Novel-novel oleh Story ปลายตะวัน

แสงแดดรำไรยามเช้าสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่าๆ กระทบเข้ากับใบหน้าที่บวมช้ำของร่างที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น อึก! เอวาสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั้งร่างกาย ความทรงจำเมื่อคืนไหลย้อนกลับมาเหมือนภาพฉายซ้ำที่ตอกย้ำความเจ็บปวด ‘พ่อทำร้ายร่างกายเธออย่างเลือดเย็นที่สุด’ เธอยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก มือบางที่สั่นเทาคว้าโทรศัพท์ที่นอนแน่นิ่งอยู่ข้างกายขึ้นมาดู หน้าจอที่ร้าวเล็กน้อยแสดงผลแอปพลิเคชันธนาคารที่ค้างหน้าประวัติการโอนเงิน ยอดเงินคงเหลือ 0.00 บาท “ฮึก! ฮือ! พ่อทำแบบนี้ทำไม พ่อทำกับหนูแบบนี้ทำไม” น้ำตาที่แห้งเหือดไปแล้วรื้นกลับมาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงสะอื้นของเธอที่ดังอยู่ในบ้านพักแสนเงียบเชียบ มันไม่ใช่แค่เงิน แต่มันคือหยาดเหงื่อ แรงกาย และความฝันที่เธออยากจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้ ซึ่งถูกทำลายลงด้วยมือของคนที่เธอเรียกว่า ‘พ่อ’ และมีสายเรียกเข้าจากชมพูและพี่เกดที่พากันแย่งชิงโทรเข้ามานับร้อยสาย วันนี้เธอมีงานอีกอย่างเช่นทุกวัน เอวาพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ลุกขึ้นไปที่หน้ากระจกบานเก่า สภาพที่ปรากฏทำเอาเธอน้ำตาไหลร่วงออกมาอีกรอบ ใบหน้าที่เคยสวยเด่นตอนน

ถึงแม้เขาจะเป็นผู้ชายที่ชอบในเรื่องอย่างว่าเหมือนกันแต่กับสองสาวเขาเองก็รู้สึกเหมือนกับเจ้านายว่าไม่ควรไปคลุกคลีกับพวกเธอ ความมีชื่อเสียงของสองสาวในวงการพริตตี้อาจจะทำให้เจ้านายเขาเสื่อมเสียชื่อเสียงได้ ร่างหนาหันหลังเดินกลับขึ้นไปยังชั้นสองอีกครั้งเมื่อจัดการธุระของตัวเองเสร็จ ปากก็เอาแต่บ่นพึมพำให้ชมพู “คนอะไรด่าได้เจ็บแสบมาก คิดได้ไงมีเงินแต่ไม่มีสมอง…คุณภัทรจะว่าไงวะถ้ารู้ว่าโดนด่ามาแบบนี้” ไซเดินกลับเข้ามาในห้อง VIP ด้วยสีหน้าที่บอกไม่ถูก เขากระแอมไอเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ต่อหน้ากลุ่มมาเฟียหนุ่มที่กำลังรอฟังข่าวดี โดยเฉพาะภัทรที่นั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าอย่างอารมณ์ดี “เป็นไงวะไอ้ไซ ดิวเรียบร้อยไหม? พวกเธอจะให้กูไปรับที่ไหน หรือจะให้คนของมึงไปส่งที่โรงแรม?” ภัทรถามยิ้มๆ พลางยกบรั่นดีขึ้นจิบอย่างผู้ชนะ ไซเหลือบมองอาเธอร์ที่นั่งหน้านิ่งคีบบุหรี่อยู่มุมโซฟา ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยออกไปตามตรง “เอ่อ...พวกเธอฝากมาบอกว่า ‘ไม่ได้ขาย’ ครับคุณภัทร” “หือ?” ภัทรชะงักแก้วเหล้า เลิกคิ้วสูง “ไม่ได้ขาย? มึงบอกราคาไปหรือเปล่าว่ากูจ่ายหนัก” “บอกครับ...แต่พวกเธอฝากมาบอกคุณภัทรด้วย

อาเธอร์... บอสใหญ่แห่งอาณาจักรเอ็มไพร์ในชุดแจ็กเก็ตหนังสีดำสนิทกำลังยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า เขาเพิ่งลงจากการแข่งรถมาหมาดๆ เส้นผมสีเทาดูยุ่งเหยิงเล็กน้อยแต่กลับเพิ่มความดิบเถื่อนให้ใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบตึงนั้นดูอันตรายยิ่งขึ้นไปอีก รังสีอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเขากดดันจนเอวาแทบจะลืมวิธีหายใจ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าที่ซีดเผือดและคราบน้ำตาของเอวาเพียงแวบเดียว ก่อนที่เขาจะปรายตามองลงไปที่พื้น...โทรศัพท์มือถือที่หล่นอยู่เขาไม่พูดอะไรนอกเหนือจากนั้นร่างหนาเดินผ่านเธอไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ และกลิ่นบุหรี่ ห้องทำงานกระจกบานใหญ่บนชั้น 2 ของโซน VIP ซึ่งเป็นจุดที่สามารถมองเห็นภาพรวมของสนามแข่ง เดอะ เอ็มไพร์ เซอร์กิต ได้ทั้งหมด ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวที่ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยโทนสีดำและเทา อาเธอร์ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังอิตาลีตัวใหญ่ริมกระจก มือหนารับแก้วบรั่นดีจากลูกน้องมาถือไว้ สายตาคมกริบทอดมองลงไปยังจุดสตาร์ตเบื้องล่าง การแข่งขันรถซูเปอร์คาร์รอบจริงกำลังจะเริ่มขึ้น เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องไปทั่วบริเวณ ทว่าสายตาของบอสใหญ่แห่งอาณาจักรเอ็มไพร์กลับไม่ได้จับจ้องไปที่รถแ

“ระดับเอวาซะอย่าง สู้ตายอยู่แล้วพี่เกด!” เอวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามร่าเริง ก่อนจะคว้ากระเป๋าใบใหญ่แล้ววิ่งตามชมพูออกไปขึ้นรถตู้ของทีมงานที่จอดรออยู่ด้านหลังห้าง การทำงานของพวกเธอค่อนข้างดีมีรถรับส่งหากมีงานต่อช่วยประหยัดเวลาและค่ารถไปได้ส่วนหนึ่ง ภายในรถตู้ที่กำลังแล่นฝ่าการจราจรในยามบ่ายแก่ๆ มุ่งหน้าสู่ชานเมือง เอวาหยิบเครื่องสำอางขึ้นมาเติมแต่งใบหน้า จากลุคนางพญาแสนแพงเมื่อครู่ ถูกเปลี่ยนเป็นสาวเฉี่ยวสุดฮอตด้วยอายไลเนอร์สีดำขลับและลิปสติกสีแดงสด เธอมองเงาตัวเองในกระจก...นัยน์ตาคู่สวยยังคงมีแววของความเหนื่อยล้าซ่อนอยู่ลึกๆ เอวาอดไม่ได้ที่จะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเพื่อจับโทรศัพท์มือถือที่ยังคงปิดเครื่องอยู่ ใจหนึ่งก็อยากเปิดดูให้รู้แล้วรู้รอดว่าพ่อส่งข้อความอะไรมาขู่กรรโชกอีก แต่อีกใจก็กลัวว่าถ้าเปิดอ่าน สติที่เหลืออยู่น้อยนิดจะกระเจิดกระเจิงจนทำงานสุดท้ายของวันไม่รอด ณ สนามแข่งรถ The Empire Circui (เดอะ เอ็มไพร์ เซอร์กิต) [เวลา 16:30 น.] บรืน! บรืน! บรืน! เสียงคำรามของเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์ที่กำลังเร่งเครื่องทดสอบสนามดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ กลิ่นน้ำมันเครื่องและกลิ่

สายตาของเอวาเหม่อมองออกไปนอกกระจกรถแท็กซี่ที่กำลังฝ่าการจราจรติดขัดของกรุงเทพฯ ในใจภาวนาขอให้พระอาทิตย์หยุดเคลื่อนที่ หรือไม่ก็ขอให้รถติดนานกว่านี้อีกสักหน่อย เพื่อยืดเวลาการเผชิญหน้ากับความจริงที่น่ากลัวออกไป ณ ห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมือง ทันทีที่รถจอดสนิทหน้าประตูทางเข้า เอวาก้าวลงจากรถพร้อมพยายามเชิดหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณของการทำงาน ร่างบางเดินเข้าไปในพื้นที่จัดงานซึ่งกำลังวุ่นวายกับการเตรียมงานเปิดตัวคอนโดมิเนียมสุดหรูของบริษัท ‘เดอะ เอ็มไพร์“ “น้องเอวา! น้องชมพู! มาพอดีเลย รีบไปเปลี่ยนชุดเร็วเข้า” พี่เกิดโมเดลลิ่งสาวคนสนิทรีบถลาเข้ามาดึงตัวทั้งสองไปทางห้องแต่งตัว “วันนี้เจ้าของโครงการจะมาดูงานด้วยนะ ห้ามพลาดเด็ดขาด!” พี่เกดเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าของโครงการที่ว่าคือใครเพราะตอนคุยงานเธอคุยผ่านทีมจัดงาน เอวาพยักหน้ารับคำสั่งเหมือนหุ่นยนต์ เธอเดินเข้าไปหลังฉากกั้นพยายามไม่สนใจความสั่นเทาที่ปลายนิ้ว ทว่าขณะที่เธอกำลังจะสวมชุดเดรสรัดรูปสีทองหรูหรานั้นเอง... ครืด... ครืด... โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีข้อความ แต่เป็นการโทรเข้า เอวาจ้องมองหน้าจอด้วยค

รถลีมูซีนสีดำเงาวับเคลื่อนผ่านหน้าหญิงสาวสองคนไปช้าๆ อาเธอร์มองผ่านกระจกฟิล์มมืดสนิทเห็นร่างบางของเอวายืนโงนเงนจนเพื่อนต้องคอยพยุง เหงื่อที่ซึมตามไรผมสะท้อนกับแสงแดดจัดจ้านของเมืองไทยทำให้เธอดูเปราะบางผิดกับมาดนางพญาบนเวทีเมื่อครู่ กระทั่ง… แท็กซี่สีชมพูก็ขับเข้ามาจอดตรงหน้าสองสาว “ไปกันเถอะ…ทนอีกหน่อยนะไม่นานก็ถึงบ้านแล้ว” ชมพูพยุงเพื่อนขึ้นรถ “ไปไหนครับ?” คนขับมองทั้งสองผ่านกระจกมองหลังและเอ่ยถาม “ไปซอยพัฒนา 10 ค่ะ” ชมพูเอ่ยบอก เอวาทิ้งแผ่นหลังพิงเบาะรถใบหน้าสวยยู่หน้าลงด้วยความเจ็บปวดในท้องน้อย มือบางกุมท้องตัวเองไว้แน่นโดยมีเพื่อนที่คอยนั่งเป็นห่วงอยู่ข้างๆ 15 นาทีต่อมา… รถแท็กซี่สีชมพูจอดสนิทลงที่หน้าบ้านปูนชั้นเดียวหลังเล็ก แม้สภาพบ้านจะดูเก่าไปตามกาลเวลาแต่ก็ถูกดูแลอย่างสะอาดสะอ้าน ชมพูอาศัยอยู่ที่นี่ตามลำพังเพราะแม่ไปมีครอบครัวใหม่อยู่ที่ต่างจังหวัดนานๆ จะมาหาเธอสักครั้ง ชมพูรีบลงจากรถมาประคองเพื่อนรักที่แทบจะไม่มีแรงก้าวเดิน "ค่อยๆ นะเอวา...ถึงบ้านแล้ว" ชมพูพร่ำบอก มือหนึ่งโอบเอวเพื่อน อีกมือพยายามควานหากุญแจรั้ว เอวาหน้าซีดเผือด ริมฝีปากที่เคยแต่งแต้มด้วยลิปสติ

- ภายในห้องพักฟื้น - “ พี่ดินแดนลูกละคะ ” น้ำมนต์ที่เพิ่งตื่นเอ่ยถามคนพี่เมื่อมองหารอบๆห้องแล้วมีแต่ญาติไม่มีลูก ” ลูกอยู่ห้องเด็กอยู่เลยพี่ไปดูมายังหลับอยู่เดี๋ยวตื่นหิวนมพยาบาลก็คงพามา น้ำมนต์ละเจ็บมากไหม “ ” ไม่เจ็บค่ะ “ ” ไม่เจ็บงั้นคืนนี้ทำลูกชายกันเลยไหม “ ” ไอ้สัส! ให้เมียมึงแผ

“ นายครับเร็วๆครับ ” “ น้ำอะไรวะ ” ดินแดนเอ่ยขึ้นเมื่อมีน้ำอะไรบางอย่างไหลออกมาจนแขนและเสื้อที่เขาใส่อยู่เปียกไปหมด “ อือ…น้ำมนต์ปวดท้อง ” “ ไอ้กร รีบๆเลยไอ้สัสหลานกูจะออกมาแล้ว ” อเล็กซ์ทั้งวิ่งทั้งเดินและเอ่ยเรียกกรไปด้วย ผู้เป็นพี่ก็เอาแต่กดมือถือโทรหาทางบ้านเพื่อแจ้งข่าว คนที่มาอย

- 6 เดือนผ่านไปหลังจากงานแต่ง - ในช่วงเช้าว่าที่คุณแม่กำลังเดินอุ้ยอ้ายอยู่ในบ้านหลังใหญ่ในมือถือเสื้อสูทราคาแพงของคนพี่เอาไว้ งานแม่บ้านดูแลอาหารการกิน ดูแลสามีน้ำมนต์ทำได้ดีจนเพื่อนๆทุกคนต่างอิจฉาดินแดน “ เสื้อ มาแล้วค่ะ ” “ เผลอแปปเดี๋ยวไปเอามาจนได้ ” “ ขึ้นลิฟต์ไม่เห็นเป็นไรเลย ไม่ได้

“ ใช่ค่ะแต่น้องยังอยู่ในนี้ ” “ ในนี้มีน้องกี่คนคะ..? ” เด็กน้อยยังเอ่ยถามต่อ “ มีคนเดียวค่ะ ” “ มีคนเดียวแล้วน้องจะเล่นกับใครคะ ” เธอเติบโตมากับพี่อีกสองคนที่เป็นทั้งพี่น้องและเพื่อนเล่นไม่แปลกที่จะสงสัยว่าน้องอยู่คนเดียวในท้องจะเล่นกับใคร “ คนสวยมาอยู่กับอาไหมจะได้เล่นเป็นเพื่อนน้อง

…ผ่านไปอีกวันจนถึงวันแต่งงาน… @โรงแรมหรูย่านใจกลางเมือง อ้วก! แหวะ! อ้วก! อ้วก! ภายในห้องน้ำหรูมีร่างหนานั่งกอดชะโครกอ้วก ใบหน้าหล่อคมเข้มซีดเผือดด้วยความเหนื่อยล้าและอ่อนเพลีย “ พี่ดินแดนไหวไหมคะ ไปหาหมอไหม ” น้ำมนต์เอ่ยถามมือเรียวก็ลูบไปที่แผ่นหลังหนาของพี่เบาๆ “ ไหวครับ ” “ ลูกอย

- ตกดึก - หนุ่มๆก็ยังนั่งดื่มน้ำสีอำพันกันโดยมีสาวๆนั่งร่วมวงอยู่ด้วยแต่ดูเหมือนเบลล์จะอึดอัดมากเมื่อต้องมานั่งข้างครามชายหนุ่มที่หล่อเหลาอีกคนและเป็นถึงเจ้าหนี้ของเธอหรือเขาอาจจะเป็นเจ้าชีวิตของเธอกันนะ 01:30 น. ดินแดนมองไปยังนาฬิกาแขวนผนังเวลามันล่วงเลยมาอีกวันแล้ว “ กูพาเมียไปนอนก่อนดึกแล