EP8 : เสียงที่มันคุ้นหู

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนแผดคำรามขึ้นฉับพลันทำให้อลิซสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นรัวกระหน่ำราวกับจะทะลุออกจากอก ภาพรอบตัวพร่าเลือนไปในพริบตา ก่อนที่หมอกสีขาวหนาทึบจะกลืนกินทุกสิ่งจนไม่เหลือแม้แต่เส้นขอบของโลก

“ที่นี่... ที่ไหน?” เสียงใสสั่นเครือขณะหมุนตัวมองไปรอบด้าน สถานที่ตรงหน้าดูคุ้นตาอย่างประหลาด ทว่า กลับว่างเปล่าไร้ผู้คน มีเพียงความเงียบงันที่กดทับหัวใจจนอึดอัด

ทันใดนั้นเอง สายตาของเธอก็ต้องหยุดชะงักเมื่อสบเข้ากับดวงตาสีเทาคู่หนึ่ง... มันชัดเจนและทรงพลังเกินกว่าสิ่งใด ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเธอในระยะประชิด ทั้งนิ่งเฉย เย็นชา และเยือกเย็นอย่างไร้ความลังเล

อลิซผงะถอยโดยไม่รู้ตัว แต่แล้ว เสียงลมหายใจของใครบางคนกลับดังขึ้นชิดใบหู เธอรีบหันขวับไปด้วยความตกใจ จนกระทั่งพบว่าดวงตาสีเทาคู่นั้นขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่เฉียดผ่านแก้ม

“อื้อ... ปล่อยอลิซนะ!”

ท่ามกลางความมืดที่ยังหนาทึบ อลิซรู้สึกถึงอ้อมแขนแกร่งที่พุ่งเข้าโอบรัดร่างเธอไว้แน่นในพริบตา เธอสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เมื่อแผ่นอกกว้างบดเบียดเข้าหาจนหนีไม่พ้น ร่างสูงนั้นกำยำและทรงพลัง จนไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ขัดขืน

“คะ... คุณเป็นใคร?”

คำถามยังไม่ทันจบ ภาพตรงหน้าก็ดับวูบลง พร้อมกับ เสียงโลหะกระทบพื้นดัง 'กัง'

สะท้อนก้อง ความมืดมิดไหลเข้ามาแทนที่ทุกอย่าง ทว่า ในความมืดนั้น... เสียงหนึ่งกลับชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

“เรื่องนี้... ฉันจัดการให้ได้”

เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดหูจนหัวใจดวงน้อยสั่นวูบ มือหนาเชยคางมนขึ้นอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วอุ่นที่กดลงใต้คางนั้นเปรียบเสมือนคำสั่งเงียบๆ ที่ทรงอำนาจ

“แลกกับ... อะไรคะ?” อลิซตัวแข็งทื่อ ร่างกายตอบสนองเร็วกว่าสมอง เธอพยายามเพ่งมองผ่านความมืด จนเห็น ดวงตาสีเทาคู่นั้นใกล้เสียจนแทบจะกลืนกินเธอเข้าไป มันดูเย็นชา... ทว่าลึกลงไปกลับร้อนแรงอย่างน่าหวาดกลัว

“อยู่กับฉัน”

น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นก้องลึกเข้าไปถึงโสตประสาท และ มันชัดเจนเกินกว่าจะเป็นเพียงคำขอ เพราะมันคือการตัดสินใจที่เลือกแทนเธอไปแล้วตั้งแต่วินาทีแรก แขนแกร่งที่กระชับแน่นขึ้นย้ำเตือนว่าเขาไม่มีเจตนาจะปล่อยเธอไปตั้งแต่ต้น

อลิซพยายามมองใบหน้าของเขา ทว่า กลับเห็นเพียงความพร่าเลือน ราวกับเขาจงใจซ่อนเร้นตัวตนไว้ แต่ถึงอย่างนั้น เสียงของเขากลับชัดเจนจนหัวใจสั่นไหว มันเป็นทั้งคำสัญญาและคำตัดสินที่เธอไม่มีสิทธิ์โต้แย้ง และสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น... คือส่วนหนึ่งในใจลึกๆ ของเธอ กลับไม่อยากให้เขาสลัดวงแขนนี้ออกเลยด้วยซ้ำ

“ค่ะ... อลิซ... ยอมอยู่กับคุณ”

สิ้นเสียงตอบรับ ร่างของเธอก็ถูกดึงเข้าหาอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากอิ่มถูกประกบจูบอย่างหนักหน่วงในทันที จูบแรกนั้นรุนแรงจนเธอเผลอสะดุดลมหายใจ มันทั้งเร่าร้อนและดุดันราวกับเขากำลังช่วงชิงวิญญาณ ก่อนที่สัมผัสนั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลที่บดคลึงช้าๆ ทว่าเน้นย้ำและหนักแน่นขึ้นกว่าเดิม

"อื้อ..." เสียงหายใจขาดช่วงดังประสานกันอยู่ใกล้ชิด ริมฝีปากหนาขยับกดไล้คล้ายจะตอกย้ำว่าเธอไม่อาจถอยหลังกลับได้อีกแล้ว

จนกระทั่ง เขาผละออกช้าๆ ปล่อยให้ระยะห่างเพียงเสี้ยวลมหายใจคั่นกลาง อลิซถึงได้รู้ตัวว่าหัวใจของเธอเต้นแรงจนไม่เป็นจังหวะ ทว่าก่อนที่ความซ่านสยิวจะจางหาย มือของผู้ชายตรงหน้ากลับขยับขึ้นอย่างฉับไว โลหะเย็นเฉียบแนบลงกลางหน้าผากของเธอทันที!

“อะ... อะไร!” อลิซเบิกตากว้าง ความตระหนกถาโถมเข้าใส่จนลมหายใจติดขัด ดวงตาสีเทาที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมยังคงนิ่งสนิท ไร้เศษเสี้ยวของความเมตตา

“...อึก...” เวลารอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง เธอเงยหน้าขึ้นสบดวงตาคู่นั้นช้าๆ จนกระทั่งมองเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในความเย็นชานั้น “ยะ... อย่ายิงอลิซนะ!”

ปัง!

เสียงปืนดังสนั่นทำให้อลิซสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที! ลมหายใจหอบถี่จนต้องยกมือขึ้นกดหน้าอก หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ ราวกับความเย็นของกระบอกปืนนั้นยังคงกดทับอยู่บนหน้าผากจริงๆ

“...ฝะ... ฝันอีกแล้ว...” เธอพึมพำพลางหลับตาลงเพื่อเรียบเรียงความคิดที่กระจัดกระจาย “ทำไมช่วงนี้ถึงฝันเรื่องเดิมซ้ำๆ บ่อยขึ้นนะ…” ภาพในฝันยังติดค้าง เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายคนนั้นยังดังชัดในหัวราวกับเขาเพิ่งจากไป อลิซขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

“...เสียงผู้ชายในฝัน... มันคุ้นหูเหมือนกับ...” เธอส่ายหน้าช้าๆ เพื่อปฏิเสธความคิดนั้น “ไม่ๆ... จะเป็นเขาได้ยังไงกัน...”

ความสับสนก่อตัวขึ้นเงียบๆ อลิซนั่งนิ่งอยู่บนเตียง สีหวานของผ้าปูที่นอนตัดกับสีหน้ามึนงง จนเมื่อ สายตาเหลือบไปเห็นนาฬิกาข้างเตียงที่ชี้เลยเวลาสำคัญไปแล้ว

“ว้ายยย!” อลิซร้องเสียงหลง ดีดตัวลุกจากเตียงทันที “สายแล้ว! จะไปฝึกงานไม่ทันแล้ว!”

เธอคว้าผ้าขนหนูพาดไหล่แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำอย่างลนลาน ความฝันเมื่อครู่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง ทว่าความรู้สึกบางอย่างกลับยังไม่จางหายไปง่ายๆ... เหมือนมันแค่กำลังรอวันที่จะกลับมาชัดเจนกว่าเดิมเท่านั้นเอง

หลายวันต่อมา... @บริษัท M (20.00 น.)

ดวงตากลมโตก้มมองตัวเลขสีขาวบนนาฬิกาข้อมือ ความจริงที่ปรากฏทำเอาเธออยากจะถอนหายใจออกมาดังๆ วันนี้อลิซต้องรับศึกหนักด้วยการอยู่โอทีแบบไม่ทันตั้งตัว แถมงานกองพะเนินตรงหน้ายังติดกฎเหล็กของบริษัท ห้ามหอบกลับไปทำต่อที่คอนโดเด็ดขาด

“อลิซ... วันนี้อยู่เคลียร์งานต่อให้พี่หน่อยนะ พอดีคุณมาร์ตินอยากได้งานสรุปชุดนี้แบบด่วนที่สุดพรุ่งนี้เช้า”

เสียงกำชับของพี่อ้อยังคงดังก้องอยู่ในหัว เด็กสาวทำได้เพียงระบายลมหายใจทิ้งเบาๆ ทว่า ในใจกลับตัดพ้อไม่หยุด... ทำไมต้องเป็นงานนี้ และทำไมต้นเหตุต้องเป็นคนชื่อ มาร์ติน ด้วย!

“เฮ้อ...”

อลิซเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางเหม่อมองจอคอมพิวเตอร์ที่สว่างจ้า ทั้งที่ปลายนิ้วยังวางค้างอยู่บนคีย์บอร์ด ค่ำคืนของการฝึกงาน... ดูเหมือนจะยาวนานกว่าที่เธอจินตนาการไว้เยอะทีเดียว

กริ๊งงง! กริ๊งงง!

เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานดังขึ้นฉับพลันจนอลิซสะดุ้งสุดตัว เธอขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจแต่ก็รีบกดรับสายอย่างรวดเร็ว

“ห้องฉัน...”

เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังลอดมาจากปลายสาย เพียงสองคำสั้นๆ ทว่าทรงอำนาจกลับทำเอาเลือดในกายของเธอเย็นวาบขึ้นมาทันที ตลอดหลายวันที่ผ่านมา อลิซพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะหลบหน้าเขาอย่างชัดเจน แต่สุดท้าย เขาก็ยังหาเรื่องเรียกหาเธอจนได้

‘...อุตส่าห์ตั้งใจหลบแท้ๆ ยังจะเรียกหากันอีกนะ!’