ตอนที่ 18

เสียงเคาะประตูดังถี่รัวกลางดึก

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

น้ำตาลที่กำลังนอนอยู่บนเตียงสะดุ้งตื่น รีบลุกเดินไปเปิดประตู ก่อนจะพบโรเซ่ในชุดนอน ผมเผ้ายุ่งเหยิง สีหน้าบึ้งตึงเพราะถูกขัดจังหวะการนอน

"ไปทำอะไรมาเนี่ยฮะ ไปทำผิดอะไรมา"

คำถามนั้นทำเอาน้ำตาลขมวดคิ้วงุนงง

"คะ?"

เธอชะโงกมองข้ามไหล่ของโรเซ่ ก่อนจะเห็นร่างคุ้นตาของเจย์ยืนอยู่ด้านหลัง

"พี่เจย์?"

แต่สิ่งที่ทำให้เธอชะงักยิ่งกว่าคือ ชายร่างสูงในชุดลำลองอีกสี่คนที่ยืนเรียงอยู่ด้านหลัง ทุกคนมีท่าทางนิ่งขรึม มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเหล่าเพื่อนบอดี้การ์ด

"มีอะไรหรือเปล่าคะ?"

เจย์มองหน้าเธอ ก่อนตอบสั้น ๆ

"พ่อเลี้ยงเรียกให้ไปพบครับ"

น้ำตาลนิ่งไปชั่วครู่ ดึกดื่นป่านนี้จะเรียกเธอไปทำไมกัน!

"ดึกมากแล้ว ตาลมีเรียนเช้าค่ะ คงไม่สะดวก"

โรเซ่หันมองเด็กสาวตาโตอย่างตกใจ นี่เธอกล้าขัดคำสั่งพ่อเลี้ยงเลยเหรอ! แต่น้ำตาลกลับเชิดหน้าขึ้นอย่างดื้อดึง นาทีนี้ต่อให้เอาช้างมาฉุดเธอก็ไม่ไป! คนชอบใช้อำนาจแบบนี้เธอเกลียดที่สุดเลย

เจย์ถอนหายใจเบา ๆ

"ไม่ไปไม่ได้ครับ ไม่มีใครขัดคำสั่งพ่อเลี้ยงได้"

"งั้นก็ฝากไปบอกด้วยนะคะ ว่าฉันนี่แหละจะเป็นคนขัดคำสั่งคนแรก!"

พูดจบ เธอก็ปิดประตูใส่หน้าทุกคนทันที

ปัง!

โรเซ่ยืนอ้าปากค้าง ไม่เคยมีเด็กเลี้ยงคนไหนกล้าปฏิเสธคำสั่งพ่อเลี้ยงแบบนี้มาก่อน

เธออดเป็นห่วงเด็กสาวเกรดโกลด์คนนี้ไม่ได้ จากเด็กเรียบร้อย ซื่อ ๆ ใส ๆ ไม่รู้ไปทำอะไรผิด ถึงถูกเรียกตัวกลางดึก แถมยังกล้าขัดคำสั่งเสียด้วย 

โรเซ่หันไปมองเจย์อย่างทำอะไรไม่ถูก ชายหนุ่มเพียงพยักหน้า ก่อนพูดเรียบ ๆ

"ยืนอยู่ทำไมล่ะ ไขประตูเข้าไปสิครับ"

โรเซ่ก้มมองพวงกุญแจห้องในมือ ก่อนจะเข้าใจความหมาย ถึงว่าตอนเจย์ไปตามเธอ ถึงได้กำชับนักหนาให้หยิบกุญแจของชั้นโกลด์มาด้วย ตอนนั้นยังสงสัยว่าเอาไปทำไม ที่แท้ก็เพื่อแบบนี้นี่เอง

สาวสองร่างใหญ่จึงจำใจไขกุญแจ เปิดประตูเข้าไป

แกร๊ก

ทันทีที่ประตูเปิดออก น้ำตาลก็ยืนกอดอกอยู่กลางห้อง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

"พี่เจย์...ต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอคะ"

"พี่ขอโทษนะ แต่พี่ก็ต้องทำตามหน้าที่"

พูดจบ เขาหันไปมองลูกน้องทั้งสี่

"เฮ้ย...พวกมึง"

เพียงคำสั่งสั้น ๆ ชายร่างสูงทั้งสี่ก็พุ่งเข้ามาพร้อมกัน

"ว้าย!"

พวกเขาช่วยกันช้อนตัวน้ำตาลขึ้นราวกับยกกระสอบข้าว

"โอ๊ย! ปล่อยนะ!"

หญิงสาวดิ้นสุดแรง ทั้งทุบ ทั้งถีบ ทั้งร้องโวยวาย

"พี่เจย์! พี่เจย์ ทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ! ตาลไม่ไป!"

เสียงโวยวายของเธอดังลั่นไปทั่วทางเดิน ขณะที่บอดี้การ์ดทั้งสี่ช่วยกันพาร่างบางออกจากห้องอย่างไม่สะทกสะท้าน

ไม่นาน ประตูห้องแต่ละบานก็เริ่มแง้มเปิดออกทีละห้อง

เด็กเลี้ยงหลายคนโผล่หน้าออกมาด้วยสีหน้างัวเงียปนสงสัย แต่เมื่อเห็นคนของพ่อเลี้ยงยืนเต็มทางเดิน ทุกคนก็รีบหุบปาก ไม่มีใครกล้าเอ่ยถามต่อ ได้แต่ยืนมองน้ำตาลที่ยังดิ้นไม่หยุด ถูกหามผ่านหน้าห้องไปราวกับกำลังแห่นางแมวไม่มีผิด

ไม่นาน น้ำตาลก็ถูกพาตรงมายังคฤหาสน์หลังใหญ่ ก่อนพาขึ้นบันไดไปจนถึงชั้นสาม แล้วหยุดอยู่หน้าห้อง ๆ หนึ่ง ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออก ก่อนร่างบางจะถูกอุ้มเข้าไปด้านใน และวางลงบนเตียงขนาดหกฟุตอย่างนุ่มนวล

ทันทีที่เท้าแตะที่นอน น้ำตาลก็เด้งตัวหมายจะลุกหนี แต่เจย์รีบเอ่ยปรามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"อย่าเลยครับ...เดี๋ยวพ่อเลี้ยงจะโกรธเอา"

เขาโน้มตัวลงมากระซิบอีกประโยค "ผมไม่รับประกันความปลอดภัยนะครับ"

แม้จะเป็นเพียงคำขู่ แต่ก็ได้ผลเกินคาด เมื่อเห็นแววตาของหญิงสาวไหววูบก่อนจะค่อย ๆ นั่งนิ่งลง เจย์ก็แอบอมยิ้มขำอยู่ในใจ

"ขอโทษนะครับ"

สิ้นเสียง เขาก็ก้าวถอยหลังออกจากห้อง พร้อมปิดประตูลงเบา ๆ พลันความเงียบเข้าปกคลุมห้องกว้างในทันที เหลือเพียงน้ำตาลที่นั่งตัวแข็งอยู่บนเตียง ดวงตากวาดมองไปรอบห้องด้วยความหวาดระแวง

"สุดท้าย...เธอก็มาหาฉันจนได้"

เสียงทุ้มเรียบนิ่งดังขึ้นจากอีกมุมหนึ่งของห้อง น้ำตาลสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะหันขวับไปตามต้นเสียง

ร่างสูงของศิลากำลังเดินออกมาจากทางเดินที่เชื่อมกับห้องน้ำ ราวกับเพิ่งอาบน้ำเสร็จ หยดน้ำยังเกาะพราวอยู่บนแผงอกและหัวไหล่กำยำ ขณะที่ผ้าขนหนูสีขาวเพียงผืนเดียวถูกพันไว้หลวม ๆ รอบเอว

"ค...คุณ!"

หญิงสาวรีบเบือนหน้าหนีทันที

"ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าคะ!"

ศิลาเลิกคิ้วนิด ๆ ก่อนตอบหน้าตาเฉย

"ก็นี่ห้องฉัน"

"..."

"แล้วฉันก็เพิ่งอาบน้ำเสร็จ"

น้ำตาลรีบเถียง "งั้นก็รีบไปแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนสิคะ!"

มุมปากของศิลาค่อย ๆ ยกขึ้น

"หึ"

สายตาคมกวาดมองหญิงสาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

"ทำอย่างกับไม่เคยเห็น"

พูดจบก็ยกมือขึ้นจับชายผ้าขนหนูที่พันอยู่รอบเอว เหมือนกำลังจะปลดมันออก น้ำตาลรีบยกมือปิดตาแทบไม่ทัน ก่อนพึมพำเสียงแผ่ว

"ลามกที่สุด!"

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังลอดออกมาจากลำคอคนตัวโต ทำให้หญิงสาวค่อย ๆ แง้มมองผ่านซอกนิ้ว ก่อนจะรู้ว่าตัวเองถูกแกล้งเข้าให้แล้ว

"คุณเปลี่ยนไปมากเลยนะคะ"

บรรยากาศเมื่อครู่ที่เหมือนเป็นแค่การหยอกล้อพลันเงียบลง เธอมองเขาตรง ๆ แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง

"จนหนูไม่แน่ใจแล้วว่า...ตัวตนจริง ๆ ของคุณเป็นแบบนี้อยู่แล้ว หรือที่ผ่านมาแค่แสร้งทำเป็นคนดี"

คำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าศิลาค่อย ๆ เลือนหาย เขาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนปรับสีหน้ากลับมาเรียบนิ่งดังเดิม

ก็คนมันไม่เคยง้อผู้หญิง เรื่องแบบนี้ห่างหายจากชีวิตเขามานานกว่าสิบปี ยิ่งอีกฝ่ายอายุน้อยกว่าเสียหลายปีแบบนี้ เขายิ่งไม่รู้ว่าควรเริ่มต้นยังไง นึกว่าหยอกเธอเล่นสักนิด บรรยากาศคงจะดีขึ้น

ที่ไหนได้กลับแย่กว่าเดิม

"น้ำตาล"

"อย่าเรียกชื่อหนู"

เธอรีบตัดบททันที

"เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น"

เพราะถ้าสนิทจริง เธอคงรู้ตั้งนานแล้วว่าเขาเป็นใคร ศิลานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยคำที่ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะต้องพูดอีก

"ฉันขอโทษ"

เพียงสามพยางค์สั้น ๆ แต่กลับหนักกว่าคำพูดใดทั้งหมด ชีวิตนี้เขาแทบไม่เคยลดศักดิ์ศรีเอ่ยคำนี้กับใคร แต่ถ้าการพูดครั้งนี้มันจะทำให้เธอหายโกรธได้ เขาก็ยอม

แต่ดูเหมือนมันจะไม่ง่ายอย่างนั้น

"ขอโทษเรื่องอะไรคะ" น้ำเสียงของน้ำตาลยังคงเรียบเฉย

"เรื่องที่หลอกว่าตัวเองเป็นแค่บอดี้การ์ด..." เธอเว้นจังหวะ สบตาเขานิ่ง ๆ

"หรือเรื่องที่ให้คนไปอุ้มหนูมา"

สีหน้าของศิลาตอนนี้เริ่มตึงพอๆกับอารมณ์ เด็กมันงี่เง่าทุกคนเลยหรือเปล่า? แต่ก่อนที่เขาจะทันตอบ น้ำตาลก็เอ่ยต่อด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่เจือไปด้วยความเจ็บปวด

"หรือจะเป็นเรื่องที่ในหัวใจของคุณ มีพี่วารินอยู่แล้ว"

ศิลาหลับตาลงช้า ๆ อย่างคนที่หมดความอดทน ไอ้เจย์มันพูดไม่ผิดเลยสักนิด ผู้หญิงเวลาโกรธ ง้อยากกว่าต่อรองธุรกิจกับศัตรูเสียอีก

"พอเถอะน้ำตาล วันนี้ฉันเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว"

"คุณกำลังจะบอกว่า หนูเป็นคนทำให้คุณเหนื่อยเพิ่มใช่ไหมคะ?"

"ไม่ใช่แบบนั้น"

ศิลาตอบแทบจะทันที แต่น้ำตาลกลับยิ้มออกมา ทั้งที่แววตาแดงระเรื่อ

“วันนี้พี่วารินไปแล้ว...” เสียงเธอสั่นจนแทบจับใจความไม่ได้ “คุณอา...ไม่สิ พ่อเลี้ยงคงเสียใจมากสินะคะ ถึงได้เมาขนาดนี้”

เธอสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่เหลือ

“เราอย่ามาเจอกันอีกเลยดีกว่าค่ะ แบบนี้หนูอาจจะยังมองหน้าคุณได้ ก่อนที่หนูจะรังเกียจคุณไปมากกว่านี้”

ยังพูดไม่ทันจบ เสียงตวาดก็ดังลั่นขึ้นอย่างคนที่ไม่คิดจะใจเย็นต่อ

“เธอ!”

น้ำตาลสะดุ้งเฮือก

“ไม่มีสิทธิ์ออกคำสั่งกับฉัน! คนที่สั่งฉันได้...มีแค่ฉันคนเดียว!”

หญิงสาวหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่ดวงตาแดงช้ำ

“ลายออกแล้วเหรอคะ...พ่อเลี้ยง”

ศิลาจ้องเธอเขม็ง กรามบดแน่นจนสันกรามนูนชัด

“อย่าเรื่องเยอะ ฉันก็ขอโทษไปแล้วนี่ แต่ที่เธอปฏิเสธฉัน เพราะไอ้เด็กบ้านนอกนั่นใช่ไหม”

อย่าคิดว่าเขาไม่เห็นว่าเธอสนิทสนมกับไอ้เด็กหน้าตาดีในชั้นเรียนคนนั้น เพียงแต่เขาไม่คิดจะลดตัวไปใส่ใจกับเรื่องไร้สาระ แต่พอวันนี้เธอเอาแต่ตีตัวออกห่างจากเขา ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวทันที มันจะเป็นเพราะอะไรได้อีก ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเริ่มมีใจให้ไอ้หมอนั่นแล้ว

“นี่คุณให้คนสะกดรอยตามหนูเหรอคะ”

น้ำตาลถามออกไปด้วยแววตาผิดหวัง

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เธอเฝ้ารอข้อความจากเขาอย่างคนมีความหวัง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงความเงียบงัน ไม่มีแม้แต่คำอธิบายสักคำ ปล่อยให้เธอคิดไปต่าง ๆ นานาอยู่เพียงลำพัง

พอได้เจอหน้ากันอีกครั้ง แทนที่เขาจะค่อย ๆ ใช้ความจริงใจเรียกความเชื่อใจกลับคืน เขากลับเลือกใช้อำนาจและความเหนือกว่า กดดันให้เธอต้องยอมรับคำขอโทษ ต้องให้อภัย และต้องทำตามในสิ่งที่เขาต้องการ

นั่นคือสิ่งที่น้ำตาลเกลียดที่สุด!!

เธอเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ที่อยากมีความรักธรรมดา ๆ กับผู้ชายธรรมดา ๆ คนหนึ่งเท่านั้น

แต่ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า กลับเป็นถึงพ่อเลี้ยงผู้ทรงอิทธิพล มีข่าวคราวเรื่องผู้หญิงไม่เคยขาด แถมยังเป็นสามีของรุ่นพี่ที่เธอเคารพที่สุด คนที่เธอเคยเชื่อใจกลับมีเรื่องราวมากมายที่ปิดบังไว้ จนเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา เรื่องไหนคือความจริง และเรื่องไหนคือคำลวง

แล้วแบบนี้...จะให้เธอเชื่อใจเขาได้อย่างไร

หัวใจที่เคยเอนเอียงไปหาเขา ไม่ได้หมดรักในชั่วข้ามคืนหรอก แต่มันกำลังหวาดกลัว กลัวว่าหากยอมเชื่อใจผู้ชายคนนี้อีกครั้ง คนที่ต้องเสียใจที่สุดจะเป็นตัวเธอเอง

“แล้วทำไม!” เขาคำราม “เธอเป็นของฉัน ฉันจะให้คนตามติดเธอทุกฝีก้าวก็ยังได้!”

คำตอบนั้นเหมือนมีดคมกริบกรีดลึกลงกลางอก เธอส่ายหน้าช้า ๆ มองชายตรงหน้าราวกับไม่เคยรู้จัก

“หนูไม่รู้จักคุณจริง ๆ ด้วย คุณเป็นใครกันแน่!”

ศิลาหัวเราะในลำคอ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บแค้น

“หึ! ไอ้เด็กบ้านนอกนั่น...มันคงดูแลเธอถึงใจน่าดู”

เพียะ!

ฝ่ามือเล็กฟาดลงบนใบหน้าคมเต็มแรง จนศีรษะของเขาหันไปตามแรงตบ

“อย่ามาดูถูกหนู!” น้ำตาลตวาดกลับทั้งน้ำตา "อย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะทำเหมือนตัวเองสิคะ น่ารังเกียจที่สุด!”

คำว่า น่ารังเกียจ เหมือนชนวนที่จุดไฟในดวงตาของศิลา 

“น่ารังเกียจงั้นเหรอ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเย็นเยียบจนชวนให้ขนลุก น้ำตาลรีบถอยหนีตามสัญชาตญาณ แต่ยังไม่ทันตั้งหลัก มือใหญ่ก็คว้าข้อมือเธอไว้แน่น จนหญิงสาวเสียหลักถอยหลัง ร่างบางล้มลงบนที่นอน ขณะที่ศิลาตามเข้ามาประชิดทันที

“อ๊ะ!”

"ฉันไม่อยู่อาทิตย์เดียว เลยลืมรสชาติของฉันสินะ งั้นฉันจะทำให้เห็นว่าฉันน่ารังเกียจได้มากกว่าที่เธอคิด!"

สิ้นคำ เขาก็กระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายจนกระดุมหลายเม็ดกระเด็นหลุด เสียงแตกดังลั่นห้อง

“อร๊าย!”

หญิงสาวพยายามดิ้นหนี แต่แรงของคนเมาที่ทั้งโกรธ ทั้งหึง และขาดสติ กลับหนักหน่วงเกินกว่าที่เธอจะต้านไหว