ตอนที่ 25

บนโต๊ะอาหารกลางห้องอาหารใหญ่ อาหารนานาชนิดส่งกลิ่นหอมอบอวล หากกลับไม่อาจทำให้น้ำตาลรู้สึกหิวขึ้นมาได้แม้แต่น้อย

หญิงสาวนั่งเงียบอยู่ปลายโต๊ะ ราวกับเป็นเพียงส่วนเกินของครอบครัวสุขสันต์ตรงหน้า พ่อ แม่ และลูก ที่ต่างตักอาหารให้กัน พูดคุยกันพร้อมรอยยิ้มอย่างอบอุ่น

ศิลาชำเลืองมองน้ำตาลนิ่ง ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปตักกุ้งทอดกระเทียมตัวใหญ่ที่มีมันกุ้งเต็มหัวมาไว้ในจานของตัวเอง ค่อย ๆ แกะเปลือกออกอย่างตั้งใจ

ภาพนั้นทำให้ผู้หญิงสองคนบนโต๊ะต่างมองเขาด้วยแววตาคาดหวัง ลุ้นว่ากุ้งตัวนั้นจะถูกส่งให้ใคร กระทั่งชายหนุ่มยื่นมันมาตรงหน้าของน้ำตาล

"กินสิ ของโปรดไม่ใช่เหรอ"

เขาวางกุ้งลงบนจานของเธอ ก่อนถามต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ

"วันนี้สอบเป็นยังไงบ้าง"

น้ำตาลฉีกยิ้มกว้าง ความหม่นหมองเมื่อครู่คล้ายจะจางหาย เธอกำลังจะอ้าปากตอบ หากวารีกลับรีบตักกุ้งอีกตัวขึ้นมา แกะเปลือกอย่างคล่องแคล่ว แล้ววางลงในจานของศิลาพร้อมรอยยิ้มหวาน

"หินก็ชอบกุ้งเหมือนกันนี่ วารีให้แม่บ้านเลือกเฉพาะตัวที่มันกุ้งเยอะ ๆ เลยนะ"

บทสนทนาของทั้งสองถูกตัดขาดไปอย่างแนบเนียน ศิลาหันไปมองวารี ก่อนยิ้มบาง ๆ

"อืมขอบใจ วารีก็กินเยอะ ๆ นะ จะได้แข็งแรง"

พูดจบก็ยกมือขยี้ผมลูกชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างเอ็นดู

"วายุ ตักแกงไก่ใต้น้ำให้คุณพ่อหน่อยสิ ของโปรดคุณพ่อ"

"ครับแม่"

เด็กชายวัยสิบสามขวบรีบตักกับข้าวไปวางในจานของศิลา ก่อนยิ้มกว้าง

"นี่ครับคุณพ่อ"

"ขอบใจมากลูก แต่เราก็กินเยอะ ๆ นะ"

น้ำตาลนั่งมองภาพตรงหน้าเงียบงัน กุ้งในจานค่อย ๆ เย็นชืด เช่นเดียวกับหัวใจของเธอ หญิงสาวหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบเพื่อกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ก่อนค่อย ๆ ลุกจากเก้าอี้

ศิลาเงยหน้าขึ้นมองทันที

"อ้าวน้ำตาล อิ่มแล้วเหรอ ยังไม่ได้กินสักคำเลยนะ"

เธอฝืนยิ้ม

"พรุ่งนี้ตาลมีสอบแต่เช้าค่ะ ขอตัวไปอ่านหนังสือก่อนนะคะ"

พูดจบก็หมุนตัวเดินออกจากห้องอาหารทันที

บรรยากาศบนโต๊ะเงียบลงชั่วขณะ ศิลาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนหันไปมองวารี

"ขอโทษแทนน้ำตาลด้วยนะ เธอเสียมารยาทไปหน่อย"

วารียิ้มอ่อนอย่างคนไม่ถือสา

"ไม่เป็นไรหรอก วารีเข้าใจ ...ก็คงจะหึงวารีน่ะ"

เธอตักต้มยำกุ้งขึ้นมาชิม ก่อนหัวเราะเบา ๆ

"อืม อร่อยจัง"

ศิลามองชามตรงหน้าแล้วเอ่ยเตือน

"กินของจืดสิ เพิ่งหายป่วย จะกินเผ็ดทำไม"

วารียิ้มกว้างกว่าเดิม

"แต่วารีชอบกินของเผ็ดนี่นา"

ชายหนุ่มหลุดยิ้มมุมปาก

"เห็นไหม...แม่ดื้ออีกแล้ววายุ!"

บทสนทนาเรียบง่ายนั้น กลับเป็นเหมือนมีดคมกริบที่ค่อย ๆ กรีดหัวใจของใครอีกคน บนบันไดทางขึ้นชั้นสาม น้ำตาลหยุดฝีเท้าเพียงเสี้ยววินาที แอบหันกลับไปมองภาพครอบครัวที่กำลังหัวเราะร่วมกันผ่านประตูห้องอาหาร เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...ที่เธอกลายเป็นเพียงคนนอกของบ้านหลังนี้ หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล ก่อนรีบก้าวขึ้นบันไดต่อ โดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย แม้แต่ครั้งเดียว

เวลาล่วงเลยมานานแล้ว แต่ศิลาก็ยังไม่ก้าวขึ้นมาบนห้อง คงกำลังไปส่งสองแม่ลูกที่เรือนรับรอง เหมือนทุกครั้ง

แม้เขาจะให้วารีกับวายุพักอยู่เรือนรับรอง เพื่อไม่ให้ขึ้นมาวุ่นวายบนคฤหาสน์ เพราะกลัวเธอจะคิดมาก แต่สุดท้ายเขาก็มักหายไปอยู่กับพวกเขาเสมอ

น้ำตาลถอนหายใจเบา ๆ

"แบบนี้... ให้มาอยู่ใกล้ ๆ บนคฤหาสน์ยังจะดีซะกว่า"

พอพูดจบ เสียงท้องก็ร้องโครกครากประท้วงทันที

หญิงสาวรีบเอามือกุมหน้าท้องตัวเอง แล้วเดินลงจากชั้นสามตรงไปยังห้องครัว หวังหาอะไรรองท้องสักนิด แต่ทันทีที่ก้าวเข้าไป เธอก็ชะงัก

'เจย์' บอดี้การ์ดคนสนิทของศิลา กำลังนั่งกินข้าวอยู่ที่โต๊ะตัวเล็กในห้องครัว บนโต๊ะมีกุ้งทอดกระเทียมตัวโตกับต้มยำกุ้งที่ยังมีไอร้อนลอยกรุ่น

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น ก่อนมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย

"อ้าว... น้ำตาล"

เขารีบวางช้อนลง

"จะเอาอะไรหรือเปล่า"

"ไม่ได้จะเอาอะไรค่ะ พี่เจย์กินต่อเถอะ"

เจย์มองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามเสียงอ่อน

"หิวข้าวเหรอ พี่เห็นตอนเย็นเราไม่ได้แตะข้าวเลย"

น้ำตาลนิ่งไป ก่อนฝืนยิ้มบาง ๆ เธอหลบสายตา แต่ดูเหมือนจะหลบสายตาบอดี้การ์ดมือหนึ่งของศิลาไม่ได้

"หิวก็บอกหิว"

"โอเคๆ ตาลหิวค่ะ!'

"งั้นรอแป๊บ"

พูดจบ เขาก็ลุกไปหยิบจานใบใหม่ ก่อนตักข้าวสวยร้อน ๆ มาให้

"โชคดีเลย ยังมีต้มยำกุ้งเหลืออยู่ แม่บ้านเพิ่งอุ่นให้พี่เมื่อกี้เอง"

ชายหนุ่มตักต้มยำใส่ถ้วยให้เธอ แล้วเลื่อนจานกุ้งทอดกระเทียมมาตรงกลางโต๊ะ

"กินด้วยกัน"

น้ำตาลมองอาหารตรงหน้า ก่อนยิ้มบาง ๆ

"ขอบคุณนะคะพี่เจย์"

เธอนั่งลงฝั่งตรงข้าม ก่อนค่อย ๆ ตักข้าวคำแรกเข้าปาก แม้จะเป็นเพียงอาหารมื้อดึกธรรมดาในห้องครัว แต่กลับทำให้ความอึดอัดในใจของเธอคลายลงไปได้เล็กน้อย

ทั้งสองนั่งกินข้าวกันอย่างเงียบ ๆ มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานและไอน้ำจากต้มยำร้อน ๆ ที่ลอยอบอวลอยู่ในห้องครัวอันเงียบสงบ.

บทสนทนาที่เริ่มต้นอย่างเรียบง่าย ค่อย ๆ ถูกแต่งแต้มด้วยเสียงหัวเราะ จนทำให้ความเงียบเหงาในหัวใจของน้ำตาลเบาบางลง

เธอเหลือบไปเห็นภาพหญิงสาวคนหนึ่งบนหน้าจอโทรศัพท์ของเจ ย์ก่อนยิ้มกว้าง

"โห...แฟนพี่เจย์สวยจังเลยค่ะ"

เจย์ก้มมองรูปในมือ ก่อนยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

"น้องสาวพี่ ไม่ใช่แฟน! ปีหน้าจะเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว"

"พี่เจย์เป็นคนส่งเสียเหรอคะ"

"อืม"

เขาพยักหน้ารับ

"พี่เป็นลูกชายคนโต หาเงินส่งแม่ แล้วก็ส่งน้องเรียน นี่แหละจุดมุ่งหมายในชีวิตของพี่"

คำตอบนั้นทำให้น้ำตาลยิ้มด้วยความชื่นชม

"สุดยอดเลยค่ะ"

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอียงหน้าถามอย่างสงสัย

"แล้ว... ไม่คิดจะมีเมียบ้างเหรอคะ"

พรวด!

เจย์สำลักข้าวทันที รีบคว้าแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม ก่อนหันมามองคนถามด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน

"ตรงๆแบบนี้เลยเหรอ? งานบอดี้การ์ดมันอันตราย"

เขาหัวเราะแห้ง ๆ

"พี่คงไม่ดึงใครเข้ามาให้ต้องเดือดร้อนเพราะตัวเองหรอก"

น้ำตาลพยักหน้าอย่างเข้าใจ

"งั้นก็เหงาน่าดูเลยสิคะ"

เจย์ยกมือขึ้นเคาะหน้าผากเธอเบา ๆ

"รู้ดีนักนะ"

เขายิ้มพลางส่ายหน้า

"รีบกินข้าว แล้วก็ขึ้นไปอ่านหนังสือได้แล้ว พรุ่งนี้มีสอบไม่ใช่เหรอ"

"ค่ะ"

"เดี๋ยวพี่สตาร์ตรถรอตั้งแต่ตีห้า รับรองไม่สาย"

หญิงสาวเพียงส่งยิ้มหวานให้เขา โดยไม่รู้เลยว่า บทสนทนาของทั้งคู่ ตกอยู่ในสายตาของใครอีกคน

ศิลาเพิ่งเดินกลับมาจากเรือนรับรอง แต่เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะแว่วมาจากห้องครัว เขากลับหยุดฝีเท้า ชายหนุ่มยืนกอดอกอยู่หลังมุมทางเดิน เงียบ ๆ สายตามองผ่านช่องประตูที่เปิดแง้ม เห็นน้ำตาลกำลังยิ้ม หัวเราะ และพูดคุยกับเจย์อย่างเป็นกันเอง

ภาพนั้นทำให้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

ศิลาขบกรามแน่น

ทั้งที่ไม่มีอะไรเกินเลย ทั้งที่รู้ดีว่าเจย์เป็นลูกน้องคนสนิทที่ภักดีต่อเขามากแค่ไหน แต่หัวใจกลับรู้สึกขุ่นมัวอย่างไม่มีเหตุผล ชายหนุ่มไม่ได้เดินเข้าไป เพียงถอยหลังออกมาเงียบ ๆ ก่อนหมุนตัวเดินขึ้นบันไดกลับห้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

หลังมื้อดึกจบลง น้ำตาลเดินขึ้นบันไดกลับมายังห้องพักบนชั้นสามอย่างเชื่องช้า

ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ภาพแรกที่เห็นคือศิลาในผ้าคลุมอาบน้ำสีเข้ม เขานั่งเอนกายอยู่บนโซฟา มือหนึ่งถือแก้วบรั่นดี ก่อนจะค่อย ๆ วางมันลงบนโต๊ะเมื่อเห็นเธอ

"อร่อยไหม"

น้ำเสียงทุ้มเรียบนิ่งดังขึ้น

"คะ?"

"กับข้าว...กับไอ้เจย์"

หญิงสาวนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาหลุบต่ำ ก่อนเลือกจะไม่ตอบคำถามนั้น

"หนูจะอ่านหนังสือค่ะ...คืนนี้คงนอนดึก"

เธอเดินเลี่ยงเขาไปอย่างเงียบ ๆ เธอรู้และเขาเองก็รู้ดี ว่าตลอดมื้ออาหารนั้นเธอแทบไม่ได้แตะข้าวเลยสักคำ 

คนที่กินอย่างมีความสุขคือเขา คนที่หัวเราะ พูดคุย และนั่งร่วมโต๊ะอย่างสนุกสนานก็เป็นเขา ถ้าจะมีใครต้องถูกถามว่า "อร่อยไหม" ก็น่าจะเป็นเขามากกว่า

แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นตัวชายหนุ่ม ข้อมือเล็กก็ถูกคว้าไว้

"ฉันถาม"

น้ำเสียงเข้มขึ้น

"หน้าที่ของเธอคือ ตอบ...ไม่ใช่เดินหนี"

น้ำตาลรีบสะบัดมือออกจากการเกาะกุม

"แล้วคุณล่ะคะ"

เธอเงยหน้ามองเขาตรง ๆ

"อร่อยหรือเปล่า"

แววตาของศิลาเข้มขึ้นทันที

"หึงอะไรเหมือนเด็กไปได้...น้ำตาล"

หญิงสาวหัวเราะในลำคอเบา ๆ แต่รอยยิ้มนั้นกลับเต็มไปด้วยความน้อยใจ

"ค่ะ...หนูเด็ก"

เธอสูดลมหายใจลึก

"ถ้าหนูเด็กขนาดนั้น ก็ปล่อยหนูกลับตึกแดงเถอะค่ะ"

ประโยคนั้นทำให้สีหน้าของศิลาเปลี่ยนไปในทันที

ก่อนที่เธอจะได้ก้าวหนี เขาก็ดึงร่างบางกลับเข้ามาไว้ในอ้อมแขนจากด้านหลัง ปลายคางเกยลงบนศีรษะเล็ก กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเส้นผมทำให้เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง

น้ำตาลรีบแกะมือเขาออก

"หนูต้องอ่านหนังสือนะคะ"

เธอพยายามขยับตัวหนี

"ปล่อยค่ะ"

ศิลาไม่ยอมคลายอ้อมแขน

"เธอไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน" เสียงทุ้มหนักแน่นดังชิดข้างหู

บรรยากาศในห้องเงียบงัน มีเพียงความอึดอัดที่กดทับอยู่ระหว่างคนทั้งสอง น้ำตาลพยายามดันตัวออกจากอ้อมแขนของเขา ขณะที่ศิลายังคงมองเธอด้วยแววตาซับซ้อน ทั้งหงุดหงิดและหวงแหน

ร่างสูงคร่อมอยู่เหนือหญิงสาวที่หยุดดิ้นไปแล้ว ลมหายใจอุ่นรินรดอยู่ข้างลำคอ ปลายจมูกโด่งค่อย ๆ ซุกไซ้แผ่วเบา จนคนใต้ร่างเผลอหลับตา นิ้วที่เคยดันอกเขาเอาไว้ค่อย ๆ คลายแรงลง

"อื้อ" 

ปากหยักเม้มดูดดึงริมฝีปากบางอย่างเอาแต่ใจ เขากัดริมฝีปากล่างเธอเบาๆ ก่อนจะโถมลงจูบหนักหน่วงจนคนใต้ร่างได้แต่ครางประท้วงอื้ออึงในลำคอ