EP.23

เวลาบ่ายโมง

"อื้อออ ฉันยังไม่ตายใช่ไหมเนี่ย ทำไมฉันรู้สึกหนักอึ้ง​ไปทั้งตัวเลย ไม่มีเรี่ยวแรง​แม้แต่จะขยับตัว หัวก็ปวดจนจะระเบิด" ฉันพยายามตื่นขึ้นมาลืมตาดูบรรยากาศ​รอบตัว แต่ก็แทบจะลืมตาไม่ขึ้นเลย

"ตื่นแล้วหรอครับ" ผมรู้สึกตัวขึ้นมาเนื่องจากตัวน้องเริ่มขยุกขยิก คงรู้สึกเมื่อยสินะ ผมจึงดึงตัวน้องเข้ามาไว้ในอ้อมกอด แต่ผมรู้สึกว่าตัวน้องจะร้อนเป็นไฟเลย นี่น้องไม่สบายเพราะผมหรอว่ะ ตายแล้วกู แค่ครั้ง​แรก​ผมก็จัด​น้องจนไม่สบายเลยหรอว่ะ

"พี่เหมันต์​ หนูปวดหัว​ ปวดตัวไปหมดเลยค่ะ" ฉันรู้สึกว่าฉันต้องไม่สบายมากแน่ๆ ถึงได้รู้สึกระบมตัวได้ขนาดนี้

"พี่ขอโทษ​นะครับที่พี่รุนแรง​กับหนูจนไม่สบาย" ผมทำให้น้องต้องป่วย ผมรู้สึก​ผิดมากจริงๆ ผมไม่น่ารังแกน้องจนเช้าเลย

"ไม่เป็นไร​นะค่ะ ไม่ใช่ความผิดพี่หรอกค่ะ ตัวหนูมันอ่อนแอเอง" ฉันไม่อยากให้พี่เขาต้องมาคิดมากและโทษตัวเองแบบนี้ มันทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีเลย

"ความผิดพี่ครับ ไม่ใช่ความผิดหนูเลยสักนิด เดี๋ยวพี่เอาผ้ามาเช็ดตัวให้นะครับ" ผมจึงลุกแต่งตัวออกจากที่นอน พร้อมหยิบโทรศัพท์​เดินเข้าห้องน้ำไปก่อนจะไลน์สั่งไอ้เจมส์​ให้ซื้อยาลดไข้และยาคุมฉุกเฉิน​มาให้น้อง ก่อนที่ตัวผมเองจะเอาผ้าชุบน้ำใส่กาละมัง​ไปเช็ดตัวให้เธอก่อน

"มาครับ เดี๋ยวพี่เช็ดตัวให้" ผมวางกาละมัง​ไว้ข้างเตียง ก่อนจะพยายามพยุงน้องให้ลุกขึ้นนั่งผิงหัวเตียง

"หนูขอแต่งตัวดีๆก่อนได้ไหมค่ะ หนูไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นเลย หนูอายค่ะ" ฉันก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย

"หึหึ!! พี่เห็นและสัมผัส​มาหมดแล้วหนูจะอายอะไรอีกครับ" น้องหน้าแดงแก้มแดงขึ้นมาเลยว่ะ น่ารักชิปหาย

"คนบ้า พี่พูดอะไรเนี่ย" ตอนนี้แก้มฉันเริ่มแดงจนลามไปถึงหูแล้วนะ จะพูดให้ฉันอายทำไมเนี่ย

"คร้าบบ แต่หนูค่อยแต่งตัวล่ะกัน พี่ขอเช็ดตัวให้ก่อนนะครับ ถ้าแต่งตัว​ตอนนี้ยังไงก็ต้องถอดอยู่ดี พี่เช็ดตัวไม่ถนัด" ผมจึงส่งยิ้มกริ่ม​ให้เธอ

"ก็ได้ค่ะ" ฉันเลยได้แต่ตอบเสียงอ้อมแอ้ม​ในลำคอ ก็ฉันอายนี่หน่า

"งั้นพี่เริ่มเช็ดแล้วนะครับ" ผมจึงเอาผ้าชุบน้ำแล้วบิดหมาดๆก่อนจะเริ่มเช็ดตัวน้องไปที่หน้า และตามด้วยแขน ลำคอ หน้าอก ขา และจุดกลางกายของเธอ ส่วนนี้ผมพยายามเช็ดให้เบาที่สุด เพราะผมรู้สึกว่าเหมือนมันจะบวม คงจะอักเสบ​แหละผมว่า

"อื้ออ พี่เช็ดตรงนี้เบาๆนะค่ะ หนูเจ็บ" ฉันรู้สึกเจ็บจี้ดขึ้นมาเลย น้ำตาก็เริ่มคลอเบ้า ขาฉันก็สั่นไปหมด ทำไมฉันถึงได้มาตกอยู่ในสภาพแบบนี้กันนะ เห้อ!!

"ครับ พี่จะเช็ดเบาๆ" ผมเห็นน้องเจ็บและแสบจนทรมาน​ น้ำตาก็เริ่มคลอเบ้า ผมก็เลยได้แต่สงสารน้อง ไหนๆก็ไหนๆแล้วผมขอดูของน้องหน่อยแล้วกันว่ามันบวมมากขนาดไหน

พรึ่บ!! เสียงผ้าห่มที่ถูกเหมันต์​ดึงออกไป

"พี่เหมันต์​จะทำไรค่ะ!!" ฉันสะดุ้งโหย่งด้วยความตกใจ อยู่ๆพี่เขาก็ดึงผ้าห่มออกทำไมกัน

"พี่ขอดูหน่อยนะครับ ว่ามันบวมมากขนาดไหน พี่จะได้ซื้อยามาทาให้หนูถูกครับ" ผมเห็นน้องหุบขาแล้วก็เอามือปิดหน้าอกและจุดนั่นอย่างอายๆ ผมก็เลยได้แต่เอ็นดูเธอจริงๆ มาขนาดนี้แล้วจะอายอะไรอีก ปิดได้ก็ปิดไม่มิด มือก็เล็กนิดเดียว

"ไม่เอาค่ะ ปล่อยมันไว้แบบนี้แหละค่ะ เดี๋ยวมันก็หาย" ฉันไม่กล้าอ้าขาให้พี่เขาดูจริงๆ แค่นี้ฉันก็อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว

"อย่าดื้อสิครับ นะครับ" ผมจึงทำหน้าดุใส่เธอ เจ็บจนอักเสบขนาดนี้ ยังดื้อไม่ยอมให้ผมดูอีก

"ก็ได้ค่ะ" ฉันเห็นพี่เขาทำหน้าดุอย่างนั้น ฉันจึงได้แต่ยอมพี่เขาไปด้วยความกลัว ฉันจึงค่อยๆอ้าขาออกทีละนิดด้วยความเขินอาย แถมรู้สึกเจ็บจี๊ดจนหน้านิ่วไปหมด ซี๊ดดด

"เจ็บมากไหมครับ" ผมรู้สึกผิดกับเธอจริงๆ ของน้องบวมมากเลย

"เจ็บค่ะ เจ็บจี๊ดเลยค่ะ" ฉันเจ็บจนน้ำตาซึมจะไหลออกมาอีกรอบแล้วนะ ฮื่อ... ฮื่อ...

"พี่ขอโทษ​นะครับ" ผมได้แต่เอามือลูบหน้าน้องอย่างแผ่วเบา​ด้วยความสงสารจับใจ

"ไม่เป็นไร​ค่ะ ไม่ต้องโทษ​ตัวเองนะค่ะ" ฉันเห็นพี่เค้าทำหน้ารู้สึกผิดแบบนั้น ฉันก็รู้สึกไม่ดีตาม ฉันไม่สบายใจเลยที่พี่เหมันต์​เอาแต่โทษตัวเอง

"งั้นหนูใส่เสื้อผ้าก่อนนะครับ พี่เช็ดตัวให้หนูหมดแล้ว เดี๋ยวพี่เอาเสื้อผ้ามาให้ใส่นะครับ"

"ขอบคุณ​นะค่ะ พี่อย่าโทษ​ตัวเองเลยนะค่ะ มันเป็นเรื่องธรรมดาของคนเป็นแฟนกันค่ะ พี่ไม่ต้องโทษตัวเองที่ทำให้หนูเจ็บ หนูเต็มใจให้พี่เอง พี่ไม่ต้องคิดมากนะค่ะ เดี๋ยวไม่กี่วันก็หายค่ะ" ฉันจึงยิ้มๆให้พี่เขาเพื่อยืนยันว่าฉันโอเคร ฉันไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ

"ครับ งั้นหนูรอพี่ตรงนี้นะครับ เดี๋ยวพี่มา พี่ไปหยิบเสื้อผ้าให้หนูก่อน" ผมจึงเดินไปเลือกเสื้อผ้าให้น้องใส่จะได้นอนพักผ่อน​ ส่วนมืออีกข้างก็ไลน์ไปหาไอ้เจมส์​ให้ซื้อยาทา ยาแก้อักเสบ​มาให้น้องเพิ่ม

"ค่ะ" ฉันจึงได้แต่มองตามพี่เหมันต์​ไป ก่อนที่จะเห็​นพี่เขาเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าของฉัน พร้อมเลือกชุดให้ฉันใส่อย่างตั้งใจ ดูน่ารักจัง พอเลือกเสร็จก็ถือมาให้ฉันใส่ถึงที่นอน ดูแลฉันดุจเจ้าหญิง​เลย

"หนูใส่ชุดนี้แล้วกันนะครับ ใส่ง่าย ใส่สบาย ไม่อึดอัด ไม่อับชื้น​ ส่วนชุดชั้นใน​ยังไม่ต้องใส่นะครับ มันจะอับ รอให้หายบวมก่อนนะครับค่อยใส่มันนะ" ผมเลือกชุดนอนที่มันเป็นชุดกระโปรง​ยาวให้น้องได้ใส่ เพื่อให้มันได้ใส่สบาย ไม่เจ็บแผล

"ค่ะ" ฉันโชคดีจังที่มีแฟนหล่อ แฟนเอาใจใส่ทุกรายละเอียด​ของฉันขนาดนี้ แฟนฉันน่ารักที่สุด

"งั้นเดี๋ยวพี่ใส่ให้หนูดีกว่า ถ้าหนูใส่เองน่าจะลำบาก" ผมเห็นน้องแล้วถ้าใส่เองคงจะลำบากมาก เพราะน้องยังลุกเดินเองไม่ได้ ผมใส่ให้เองง่ายกว่าเยอะ น้องจะได้ไม่ต้องลุกเหินให้เจ็บแผล ผมยกตัวน้องใส่เองสบายกว่าเยอะ

"ค่ะ ขอบคุณ​นะค่ะ" ฉันจึงให้พี่เขาใส่ให้ทันที เพราะฉันใส่เองคงจะลำบากจริงๆ

"งั้นหนูนอนพักก่อนนะครับ พี่จะไปทำข้าวต้มให้หนูทานนะ จะได้ทานข้าวทานยา รอพี่แปปเดียว​ครับ" น้องจึงพยักหน้า​รับอย่างเข้าใจ ส่วนผมก็ลูบหัวน้องด้วยความปลอบโยน พร้อมจุ๊ปไปที่หน้าผากน้องหนึ่งที ก่อนจะเดินออกจากห้องไป