บทที่ 7

มิล่ารับรู้ถึงความแข็งที่กำลังสอบเข้ารวมถึงความเจ็บแสบบนกลีบของเธอจนน้ำตาจะเล็ด แต่ก็พยายามกลั้นไว้ให้ได้มากที่สุด มือเล็กกำผ้าปูเตียงสีดำด้านแน่นทั้งจุกคับรู ผิดกับเวกเตอร์ที่กำลังจ้องเรือนร่างของมิล่าราวกับของที่คงทนต่อแรงของเขา แต่ความหงุดหงิดก็ยังไม่หลุดเพราะมิล่าไม่มีความเย้ายวนสักนิด!

ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!

สะโพกหน้าจัดการกระแทกเข้าใส่รูสีแดงแจ๋จนมิดด้าม โดยการกระทำที่แสนดิบเถื่อน

“อ๊ะ อื้อ” เรียวปากสีหวานร้องลั่นด้วยความเจ็บน้ำตาเล็ดไหล เธอไม่กล้าแม้แต่ขยับตัวหนี มือหนาของเวกเตอร์ไม่อยู่นิ่งจับขาเรียวนวลเนียนอ้าออกกว้างจนเห็นทุกการสอบสะโพกเข้าของตัวเอง รูสีแดงแจ๋รัดแน่นจนเสียดสีกับท่อนเนื้อขนาดใหญ่จนเธอแทบจะทนไม่ไหว กระทั่ง…

“ไม่ ทำระ แรงแบบนี้ได้ไหมคะ ฉันเจ็บ” ยังไม่ทันจะพูดคำว่าเจ็บได้เต็มปาก เวกเตอร์ก็สวนขึ้นทันที

“ไม่มีคำว่าไม่!.” ร่างสูงตะคอกกลับทันที ทำให้มิล่าที่ได้ยินก็เข้าใจยอมรับชะตากรรมต่อด้วยความจำใจ ร่างเล็กที่ต้องรองรับความใหญ่ของท่อนเนื้อต่อเม้มริมฝีปากแน่น

ปึก! ปึก! ปึก!

เสียงสอบสะโพกของมาเฟียคาสิโนแรงและถี่ขึ้นจนเต้าอวบนิ่มของคนที่นอนอยู่ด้านล่างต้องสั่นสะท้านไปตามแรงของเขา ปลายท่อนเนื้อชนกับผนังมดลูกของมิล่า เธอจุกไปทั้งท้องน้อยผิดกับอีกคนที่มันเสียวช่วงปลายนั้นจนจะเสร็จสมด้วยความแน่นฟิตของรูเล็ก มือมิล่ายังคงกำผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อคลายความเจ็บ

“อื้อ!!.” ใบหน้าพริ้มเพราอดไม่ได้ที่จะเงยขึ้นมาเพื่อขอความเห็นใจ แต่คำว่า ‘ไม่มีคำว่าไม่’ ของเวกเตอร์วิ่งเข้ามาในหัวเธอต้องรีบหยุดความคิดทันที

แปะ!

เสียงฝ่ามือหนาฟาดลงต้นขาเรียวเสียงดังเมื่อคนตัวเล็กเผลอหุบขาเข้าหากัน ก่อนเขาจะจงใจตอกอัดเพิ่มความจุกเสียดให้กับมิล่าอีก ยิ่งเธอดื้อหรือขัดเขายังยิ่งเพิ่มความแรงนั้นขึ้นเรื่อย ๆ

“อ๊ะ!” หลังจากที่โดนฝ่ามือหนาพาดไปหนึ่งครั้ง มิล่าก็เรียนรู้ได้ว่าเธอต้องอ้าขาออก ร่างเล็กพยายามอ้าขอออกให้กว้างดังเดิม เวกเตอร์ยังคงมองเต้าอวบมิล่าที่กำลังเคลื่อนไหวตามแรง นี่คือความเย้ายวนเดียวที่มันเกิดขึ้นตอนนี่ เขาสอบสะโพกตอกเน้น ๆ เข้ารูของมิล่าและไม่นาน… นิ้วโป้งเย็นข้างซ้ายของเข้าก็สัมผัสลงกลีบกุหลาบของมิล่าแม้ยังสอบสะโพกอยู่ ไม่ใช่แค่สัมผัสเบา ๆ

“อะ อื้อ~” เวกเตอร์ขยี้จนแทบไม่เหลือทรงสวยของช่อ!

“อ๊ะ อึก!…” ทั้งความเจ็บและเสียวซ่ายวิ่งเข้ามาในเวลาเดียวกัน มิล่าเชิ่ดหน้าแทบพูดไม่ออก นิ้วเย็นบดขยี้กลีบนั้นเน้น ๆ จนน้ำใส ๆ เริ่มแฉะออกมาจากรูในจังหวะที่เขาตอกเข้าออก

ตับ! ตับ! ตับ!

น้ำหวานใสเยิ้มไหลพร้อมกับความตอกอัดถี่ ๆ จนเสียงดังตับ ตับ ตับ ก้องทั้งห้อง ความรู้สึกเสียวซ่านวิ่งแล่นไปทั้งตัวร่างสูง เขาเร่งจังหวะในการสอบสะโพกอัดหนักมากขึ้น ถี่ขึ้น และเน้นจังหวะขึ้น..

จนกระทั่ง…

“อาาา!!” เสียงมาเฟียคาสิโนครางต่ำในลำคอออกมาพลางกระตุกเกร็งท่อนเนื้อจนมิล่าสัมผัสได้ที่ผนังมดลูก

“อื้มมมม”

มันกระตุกอยู่นานพร้อมกับพ่นน้ำขาวข้นเข้าถุงป้องกัน เวกเตอร์แช่ท่อนเนื้อในรูแดงแจ๋ของมิล่าอยู่นะจนมันนิ่งก่อนเขาจะผละสะโพกออกหายใจหอบแล้วมองรูแดงแจ๋นั้น ส่วนมิล่าที่นอนหงายอ้าขา เมื่อเห็นร่างสูงผละแก่นกายออกไปเธอถอนหายใจราวกับยกภูเขาออกจากอก ทว่าเจ้ากลีบกุหลาบก็ยังคงเจ็บแสบไม่หาย

ร่างเล็กพยุงตัวเองลุกขึ้นจากเตียง ทว่า..

“ใครสั่งให้เธอลุก! ฉันยังเอาไม่พอ!” ดวงตาคมกริบมองคนตัวเล็กที่กำลังพยายามลุกขึ้น ก่อนมือหนาจะจัดการถอดถุงป้องกันทิ้งลงถังขยะจากนั้นก็สวมถุงใหม่เข้าที่พร้อมจะสอบเข้ารูสีแดงแจ๋มิล่าอีกรอบ โดยคนตัวบางที่กำลังพยายามลุกขึ้นต้องนอนหงายลงไปยันเตียงนุ่มอีกรอบ

หมับ!

มือหนาจับคนตัวเล็กตะแคงก่อนจะแทรกกายหน้าเข้าด้านข้าง มืออีกข้างจับขาเรียวอ้าออก ขามิล่าสั่นเทาไม่เป็นท่าเธอรู้ดีว่าตัวเองกำลังจะโดนอะไรดีแต่ก็พยายามข่มความเจ็บช้ำปล่อยให้เวกเตอร์ทำกับเรือนร่างของเธอตามที่ต้องพอใจ

สวบ!

“อ อ๊ะ!” ร่างเล็กที่นอนตะแคงขายกข้างหนึ่งโดนท่อนเนื้อใหญ่สอบเข้าอีกครั้ง เธอเผลอร้องเช่นเคยอย่างไม่คุ้นชิน มันใหญ่เกินกว่าคนที่ไม่เคยผ่านเรื่องนี้มาก่อนแบบเธอจะรับไหว ไหนจะแรงอัดที่เขาสอบเข้า ไหนความดิบเถื่อนและหลาย ๆ อย่าง

มิล่าอ้าขายกขึ้น ดวงตากลมเห็นร่างตัวเองเคลื่อนไหว มือกำผ้าปูแน่นหน้ารูสและแววตาดิบเถื่อนฉายขึ้นที่กระจกเงาตรงหน้า มือหนาของเขายื่นมาคลำเต้าอวบของเธอที่กำลังสั่นไหว ไม่เพียงแค่นั้นเวกเตอร์ยังบับมันเต็มแรง

ตับ! ตับ! ตับ!

เสียงเนื้อกระทบเสื้อดังสะนั่น เสียงนั้นมันดุดันไม่แพ้ครั้งที่ผ่านมากลางห้องเชือดสีดำ พร้อมกับร่างเล็กสั่นคลอน มิล่าหลับตาเพราะไม่อาจเห็นภาพตรงหน้าได้อีกต่อไป มือหน้าของเวกเตอร์ที่จับขามิล่ายกเลื่อนลงหากลีบกุหลาบมิล่าอีกครั้ง

“อะ อ๊ะ!” มิล่าสะดุ้งร้องเสียงหลงทันทีเมื่อเขาแตะจุดนี้ ขาเรียวยังคงยกค้างไว้เองอัตโนมัติ กระทั่ง…

“อ๊าาาาา” เสียงเวกเตอร์ที่เหมือนว่าใกล้เสร็จสมครั้งที่สองครางออกมาอีกครั้ง ก่อนเขาจะบดขยี้กลีบกุหลาบมิล่าตามอารมณ์เสียวซ่านของตัวเอง แน่นอนว่ามิล่าที่โดนบดขยี้กลับกุหลาบนั้นก็เผลอร้องออกมาเช่นกันมันยิ่งทำให้เวกเตอร์เพิ่มความเร็วของการบดขยี้นั้นไวขึ้น

“อ อ๊าา” มิล่าแอ่นสู้นิ้วเย็นเวกเตอร์อย่างไม่รู้ตัวแม้ว่าเธอจะพยายามข่มความรู้สึกนี้ไว้มากแค่ไหนก็ตาม มือหนาทั้งสองข้างเลื่อนเข้าล็อกสะโพกเล็กตอกท่อนเนื้ออัดเน้น ๆ รัว ๆ จนสุดลำ ไม่นานท่อนเนื้อใหญ่โตก็กระตุกเกร็งในรูสีแดงแจ๋ของมิล่า

“อาา” รูสครางต่ำในลำคออีกครั้ง ก่อนจะผละสะโพกออกจากรูมิล่า น้ำกามเต็มถุงป้องกัน ขณะร่างเล็กที่โดนผละออกขาเรียวทิ้งลงพื้นเตียงสั่นเทาไม่เป็นท่า ภาพที่เธอเห็นในกระจกคือเด็กสาวนอนหมดสภาพอยู่บนเตียง

ร่างสูงขยับตัวออกจากมิล่าอย่างไม่รีบร้อน ไม่แม้แต่เหลียวกลับไปดูสภาพของเธอ เสียงหายใจหนักของเขายังสะท้อนในห้องสลัว เขาถอดถุงยางออกอย่างลวก ๆ แล้วโยนลงถังข้างเตียงราวกับมันเป็นเพียงเศษอะไรที่ขวางทางเขา

จากนั้นเวกเตอร์จึงเดินเปลือยทั้งร่างผ่านกระจกบานสูง กล้ามท้องเป็นลอนเรียงตัวชัดเจนตามแสงไฟส้มสลัว เหงื่อบนผิวเขาไหลเป็นทางราวกับเส้นเลือดที่ปูด้วยความร้อนแรงเมื่อครู่ กล้ามอกขยับขึ้นลงหนัก ๆ ทุกจังหวะหายใจ เส้นเอ็นบริเวณสะโพกเด่นชัดจนมิล่าต้องหลุบตาหนีทั้งกลัวทั้งเจ็บ

เขาไม่สนใจว่าร่างเล็กยังหอบ ยังสั่น ยังนอนหมดแรงอยู่บนเตียงหรือไม่ เขาไม่เคยสนใจความอ่อนแอของเหยื่อ เขาสนใจแค่ ‘ความต้องการ’ ของตัวเองและมิล่ามีหน้าที่ ‘ชดใช้’ ตามความต้องการให้เขาแค่เท่านั้น

ร่างสูงหยุดที่โต๊ะข้างโซฟา มือหนาหยิบแก้วไวน์ที่เขาวางค้างไว้ก่อนลงมือกับเธอ ก่อนเขาจะยกแก้วขึ้นจิบ รสเข้มของไวน์สีเลือดตัดกับความดิบเถื่อนในอากาศจนห้องทั้งห้องเหมือนปิดผนึกด้วยกลิ่นความเป็นชายของเขา

จากนั้นเขาก็หยิบบุหรี่มวนพรีเมียมขึ้นมาหนึ่งมวน โยนไฟแช็กขึ้นลงในมือราวกับกำลังเล่นฆ่าเวลา ก่อนจะจุดไฟอย่างเฉื่อยชา

เปลวไฟสะท้อนบนกล้ามท้องเป็นลอนของเขา รูสเอนตัวนั่งลงบนโซฟาหนัง สีหน้าผ่อนคลายราวกับชายที่เพิ่งจัดการงานสำคัญเสร็จ

เขาพ่นควันช้า ๆ ลอยขึ้นเหนือแผงอกล่ำ เส้นควันสีเงินตัดกับผิวเข้มที่มีเหงื่อเกาะอยู่เป็นหยด เหมือนภาพโฆษณาบาปที่ไม่มีโลกไหนกล้าฉาย

และในจังหวะนั้นเองเวกเตอร์จึงเหลือบตามองมาที่เตียงราวกับกำลังประเมินของเล่นของตัวเอง

“วันนี้พอแค่นี้”

มิล่าแทบไม่ต้องรอให้เวกเตอร์พูดซ้ำ ร่างเล็กที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียงกระพริบตาถี่ ๆ เหมือนเพิ่งดึงสติกลับมาได้หลังจากถูกตอกตรึงจนหายใจไม่เป็นจังหวะ คำว่า ‘วันนี้พอแค่นี้’ สำหรับเธอมันไม่ใช่การยกเว้นมันคือคำปล่อยตัวชั่วคราว

ทันทีที่เสียงทุ้มเย็นของเขาจางลง มิล่ากลืนน้ำลายฝืดคอ แล้วพยายามยันตัวลุกขึ้น ขาเล็กสั่นระริกเหมือนจะรับน้ำหนักไม่ไหว ความเจ็บที่กลางลำตัวแล่นวาบขึ้นจนเธอร้องในลำคอเบา ๆ แต่ยังต้องบังคับตัวเองให้ลุก

เพราะเธอรู้ดีว่าถ้าชักช้าเขาอาจสั่งให้อยู่ต่อ

มิล่าแทบทรุดตอนเท้าแตะพื้นเย็นเฉียบ แต่เธอก็ก้มหน้าวิ่งกะเผลก ๆ เข้าไปในห้องน้ำทันทีอย่างคนหนีตาย เงาสะท้อนบนกระจกคือร่างของเด็กสาวที่แดงระบม ขายังสั่นไม่หยุด และแผ่นอกที่หอบแรงราวกับเพิ่งว่ายน้ำหนีคลื่นยักษ์

เธอเปิดน้ำลวก ๆ ล้างตัวแบบไม่กล้าสัมผัสตรงไหนแรงเพราะมันเจ็บไปหมดทั้งตัว

มือสั่นจนแทบจับเสื้อไม่ถนัด แต่เธอยังฝืนสวมเสื้อยืดเก่า ๆ ตัวที่เธอใส่มาตั้งแต่เมื่อคืน ทับด้วยเสื้อคลุมบางที่ปิดรอยช้ำได้ไม่หมด

เสียงหัวใจยังเต้นแรงราวกับปีศาจคนนั้นยืนอยู่หลังประตู แม้เวกเตอร์จะนั่งอยู่ด้านนอกเอนตัวบนโซฟาจิบไวน์ พ่นควันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยก็ตาม

แต่สำหรับมิล่าทุกวินาทีคือการหนีเมื่อเปิดประตูออกจากห้องน้ำ เธอก้มหน้ารีบหยิบรองเท้าจากปลายเตียงลมหายใจติดขัดเพราะความเจ็บแล่นขึ้นทุกครั้งที่ก้ม

เวกเตอร์เหลือบตามองเธอแค่เสี้ยววินาทีสายตาที่ไม่ได้ผูกพันไม่ได้อ่อนโยน เป็นสายตาของเจ้าของที่ ‘ปล่อยขอชดใช้กลับไปพัก’

มิล่าหลบสายตาทันที อยากให้ตัวเองหายไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด เธอก้าวเร็วเท่าที่ร่างกายจะรับไหว แม้ทุกย่างก้าวจะเหมือนมีมีดบาดหว่างขา เธอก็ยังวิ่งกะเผลก ๆ ไปที่ประตู

เสียงประตูห้องเชือดเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เหมือนประตูทางรอดไม่ใช่คลังเชือด

ลิฟต์เปิดรอเหมือนมีคนตั้งระบบไว้ให้เธอออกไปโดยไม่ต้องกด มิล่าเข้าไปยืนพิงผนังไว้หอบแรง น้ำตาไหลเงียบ ๆ โดยไม่ออกเสียงเธอกดมองโทรศัพท์ด้วยมือสั่นตอนนี้ เจ็ดโมงเศษ

หนึ่งชั่วโมงกว่ากับผู้ชายที่ไม่คิดแม้แต่จะมองว่าเธอเป็นคน ประตูลิฟต์ปิดลงช้า ๆ มิล่ากลืนน้ำตาและพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

“กลับบ้านเถอะมิล่า”

แต่หัวใจเธอรู้ดีว่านี่แค่ผ่านไปหนึ่งวันและเวกเตอร์จะต้องเรียกเธออีกแน่นอน

******************************

เฮ้อ… กว่าจะผ่านไปได้แต่ละคืน :( พี่ ๆ เป็นกำลังใจให้มิล่าด้วยนะคะ

Next Episode Spoiler…

“แค่ให้แม่ไม่โดนตี ไม่โดนทำร้าย ฉันทำได้ทุกอย่างเลยจริง ๆ”