10 ทายา

10 ทายา

มิรันดารีบเข้าไปนั่งด้านในรถเพราะกลัวมีใครมาเห็นเข้าแล้วจะเป็นเรื่องใหญ่ ต้องรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองเอาไว้ให้คู่ควรกับว่าที่ภรรยาของพี่อนาคิน

หญิงสาวกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อเมื่อสงครามยัดร่างเข้ามาในรถพร้อมกับผิวปากเป็นบทเพลง เหมือนมันจะไม่รู้ตัวว่าสิ่งที่ทำอยู่ กำลังทำลายชีวิตของผู้หญิงคนนึ่งจนย่อยยับ

แล้วยังมีหน้ามาฮัมเพลง อารมณ์ดีอีก ร้องเผื่อวันตายหรือไง!

สงครามปรายตามองคนตัวเล็กที่เอาแต่นั่งเงียบ ใบหน้าบูดบึ้งสะบัดหนีไปอีกทาง เขาหัวเราะในลำคอเบาๆด้วยความชอบใจก่อนจะเอื้อมมือไปกระชากเข็มขัดนิรัภัยคาดให้คนตัวเล็ก

“เจ็บหรอ” เขาถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นคนตัวเล็กเอามือกุมหน้าท้อง พร้อมกับหนีบต้นขาเข้าหากัน

“เรื่องของฉัน” มิรันดาตอบพร้อมกับเบือนหน้าหนีให้ไกลจากคนโรคจิต

“ขอดูหน่อยได้มั้ย”

“จะบ้าหรอ ไอ้ทุเรศ!” มิรันดาหันหน้ามาถลึงตาใส่แล้วขยับร่างออกให้ห่างจากเขา แต่คนตัวสูงก็ยังบดเบียดร่างกายเข้ามาใกล้ๆ

“ก็ถ้าเธอเจ็บมากฉันจะทายาให้ไง” 

“ไม่ได้เจ็บ ไอ้นั่นของแกมันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากถั่วงอกหรอก!”

“หรอ” สงครามยิ้มกรุ้มกริ่ม สัมผัสได้ถึงความเขินอายของคนตัวเล็ก “ถ้างั้นลองดูอีกซักรอบมั้ย จะได้รู้ว่าเป็นถั่วงอกหรือมะเขือม่วง”

พรึ่บ!!

สงครามดึงขาของมิรันดาขึ้นมาพาดบนบ่า ส่งผลให้คนตัวเล็กเสียหลักนอนราบลงบนเบาะรถยนต์สีแดงเพลิง มิรันดาอยู่ในสภาพที่ขาทั้งสองข้างพาดอยู่บนบ่าของสงคราม ทำให้เธอช่วยเหลือตัวเองไม่ได้

“แกจะทำอะไร ปล่อยนะ!” มิรันดาพยายามฟาดมือใส่ร่างสูง แต่ก็ฟาดไม่ถึง

“ก็ถ้าเธอไม่ดื้อ ฉันก็ไม่ทำแบบนี้หรอก” สงครามค่อยๆรูดแพนตี้ตัวน้อยออกมาตามเรียวขา จนกระทั้งเห็นกลีบกุหลาบบวมแดง

นี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้มิรันดานั่งกุมหน้าท้อง 

“กรี๊ดดด!! นี่แกจะทำอะไร” มิรันดารู้สึกอับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหน ที่เธอต้องทนเจ็บอยู่แบบนี้สาเหตุก็มาจากมันนั่นแหละ

“…” สงครามไม่ตอบ ค่อยๆเอื้อมมือไปสัมผัสกลีบกุหลาบบวมแดงอย่างเบามือ ดูจากสภาพอันแสนบวมเป่งแล้ว มิรันดาคงเจ็บปวดไม่น้อย “มันบวม”

“ที่มันบวมก็เพราะแกนั่นแหละ!” มิรันดาดิ้นรน บิดตัวไปมาเมื่อสงครามเอาแต่จ้องมองส่วนนั้น

ใครจะไม่อายล่ะ ก็เล่นนั่งจ้องอยู่แบบนี้ เมียก็ไม่ใช่ ทำตัวลุ่มล่ามชิบหาย!

“เดี๋ยวทายาให้” สงครามนิ่งไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังประเมินอาการว่าบวมขนาดนี้คงต้องทายา 

“ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันทาเอง”

“แล้วจะเห็นหรอว่าต้องทาตรงไหน”

“เจ็บตรงไหนก็ทาตรงนั้นแหละ ออกไปได้แล้ว” จู่ๆดวงหน้าของมิรันดาก็ร้อนฉ่าขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เสียงของเธอสั่นด้วยความประหม่าเขินอาย “มะ…ไม่ได้ยินหรือไง ฉันบอกให้ออกไป”

“แต่ฉันอยากทายากให้เธอ…ด้วยปาก”

“ว่าไงนะ!”

“ฉันเป็นคนทำ ฉันก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบ”

“ไม่ๆ แกไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น เรื่องนี้ฉันจัดการเองได้…ว้ายย!!!”

สงครามฝังหน้าลงไปที่กลีบกุหลาบบวมแดง ลิ้นร้อนตวัดปุ่มสวาทขึ้นลงจนมิรันดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง 

“อืม~”

“เอาหน้าแกออกไปจากตรงนั้นของฉันนะ ไอ้โรคจิต อื้อ…”

สงครามไม่ฟัง มือทั้งสองข้างดันร่างของมิรันดาเอาไว้ ส่วนริมฝีปากหยักทั้งเลียทั้งดูกลีบกุหลาบอย่างละเมียดละไม 

“อื้อ! อ้ะ!…” มิรันเม้มริมฝีปากเข้าหากันเมื่อเกิดอาการเสียวแปล๊บที่ใจกลางร่าง

พอสงครามเห็นว่ามิรันดาเผลอแอ่นกายตอบสนอง เขาก็ใช้ลิ้นตวัดขึ้นลงรัวๆที่ติ่งสวาทจนร่างของเธอค่อยๆบิดเกร็งขึ้นด้วยควาทรมาน

ไม่นานร่างเล็กก็เริ่มกระตุกเกร็งจนกระทั่งปลายลิ้นของสงครามสัมผัสได้ถึงน้ำผึ้งเดือดห้า มิรันดาหายใจหอบถี่ ร่างกายเบาหวิวเหมือนลอยอยู่บนก้อนเมฆ

“ไหนบอกว่าไม่ชอบ ทำไมแตกใส่ปากฉันล่ะ” สงครามกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะจูบหนักๆที่ใจกลางร่างแล้วผละหน้าออก เห็นมิรันดานอนหายใจหอบ แก้มทั้งสองข้างแดงก่ำเหมือนลูกตำลึกสุก “ไง เสร็จแล้วเงียบเลยนะ”

“มะ…ไม่ต้องมายุ่ง รีบไปส่งฉันได้แล้ว ฉันอยากกลับบ้าน”

.

.

.

...เวลาผ่านไป

ทันทีที่รถหรูเคลื่อนเข้าไปจอดหน้ารั้วอัลลอยด์สูงท่วมหัวของคฤหาสน์ที่หรูที่สุดในย่านนี้ มิรันดาก็เปิดประตูพร้วดแล้ววิ่งลงจากรถโดยไม่หันหลังกลับไปมอง 

สงครามนั่งมองด้วยความชั่งใจจนกระทั่งเห็นว่าหญิงสาวเข้าบ้านไปแล้ว เขาจึงขับรถออกไป

กึก!

“นั่น!!” แต่สิ่งที่ทำให้มิรันดาวิ่งจนเกือบสะดุดล้มนั่นก็คือ…รถของเธอมาจอดอยู่ที่นี่ได้ยังไง! “รถของฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

มิรันดาเดินวนดูรอบๆด้วยความสงสัยว่ารถคันนี้เป็นรถของเธอจริงๆหรือเปล่า จนกระทั่งเห็นตุ๊กตาหน้ารถตัวโปรดถึงได้รู้ว่าเป็นรถของเธอจริงๆ แล้วมันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

ใครเป็นคนขับมา?

“กลับมาแล้วหรอลูก ทำไมวันนี้กลับมาเร็วจังเลยล่ะ” สุทธิพงษ์เปิดประตูออกมาทักทายลูกสาว ไม่น่าเชื่อว่ามิรันดาจะออกบ้านแค่สองชั่วโมงแล้วก็กลับ ปกติจะกลับพร้อมแสงอาทิตย์ 

“รันรู้สึกไม่ค่อยสบายเลยรีบกลับ แล้วนี่รถของรันมาจอดอยู่ที่นี่ได้ยังไง” สีหน้าของมิรันดาเต็มไปด้วยความสังสัย ในใจเกิดคำถามขึ้นมากมาย

งั้นก็แสดงว่าไอ้สงครามไม่ได้เป็นคนเอารถเธอไปจริงๆ

“มีคนโทรมาแจ้งว่ารถเสีย พ่อก็เลยให้ลูกน้องไปเอารถกลับมา”

“รถจะเสียได้ยังไงคะ รันยังขับออกไปอยู่เลย”

“ไม่รู้สิ พ่อเป็นห่วงรถก็เลยต้องรีบเอากลับมา” สุทธิพงษ์ยิ้มอย่างมีความสุขที่วันนี้ลูกสาวกลับบ้านเร็ว ไม่มีพ่อคนไหนสบายใจหรอกที่ลูกสาวออกไปเที่ยวกลางคืน แถมโทรหาก็ไม่ยอมรับสาย พอถูกตามมากๆก็เล่นปิดเครื่องใส่ 

“แล้วพ่อไม่ห่วงรันหรอคะ ทำไมถึงไม่ยอมโทรบอกกันสักคำ”

“ก็พ่อจะไปรู้หรอ ปกติพ่อโทรหาลูกทีไรก็ปิดเครื่องหนีตลอด” 

“แต่นี่มันเรื่องสำคัญ รถคันนี้รันรักมากเลยนะคะ”

“พ่อรู้ว่ายังไงลูกก็ต้องหาทางกลับบ้านได้อยู่แล้ว ว่าแต่…ไปเอาชุดใครมาใส่อีกล่ะเนี่ย ชุดแฟนปลายฟ้าหรอ” รอยยิ้มของคนเป็นพ่อดูแปลกตากว่าปกติ

“เสื้อ…เอ่อ…เสื้อเพื่อนค่ะ”

“เพื่อนคนไหน”

“เพื่อนเก่าค่ะ พอดีชุดรันเลอะ ก็เลยขอยืมเสื้อมันมาใส่” มิรันดาตอบด้วยสีหน้าเหม็นบูด พ่นลมหายใจออกมาเฮือกยาวอย่างเซ็งๆ

เข้าใจสงครามผิดไปจนถูกมันกระทำอนาจารอยู่ในรถ

“ลูกกลับมาเร็วก็ดีแล้ว พ่อจะได้เลิกเป็นห่วง ลูกพ่อเป็นคนไม่ใช่ค้างคาว ที่จะใช้ชีวิตเฉพาะตอนกลางคืน”

มิรันดาเดินตามคนเป็นพ่อเข้ามาในบ้านอย่างเซ็งๆ รู้สึกว่าช่วงนี้พ่อของเธอแปลกๆไป

“รันแค่…เครียด”

“เครียดเรื่องอะไรล่ะ”

“เรื่องพี่อนาคินค่ะ”

“โถ่ลูก…” สุทธิพงษ์รั้งร่างของลูกสาวเข้ามาสวมกอดด้วยความสงสาร แค่ผู้ชายคนเดียวทำให้มิรันดาเป็นถึงขนาดนี้เลยหรอ “ผู้ชายไม่ได้มีคนเดียวในโลกนะ”

“แต่รันรักพี่อนาคิน รันอยากแต่งงานกับพี่อนาคินแล้ว”

“ลูกไม่ได้รักอนาคิน ลูกแค่ผูกพันธ์” 

“ไม่มีผู้ชายคนไหนดีเท่าพี่อนาคินหรอกค่ะ” มิรันดาก้มหน้างุดด้วยความเศร้า เหตุผลที่เธอต้องออกไปดื่มเหล้ากับเพื่อนๆเป็นประจำก็เพราะเรื่องที่อนาคินไม่ยอมแต่งงานกับเธอสักที

“ถ้าลูกยอมเปิดใจรับคนใหม่ๆเข้ามา ลูกจะรู้ว่ายังมีผู้ชายดีๆอีกเยอะรอลูกอยู่”

จู่ๆมิรันดาก็นึกถึงหน้าสงคราม พาลทำให้อารมณ์เสียหนักเข้าไปอีก

ผู้ชายดีๆที่พ่อว่า...ไม่ใช่ไอ้สงครามแล้วหนึ่ง!

“อย่าบอกให้รันตัดใจเลยค่ะ ยังไงรันก็จะรอพี่อนาคินคนเดียวเท่านั้น ส่วนคนอื่นก็เป็นได้แค่…ทางผ่าน!”

สุทธิพงษ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหนักใจ เห็นทีชาตินี้คงไม่ได้อุ้มหลานซะแล้วก็ในเมื่อลูกสาวยังจมปรักอยู่กับคนที่เขาไม่ได้รัก

มันต้องมีสักทางสิที่ทำให้มิรันดาตัดใจจากอนาคิน

——----------