EP9 : เส้นทางที่ถูกบังคับ

“...คุณมาร์ตินเหรอคะ?”

“...อืม ห้องฉัน”

“ห้องคุณ... ทำไมเหรอคะ?” อลิซถามกลับไปอย่างซื่อๆ ในใจแอบค้อนนิ่งๆ 'มาพูดสั้นๆ แค่นี้ ใครจะไปตรัสรู้ได้ว่าห้องคุณมันทำไม... แปลกคนจริงๆ' “คืออลิซไม่เข้าใจค่ะ”

“มาที่ห้องฉันเดี๋ยวนี้”

“แต่เอ๊ะ... ทำไมอลิซต้องไปด้วยคะ?”

“แฟ้มที่เธอสรุป... มีหน้าหนึ่งหายไป” เขาตอบเรียบๆ ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนคนฟังแทบหายใจไม่ออก “เอาขึ้นมา!”

ติ๊ด!

สายถูกตัดไปดื้อๆ ทิ้งให้อลิซก้มมองแฟ้มในมืออีกชุดอย่างลนลานเดี๋ยวนั้น เธอรีบพลิกเช็กดูทุกหน้าอย่างรวดเร็ว “ก็ครบถ้วนดีนี่นา ฉันถ่ายเอกสารมาจากต้นฉบับชุดนี้เลยนะ”

ทว่าเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธคำสั่ง ขาที่แทบก้าวไม่ออกถูกบังคับให้พาตัวเองขึ้นไปยังชั้นบนสุดอีกครั้งด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

ก๊อก...

“เข้ามา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอนุญาตทันทีที่มือเธอเคาะประตู ประหนึ่งเขานั่งรอจังหวะนี้อยู่แล้ว อลิซก้าวเข้าไปในห้องที่เย็นเฉียบและมาหยุดยืนที่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ พลางยื่นแฟ้มวางลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง

“ทุกหน้าอยู่ครบค่ะ อลิซตรวจทานดีแล้ว”

มาร์ตินเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร เขาชำเลืองมองเธอด้วยสายตาที่เหมือนจะกรีดลึกลงไปในความคิด ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มจางๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาหยิบแฟ้มขึ้นพลิกดูอย่างเชื่องช้า

“จริงด้วย...” เขาพึมพำเรียบๆ ก่อนจะวางมันลง โดยที่สายตายังคงตรึงอยู่บนใบหน้าสวยของเธอแทน “...ครบ”

“...เอกสาร... คุณมาร์ตินดูแค่นี้เหรอคะ?”

“อืม”

คำตอบสั้นๆของมาร์ตินทำเอา อลิซขยับตัวอย่างเก้อเขิน ความรู้สึกเหมือนถูกจับขังไว้ในห้องเย็นขนาดย่อม...และเธอก็รู้สึกว่าเขานั้นทำให้เธอเสียเวลาจริงๆ

“เธอรู้ไหม... ว่าฉันไม่ชอบให้ใครมาต่อปากต่อคำ แม้กระทั่ง ‘เถียง’ ในใจตัวเอง”

“ขะ... ขอโทษค่ะ อลิซ... ไม่ได้เถียงอะไรในใจนะคะ”

มาเฟียหนุ่มจ้องเธอเขม็งก่อนจะยันกายลุกขึ้นเต็มความสูง เขาขยับเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้าเธอ ในจังหวะเดียวกันอลิซเผลอก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งแผ่นหลังเล็กชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ

“จะ...ทำอะไรคะ..”

ใบหน้าหล่อเหลาก้มต่ำลงมาจนชิด ร่างสูงใหญ่กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่งที่ค้ำยันกับผนัง แม้จะไม่ได้สัมผัสตัวโดยตรง แต่มันกลับทำให้อลิซรู้สึกเหมือนถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนล่องหน แล้วลมหายใจอุ่นจัดก็เฉียดผ่านข้างแก้มนวลจนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง

“ดี...” เสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบพร่า จงใจลากยาวกระซิบลงข้างใบหูจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากริมฝีปากหยัก “อย่าเถียง... อย่าขัดใจ... และอย่าคิดหนี”

“คะ?... หนีเหรอคะ? ทำไมอลิซต้องหนีด้วย...”

อลิซพยายามเค้นเสียงถามพลางรวบรวมความกล้า เงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวสูงโดยตรง ทว่าทันทีที่ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคมสีเทาเข้มคู่นั้น เธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังดิ่งลึกลงถูกกลืนลงไปในดวงตาคู่นั้น แล้วเผลอมือเล็กกำแน่นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือเพื่อสะกดอาการสั่นสะท้านที่ลามไปทั่วร่างกาย

มาร์ตินไม่ตอบ ทว่าเขากลับเลื่อนมือหนาขึ้นมาเชยคางมนของเธอให้เชิดขึ้นเบาๆ ปลายนิ้วโป้งไล้ไปตามแนวกรามอย่างถือวิสาสะ สัมผัสจากมือที่กร้านโลกทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ริมฝีปากหยักยกยิ้มร้ายเมื่อเห็นแววตาไหวระริกของคนใต้ร่าง

“อึก...”

“หึ..” เขาจ้องมองริมฝีปากอิ่มของเธออยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังตัดสินใจบางอย่าง ก่อนจะผละออกอย่างกะทันหันแล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานตามเดิม

“ฟู่ว...”

อลิซลอบถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกเมื่อเห็นผู้ชายตรงหน้าเงียบเสียงลง เธอรีบหันหลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งมุ่งหน้าไปที่ประตู หวังจะพาร่างที่สั่นเทานี้ออกไปให้พ้นเขตอันตราย ทว่ายังไม่ทันที่ปลายเท้าจะก้าวพ้นธรณีประตู เสียงทรงอำนาจที่เย็นเยียบกว่าเดิมก็สั่งขึ้นชัดเจน

“ฉันจะไปส่ง”

“มะ... ไม่เป็นไรค่ะ อลิซกลับเองได้...”

“ไม่ได้ถาม” น้ำเสียงเย็นเยียบตัดบทอย่างเด็ดขาด “เก็บของซะ แล้วไปรอหน้าลิฟต์”

ดวงตากลมโตจ้องมองคนตัวสูงอย่างไม่เข้าใจ เขาคิดอะไรอยู่กันแน่? เธอเป็นแค่นักศึกษาฝึกงานนะ บอสใหญ่ที่นี่ดูแลพนักงานดีแบบนี้ทุกคนเลยหรือยังไง? แต่ไม่ทันได้สงสัยนาน เสียงเข้มก็ย้ำคำสั่งอีกครั้งจนร่างบางสะดุ้งสุดตัว

“บอกให้ไปรอ!”

“คะ... ค่าาา!” อลิซยิ้มแห้ง ยอมก้มหน้ายอมรับชะตากรรมโดยไม่กล้าเถียงออกไปอีก แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ถูกบีบบังคับ แต่นาทีนี้... เธอต้องทำตามคำสั่งเขาเท่านั้น

@ภายในรถคันหรู

อลิซนั่งเกร็งอยู่บนเบาะข้างคนขับพลางกอดกระเป๋าไว้แน่น เธอไม่แน่ใจว่าความเย็นที่สัมผัสได้นั้นมาจากเครื่องปรับอากาศ หรือเป็นเพราะสายตาคมกริบที่คนข้างตัวลอบมองมาเป็นระยะกันแน่ที่ทำให้เธอรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก

“ดึกขนาดนี้... ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอจะกลับบ้านยังไง?”

“ก็... รถไฟฟ้าค่ะ”

“หึ... รถไฟฟ้า? ฉันรู้ดีว่ารถไฟเที่ยวสุดท้ายเพิ่งออกไปเมื่อสิบห้านาทีที่แล้ว” มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้ขนลุก ดวงตาคมเข้มจับจ้องเสี้ยวหน้าของเธออย่างไม่ปิดบัง

“คุณมาร์ตินรู้ด้วยเหรอคะ?”

ปากเธอเอ่ยถามไปตามมารยาท ทว่า ในใจกลับเผลอคิดเลยเถิดไปไกล... หรือแท้จริงแล้วทั้งหมดนี้เป็นเพราะความสวยของเธอเอง? ตั้งแต่การสั่งงานเพิ่ม การจงใจรั้งให้เธออยู่ล่วงเวลา จนกระทั่ง ปล่อยให้ดึกดื่น... ราวกับว่า ทุกอย่างถูกวางแผนไว้ล่วงหน้าเพื่อให้เหลือเพียงเขาคนเดียวที่มีสิทธิ์พาเธอกลับบ้าน

“คิดอะไรอยู่... กำลังคิดเข้าข้างตัวเองอยู่หรือเปล่า?”

“ปะ... เปล่าค่ะ!” อลิซรีบสวนกลับทันควัน มือเล็กวางนิ่งอยู่บนตัก ทั้งที่หัวใจเต้นผิดจังหวะไปหมด เธอได้แต่ภาวนาเงียบๆ ให้เขาขับไปถึงคอนโดเสียที แต่แล้วอลิซก็ต้องชะงักเมื่อมองออกไปนอกกระจก

ทางนี้มันคือทางกลับคอนโดของเธอชัดๆ หญิงสาวขมวดคิ้วพลางลอบมองคนขับพลางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก... เขารู้จักที่พักเธอได้ยังไง ทั้งที่เธอยังไม่ได้บอกเขาเลยสักคำ

จนกระทั่งรถยนต์คันหรูแล่นมาจอดสนิทหน้าคอนโด อลิซรีบหันไปโค้งตัวเล็กน้อยพลางยกมือไหว้ด้วยความประหม่า

“ขอบคุณค่ะคุณมาร์ตินที่มาส่ง... อลิซเกรงใจมากเลยค่ะ”

“หึ... เกรงใจทำไม” เสียงทุ้มเอ่ยเรียบๆ พร้อมกับดับเครื่องยนต์ลง ไฟหน้ารถมอดดับ แต่ สายตาของเขายังคงตรึงอยู่ที่เธอ “เธอเป็นของฉันอยู่แล้ว”

“คะ...?” คำพูดนั้นหนักอึ้งจนอลิซเผลอหยุดหายใจ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาคล้ายจะสื่อความหมายที่เธอไม่กล้าทำความเข้าใจ จนสุดท้ายเป็นเธอเองที่ทนไม่ไหวต้องหลบสายตาก่อน “มะ... ไม่ใช่สักหน่อยค่ะ อลิซเป็นแค่พนักงาน...”

“หึๆ... แค่พนักงานงั้นเหรอ?” เขาหัวเราะต่ำในลำคอ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้จนอลิซต้องเบือนหน้าหนีติดพนักพิง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวเมื่อรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นที่จงใจรดรินข้างแก้ม

“เดี๋ยวฉันเดินไปส่ง... ถึงห้อง”

“อ๊ะ! ไม่ต้องก็ได้ค่ะ!” อลิซสะดุ้งหันกลับมาตามเสียง ส่งผลให้ปลายจมูกรั้นชนเข้ากับสันจมูกโด่งของเขาอย่างจัง เธอรีบเบือนหน้าหนีแทบไม่ทัน แก้มใสขึ้นสีแดงจัดจนปิดไม่มิด “หนูเดินเองได้ค่ะ...ไม่ลำบากคุณมาร์ตินหรอก”

“...ฉันไม่ได้ถาม”

มาร์ตินผละตัวออก น้ำเสียงเข้มจัดและเด็ดขาดนั้นไม่เปิดช่องให้โต้แย้งแม้แต่น้อย เขาก้าวนำลงจากรถทันที ประตูปิดลงดัง 'ปัง'

ก่อนที่เขาจะสาวเท้าเข้าไปในคอนโดโดยไม่คิดจะหันกลับมามอง ราวกับ มั่นใจว่ายังไงเธอก็ต้องตามมา... และเป็นอลิซที่ทำได้เพียงรีบคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปอย่างเลี่ยงไม่ได้