Novels by Story ปลายตะวัน

เขามองลูกทั้งสองที่ยืนจับมือกันอยู่ ก่อนยิ้มทั้งน้ำตา “ขอบคุณ…ที่ให้เฮียเป็นพ่อของลูก” “ขอบคุณ…ที่ให้เฮียเป็นสามีของหนู” “และไม่ว่าจะชาติไหน” “เฮียก็ยังเลือกหนู…คนเดิม” เสียงปรบมือดังกึกก้อง หลายคนถึงกับต้องเช็ดน้ำตา เมื่อได้ยินในสิ่งที่มาเฟียหนุ่มพูด เอวารับไมโครโฟนต่อ หญิงสาวสูดหายใจลึ

หลายเดือนต่อมา… แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องผ่านกระจกสีของมหาวิหารหลังใหญ่ เสียงดนตรีบรรเลงเพลงหวานลอยคลอไปทั่วบริเวณงานแต่งงานที่ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติผู้นำตระกูลคิมสันยัง พื้นที่รอบงานถูกตกแต่งด้วยดอกกุหลาบสีขาวนับแสนดอก ผสมกับดอกไฮเดรนเยียสีฟ้าอ่อนและลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ โคมไฟคริสตัลระยิบระ

มาเฟียหนุ่มมองลูกทั้งสองสลับกัน ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยน “ต่อให้ทั้งโลกจะเรียกแด๊ดดี๊ว่ามาเฟีย…” เขาก้มลงแตะหน้าผากลูกทั้งสองเบา ๆ “แต่สำหรับลูก แด๊ดดี๊ก็เป็นแค่พ่อคนหนึ่ง ที่จะปกป้องรอยยิ้มของลูกไปตลอดชีวิต” ฟอด! “เฮียดีใจที่สุดที่ข้าง ๆ เฮียเป็นหนู” เขาหันไปหอมแก้มเอวาและเอ่ยบอก ลมเย็นพ

1 ปีต่อมา… ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ “ไคเลอร์ มันร้อนลูก” “แอ้! อาว จาอาว” เด็กชายวัยหนึ่งขวบกว่า ๆ ยืนโงนเงนอยู่หน้าโต๊ะกลาง ดวงตากลมโตจ้องแก้วนมอุ่นในมือพ่อตาไม่กะพริบ มืออวบป้อมพยายามเอื้อมคว้าไม่หยุดเพราะเข้าใจว่าเป็นของตัวเอง “ไม่ได้ มันร้อน ของหม่ามี๊ แด๊ดดี๊ทำไว้ให้หม่ามี๊” “แอ้!! อาวว

แง้! แง้! ไม่นานเสียงอ้อแอก็เปลี่ยนเป็นเสียงร้องงอแงคริสและภัทรถึงกับหุบยิ้มทั้งสองมองหน้าอาเธอร์เป็นตาเดียวกัน “เธอร์กูยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ” คริสรีบเอ่ยบอก “เออ หลานร้องทำไมวะ?” ภัทรเอ่ยขึ้น เขาก็แค่อุ้มเฉย ๆ ไม่ได้ทำอะไรเลย “ขออนุญาตคะนาย ถึงเวลานมของนายน้อยแล้วค่ะ“ แม่บ้านสาวที่ได้รับ

1 เดือนต่อมา… ห้องรับแขกภายในคฤหาสน์คิมสันยัง วันนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาของแขกคนสนิท เหตุผลมีเพียงข้อเดียว… ทุกคนตั้งใจมาเยี่ยมลูกแฝดตัวน้อยของอาเธอร์กับเอวา “โอ๊ย…หลานกู!” คริสเดินเข้ามาก่อนใคร พร้อมถุงของขวัญสำหรับเด็กกองโตจนเดลต้องรีบเข้าไปรับ “คุณคริสซื้อของมาเปิดร้านเด

- ภายในห้องพักฟื้น - “ พี่ดินแดนลูกละคะ ” น้ำมนต์ที่เพิ่งตื่นเอ่ยถามคนพี่เมื่อมองหารอบๆห้องแล้วมีแต่ญาติไม่มีลูก ” ลูกอยู่ห้องเด็กอยู่เลยพี่ไปดูมายังหลับอยู่เดี๋ยวตื่นหิวนมพยาบาลก็คงพามา น้ำมนต์ละเจ็บมากไหม “ ” ไม่เจ็บค่ะ “ ” ไม่เจ็บงั้นคืนนี้ทำลูกชายกันเลยไหม “ ” ไอ้สัส! ให้เมียมึงแผ

“ นายครับเร็วๆครับ ” “ น้ำอะไรวะ ” ดินแดนเอ่ยขึ้นเมื่อมีน้ำอะไรบางอย่างไหลออกมาจนแขนและเสื้อที่เขาใส่อยู่เปียกไปหมด “ อือ…น้ำมนต์ปวดท้อง ” “ ไอ้กร รีบๆเลยไอ้สัสหลานกูจะออกมาแล้ว ” อเล็กซ์ทั้งวิ่งทั้งเดินและเอ่ยเรียกกรไปด้วย ผู้เป็นพี่ก็เอาแต่กดมือถือโทรหาทางบ้านเพื่อแจ้งข่าว คนที่มาอย

- 6 เดือนผ่านไปหลังจากงานแต่ง - ในช่วงเช้าว่าที่คุณแม่กำลังเดินอุ้ยอ้ายอยู่ในบ้านหลังใหญ่ในมือถือเสื้อสูทราคาแพงของคนพี่เอาไว้ งานแม่บ้านดูแลอาหารการกิน ดูแลสามีน้ำมนต์ทำได้ดีจนเพื่อนๆทุกคนต่างอิจฉาดินแดน “ เสื้อ มาแล้วค่ะ ” “ เผลอแปปเดี๋ยวไปเอามาจนได้ ” “ ขึ้นลิฟต์ไม่เห็นเป็นไรเลย ไม่ได้

“ ใช่ค่ะแต่น้องยังอยู่ในนี้ ” “ ในนี้มีน้องกี่คนคะ..? ” เด็กน้อยยังเอ่ยถามต่อ “ มีคนเดียวค่ะ ” “ มีคนเดียวแล้วน้องจะเล่นกับใครคะ ” เธอเติบโตมากับพี่อีกสองคนที่เป็นทั้งพี่น้องและเพื่อนเล่นไม่แปลกที่จะสงสัยว่าน้องอยู่คนเดียวในท้องจะเล่นกับใคร “ คนสวยมาอยู่กับอาไหมจะได้เล่นเป็นเพื่อนน้อง

…ผ่านไปอีกวันจนถึงวันแต่งงาน… @โรงแรมหรูย่านใจกลางเมือง อ้วก! แหวะ! อ้วก! อ้วก! ภายในห้องน้ำหรูมีร่างหนานั่งกอดชะโครกอ้วก ใบหน้าหล่อคมเข้มซีดเผือดด้วยความเหนื่อยล้าและอ่อนเพลีย “ พี่ดินแดนไหวไหมคะ ไปหาหมอไหม ” น้ำมนต์เอ่ยถามมือเรียวก็ลูบไปที่แผ่นหลังหนาของพี่เบาๆ “ ไหวครับ ” “ ลูกอย

- ตกดึก - หนุ่มๆก็ยังนั่งดื่มน้ำสีอำพันกันโดยมีสาวๆนั่งร่วมวงอยู่ด้วยแต่ดูเหมือนเบลล์จะอึดอัดมากเมื่อต้องมานั่งข้างครามชายหนุ่มที่หล่อเหลาอีกคนและเป็นถึงเจ้าหนี้ของเธอหรือเขาอาจจะเป็นเจ้าชีวิตของเธอกันนะ 01:30 น. ดินแดนมองไปยังนาฬิกาแขวนผนังเวลามันล่วงเลยมาอีกวันแล้ว “ กูพาเมียไปนอนก่อนดึกแล

[เวลา 07:00 น.] รถสีดำคันหรูเคลื่อนออกจากบ้านในเวลาเจ็ดโมงตรง ภายในห้องโดยสารเงียบสงบอยู่ได้ไม่ถึงหนึ่งนาที เพราะทันทีที่คาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย พระพายก็เริ่มทำหน้าที่สร้างความวุ่นวายตามปกติ “พี่เหนือคะ” “อืม” “เปิดเพลงหน่อยค่ะ” “อยากฟังก็เปิด” พระพายเอื้อมไปกดหน้าจอกลางรถ ก่อนจะเลือกเพลงรักจังหวะหวาน ตามมาด้วยเสียงใสที่ร้องคลอแบบคร่อมจังหวะดูอารมณ์ดีและขัดใจคนขับเป็นอย่างมาก เพลงแรกเพิ่งเล่นไปได้ไม่ถึงนาที ทิศเหนือก็ยกมือกดเปลี่ยนเพลงทันที “พี่เหนือ!” เสียงเรียกดังขึ้นด้วยความไม่พอใจ แขนเรียวสองข้างกอดอกตัวเองทำท่าราวกับจะเอาเรื่อง “พี่ต้องใช้สมาธิขับรถ” “เพลงไม่ได้ทำให้เสียสมาธิสักหน่อย” “เสียงเธอต่างหากที่ทำให้เสียสมาธิ” พระพายทำหน้ามุ่ย ก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่างได้เพียงครู่เดียว แล้วหันกลับมาใหม่ “พี่เหนือคะ” “อะไรอีก“ “วันนี้พายสวยไหม” มือที่จับพวงมาลัยของทิศเหนือชะงัก เขาเหลือบมองเด็กสาวข้างกาย ก่อนจะตอบอย่างไม่ใส่ใจ “เหมือนทุกวัน” “เหมือนทุกวันนี่สวยหรือไม่สวยคะ” “ก็เหมือนเดิม” “เหมือนเดิมแบบไหน” “พระพาย!” “คะ” “เงียบสักห้านาทีได้ไหม” เด็กสาวก้มลงมองนาฬิก

“คุณหนูพระพายคะ! ลงมาได้แล้วค่ะ เดี๋ยวไปโรงเรียนสายนะคะ!”เสียงเรียกของแม่บ้านดังขึ้นจากชั้นล่างเป็นครั้งที่สาม ทว่าคนที่กำลังยืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกบานใหญ่กลับไม่มีทีท่าว่าจะรีบร้อนแม้แต่น้อย พระพาย สมบูรณ์มีทรัพย์ อายุ 18 ปี นักเรียนมัธยมปลายโรงเรียนนานาชาติชื่อดัง ยกมือจัดโบสีกรมท่าตรงปกเสื้อนักเรียนให้เข้าที่ ก่อนจะรวบผมยาวสลวยขึ้นเป็นหางม้า เธอเอียงใบหน้าไปทางซ้ายทีขวาทีเพื่อสำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง จากนั้นจึงหยิบน้ำหอมกลิ่นอ่อนขึ้นมาฉีดกลางอากาศแล้วเดินผ่านละอองบางเบาอย่างอารมณ์ดีวันนี้ไม่ใช่แค่วันเปิดภาคเรียนสุดท้ายของชีวิตนักเรียนมัธยมปลายเท่านั้น แต่มันยังเป็นวันที่เธอตั้งใจจะเริ่มต้นภารกิจสำคัญที่สุดในชีวิตอีกด้วย ภารกิจทำให้พี่ชายข้างบ้านยอมมองเธอเป็นผู้หญิงสักที! “พี่เหนือจะออกจากบ้านกี่โมงคะ!” พระพายตะโกนถาม พร้อมกับวิ่งออกจากห้องนอน “รถคุณทิศเหนือออกไปหรือยังไม่ทราบค่ะ แต่รถของเราพร้อมแล้วนะคะ” แม่บ้านตอบกลับมาจากด้านล่าง เด็กสาวชะงักเท้าบนขั้นบันได ใบหน้าที่กำลังยิ้มสดใสเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกทันที “ไม่ได้ค่ะ! พายจะไปกับพี่เหนือ!” เธอรีบวิ่งลงบันไดจนเกือบสะดุดล้ม