอร์คาดโทษในใจ สายตาคมกริบจับจ้องเรียวปากอิ่มของเธอด้วยความกระหาย พลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดต่อไปออก แล้วหมุนตัวเดินตรงเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายและดับอารมณ์ร้อนรุ่มที่กำลังปะทุอยู่ภายใน 1 ชั่วโมงต่อมา…. “โมจิ นอนตรงนี้ เอวานอนตรงนี้ห้ามขึ้นเ
รถตู้หรูเคลื่อนตัวฝ่าสายฝนยามค่ำคืนมาจนถึงคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์ใจกลางเมือง ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่โซนที่จอดรถส่วนตัวสำหรับเจ้าของห้องเพนท์เฮ้าส์ชั้นสูงสุด อาเธอร์รีบไลน์สั่งให้การ์ดคนอื่น ๆ มารอขนของใช้ของเจ้าโมจิลงจากรถแทนไซที่ตอนนี้นั่งจามจนหน้าดำหน้าแดง เมื่อประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกสู่เพนท์เฮ้าส
"อุ๊ย!" เอวาสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้ตัวว่าถูกจ้องมองในจุดไหน เธอรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาไขว้ปิดหน้าอกหน้าใจของตัวเองไว้แน่น ใบหน้าที่เคยซีดเซียวกลับแดงระเรื่อขึ้นมาด้วยความอับอาย "คุณมองอะไรคะ!" "มองความ 'พยายาม' ของเธอยังไงล่ะ" อาเธอร์ไม่เพียงไม่หลบสายตา แต่เขากลับขยับเข้าไปใกล้จนปลายรองเท้าหนังขั
“ฮึก…หนูไม่อยากได้มันแล้วค่ะป้า หนูไม่อยากมีชีวิตแบบนี้อีกแล้ว พ่อไม่เคยรักหนูเลย พ่อรักแต่ตัวเอง พ่อทำทุกอย่างได้เพื่อตัวเอง เขาคงไม่เห็นหนูเป็นลูกแล้วใช่ไหมคะ” เอวาร้องไห้ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ เธอเอ่ยถามป้าแม่บ้านเสียงสะอื้นจนคนฟัง นั่งน้ำตาคลอเบ้าตาม "โธ่..อย่าพูดแบบนั้นสิลูก" ป้าแม่บ้านสะอื้
รถตู้สีดำเคลื่อนตัวออกไปจากย่านชุมชนแออัด เข้าสู่ถนนเส้นหลักที่มุ่งหน้าเข้าไปในตัวเมือง เอวานั่งกอดตัวเองไว้แน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดระแวง สายตาของเธอเหลือบไปเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของผู้เป็นพ่อ “พ่อคะ คนพวกนี้เป็นใคร แล้วแผลของพ่อ...” เอวาพยายามถามอีกครั้ง เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบฟังไม่เป็นภาษา
"กตัญญูเหรอคะ?" เอวาเค้นเสียงหัวเราะปนสะอื้น "หนูทำงานหาเงินให้พ่อจนแทบไม่มีกิน แต่พ่อกลับเอามันมาเล่นการพนันจนหมด วันนี้พ่อยังจะเอาหนูมาขายให้กับคนพวกนี้ พ่อเคยเห็นใจหนู สงสารหนูบ้างไหมคะ ฮึก! พ่อเคยเห็นหนูเป็นลูก เคยรักหนูจริงๆ สักครั้งบ้างไหมคะ“ เอวาน้ำตาไหลพรากการโดนพ่อทุบตีมันยังไม่เจ็บเท่าท







