ตอนที่ 23

ในขณะที่ความหวังอันริบหรี่กำลังจะมอดดับ เสียงโวยวายจากด้านนอกก็ดังแว่วเข้ามาเป็นระยะ

"เปิดประตูสิวะ! เร็ว! กูบอกให้เปิด!"

เสียงกระแทกประตูดังสนั่น ตามมาด้วยเสียงกุญแจไขอย่างลนลาน

แกร็ก!

ประตูห้องน้ำถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

คนแรกที่พุ่งเข้ามาคือเจย์ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นสภาพน้ำตาลที่นอนฟุบอยู่บนพื้น เลือดซึมที่มุมปาก เสื้อผ้าเปียกโชก และร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ

ดวงตาของเจย์แดงก่ำด้วยความเดือดดาล

"พวกมึงทำเหี้ยอะไรกันวะ!"

เขารีบทรุดตัวลงประคองร่างหญิงสาวไว้ในอ้อมแขน ก่อนตะโกนลั่นจนเสียงสะท้อนไปทั่วทางเดิน

"นี่เมียพ่อเลี้ยง!"

สิ้นเสียงนั้น ภาพทุกอย่างในสายตาของน้ำตาลก็ค่อย ๆ เลือนรางก่อนความมืดจะเข้าครอบงำอีกครั้ง

 

ภายในรถลิมูซีน ศิลากำลังคุยโทรศัพท์กับแพทย์ประจำคฤหาสน์ สีหน้าที่ตึงเครียดค่อย ๆ ผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อได้ฟังรายงาน

"ว่าไงบ้างไอ้หมอ ไม่ได้เป็นอะไรมากใช่ไหม"

"..."

"ดี"

เขาหลับตาลงพลางถอนหายใจ

"ดูแลเธอให้ดีที่สุด แล้วก็ให้เพลินตาอยู่เป็นเพื่อนก่อน ถ้าเธอฟื้นขึ้นมาจะได้ไม่ตกใจ"

"..."

"เดี๋ยวฉันจัดการธุระเสร็จแล้วจะรีบกลับ"

ศิลาวางสาย ก่อนหันไปสั่งคนขับทันที

"เจย์... เร็วที่สุด"

"ครับ พ่อเลี้ยง"

ไม่นาน รถลีมูซีนก็มาจอดหน้าคฤหาสน์ของพ่อเลี้ยงตะวัน ผู้เป็นอาของเขา แต่ดูเหมือนเจ้าของบ้านจะรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าหลานชายจะมา

ตะวันนั่งจิบกาแฟอยู่ที่สนามหน้าบ้านอย่างสบายอารมณ์ พอเห็นศิลาเดินเข้ามา เขาก็เพียงยกยิ้มมุมปาก

"มาเร็วกว่าที่คิดนะไอ้เสือ"

ศิลาเดินตรงเข้าไปโดยไม่อ้อมค้อม

"นี่มันเรื่องอะไรกันครับ"

เขาจ้องผู้เป็นอาเขม็ง

"อาไม่ได้ฆ่าเธอ... ใช่ไหม"

ตะวันวางแก้วกาแฟลง ก่อนยกขาที่ไขว่ห้างอยู่ลงช้า ๆ แล้วเงยหน้ามองหลาน

"ใครล่ะ"

"อารู้อยู่แล้วว่าผมหมายถึงใคร"

ตะวันหัวเราะในลำคอเบา ๆ

"นังแพศยานั่นน่ะเหรอ"

เขาส่ายหน้า

"ฉันไม่ได้ฆ่า ฉันยังไม่ใจร้ายถึงขั้นฆ่าคนที่กำลังท้องได้ลงคอหรอกนะ"

ศิลาชะงัก ดวงตาเบิกกว้าง

"แสดงว่า... ลูกของเธอ..."

ตะวันไม่ตอบคำถามนั้น เขาเพียงลุกขึ้นยืน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"รู้ไหม สมการอะไรแก้ยากที่สุด"

ศิลานิ่งฟัง

"สมการหัวใจไงล่ะ!"

พูดจบ ตะวันก็หันไปสั่งบอดี้การ์ด

"ส่งแขก!"

"เดี๋ยวก่อนสิครับ อา!"

ศิลารีบร้องเรียก

"ผมยังถามไม่จบเลย"

ตะวันหยุดฝีเท้าเพียงเสี้ยววินาที แต่ไม่หันกลับมา

"ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับแกแล้ว ไสหัวไป"

พูดจบ เขาก็เดินเข้าคฤหาสน์ ทิ้งให้ศิลายืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด เสียงของเจย์ก็ดังขึ้นจากในห้วงคิด

2 ชั่วโมงก่อน

"เอ่อ พะ พ่อเลี้ยงครับ..."

ศิลาขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด

"ส้นตีนอะไรอีก ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญ มึงโดนแน่"

แต่ทันทีที่หันกลับไป...ร่างทั้งร่างของเขาก็แข็งทื่อ หญิงสาวที่คิดถึงมาตลอดหลายปี กำลังยืนอยู่ตรงหน้า

"ว... วารี"

ชื่อที่หลุดออกจากริมฝีปากแผ่วเบา ราวกับเจ้าของเสียงไม่แน่ใจว่ากำลังฝันหรือตื่น

หญิงสาววัยสามสิบห้าปี ผู้หญิงที่เมื่อสิบปีก่อนเขาพลิกแผ่นดินตามหาอยู่หลายปี สุดท้ายกลับพบเพียงโกศอัฐิให้มองต่างหน้า

แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมคนที่ไม่ควรมีชีวิตอยู่ กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขา

"หิน..."

เสียงเรียกชื่อเก่าที่ไม่มีใครใช้มานาน ทำให้หัวใจของศิลากระตุกแรง

แม้เวลาจะผ่านไปนับสิบปี แต่ความงดงามของวารีแทบไม่เปลี่ยน ดวงตาคู่สวยแดงระเรื่อคลอไปด้วยน้ำตา ก่อนเธอจะค่อย ๆ ก้าวเข้ามาหา

"วารีเอง"

สิ้นเสียงนั้น ร่างบางก็โผเข้ากอดเขาแน่น

ศิลายืนนิ่งราวกับถูกสาป สมองขาวโพลน ไม่รู้แม้แต่ควรยกมือกอดตอบหรือผลักเธอออก ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าจะตั้งรับ

เพียงอึดใจเดียว เด็กผู้ชายวัยราวสิบสามปีที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ค่อย ๆ เดินเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายจนชวนให้สะดุดตา

วารีหันไปยิ้มอ่อนโยน ก่อนกวักมือเรียก

"มานี่ลูก... มาสวัสดีพ่อเร็ว"

คำพูดนั้นทำให้ศิลาเหมือนถูกฟ้าผ่ากลางอก

เขาเบิกตากว้าง อ้าปากค้างโดยไม่รู้ตัว สายตามองสลับระหว่างเด็กชายกับหญิงสาวตรงหน้า

"...พ่อ?"

คำเพียงคำเดียวหลุดออกมาจากลำคอแหบพร่า เด็กชายเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า ก่อนยกมือไหว้อย่างสุภาพ

"สวัสดีครับ...คุณพ่อ"

 

 

คฤหาสน์สามชั้นเงียบสงบ

น้ำตาลค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ เปลือกตาหนักอึ้ง ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของเพลินตาที่ชะโงกเข้ามาใกล้จนแทบชนกัน

"ตื่นแล้วเหรอ?" เพลินตาถามด้วยสีหน้าโล่งอก "เป็นยังไงบ้าง"

"ขอน้ำ... หน่อย"

เพลินตารีบหยิบแก้วน้ำที่เตรียมไว้ส่งให้ น้ำตาลรับมาดื่มทีละนิด ก่อนกวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างงุนงง

ห้องนี้คุ้นเหลือเกิน ทั้งเตียงขนาดใหญ่ ผ้าม่านสีเข้ม รวมถึงลายผ้าปูที่นอนที่เธอจำได้ไม่มีผิด

"ที่นี่..."

เพลิงตายิ้มกว้างก่อนตอบ

"ห้องของพ่อเลี้ยงไง"

น้ำตาลชะงักไปเล็กน้อย เพลินตาเลิกคิ้ว ก่อนถามตรง ๆ ตามนิสัย

"แกเป็นเมียพ่อเลี้ยงจริงเหรอ"

หญิงสาวเม้มริมฝีปาก ก่อนพยักหน้าเบา ๆ

"โว้ย! สะใจโว้ย!" เพลินตาถึงกับตบเข่าฉาด "สะใจอีส้มชะมัด! ไม่รู้ตอนนี้มันจะทำหน้ายังไง เล่นกับใครไม่เล่น ดันมาเล่นกับเมียพ่อเลี้ยง ฮ่า ๆ ๆ"

เสียงหัวเราะของอีกฝ่ายดังลั่นห้อง แต่น้ำตาลกลับยิ่งสับสน เธอขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนเอ่ยถาม

"หมายความว่ายังไงเหรอ"

เพลินตาหุบยิ้มลง ก่อนนั่งลงข้างเตียงแล้วถอนหายใจ

"เมื่อกี้แกสลบไปก็เลยไม่รู้ ตอนนี้ทั้งตึกแดงปั่นป่วนไปหมด พ่อเลี้ยงโกรธหนักมาก สั่งคนลากอีส้มเข้าห้องเชือด"

น้ำตาลเบิกตากว้างทันที

"อืม! พ่อเลี้ยงประกาศไว้เลยว่า ถ้าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับใคร คนนั้นไม่รอดแน่" เพลินตาพูดพลางส่ายหน้า "ตั้งแต่ฉันอยู่ที่นี่มา ยังไม่เคยเห็นพ่อเลี้ยงโมโหขนาดนี้เลย"

"แล้ว...พ่อเลี้ยงล่ะ"

น้ำตาลเอ่ยถามถึงคนที่เธออยากเจอหน้ามากที่สุดในตอนนี้ ทว่ายังไม่ทันที่เพลินตาจะได้อ้าปากตอบ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน

ก๊อก... ก๊อก...

ประตูถูกเปิดออก พร้อมกับร่างสูงของศิลาที่ก้าวเข้ามาภายในห้องเพียงเห็นใบหน้าคมเข้มของเขา เพลินตาก็รีบก้มลงกระซิบแซวเพื่อนทันที

"ตัวจริงเขามาแล้ว ตัวประกอบอย่างเราคงต้องไปสินะ"

พูดจบก็ใช้ไหล่ชนไหล่เพื่อนเบา ๆ จนน้ำตาลก้มหน้ายิ้มเขิน

"สวัสดีค่ะพ่อเลี้ยง"

เพลินตาลุกขึ้นยกมือไหว้ทันที ศิลาพยักหน้ารับ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"ไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้มีเรียนไม่ใช่เหรอ"

"ค่ะ"

หญิงสาวพยักหน้า ก่อนหันมาบีบไหล่น้ำตาลเบา ๆ

"ไปก่อนนะแก ไว้พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน"

"อือ... ขอบใจนะ"

เมื่อเพื่อนสาวเดินออกจากห้องไปแล้ว บรรยากาศก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

ศิลาเดินเข้ามานั่งลงข้างเตียง ก่อนยกมือขึ้นลูบศีรษะ ลูบเส้นผมนุ่มของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน

"เจ็บมากไหม"

น้ำตาลไม่ตอบ เธอเพียงขยับตัวเข้าไปซุกอกกว้างของเขาอย่างออดอ้อน สูดลมหายใจด้วยความคิดถึง ก่อนจะชะงัก แล้วรีบผละออกหญิงสาวขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนโน้มตัวกลับเข้าไปอีกครั้ง

ฟุด...ฟุดฟิต...

ปลายจมูกเล็กดมอยู่แถวปกคอเสื้อของเขาไม่หยุด

"ทำอะไร"

"นี่กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงไหมคะ"

คำถามตรงไปตรงมาทำให้ชายหนุ่มเลิกคิ้ว

"กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงอะไร เป็นหมาหรือไงเรา"

"ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่องเลยนะคะ"

น้ำตาลยังคงดมต่อ ก่อนเงยหน้ามองเขาอย่างจับผิด

"กลิ่น Chanel นี่... หนูคุ้นเลยล่ะ" เพราะกลิ่นนี้ฮิตมากในหมู่สาวๆ

ศิลามองหน้าเธอนิ่ง ๆ ก่อนรวบมือทั้งสองข้างของหญิงสาวขึ้นมาวางไว้บนอกตัวเอง ทำให้น้ำตาลที่กำลังจับผิดเขาอยู่ถึงกับชะงัก เธอเงยหน้าสบตาคม ก่อนมองดูอีกฝ่ายล้วงกล่องเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋าสูท

เป็นกล่องน้ำหอม Chanel สีชมพูหวาน

"ไปธุระมาครับ ขากลับเลยแวะซื้อให้ ลองดูสิ... ชอบไหม"

น้ำตาลนิ่งไปเล็กน้อย ความรู้สึกผิดแล่นเข้ามาเต็มหัวใจ เมื่อครู่เธอเพิ่งระแวงเขาไปแท้ ๆ หรือเธอจะงี่เง่าเกินไปนะ

"ขอบคุณค่ะ"

หญิงสาวรับกล่องมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนฉีดน้ำหอมลงบนข้อมือแล้วก้มลงสูดกลิ่นเบา ๆ ศิลาหยิบขวดน้ำหอมจากมือเธอ ก่อนฉีดบาง ๆ บริเวณหลังใบหูขาว

"ต้องฉีดตรงนี้"

เขาพูดพลางก้มลงใกล้จนปลายจมูกโด่งแตะแก้มเบา ๆ ใกล้หลังใบหูอย่างอ่อนโยน จนหญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย

"ไม่ได้เจ็บตรงไหนแล้วใช่ไหม"

น้ำตาลส่ายหน้าเบา ๆ

"ไม่เจ็บแล้วค่ะ"

ศิลายิ้มอย่างโล่งใจ ก่อนใช้นิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกแก้มของเธอออก

"งั้นก็ทำอย่างอื่นได้แล้วสิ"

หญิงสาวเม้มยิ้ม เขินจนแก้มแดง

"แต่... หนูยังไม่ได้อาบน้ำเลยค่ะ"

"งั้นก็ไปอาบน้ำก่อน"

พูดจบ ศิลาก็ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นอย่างง่ายดาย

"คุณอา!"

น้ำตาลร้องประท้วง พลางทุบอกเขาเบา ๆ

"ยังเรียกอาอีกเหรอ บอกให้เรียกผัว"

เขาหัวเราะในลำคอ มองคนในอ้อมแขนด้วยแววตาอบอุ่น

น้ำตาลไม่ตอบ ได้แต่ก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มและความเขินอายไว้กับอกกว้างของเขา ขณะที่ศิลาอุ้มร่างบางเดินตรงไปทางห้องน้ำอย่างใจเย็น

💌 หนึ่งประโยคท้ายบท :

ตั้งใจจะโสดให้นานกว่านี้หน่อย ...มาอ่อยกันทำไม ? 😝