EP.24

ก๊อก!!..ก๊อก!!​..ก๊อก!!..

แกร๊ก... เสียงเปิดประตูเข้ามา​ของเจมส์โดยใช้คีย์การ์ดสำรอง เพราะเขามีไว้ติดตัวตลอดอยู่แล้ว เอาไว้ใช้ในกรณีฉุกเฉิน​ พอเขาเปิดประตูเข้ามาก็เดินไปหาเจ้านายหนุ่มภายในห้องทันที จนได้ยินเสียงเหมือนมีคนทำอะไรอยู่ในห้องครัวจึงได้เดินไปตามเสียง จึงเห็นว่า​เจ้านายหนุ่มกำลังทำอาหาร​อยู่​ เขาไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองร้อยวันพันปี​ไม่เห็น​จะอยากทำ พอมีเมียเป็นตัวเป็นตน เปลี่ยนจากมาเฟียเป็นพ่อบ้านเสียแล้ว หึหึ !!

"นายครับ นี่ครับของที่นายสั่ง" เจมส์​วางของเสร็จก็ได้แต่มองเจ้านายของตัวเองด้วยสายตาที่ยิ้มกริ่ม ส่วนเหมันต์​ก็วุ่นวายอยู่กับการทำข้าวต้มให้น้องอยู่ โดยไม่ได้สนใจลูกน้องคนสนิทเลยสักนิด

"อืม วางไว้นั่นแหละ" เหมันต์พูดออกมาได้แค่นั้น ส่วนสายตาก็อยู่กับหม้อข้าวต้ม ไม่ได้คิดที่จะหันไปสนใจลูกน้องเลย

"วันนี้นายคิดยังไงถึงทำอาหารครับ ร้อยวันพันปี​ผมไม่เห็น​นายจะอยากทำ ใครได้ทานอาหาร​ฝีมือ​นายนี่ ถือว่าโชคดี​มากนะครับ" เจมส์​ได้ทีก็เอ่ยแซวเจ้านายขึ้นมายิ้มๆ

"หึ! กูแค่อยากทำให้เมียกูกิน มึงมีปัญหาอะไรห่ะ แล้วงานการมึงไม่มีทำหรือไง ถึงได้มายุ่งวุ่นวายเรื่องของกู" เหมันต์​เห็น​ลูกน้องคนสนิทเอ่ยแซวมา ก็เลยได้แต่หงุดหงิด​กลับไป ไอ้นี่หนิมันยุ่งจริงๆ

"มีครับ ไปแล้วคร้าบบ" แหม!! แซวนิดแซวหน่อยทำเป็นไล่ ทำเป็นหงุดหงิด​ ชิ ใช่ซี้ผมมันไม่ใช่คุณพลอยหนิ นายถึงใส่ใจเธอเป็นกรณีพิเศษ​

"ไอ้นี่หนิขี้เสือกจริงๆ" ผมได้แต่มองลูกน้องอย่างอ่อนใจ รู้ดีนักนะมึง พอลูกน้องคนสนิทไปแล้วเลยได้แต่กลับมาสนใจหม้อข้าวต้มต่อ จนผ่านไปสักพักข้าวต้มที่เขาตั้งใจทำสุดฝีมือ​ก็ได้เสร็จ​ลงเสียที ผมจึงตักข้าวต้มใส่ถ้วยพร้อมหยิบยาที่ไอ้เจมส์​วางไว้เข้าห้องมาทันที

ก๊อก!!... ก๊อก!!... แกร้ก!!...

"ข้าวต้มมาแล้วครับคนสวย" ผมเปิดประตู​เข้าห้องนอนมา ผมก็เห็นน้องนอนตาแป๋วอยู่ คงหิวแล้วสิท่า ทำหน้าอ้อนเชียว

"มาแล้วหรอค่ะ หนูกำลังหิวอยู่เลยค่ะ" ฉันยิ้มๆให้กับความน่ารักของพี่เขา มีโมเม้นต์​ทำอาหารให้ฉันกินด้วย น่ารักสุดๆ

"ถ้าหิวแล้วเดี๋ยวพี่ป้อนให้แล้วกันนะครับ ก่อนอื่นหนูลุกมาพิงหัวเตียงก่อนนะครับ เดี๋ยวพี่ช่วย" ผมจึงเอาข้าวต้มวางไว้บนชั้นวางของข้างหัวเตียง แล้วมาอุ้มน้องขึ้นให้เปลี่ยนจากนอนเป็นนั่งแทน

"ขอบคุณนะค่ะที่ทำให้หนูขนาดนี้ พี่เหมันต์​น่ารักที่สุดในโลกเลยค่ะ" ฉันจึงจับใบหน้าของพี่เขามาใกล้ๆพร้อมจุ๊ปไปที่ปากของพี่เขาด้วยความหลงไหลและเป็นรางวัลสำหรับคนเก่งของฉัน

"ครับ แต่หนู​ไม่ต้องขอบคุณ​นะครับ พี่เต็มใจทำให้หนูทุกอย่าง" ผมเลยจุ๊ปไปที่ปากน้องด้วยความรักใคร่และหลงไหลในตัวเธอเช่นกัน

"มาครับ กินข้าวกินยาได้แล้วจะได้หายไวๆนะครับ" ผมจึงตักข้าวต้มร้อนๆมาเป่าให้น้องได้ทาน ก่อนจะป้อนไปที่ปากของเธอ ส่วนน้องก็อ้าปากรับข้าวเคี้ยวตุ้ยๆเลย น่ารักชิปหาย

"อร่อยจังเลยค่ะ พี่เหมันต์​ทำอาหารเป็นด้วยหรอค่ะ ไม่คิดว่าจะทำอร่อยได้ขนาดนี้" ฉันรู้สึก​เซอร์ไพรส์​มาก แฟนฉันจะเพอร์เฟค​อะไรขนาดนี้ นี่ฉันโชคดีขนาดไหนเนี่ยถึงได้คนที่สมบูรณ์แบบแบบนี้มาเป็นแฟนอ่ะ

"หึ! ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ พี่ทำเป็นแต่ไม่ค่อยได้ทำสักเท่าไหร่​ ส่วนใหญ่​พี่ซื้อกินมากกว่า​ สะดวกดี" ผมทำอาหารเป็นตั้งแต่ผมเรียนมัธยมปลาย​แล้ว แม่ผมสอน แต่ผมไม่ค่อยมีโอกาสได้ทำ ด้วยงานและเวลาที่มันไม่ค่อยมีเวลาว่าง ผมเลยได้แต่ห่างๆไปจนถึงทุกวันนี้

"หนูก็ทำเป็นนะคะ แต่ไม่ค่อยอร่อยสักเท่าไหร่ แฮร่ แฮร่" ฉันล่ะยิ้มเจื่อนเลยเมื่อ​นึกถึง​กับข้าวที่ตัวเองทำ มีทั้งจืดบ้าง เค็มบ้าง อร่อยบ้าง แต่อย่างน้อยฉันก็ยังทำเป็นนะ คิก คิก

"หึ!! ไม่เป็นไร​ครับ พี่ไม่ปล่อยให้เมียพี่อดตายหรอกครับ พี่รับรอง​ได้" ผมจึงยิ้มให้น้องด้วยสายตาที่อ่อนโยน ผมสัญญา​กับตัวเองไว้เลยว่าผมจะดูแลเธอให้ดีที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้ผมจะทำได้

"พี่เหมันต์​บ้า!!​ ใครเมียพี่กัน แค่แฟนต่างหาก" ฉันพูดอ้อมแอ้มในลำคอด้วยความเขิน ฉันรู้สึกเขินๆกับคำว่าเมียจัง งื้อออ ฉันเป็นเมียพี่เขาแล้วจริงๆหรอเนี่ย

"หรอครับ เอากันขนาดนี้ยังไม่เรียกว่าเมียอีกหรอครับ ทบทวนสักหน่อยไหมครับจะได้เข้าใจว่า คำว่าเมียมันเป็นยังไง" หืมม น่าหมั่นเขี้ยวว่ะเอากันจนHeจะแหกขนาดนี้ยังจะไม่ให้เรียกว่าเมียอีกหรอว่ะ

"พี่บ้า หยุดความคิดนั้นเลยนะ หนูยังไม่หายเจ็บเลยนะค่ะ" ถ้าซ้ำมาอีกรอบฉันได้นอนตายอยู่​ตรงนี้แน่ๆ แค่นี้ก็เจ็บจะตายอยู่แล้ว

"งั้นถ้าหายเจ็บแล้ว พี่ก็ทำได้สินะครับ หึหึ!!" ดูน้องทำหน้าตกใจเข้าสิ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ขำว่ะ

"งื้ออ เพี๊ยะ! พี่พูดอะไรของพี่เนี่ย เอาข้าวมากินเลยค่ะ หนูจะกินข้าวแล้ว" งุ้ยยย ฉันเขินนะ พูดบ้าอะไรของพี่เขาอ่ะ หึยยย

"ไม่อยากกินอย่างอื่นแทนข้าวบ้างหรอครับ มันแข็งรอหนูแล้วนะครับ พร้อมให้หนูได้กินเลย" มันแข็งจนเป็นลำขึ้นมาแล้วอ่ะ พร้อมออกมาเผชิญ​โลกกว้างมาก

"ไอ้พี่เหมันต์​บ้า!!​ หยุดพูดเลยนะค่ะ" แก้มฉันแดงจนลามไปถึงหูแล้ว งื้อออ

"หึหึ!! มาครับกินข้าวเสร็จ​จะได้กินอย่างอื่นต่อ" แก้มน้องแดงอย่างเห็นได้ชัด​มากเลย น่ารักว่ะ

"บ้า!! พี่พูดอะไรของพี่เนี่ย" งื้อออ ทำไมพี่เหมันต์​เป็น​คนแบบนี้อ่ะ

"บ้าอะไรครับ พี่หมายถึงยา หนูคิดไปถึงไหนครับ หึหึ" ผมล่ะขำน้องจริงๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า

"ป่ะ.. ป่าวสักหน่อยค่ะ" งื้ออ หน้าฉันแตกเพล้งๆเลยอ่ะ แตกละเอียด​เลยล่ะ งื้ออ ก็ไม่คิดว่าพี่เขาจะหมายถึงยานี่หน่า เห็นพูดถึง​อย่างอื่นอยู่ชัดๆ ชิชิ คนบ้า คนเจ้าเล่ห์​

"หรอครับ หึหึ มาครับกินข้าวกันเถอะ" ผมจะแกล้งน้องต่อก็สงสาร ฮ่า ฮ่า ฮ่า ผมจึงเอาข้าวต้มป้อนให้น้องกินจนแก้มตุ้ยเหมือนเดิม กินกลบเกลื่อน​ความเขินล่ะซี้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า

"พี่เหมันต์​มองหน้าหนูทำไมค่ะ จะล้อหนูอีกหรอ หยุดเลยนะค่ะ ไม่งั้นหนูโกรธ​จริงๆด้วยนะ" ถ้าพี่เขายังจะเอาเรื่อง​แบบนี้มาล้อฉันอีก ฉันจะมุดตัวหนีลงดินแล้วนะ หน้าฉันง้อมากอ่ะตอนนี้

"ป่าวครับ พี่ไม่ได้คิดจะล้ออะไรหนูสักหน่อย แค่ข้าวติดปากน่ะครับ หึหึ" ผมล่ะอยากจะขำน้องจริงๆแต่ก็กลัวน้องจะโกรธ

"หรอค่ะ งั้นก็แล้วไปค่ะ" อย่าให้หลุดขำออกมานะ แม่จะแกล้งงอลซะให้เข็ด ชิ