ตอนที่3

วาสิตาที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะอาหาร เธอได้แต่ยืนจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่ยากจะอธิบาย ผู้หญิงที่ดูเหมาะสมและคู่ควร แล้วเธอล่ะเป็นเพียงเด็กรับใช้ที่ไม่มีอะไรเลย ยังบังอาจที่อยากจะบินสูง ไม่เจียมเนื้อเจียมตัวของตัวเอง หญิงสาวก้มมองที่หน้าท้องแบนราบของตัวเองอีกครั้ง ลูกของเธอที่มีเขาคนนั้นเป็นพ่อ สงสัยว่าจะไม่ได้เกิดมาลืมตาดูโลกใบนี้แล้วจริง ๆ

จะบอกเขาก็คงไม่ได้เพราะชีวิตของเขามีสิ่งที่คู่ควรมากกว่าอยู่แล้ว เธอเป็นแค่ผู้หญิงต่ำต้อยด้อยค่าที่ไม่มีสิทธิ์เสนอหน้าเรียกร้องความรับผิดชอบใด ๆ เลย หนึ่งคืนที่เผลอใจกับความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้น ไม่ควรจะโทษใครเพราะเป็นเธอที่จะต้องก้มหน้ายอมรับกับความเผลอไผลที่ไม่ยอมหักห้ามหัวใจของตัวเอง...

วาสิตายืนอยู่เคียงข้างกับป้ามาลาเพื่อคอยดูแลรับใช้หากว่าคุณ ๆ ทั้งหลายอยากเรียกใช้อะไร หญิงสาวยืนจ้องมองภาพอาหารบนโต๊ะ จู่ ๆ น้ำตาก็ร่วงเผาะลงจนต้องรีบปาดเช็ดออกอย่างไว

“เป็นอะไรน่ะวา แกร้องไห้อีกแล้วหรือไง ไม่ต้องไปคิดเรื่องนั้นแล้ว เดี๋ยวอาทิตย์หน้าฉันว่างฉันจะพาแกไปยุติปัญหานี้เอง แกจะได้กลับมายิ้มได้เหมือนแต่ก่อนนี้สักที”

เสียงกระซิบกระซาบพูดคุยพอได้ยินกันสองคน วาสิตาฝืนยิ้มส่ายหน้าให้กับคนเป็นป้าอีกครั้ง

“เปล่าจ้ะป้ามา วาแค่คิดถึงแม่ ป่านนี้แม่จะทำอะไรอยู่ก็ไม่รู้สินะ”

“คิดถึงก็โทรไปหายายพวงสิ ให้เขาเอาโทรศัพท์ไปให้แม่แกคุย”

“เกรงใจเขาจ้ะป้า กลัวแม่ไม่อยู่บ้านด้วย เดี๋ยวเดือนหน้าว่าง ๆ วาว่าจะกลับไปเยี่ยมแม่ที่บ้านหน่อย จะซื้อโทรศัพท์ไปให้สักเครื่องเอาไว้โทรติดต่อหากัน”

“เออ ดี ๆ เป็นความคิดที่เข้าท่า”

“เราต้องยืนกันอยู่ตรงนี้อีกนานไหมป้ามา?”

วาสิตาหันไปจ้องมองที่โต๊ะอาหารอีกรอบ ความสนิทสนมและทีท่าหยอกเอินของสองหนุ่มสาว แลดูเป็นคู่รักที่น่าอิจฉามากมายเหลือเกิน จนต้องหันกลับมาดูสภาพของตัวเอง เป็นแค่คนรับใช้ที่ไม่มีอะไรจะเทียบเทียมใครเขาได้เลย

“มาลา มาลา มาเก็บจานออกไปได้แล้ว เอาของหวานมาเสิร์ฟต่อเลยนะ”

เสียงเจ้านายเรียกหาจนนางมาลาต้องรีบสะกิดแขนหลานสาวที่กำลังยืนเหม่อลอย ให้เดินออกไปช่วยกันเก็บจานชามเข้าไปไว้ในครัวเพื่อรอล้าง

วาสิตาเดินไปเก็บของคุณหนูนิด ผ่านหน้าคุณากร ชายหนุ่มปรายตาจ้องมองเพียงเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสนใจพูดคุยกับหญิงสาวคนที่นั่งข้างกายแทน

วาสิตาเดินอ้อมไปเพื่อเก็บของรสา เพียงแค่เอื้อมมือไปหยิบจับ กำลังจะยกขึ้นมารวมกับที่ถืออยู่ในมืออีกข้าง กลับเป็นจังหวะเดียวกันที่รสาจะขยับลุกออกจากเก้าอี้ เป็นเหตุให้จานในมือของวาสิตาหล่นลงกระทบกับพื้น เพล้ง! เสียงจานแตกกระจายจนเกลื่อนพื้นเต็มไปหมด

“ว้าย ตายแล้ว!”

เสียงคนบนโต๊ะอาหารดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง

“ขอโทษค่ะ วาขอโทษค่ะคุณผู้หญิง”

“รสาซุ่มซ่ามเองค่ะ รสาต้องขอโทษด้วยนะคะ”

สีหน้าของรสารู้สึกผิดอยู่มาก หญิงสาวกำลังจะก้มลงไปหยิบจับช่วยวาสิตาเก็บจานชามที่แตก แต่ฝ่ามือหนาของคุณากรจับข้อมือเรียวนั้นเอาไว้เสียก่อน

“ไม่ต้องหรอกรสา ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแม่บ้านเขาทำไป เดี๋ยวบาดมือเลือดไหลหรอก”

“พี่กร แต่รสาเป็นคนทำให้จานหล่นจากมือเขานะคะ”

“ไม่เป็นไรหรอก ปล่อยให้วาสิตาจัดการไป มันเป็นหน้าที่ของเขาอยู่แล้ว รสาจะไปห้องน้ำก็ไปเถอะนะ เดินอ้อมมาทางนี้นะ จะได้ไม่เหยียบเศษกระเบื้องแตกพวกนี้”

คุณากรขยับเก้าอี้ของตัวเองออก เพื่อจะให้อีกคนได้เดินผ่านทางที่ปลอดภัยไปห้องน้ำได้

วาสิตาลอบมองทุกการกระทำของเขา รู้สึกเสียใจอย่างบอกไม่ถูก เขาดูห่วงใยเธอคนนั้นไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ทำไมตัวเองถึงรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจแบบนี้ด้วย

ฝ่ามือเรียวรีบหยิบจับจานชามที่แตกเป็นชิ้นขึ้นเรียงกัน ก่อนที่นางมาลาจะยกถังขยะมาวางให้ตรงหน้า

“ยายวา ทำไมซุ่มซ่ามแบบนี้นะ คุณผู้หญิงต้องเรียกแกไปต่อว่าแน่ ๆ เลย ทำขายหน้าแขกคนสำคัญหมดแล้ว”

“ป้ามา วาไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะ เขามาชนมือวาก่อน วาไม่ทันระวังมันเลยเป็นแบบนี้”

“เออ ๆ ๆ รีบเก็บเถอะจะได้ไปเอาของหวานมาให้คุณ ๆ ท่านได้ทาน เดี๋ยวฉันไปเตรียมของรอก่อนนะ รีบเก็บเข้าล่ะ”

นางมาลารีบเดินออกไป วาสิตาจึงรีบเก็บเศษจานที่แตกร้าวลงใส่ในถัง ไม่ทันระมัดระวังเศษจานจึงบาดมือจนเลือดไหลซิบ ๆ

“โอ๊ย! ซี๊ด”

หญิงสาวถึงกับสะบัดมือไปมาเบา ๆ ก่อนจะรีบเก็บทำความสะอาดจนแล้วเสร็จ เตรียมจะลุกขึ้น แต่พอแหงนหน้าขึ้นมองกลับปะทะเข้ากับสายตาคมที่จ้องมองมา