ตอนที่ 28

เช้าวันถัดมา น้ำตาลถูกปลุกตั้งแต่เช้า เพราะจู่ ๆ ก็มีทั้งช่างแต่งหน้าและช่างทำผมเข้ามาในห้อง

"เดี๋ยว... จะพาหนูไปไหนคะ"

ไม่มีใครตอบ มีเพียงรอยยิ้ม ก่อนเธอจะถูกจับแต่งหน้า ทำผม และเปลี่ยนเป็นชุดเดรสสวยราวกับตุ๊กตาตัวหนึ่ง

เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย น้ำตาลจึงเดินลงมาจากบันไดคฤหาสน์ด้วยความงุนงง แต่พอก้าวออกมาด้านหน้า เธอก็ชะงัก ศิลากำลังยืนพิงลีมูซีนอยู่

วันนี้เขาไม่ได้อยู่ในชุดสูทเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนกับกางเกงสแลคสีเข้ม ลุคเรียบง่ายกลับยิ่งขับให้ใบหน้าหล่อเหลาดูอบอุ่นกว่าปกติ

เขาเดินเข้ามาหา ก่อนยื่นตั๋วหนังสองใบมาตรงหน้า น้ำตาลกะพริบตาปริบ ๆ อย่างแปลกใจ

ศิลาไม่พูดอะไร เพียงยกนิ้วก้อยขึ้นมา พร้อมทำหน้างอน ๆ เหมือนเด็กที่กำลังง้อคนรัก 

"เชอะ!"

ทว่าหญิงสาวยังเชิดหน้า ทำแก้มป่องใส่เขา ชายหนุ่มจึงถอนหายใจเบา ๆ ก่อนหยิบกล่องกำมะหยี่สีเข้มออกมา เปิดให้เห็นนาฬิกาแบรนด์เนมเรือนสวยที่ผูกโบว์ไว้อย่างประณีต

"นาฬิกาสวยๆ ต้องคู่กับคนสวยๆ"

น้ำตาลยังคงหันหน้าหนี แต่ริมฝีปากเริ่มเม้มกลั้นยิ้ม คนอะไรง้อไม่เป็น เอาแต่ใช้เงินแก้ปัญหา แต่พอเห็นใบหน้าหล่อ ๆ ที่กำลังทำหน้างอ พร้อมนิ้วก้อยที่ยังยื่นค้างอยู่ไม่ยอมลด หัวใจที่แข็งมาตลอดทั้งคืน ก็อ่อนลงในที่สุด

หญิงสาวหลุดหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกนิ้วก้อยไปเกี่ยวกับของเขา รอยยิ้มของศิลาปรากฏขึ้นทันที เขาดึงเธอเข้ามาอุ้มอย่างง่ายดาย ก่อนบีบแก้มยุ้ยเบา ๆ อย่างเอ็นดู

"วันนี้...ทั้งตัวของฉันเป็นของเธอ"

น้ำตาลหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข ก่อนซุกหน้าลงกับไหล่กว้าง ไม่นานนัก ทั้งสองก็พากันขึ้นลีมูซีน ทิ้งความงอนของเมื่อคืนไว้เบื้องหลัง พร้อมเริ่มต้นวันใหม่ด้วยเดทแรก รวมถึงเรื่องเช็กเงินสดนั่นด้วย

ภาพของหนุ่มสาวที่กำลังหยอกล้อ หัวเราะ และอิงซบกันอยู่ด้านหลังห้องโดยสาร กลับสะท้อนอยู่ในกระจกมองหลังเป็นระยะ

เจย์พยายามบังคับตัวเองให้ละสายตาไปยังถนนเบื้องหน้า แต่สุดท้ายดวงตาของเขาก็อดเหลือบมองภาพนั้นไม่ได้

รอยยิ้มสดใสของน้ำตาล แววตาเป็นประกายยามเธอหัวเราะ ทุกอย่างกลับดึงดูดสายตาของเขาอย่างน่าประหลาด

ความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นเงียบ ๆ ภายในหัวใจ จนแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไม เพียงเห็นเธอยิ้มให้ผู้ชายอีกคน ถึงทำให้หัวใจของเขารู้สึกหนักอึ้งได้ถึงเพียงนี้

เจย์สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนบังคับตัวเองให้มองตรงไปยังถนนอีกครั้ง เก็บซ่อนความรู้สึกทั้งหมดไว้ใต้สีหน้าเรียบนิ่ง ในฐานะบอดี้การ์ดคนสนิท เขาจะไม่มีวันก้าวข้ามเส้นของตัวเองเด็ดขาด

โรงภาพยนตร์ในห้างสรรพสินค้าคึกคักไปด้วยผู้คนที่ทยอยต่อแถวรอเข้ารอบฉาย น้ำตาลเดินถือถังป๊อปคอร์นกับแก้วน้ำขนาดใหญ่ตรงมาด้วยรอยยิ้มจาง ๆ สายตากวาดมองหาเจ้าของร่างสูงที่นัดเธอไว้ แต่กลับเห็นเพียงเจย์นั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าทางเข้าโรงเพียงลำพัง

หญิงสาวชะงักฝีเท้า ก่อนจะเดินเข้าไปหา

"พี่เจย์คะ แล้วพ่อเลี้ยงล่ะ?"

คำถามสั้น ๆ ทำให้ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น สีหน้าแข็งค้างราวกับไม่รู้จะเริ่มต้นพูดจากตรงไหน ดวงตาฉายแววอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด เขาเม้มริมฝีปากอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

"คุณวารีหมดสติน่ะ ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล"

คำตอบนั้นทำให้ทุกอย่างรอบตัวน้ำตาลเหมือนเงียบลง

"..."

"พ่อเลี้ยงรีบไปหาเธอแล้ว"

หญิงสาวนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง รอยยิ้มที่เคยมีเลือนหายไปจนหมด ก่อนจะค่อย ๆ พยักหน้ารับเบา ๆ แล้วหมุนตัวตั้งใจจะเดินจากไป แต่ยังไม่ทันก้าวได้ไกล ข้อมือเล็กก็ถูกเจย์คว้าไว้เสียก่อน

"น้ำตาล จะไปไหน?"

"ไปโรงพยาบาลค่ะ"

คำตอบนั้นทำให้เจย์หลับตาลงอย่างหนักใจ เขารู้ดี...ถ้าปล่อยให้เธอไป สิ่งที่รออยู่คงมีแต่ความเจ็บปวด ภาพของผู้ชายที่เธอรักกำลังเฝ้าดูแลผู้หญิงอีกคน คงบาดหัวใจยิ่งกว่าคำพูดใด ๆ

"ไม่ต้องไปหรอก"

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นช้า ๆ

"เดี๋ยวเขาก็เข้าโรงหนังกันแล้ว"

น้ำตาลชะงัก ก่อนหันกลับมามองเขาอย่างงุนงง

"แต่..."

เจย์ยกมือขึ้นเกาศีรษะ พลางทำสีหน้าเหมือนลูกแมวกำลังอ้อนเจ้าของ

"เรื่องนี้พี่อยากดูมานานมากเลยนะ"

เขายื่นตั๋วในมือขึ้นมาโบกเบา ๆ

"เสียดายตั๋วจะแย่ ถ้าไม่มีใครมานั่งดูเป็นเพื่อน สงสัยพี่คงต้องจับฉลากหาคนแปลกหน้ามานั่งข้าง ๆ แล้วล่ะ"

น้ำเสียงที่จงใจพูดติดตลก ทำให้น้ำตาลหลุดยิ้มออกมานิดหนึ่ง แม้ดวงตาจะยังซ่อนความหม่นเอาไว้ไม่มิด เธอก้มมองถังป๊อปคอร์นในอ้อมแขน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

ในเมื่อคนที่เขาเลือกจะอยู่ด้วยไม่ใช่เธอ บางที..การฝืนตามไปเห็นภาพนั้นด้วยตาตัวเอง ก็คงไม่มีประโยชน์อะไร นอกจากย้ำให้รู้ว่า ไม่ว่าเมื่อไหร่ คนที่มาก่อนและสำคัญที่สุดในหัวใจของพ่อเลี้ยง ก็ยังคงเป็นคุณวารีเสมอ

หญิงสาวสูดลมหายใจลึก ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

"ก็ได้ค่ะ น้ำตาลดูเป็นเพื่อนพี่เจย์ก็ได้"

รอยยิ้มโล่งอกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเจย์ทันที

"เย่!"

เขารีบรับถังป๊อปคอร์นมาถือให้ ก่อนพาเธอเดินเข้าไปในโรงภาพยนตร์ ไฟในโรงค่อย ๆ มืดลงพร้อมกับภาพตัวอย่างหนังที่เริ่มฉาย

แต่ไม่ว่าจะพยายามตั้งใจมองจอมากแค่ไหน ความคิดของน้ำตาลก็ยังคงลอยไปยังโรงพยาบาล สถานที่ที่ผู้ชายคนหนึ่งกำลังเฝ้าผู้หญิงที่เขาไม่มีวันทอดทิ้ง ส่วนเธอทำได้เพียงนั่งอยู่ในความมืด ปล่อยให้ความน้อยใจค่อย ๆ กัดกินหัวใจอย่างเงียบงัน

เมื่อรถแล่นกลับมาถึงคฤหาสน์ น้ำตาลก้าวลงจากรถด้วยความเหนื่อยล้า แต่ยังไม่ทันจะเดินเข้าไปในตัวบ้าน เธอก็ต้องชะงัก

ภายในโถงใหญ่เต็มไปด้วยกระเป๋าเดินทาง เสื้อผ้า และกล่องสัมภาระวางเรียงรายจนแทบไม่มีที่ว่างให้เดิน

เหล่าแม่บ้านและบอดี้การ์ดต่างวิ่งวุ่น ขนของขึ้นลงบันไดกันไม่หยุด ราวกับกำลังเตรียมต้อนรับใครสักคนที่สำคัญ ทำน้ำตาลขมวดคิ้วอย่างงุนงง

ด้านหลัง เจย์เพิ่งเดินตามเข้ามา เขามองภาพตรงหน้าไม่ต่างกัน ก่อนจะหันไปถามบอดี้การ์ดรุ่นเดียวกันที่กำลังยกกระเป๋าใบใหญ่ผ่านหน้า

"เฮ้ย...มีเหี้ยอะไรกันวะ"

ชายคนนั้นหัวเราะหอบ ๆ ก่อนจะตอบโดยไม่ได้คิดอะไร

"ก็พ่อเลี้ยงน่ะสิ ให้จัดห้องรับรองใหม่หมดเลย บอกว่าคุณวารีกับคุณวายุจะย้ายมาอยู่ที่คฤหาสน์"

คำตอบนั้นดังชัดเจนเสียจนคนทั้งโถงได้ยิน รวมถึงน้ำตาลด้วย หญิงสาวนิ่งไปทันที มือที่กำสายกระเป๋าไว้ค่อย ๆ คลายลง ดวงตาไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะก้มหน้าปกปิดความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้

เจย์รีบหันไปมองน้ำตาล สีหน้าพลันตึงเครียด ก่อนจะส่งสายตาดุบอดี้การ์ดเจ้าของคำพูดทันที อีกฝ่ายเพิ่งรู้ตัวว่าพูดเสียงดังเกินไป จึงได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ แล้วรีบหิ้วกระเป๋าเดินหนี

"น้ำตาล..."

เจย์รับกระเป๋าในมือเธอมาไว้กับตัว ตั้งใจจะอธิบายอะไรสักอย่าง แต่หญิงสาวกลับส่ายหน้าเบา ๆ

"ไม่เป็นไรค่ะ"

เธอพูดเพียงแค่นั้น ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูดต่อแม้แต่คำเดียว

เจย์ได้แต่มองแผ่นหลังบอบบางที่ค่อย ๆ เดินหายขึ้นไปบนชั้นสาม ก่อนจะถอนหายใจออกมายาว

คืนนี้...เจ้านายของเขากับน้ำตาล คงหนีไม่พ้นต้องมีเรื่องผิดใจกันอีกครั้ง ชายหนุ่มเงยหน้ามองบันไดที่ว่างเปล่า ความรู้สึกหนักอึ้งถ่วงอยู่ในอกอย่างประหลาด

เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร อาจเป็นเพราะความสงสาร หรืออาจเป็นเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนั้นพยายามยิ้ม ทั้งที่หัวใจเต็มไปด้วยบาดแผล

ทุกครั้งที่พ่อเลี้ยงเลือกคุณวารี น้ำตาลก็เป็นฝ่ายถอยออกมาเงียบ ๆ ไม่เคยเรียกร้อง ไม่เคยโวยวาย

แต่ยิ่งเธอเงียบมากเท่าไร คนที่มองอยู่ข้างนอกอย่างเขา ก็ยิ่งรู้สึกปวดใจมากขึ้นเท่านั้น

เจย์ก้มมองกระเป๋าของหญิงสาวในมือ เป็นครั้งแรกที่เขาแอบไม่พอใจเจ้านายของตัวเอง

ไม่พอใจที่พ่อเลี้ยงมองไม่เห็นว่า เด็กผู้หญิงที่คอยยืนรอเขาอยู่เสมอ ก็กำลังเจ็บไม่ต่างจากใครเหมือนกัน

ภายในห้องครัวด้านหลังคฤหาสน์ ซึ่งเป็นมุมเล็ก ๆ สำหรับแม่บ้านและบอดี้การ์ด บรรยากาศยามดึกเงียบสงบ มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานดังเป็นระยะ

เจย์นั่งอยู่เพียงลำพัง บนโต๊ะมีข้าวสวยร้อน ๆ กับหม้อแกงที่เพิ่งอุ่นเสร็จ เขาตักแกงใส่ชามไว้หนึ่งที่ ก่อนจะปิดฝาไว้เหมือนเดิม เพื่อเก็บความร้อนไว้ให้นานที่สุด

ชายหนุ่มเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง ป่านนี้... น้ำตาลน่าจะลงมาแล้ว เขารู้ดีว่าหญิงสาวแทบไม่เคยกินอิ่มเวลานั่งโต๊ะเดียวกับพ่อเลี้ยงและคุณวารี ไม่ใช่เพราะอาหารไม่อร่อย แต่เป็นเพราะบรรยากาศบนโต๊ะอาหาร ทำให้เธอกลืนอะไรแทบไม่ลง

สุดท้ายพอตกดึก ท้องเจ้าตัวก็มักร้องประท้วง แล้วแอบลงมาหาอะไรกินในครัวเงียบ ๆ เป็นประจำ จนเขาจำเวลาได้เสียแล้ว

เจย์อมยิ้มคนเดียว พลางใช้นิ้วปัดฝาหม้อเบา ๆ ให้ไอน้ำที่เกาะอยู่กระจายออก ก่อนจะจัดชามกับช้อนให้เรียบร้อยเหมือนกำลังรอใครสักคน

"เดี๋ยวก็คงลงมา..."

เขาพึมพำกับตัวเอง พลางหัวเราะเบา ๆ พักหลังมานี้ เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองแปลกไป เห็นขนมที่น้ำตาลชอบก็ซื้อเก็บไว้ เห็นเมนูที่เธอกินได้เยอะก็สั่งแม่บ้านทำเพิ่ม ต่อให้เธอไม่รู้เขาก็ยังเผื่อไว้ให้ทุกครั้ง หัวใจของเขาคงกำลังเดินไปในทางที่ไม่ควรเดินเสียแล้ว

ทั้งที่รู้ว่าควรหยุด แต่กลับห้ามมันไม่ได้เลย เจย์ถอนหายใจยาว ก่อนจะยกช้อนขึ้นตักข้าวเข้าปาก นี่ก็ผ่านไปหลายนาทีแล้ว เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามยังคงว่างเปล่า

เขาเหลือบมองนาฬิกาอีกครั้ง ก่อนยิ้มเจื่อน ๆ

"คงหลับแล้วมั้ง"

พูดจบก็ส่ายหน้ากับตัวเอง คิดว่าแกงหม้อนี้คงเป็นหม้ายเสียแล้ว แต่ในจังหวะที่กำลังจะตักข้าวคำต่อไป...

เพล้ง!

เสียงกระจกแตกดังสนั่นมาจากชั้นสาม ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องของผู้หญิงที่ดังลั่นคฤหาสน์

"กรี๊ด!"

เจย์ชะงัก มือที่ถือช้อนแข็งค้างอยู่กลางอากาศ หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไร้สาเหตุ

"...น้ำตาล"

เขาพึมพำชื่อเธอออกมาแทบจะทันที ก่อนรีบวางช้อนลงเสียงดัง ก้าวพรวดลุกจากเก้าอี้ แล้ววิ่งสุดฝีเท้าออกจากห้องครัว มุ่งตรงขึ้นบันไดไปยังชั้นสามโดยไม่คิดแม้แต่วินาทีเดียว

ในหัวของเขามีเพียงความคิดเดียว ขออย่าให้เป็นเธอเลย