บทที่ 6

มิล่ากัดปากพยายามขยับขาแต่ทุกก้าวเหมือนมีคมมีดซ่อนอยู่ใต้กางเกงในตัวจิ๋ว เวกเตอร์มองเห็นอาการนั้นทั้งหมดแล้วเขากระตุกมุมปาก

“แค่เดินมาตรงนี้ก็แทบจะล้ม” เขาเอียงหน้าเล็กน้อย

“เมื่อคืนฉันเอาเบาไปเหรอ?” มิล่าส่ายหน้าแรงจนผมสลับกันไปมาแต่เวกเตอร์ไม่ยอมรับคำตอบนั้น เขาตวัดนิ้วเรียกเหมือนเรียกสัตว์ต้องเชื่องของเขาโดยตรง

ร่างเล็กกัดฟัน เดินกระเผลกเข้าไปทีละก้าวน้ำเสียงเขาเย็นจนห้องทั้งห้องเหมือนจะกลายเป็นน้ำแข็ง

“สายไปสิบแปดนาที”

หัวใจมิล่าหดเข้าหาตัวเองทันที เวกเตอร์ลุกขึ้นจากโซฟาช้า ๆ เหมือนเสือที่ตัดสินใจว่าถึงเวลา ‘ขย้ำ’ ฝ่าเท้าของเขาหยุดตรงหน้าคนตัวเล็ก ร่างสูงและเงาที่คลุมตัวเธอจนมิดทุกอย่างกดทับจนเธอแทบล้มลงตรงนั้น

ปลายนิ้วเขายื่นมาสัมผัสปลายคางสั่น ๆ ของมิล่ายกขึ้นอย่างง่ายดายราวกับยกเด็กตัวเล็ก ๆ

“ฉันบอกเธอให้มาถึงตรงเวลา ไม่ใช่ใกล้เคียงหรือเลยเวลา” เขากดเสียงต่ำลงจนหน้ามิล่าชาไปถึงท้ายทอย

“ขอโทษค่ะ” มิล่าหายใจสั่นจนแทบไม่เป็นคำพูด

“คำว่าขอโทษไม่เคยมีค่าพอกับพวกที่ผิดเวลา” ใบหน้าหล่อแต่เยือกเย็นก้มลงมาเล็กน้อย แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความตั้งใจร้ายที่ไม่ปิดบังแม้เสี้ยวหนึ่ง

“บทลงโทษของครั้งนี้เธอไม่มีสิทธิ์ร้อง ไม่มีสิทธิ์อ้อน ไม่มีสิทธิ์หนี” เขาไล้นิ้วโป้งบนริมฝีปากเธออย่างจงใจ

“และจะไม่มีคำว่าพอจากปากฉันจนกว่าเวลาจะครบ”

มิล่าหายใจสะดุดเธอแอบกลัวจนหัวใจเจ็บและมีบางอย่างที่เธอไม่อยากยอมรับว่ามันกำลังเกิดขึ้นในอกตัวเอง

เวกเตอร์โน้มใบหน้าเข้าใกล้จนริมฝีปากเขาเฉียดผิวแก้มมิล่า เสียงเขาเป็นกระซิบต่ำที่ทำให้ทั้งตัวสั่นวาบ

“เธอช้าไปกี่นาที” เขาจับเอวบางที่ยังระบมไว้ด้วยมือเดียว

“ฉันก็จะลงโทษให้มากกว่านั้นเท่าตัว และครั้งหน้าถ้าช้าเธอโดนลูกน้องฉันรุมแน่! และนี่ไม่ใช่คำขู่เธอน่าจะรู้ดี” มิล่าเผลอปล่อยเสียงลมหายใจหลุดออกมา เวกเตอร์ยกยิ้มช้า ๆ เหมือนคนไร้ความเป็นมนุษย์เห็นของชดใช้กำลังสั่นอยู่ตรงหน้า

“ขึ้นไปบนเตียง!” คำนี้มันคือคำสั่งเชือดเหยื่อให้เดินขึ้นกรงด้วยตัวเอง

มิล่ากัดริมฝีปากรวบรวมแรงทั้งหมดในร่าง ยกขาข้างหนึ่งขึ้นทีละนิดอย่างเจ็บร้าวแต่ยังคงเดินไปที่เตียงเองเพราะหนีไม่ได้เพราะเขาไม่ให้หนีและเพราะถ้าเธอสายอีก ผลลัพธ์คงไม่ใช่แค่เจ็บแบบเมื่อคืน

เวกเตอร์มองตามเฝ้าดูร่างเล็กที่ยอมเดินเข้าไปเตียงด้วยตัวเอง ดวงตาทั้งคู่ของเขาเต็มไปด้วยความพอใจโหดเหี้ยมแบบที่ไม่เคยมีใครหยุดมันได้

หลังจากมิล่าเดินถึงเตียงนุ่มกลางห้อง ยังไม่ทันจะได้หันกลับมา มือหนาของเวกเตอร์ก็คว้าร่างเล็กของเธอหันมาอย่างไวด้วยความดิบเถื่อนจนมิล่าไม่ทันได้ตั้งตัว

“อ๊ะ!!” เสียงเธอหลุดเพราะแรงกระชากมากกว่าความตกใจ เวกเตอร์ก้มลงมองเธอในระยะอันตรายดวงตาคู่นั้นประกาศชัดว่าทุกอย่างในห้องนี้เป็นของเขารวมทั้งเธอ

“ช้าเหลือเกิน!” เสียงเขาเย็นแต่ลมหายใจกลับร้อนจัด

มิล่ากัดริมฝีปากแน่นแค่ขยับ กลีบกุหลาบก็เจ็บจะตายอยู่แล้ว เธอไม่รู้ว่าควรตอบอะไรและไม่ทันที่เธอจะได้คิดต่อ เวกเตอร์ก็ใช้กดมืออีกข้างลงที่เอวเธอ ดันร่างเล็กถอยหลังรวดเดียวจนหลังเข่าของเธอกระแทกกับขอบเตียง

มิล่าเงยหน้าขึ้นตามที่เขาชอบให้ทำ ดวงตาเจอเขาตรง ๆ เวกเตอร์ยืนคร่อมระยะไว้ มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อยไม่ใช่ยิ้ม แต่เป็นสีหน้าของนักล่าที่ได้เหยื่อกลับมาในมืออีกครั้ง

หมับ!

“อ๊ะ!!” มิล่าร้องด้วยความเจ็บเดิม

“คุกเข่าลงไป!” มือแกร่งจัดการกระชักดึงตัวมิล่าเขามาสุดแรงพลางกดไหล่เล็กให้นั่งคุกเข่าลงตรงหน้า

“จัดการมัน” เขาออกคำสั่งแต่คำว่า ‘จัดการ’ ของเขาครั้งนี้ไม่ใช่การสวมใส่ถุงป้องกัน แต่มันคือการจัดการปรนเปรอท่อนเนื้อที่มันกำลังเริ่มแข็งตัวภายใต้กางเกงราคาแพงของเขา แน่นอนว่าคนตัวเล็กที่ยังไม่ทันมีประสบการณ์ด้านนี้ต้องชะงักหยุด ก่อนเธอจะรีบตั้งสติเช่นเดียวกับครั้งแรกที่ผ่านมา

“มัวทำอะไรอยู่ รีบทำ!” ริมฝีปากหนากดถามเสียงต่ำ ให้อีกคนรีบจัดการสิ่งที่กำลังก่อตัวอยู่ตรงหน้า มือเล็กสั่นเล็กน้อยก่อนจะยกขึ้นปลดตะขอแล้วรูดซิบลงช้า ๆ อย่างไม่เคยทำ ขณะในหัวก็พยายามคุมสติไม่ให้ตัวเองสั่น

ทันทีทีี่ซิบรูดลงจนสุด กางเกงราคาแพงเลื่อนลง ท่อนเนื้ออันใหญ่โตขนาดเกือบหกสิบที่มันย้ำยีกลีบกุหลาบเธอจนไม่จับช่อครั้งที่แล้วก็เด้งขึ้น เส้นเลือดที่แยงบนท่อนนั้นเยอะจนเธอกลัวแม้จะผ่านมันมาแล้วหนนึง

“อมมันเข้าไป”

“ค ค่ะ” ร่างเล็กรีบตอบแล้วก้มหน้ารับคำสั่งพร้อมกับรวมรวบความกล้าทั้งหมดที่มี มิล่าค่อย ๆ เลื่อนมือไปจับท่อนเนื้อใหญ่นั้นก่อนจะใช้ปากครอบมันเข้าไปอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

“อึก!” ยังไม่ทันผ่านส่วนปลาย

“ไม่ได้เรื่อง! สมองตอนนี้กำลังคิดอะไรอยู่!” ร่างสูงตะคอกใส่สาวตาใสวัยยี่สิบเอ็ดปีอย่างหงุดหงิดใจพร้อมกับใช้มือหนาของเขาตวัดปัดมือเล็กของมิล่าออกอย่างไม่ใยดี แรงปัดนั้นมันแรงพอจะทำให้ร่างทั้งตัวของเธอสั่นสะท้าน

“ขะ ขอโทษค่ะ ฉัน..”

“เธอรู้ว่าต้องทำ แต่เธอไม่มีสมองคิดจะศึกษาวิธี!” เขาพูดพลางใช้ปลายนิ้วเขาตีคางเธอเบา ๆ หนึ่งทีแต่ไม่ได้อ่อนโยนแม้แต่นิดเดียว

“หรือสมองเธอมีไว้แค่กลัวฉัน?”

ดวงตาเล็กสั่นไหว น้ำตาคลอแต่ยังคงพยายามไม่ร้องออกมาและคุมไม่ให้มันไหลออกมา เธอก้มหน้าหลบสายตาเวกเตอร์ในร่างปีศาจดิบเถื่อนตรงหน้า มันยิ่งทำให้เขาไม่พอใจ

แต่อยู่ดี ๆ ร่างสูงก็โน้มตัวลง กระชากต้นแขนเล็กของเธอขึ้นด้วยแรงมากพอให้ร่างเธอลอยจากพื้น

“ลุกขึ้นมา ฉันไม่ชอบของที่นิ่งรอแต่คำสั่งกับเรื่องแค่นี้!!”

มือแกร่งกระชากมิล่าเข้าหาตัวจนลมหายใจของเขาทาบลงบนหน้าผากเธอ ร้อนและคุมเกมจนทั้งโลกแคบลงเหลือแค่เขาคนเดียว แล้วไม่รอให้มิล่าได้ตั้งตัว

หมับ!

มือหนาจับเอวเธอแน่น กดเข้ากับลำตัวเขา ก่อนเขาจะดันร่างเล็กพรวดไปข้างหน้าจนหลังมิล่ากระแทกเบา ๆ กับขอบเตียงสีดำด้าน

เสียงหอบแหลมหลุดออกมาเพราะเขากดแรงจงใจไม่ให้เธอมีเวลาหายใจ เวกเตอร์โน้มหน้าลงช้า ๆ ดวงตาคมลึกจนเหมือนหลุมดำ

“นั่ง!”

มิล่าสั่นจนแทบทรงตัวเธอไม่ได้แต่เขากดเอวเธอให้ทิ้งตัวลงนั่งเอง บนขอบเตียงหมิ่น ๆ เหมือนจะผลักตกเมื่อไหร่ก็ได้

ปลายขาเล็กแกว่งค้างเหนือพื้นเพราะเตียงสูง ร่างเธอเหมือนถูกตรึงอยู่เหนือเหว เวกเตอร์ยืนซ้อนตรงกลางระหว่างขาของเธอพอดี ร่างสูงบดเข้ามาจนเธอหนีไม่ได้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว

มือใหญ่ข้างหนึ่งยกขึ้นมาจับคางเธอ บีบให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาแบบหลีกเลี่ยงไม่ได้จนแก้มขาวเนียนเป็นรอยแดง

“ตั้งใจฟัง! และใช้สมองคิดตาม” เสียงเขาต่ำอันตรายและดิบจนลมหายใจเธอสะดุด

“ฉันไม่ต้องการแค่ร่างกายที่เป็นของชดใช้แล้วจบ” เขาก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบแตะกัน

“ฉันต้องการ ร่างที่เรียนรู้ ฉันทำอะไรก็ได้โดยไม่ต้องสั่งซ้ำ ให้รู้หน้าที่!!” นิ้วโป้งของเขาปาดผ่านริมฝีปากล่างเธอแรงพอให้เธอสะดุ้งร่างหด ก่อนจะจัดการถอดเสื้อคลุมของมิล่าออกรวมถึงเสื้อยอดตัวบาง

“รีบถอด ก่อนฉันจะหมดความอดทนกับนิสัยหุ่นยนต์แบบเธอ!”

มิล่าไม่พูดอะไร เธอรีบจัดการชุดของเธอออกหมดตามที่ร่างสูงสั่ง ไม่นานร่างเล็กผิวขาวเนียนราวกับสาวลูกครึ่งก็เปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้าเวกเตอร์

ดวงตาคมปลายตามองเหมือนเสื้อที่กำลังมองเหยื่อ ผิวมิล่าดีกว่าที่เขาเคยผ่านหญิงอื่นมาและไม่รอช้าร่างสูงก็ผลักร่างเล็กให้นอนหงายลงเตียง

“อะ อ๊ะ!” ร่่างเล็กที่ถูกผลักลงเตียงเผลอร้องออกมาเบา ๆ กับความเจ็บปวดที่เพิ่งโดนเขาจัดการเธอมาไม่กี่ชั่วโมงและตอนนี้เขากำลังจะซ้ำมันรอบสองด้วยความโมโหในความช้าของเธอ

เวกเตอร์ยืดตัวขึ้นนิ้วเขาเลื่อนขึ้นไปที่กระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของตัวเองกระดุมถูกปลดลงทีละเม็ดจนกระทั่งแผงอกล่ำแน่นของเขาปรากฏชัดต่อหน้า รอยกล้ามลีนแน่นเส้นเอ็นใต้ผิวที่ขึ้นชัดตอนเขาใช้แรง

หน้าท้องแผ่นแข็งที่เรียงเป็นลอนแสงส้มจากไฟเพดานสะท้อนเงากล้ามเนื้อเขาให้เด่นเหมือนรูปสลักปีศาจ ไม่เพียงแค่นั้นเขายังจัดการถอดกางเกงราคาแพงของเขาอีกด้วย

เมื่อเสร็จเขาแทรกตัวเข้าหว่างขาก้มลงหามิล่าที่นอนหงายอยู่บนเตียงช้า ๆ จนเงาของเขาปิดเธอทั้งตัวอีกครั้ง ก่อนใช้มือหนาทั้งสองข้างเท้าข้างลำตัวเธอบนเตียงกั้นไม่ให้เธอขยับไปไหนได้

“อ้าขาให้มากกว่านี้!” เขาสั่งพลางปลายตามองกลีบกุหลาบที่มันยังแดงแจ๋ไม่เป็นช่อก่อนจะหยิบถุงป้องกันเข้ามาสวมใส่ท่อนเนื้อชูชัน ซึ่งแน่นอนว่าคนที่นอนหงายอยู่ก็อ้าขาออกให้อย่างว่าง่ายแม้ยังเจ็บแสบกลีบกุหลาบอยู่มาก

มิล่าอ้าขาออกกว้างจนคนที่อยู่ข้างบนเห็นกลีบกุหลาบไม่จับช่อได้ชัด แต่เวกเตอร์ไม่พูดอะไรเขาเลือกที่จะจับท่อนเนื้อร้อนของเขาจ่อกลีบนั้นด้วยความดิบเถื่อนอย่างไม่ปราณี

“อ๊า อ๊ะ!!! จะ เจ็บ”

*******************************

คนไม่มีสมองคนนี้ก็มีความรู้สึกเจ็บ งื้ออ…โดนเสียบไม่พอ โดนด่าอีก ใจร้ายชะมัดเวกเตอร์!

Next Episode Spoiler…

“ไม่ ทำระ แรงแบบนี้ได้ไหมคะ ฉันเจ็บ”

“ไม่มีคำว่าไม่!.”