EP7 : แกล้ง หรือ เมาจริง NC

“ทำไมถึงพูดแบบ—อื้อออ!”

คำประท้วงที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อมาร์ตินใช้มือหนาอีกข้างจับท้ายทอยของเธอไว้แน่นก่อนจะกระชากใบหน้าหวานลงมาปิดปากด้วยริมฝีปากร้อนจัดของเขาอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด!

อือ..อืออ..” เสียงครางประท้วงในลำคอดังขึ้นแผ่วเบา ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ มือเล็กที่เคยพยายามผลักไสกลับเกร็งค้างอยู่กลางอากาศ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อรับรู้ถึงรสสัมผัสที่รุกรานเข้ามาอย่างอุกอาจ

“อืมม..”

มาร์ตินบดจูบอย่างหนักหน่วง ปากหยักเคลื่อนขยับบดเบียดอย่างมั่นคงเกินกว่าจะเรียกว่าเผลอไผล เขาละเลียดชิมความหวานอย่างรู้จังหวะ ทุกลมหายใจที่สอดประสานกันมันช่างพร่าเลือนจนอลิซเริ่มแยกไม่ออกว่านี่คือการกระทำของคนเมาหรือคนที่มีสติครบถ้วนกันแน่

ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาตวัดควานหาความหวานในโพรงปากอย่างช่ำชอง แรงอารมณ์ที่เขาส่งผ่านออกมาแทบจะสูบวิญญาณและลมหายใจของเธอไปจนสิ้น มือหนาที่เคยโอบเอวไว้เริ่มซุกซน ค่อยๆลูบไล้ต่ำลงอย่างจงใจ

“อึกก..!”

อลิซชะงักไปทั้งร่างเมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวของเขาเลื่อนสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อ สัมผัสโดยตรงกับผิวเนียนนุ่มช่วงเอวคอด ก่อนที่มือหนาจะซุกซนเริ่มเลื่อนสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนปลายนิ้วสะกิดเข้ากับขอบบราเซียตัวบาง ทำเอาอลิซสะดุ้งสุดวาบความวาบหวามแล่นไปทั่วร่างกายจนขาแข้งเริ่มอ่อนแรง

มาร์ตินไม่หยุดล่วงล้ำ ร่างสูงใหญ่ขยับบดเบียดร่างกายเข้าหาเธอจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน อุณหภูมิระหว่างร่างกายพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว อลิซสับสนจนถึงขีดสุด...‘...นี่เขาเมาจริง ๆ หรือแค่ทำเป็นเมากันแน่…’ เพราะสัมผัสที่หนักแน่นและแม่นยำขนาดนี้ เขาจะเมาจริง ๆ ได้ยังไง!

“อือ..อือ..อือ..” อลิซพยายามส่งเสียงประท้วงในลำคอ พยายามดิ้นขัดขืน

จนสุดท้ายมาร์ตินผละริมฝีปากออกมองใบหน้าหวานที่แดงซ่านเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววความต้องการอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะโน้มใบหน้าลงซุกไซ้เข้าที่ซอกคอหอมกรุ่น ลิ้นสากลากไล้เลียยาวตามผิวเนื้อนุ่มละมุน สลับกับการขบเม้มทิ้งรอยรักสีกุหลาบไว้จาง ๆ เขาเลื่อนจมูกโด่งสูดดมกลิ่นกายสาวราวกับเสพติด

“..อ๊า..ปะ..ปล่อยอลิซ..คุณเมามากแล้ว..อื้อ..คุณช่วยมีสติหน่อย!”

เสียงหวานหลุดครางกระเส่าออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่กับสัมผัสแปลกใหม่ที่ถาโถมเข้าใส่ ร่างบางสั่นสะท้านเมื่อใบหน้าหล่อเหลาเลื่อนกลับขึ้นมาประกบจูบริมฝีปากเธออีกครั้งอย่างดูดดื่ม ลิ้นร้อนรุกรานเข้าไปในโพรงปากหวาน ดูดดึงลิ้นเล็กด้วยความรุนแรงและหิวกระหายจนหยาดน้ำใสเปรอะเปื้อนมุมปาก อลิซเผลอหลับตาแน่น ขยำบ่าแกร่งไว้มั่นพลางปล่อยตัวปล่อยใจไปตามกระแสอารมณ์ที่ชายหนุ่มเป็นคนจุดขึ้น

“อืออ…”

“อืมม..”

เสียงอื้ออึงในลำคอดังคลอกับเสียงบดเบียดของริมฝีปาก มือหนาที่ซุกซนเริ่มทำหน้าที่ของมันอย่างไม่ลดละ เขาลูบไล้ต่ำลงอย่างเชื่องช้าแต่หนักแน่น ก่อนจะบีบขยำสะโพกงอนงามผ่านเนื้อผ้าอย่างแรงจนเต็มฝ่ามือ ความรุ่มร้อนจากฝ่ามือหนาทำให้อลิซบิดกายเร้า

ทว่าความเสียวซ่านกลับพุ่งทะยานถึงขีดสุด เมื่อมาร์ตินล้วงมือเข้าไปใต้กระโปรงตัวสั้น นิ้วแกร่งถูไถเน้นย้ำลงบนส่วนอ่อนนุ่มผ่านเนื้อผ้าชั้นในบางเบา สัมผัสรุกเร้านั้นทำให้อลิซสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ร่างกายบิดเร้าด้วยความเสียวซ่านและทรมานในคราเดียวกัน ความเปียกชื้นที่เริ่มก่อตัวขึ้นทำให้เธอรู้ดีว่าตอนนี้เธอกำลังพ่ายแพ้ต่อสัมผัสของเขาอย่างราบคาบ

มาร์ตินผละใบหน้าออกเล็กน้อย มองดูเด็กสาวใต้ร่างที่กำลังหอบหายใจโรยริน ดวงตาหวานฉ่ำปรือและริมฝีปากแดงเจ่อจากการถูกบดขยี้

“เธอนี่มัน...หวานไปทั้งตัวจริงๆ อลิซ” เขากระซิบเสียงพร่าพลางเลื่อนมือที่อยู่ใต้กระโปรงลึกเข้าไปอีกนิด

“คะ..คุณมาร์ติน..”

“จะให้ฉันหยุดตอนนี้...มันสายไปแล้วนะ”

มาร์ตินขยับกายช่วงล่างที่แข็งขึงบดเบียดไปกับร่างกายบอบบางอย่างหนักหน่วง ราวกับต้องการตอกย้ำความต้องการที่พุ่งพล่าน ฝ่ามือหนาที่ซุกซนภายใต้กระโปรงตัวสั้นสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่ซึมผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนฉ่ำแฉะ เขาไม่รอช้าที่จะเกี่ยวขอบกางเกงชั้นในตัวจิ๋วให้พ้นทาง เปิดเปลือยกลีบดอกไม้งามที่เต้นตุบระริกให้สัมผัสกับอากาศเย็นเยียบเพียงครู่เดียว ก่อนจะแทนที่ด้วยความร้อนจัดจากปลายนิ้ว

“อ๊าาา... อื้อ!”

เสียงหวานครางระรัวจวนจะขาดใจเมื่อมาร์ตินใช้ นิ้วแกร่งบดคลึงลงบนจุดกระสันอ่อนไหวอย่างเน้นย้ำ เขาขยับปลายนิ้วถูวนเป็นวงกลมสลับกับการกดน้ำหนักลงไปหนักๆ จนอลิซเสียวซ่านจนตัวงอ ร่างบางสั่นระริกพยายามบีบขาเข้าหากันแต่กลับถูกเข่าหนาของเขาแทรกกลางไว้มั่น

มาร์ตินไม่ปล่อยให้เธอพัก เขาเริ่มรัวปลายนิ้วเข้าใส่รอยแยกที่ฉ่ำวาวอย่างรวดเร็วและรุนแรง สัมผัสแข็งแรงที่บดขยี้จุดอ่อนไหวทำให้อลิซสมองขาวโพลน ลมหายใจขาดห้วง ร่างกายบิดเร้าด้วยความวาบหวามถึงขีดสุด ทว่าในจังหวะที่เขาตั้งท่าจะแทรกนิ้วยาวเข้าสู่ส่วนลึกเพื่อสำรวจความหวานที่ล้นทะลัก...

เคร้ง!

เสียงโลหะบางอย่างตกกระทบพื้นหินอ่อนดังสนั่นก้องไปทั่วโถงกว้าง จนดึงสติที่หลุดลอยของอลิซให้กลับมาในพริบตา!

“อ๊ะ!”

“ขอโทษครับ!”

ชายคนหนึ่งวิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยท่าทางร้อนรน แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดชะงักกึกพร้อมรีบหันหลังกลับทันทีเมื่อสายตาปะทะเข้ากับภาพบทรักอันเร่าร้อนบนโซฟา ‘พอร์ช’ ลูกน้องคนสนิทของมาร์ตินยืนตัวแข็งทื่อ เหงื่อซึมตามไรผม

“ผม... ผมไม่รู้ว่านายกำลัง—”

อลิซนิ่งค้างไปวินาทีหนึ่ง ความร้อนผ่าวที่เคยคุกคามร่างกายสลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความเย็นวาบที่ปลายนิ้วและใบหน้าที่ซีดสลับแดงด้วยความอับอายสุดขีด เธอรีบผลักอกมาร์ตินออกเต็มแรงแล้วผละใบหน้าออกมาทันที มือเล็กตะปบคว้าชายกระโปรงลงมาปิดบังความลับที่เพิ่งถูกรุกรานเมื่อครู่อย่างลนลาน

“ผมไม่รบกวนแล้วครับ!” พอร์ชรีบพูดต่อด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก พยายามจะก้าวถอยหลังออกไปให้เร็วที่สุด

“มะ...ไม่รบกวนค่ะ!”

อลิซดีดตัวลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วราวกับติดสปริง มือไม้สั่นเทาพยายามจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่เข้าทาง สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกจนปิดไม่มิด

“ไม่รบกวนอะไรเลยค่ะ! อลิซอยากกลับบ้าน... พอจะให้คนไปส่งอลิซตอนนี้เลยได้ไหมคะ!”

เธอโพล่งออกมาเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนความขัดเขิน โดยไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองมาร์ตินที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา สายตาคมกริบของเขานิ่งเรียบจนน่าขนลุก รังสีความหงุดหงิดจากการถูกขัดจังหวะแผ่ซ่านออกมา

ส่วนพอร์ชค่อยๆ หันหลังกลับมา ทว่าสายตาไม่ได้หยุดอยู่ที่หญิงสาวที่กำลังตื่นตระหนก แต่กลับมองเลยไปยังร่างสูงใหญ่ที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนโซฟาเพื่อรอคำสั่ง

มาร์ตินปรือตาขึ้นช้าๆ ดวงตาคมกริบที่ยังคงกรุ่นด้วยอารมณ์ดิบเถื่อนสบกับลูกน้องคนสนิทเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะพยักหน้าให้เนิบนาบเป็นสัญญาณที่รู้กันเพียงสองคน

“ครับ... ผมจะไปส่งคุณอลิซเอง” พอร์ชเลื่อนสายตากลับมาที่อลิซ สีหน้านิ่งขรึมและเป็นมืออาชีพกลับมาเป็นปกติราวกับไม่เคยเห็นฉากรักเมื่อครู่

“ขอบคุณค่ะ! ขอบคุณมากจริงๆ!”

อลิซรีบพยักหน้ารับอย่างรวดเร็วกลัวว่าใครจะเปลี่ยนใจ เธอไม่รอช้าที่จะกุลีกุจอวิ่งออกจากห้องโถงไปทันที เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังถี่รัวแสดงถึงความรีบเร่ง โดยที่เธอไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองคนที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาเลยแม้แต่นิดเดียว

พอร์ชมองตามแผ่นหลังเล็กที่หายลับไปในความมืดของโถงทางเดิน ก่อนจะลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วรีบเดินตามไปทำหน้าที่

เมื่อความเงียบกลับมาครอบคลุมห้องโถงอีกครั้ง มาร์ตินค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างสง่าผ่าเผย เขายกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำออกอีกสองสามเม็ดอย่างไม่เร่งรีบ ทว่าสายตากลับจับจ้องไปที่ปลายนิ้วแกร่งของตัวเอง... นิ้วที่ยังคงมีคราบน้ำหวานเหนียวข้นจากจุดกึ่งกลางกายของเธอติดอยู่

ชายหนุ่มจ้องมองมันด้วยแววตาพึงใจ ก่อนจะแลบลิ้นเลียชิมรสสัมผัสชวนสยิวจากปลายนิ้วตัวเองช้าๆ ราวกับคนโรคจิตที่กำลังดื่มด่ำกับชัยชนะ

“หวาน...”

เขาพึมพำเสียงพร่า ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบขวดเหล้าชั้นดีบนโต๊ะมาเทของเหลวสีเข้มลงในแก้วแล้วกระดกดื่มรวดเดียวจนหมด ร่างสูงเอนพิงพนักโซฟาอย่างสบายอารมณ์ ปลายนิ้วเรียวยาวหมุนแก้วเล่นช้าๆ ให้แสงไฟสะท้อนของเหลวที่เหลือติดก้นแก้วเป็นประกายวาววับ

“หนีเก่งขึ้นนะ... ครั้งหน้าคงต้องล็อกประตูให้แน่นกว่านี้” มาร์ตินหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางเปรยกับความว่างเปล่า “วันนี้เธอรอด... เพราะฉันยอมปล่อยหรอกนะอลิซ”

เขายกแก้วขึ้นจิบอีกครั้ง สายตายังคงทอดมองไปทางโถงทางเดินที่อลิซเพิ่งวิ่งหายไป รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากไม่ได้บอกเพียงความพึงใจ แต่มันคือความมั่นใจเต็มเปี่ยมของนักล่าที่มองเห็นอนาคต

“...แต่ไม่เป็นไร ยังไงเธอก็ต้องกลับมาหาฉันอยู่ดี”

สายตาคมกริบไม่ไหวติงราวกับปีศาจที่มองเห็นภาพเหยื่อชัดเจนอยู่ตรงหน้า แม้ตอนนี้จะเหลือเพียงความเงียบเหงา แต่กลิ่นกายของเธอยังคงอบอวลอยู่รอบตัวเขา

“หึ... คนของฉัน... ฉันจำ ‘รสชาติ’ ได้เสมอ”