ตอนที่ 27

น้ำตาลค่อย ๆ ทรุดตัวนั่งลงบนขอบฟุตบาทริมถนน สองแขนกอดเข่าแน่นราวกับกำลังประคองหัวใจที่แตกสลายเอาไว้

ถนนเส้นนี้เงียบผิดปกติ มีเพียงแสงไฟสีส้มจากเสาไฟข้างทางที่ส่องลงมาอย่างเลือนราง รถราแล่นผ่านเป็นครั้งคราว ก่อนจะหายลับไปพร้อมเสียงล้อบดน้ำฝน ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและสายฝนที่ยังซัดกระหน่ำไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

หญิงสาวยกมือที่เปียกชื้นขึ้นหยิบโทรศัพท์มือถือ หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมข้อความจากเจย์

'รออยู่ตรงนั้น เดี๋ยวพี่ไปรับ'

ริมฝีปากสั่นไหวเล็กน้อย ขณะที่นิ้วเลื่อนหน้าจอโดยไม่รู้ตัว แจ้งเตือนจากเฟซบุ๊กเด้งขึ้นมาพอดี เธอกดเข้าไป ดูภาพแรกที่ปรากฏคือวารีกำลังยิ้มสดใสอยู่ข้างสนามฟุตบอล ส่วนด้านหลังเป็นศิลาที่นั่งเอนกายอยู่บนอัฒจันทร์ สายตาของเขาจับจ้องการแข่งขันตรงหน้า ทั้งสองอยู่ในเฟรมเดียวกันราวกับเป็นช่วงเวลาที่แสนธรรมดา แต่กลับบาดลึกที่สุดสำหรับคนที่กำลังมองอยู่

น้ำตาลนิ่งไป ก่อนรอยยิ้มเศร้า ๆ จะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

ที่แท้...เขาไม่มาตามนัดของเธอ เพราะเลือกไปตามนัดของวารี รักแรกมันคงฝังแน่นอยู่ในหัวใจของเขาจริง ๆ แต่ในเมื่อเป็นแบบนั้น ก็ควรปล่อยเธอไปสิ จะดึงเธอไว้ทำไม

หยดน้ำตาไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย แต่ไม่นานก็ถูกสายฝนชะล้างจนแยกไม่ออกว่าอะไรคือหยาดฝน และอะไรคือความเสียใจ

เธอค่อย ๆ ซุกใบหน้าลงกับหัวเข่า ไหล่บางสั่นสะท้าน ก่อนเสียงสะอื้นจะดังแผ่วเบาท่ามกลางสายฝนและสายลมที่พัดผ่าน

โลกทั้งใบในเวลานั้นเหมือนเหลือเพียงหญิงสาวตัวเล็ก ๆ ที่กำลังร้องไห้อยู่ลำพัง

กระทั่งเสียงฝีเท้าค่อย ๆ ดังเข้ามาใกล้ ไม่นานนัก สายฝนที่เคยตกกระทบศีรษะก็พลันหายไป ร่มสีดำคันหนึ่งถูกยกขึ้นเหนือร่างของเธอ

'เจย์' ค่อย ๆ นั่งยองลงตรงหน้า เสื้อเชิ้ตของเขาเปียกฝนไม่ต่างกัน ลมหายใจยังถี่เล็กน้อยราวกับรีบกลับมาจนแทบไม่ทัน

"ขอโทษ... ที่พี่มาช้า"

น้ำตาลยังคงกอดเข่าแน่น ตัวสั่นเพราะทั้งความหนาวและความเจ็บปวด เมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคย เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ เส้นผมเปียกแนบแก้ม ดวงตาแดงช้ำเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ก่อนริมฝีปากที่สั่นเทาจะเปล่งเสียงเรียกคนตรงหน้าออกมาแผ่วเบา

"พี่เจย์..."

หลังออกจากปั๊มน้ำมัน น้ำตาลเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกโชกเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของเจย์ที่มีสำรองไว้ในรถ แขนเสื้อยาวเกินปลายนิ้วเล็กน้อย กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ทำให้ร่างกายที่หนาวสั่นค่อย ๆ อุ่นขึ้น

เจย์ไม่ได้รีบพาเธอกลับคฤหาสน์

เขาเพียงขับรถไปเรื่อย ๆ ปล่อยให้สายฝนด้านนอกค่อย ๆ ซาลง เปิดเพลงเบา ๆ คลออยู่ในห้องโดยสาร ไม่มีคำปลอบใจ ไม่มีคำถาม มีเพียงความเงียบที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวค่อย ๆ สงบลงทีละน้อย

เมื่อเห็นว่าน้ำตาลเริ่มยิ้มได้ เจย์จึงเลี้ยวรถเข้าไปจอดหน้าร้านก๋วยเตี๋ยวเล็ก ๆ ริมถนน

ไอน้ำจากหม้อซุปลอยกรุ่นท่ามกลางอากาศหลังฝนตก กลิ่นน้ำซุปหอม ๆ ชวนให้ท้องที่ว่างเปล่าร้องประท้วงขึ้นมา

น้ำตาลก้มหน้าซูดเส้นก๋วยเตี๋ยวเงียบ ๆ ปอยผมที่ยังชื้นจากฝนค่อย ๆ หล่นลงมาปรกแก้ม เจย์มองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเผลอยกมือขึ้นใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมเส้นนั้นไปทัดไว้หลังใบหูอย่างแผ่วเบา

น้ำตาลชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที เจย์เองก็เหมือนเพิ่งรู้ตัว รีบชักมือกลับ พลางกระแอมเบา ๆ

"เอ่อ...ขอโทษ"

เขาหัวเราะกลบเกลื่อน ก่อนแซวด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

"ได้กินแล้วหายงอแงเลยนะ เป็นเด็กจริง ๆ"

น้ำตาลทำแก้มป่อง ก่อนใช้ตะเกียบคีบลูกชิ้นจากชามของเขาเข้าปากหน้าตาเฉย เจย์หลุดหัวเราะ เขาเขี่ยลูกชิ้นที่เหลือทั้งหมดในชามของตัวเองใส่ชามของเธอ

"เอ้า ให้หมดเลย"

หญิงสาวยิ้มบาง ๆ เป็นรอยยิ้มแรกของทั้งคืน บรรยากาศจึงเริ่มอบอุ่นขึ้นกว่าเดิม ผ่านไปครู่หนึ่ง เจย์จึงเอ่ยขึ้นเบา ๆ

"อย่าโกรธพ่อเลี้ยงเลยนะ"

น้ำตาลชะงักมือ

"ช่วงนี้พ่อเลี้ยงเหนื่อยมากจริง ๆ"

เธอไม่ได้ตอบ เพียงก้มมองน้ำซุปในชาม เจย์ถอนหายใจ ก่อนเล่าต่อ

"ที่พี่ไปรับเราได้... ก็เพราะพ่อเลี้ยง"

น้ำตาลเงยหน้าขึ้นทันที แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ชายหนุ่มพยักหน้าช้า ๆ ก่อนภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ยี่สิบนาทีก่อนจะย้อนกลับเข้ามาในหัวของเขา

หลังจากรถลีมูซีนแล่นออกมาได้ไม่กี่กิโลเมตร ภายในรถเงียบเสียจนได้ยินเพียงเสียงฝนกระทบตัวรถ

จู่ ๆ ศิลาก็เอ่ยขึ้น

"จอด"

เจย์จึงรีบชะลอรถ

"ครับ?"

"กูจะลง"

"แล้วพ่อเลี้ยงจะไปไหนครับ"

ศิลาเปิดประตูรถ ก่อนตอบโดยไม่หันกลับมา

"มึงย้อนรถกลับไปรับน้ำตาล"

เจย์ถึงกับนิ่งไป

"แต่ฝนตกหนักมาก ทำไมไม่ไปด้วยกันล่ะครับ?"

ศิลาชะงักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนหันมามองลูกน้องคนสนิทด้วยสายตาดุจัด

"กูบอกว่าไม่ต้องเสือกคิดแทนกู"

เขาเว้นจังหวะ ก่อนสบตาลูกน้องตรง ๆ

"ไอ้สัสเจย์ มึงนี่หลายครั้งแล้วนะ...จะมีสักครั้งไหมที่มึงทำตามคำสั่งโดยไม่ค้านกู"

เจย์ได้แต่ก้มหน้ารับคำ

"ครับ... พ่อเลี้ยง"

ศิลาปิดประตูรถ ก่อนเดินฝ่าสายฝนจากไปเพียงลำพัง ส่วนเขาก็รีบหมุนรถกลับทันที

เรื่องราวจบลงพร้อมความเงียบ น้ำตาลนั่งนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนดวงตาคู่สวยจะค่อย ๆ แดงขึ้นอีกครั้ง แต่ก่อนที่ทั้งสองจะได้คุยกันต่อ เสียงโทรศัพท์ของน้ำตาลก็ดังขึ้น

หญิงสาวรีบหยิบขึ้นมาดูด้วยความหวัง หัวใจเต้นแรงอยู่ชั่วขณะ คิดว่าอาจเป็นสายจากศิลา...คุณอาที่เธอเฝ้ารอมาตลอด

แต่เมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอ รอยความหวังก็ค่อย ๆ จางหายไป

น้ากิ่ง

น้ำตาลถอนหายใจยาว ก่อนกดรับสาย

"หนูบอกแล้วไงคะ ว่าไม่ต้องโทรหาหนูอีก เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว"

ปลายสายเงียบไปเพียงอึดใจ ก่อนเสียงสะอื้นของน้ากิ่งจะดังขึ้น

"ตาล... น้ำตาล ช่วยน้าหน่อยนะ อีกแค่ครั้งเดียว พวกมันบอกว่าถ้าไม่มีเงินไปให้... มันจะฆ่าน้า น้าตายแน่ ๆ ช่วยน้าด้วยนะ"

น้ำตาลหลับตาลงแน่น หัวใจเจ็บหนึบเมื่อความทรงจำในอดีตย้อนกลับมา ภาพวันที่น้ากิ่งหลอกพาเธอเข้ามาที่ตึกแดง วันที่ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาล

"ตาล... ถ้าน้าไม่ทำแบบนั้น ป่านนี้เราสองคนก็คงยังลำบาก บางทีเราอาจตายกันทั้งคู่ก็ได้"

หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก พยายามสะกดอารมณ์ ก่อนตัดบทด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า

"เท่าไหร่คะ"

ปลายสายรีบตอบทันที

"สองล้าน"

น้ำตาลถึงกับเบิกตากว้าง

"สองล้าน?"

เธอกำโทรศัพท์แน่นจนปลายนิ้วซีด ผีพนันของน้ากิ่งไม่เคยหยุดได้จริง ๆ ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยช่วย ตั้งแต่เข้ามาอยู่ตึกแดง เธอโอนเงินให้มาตลอด เพราะยังจำได้ว่า หลังแม่จากไป น้ากิ่งคือคนที่เลี้ยงดูเธอ

แต่ยิ่งให้ยอดเงินก็ยิ่งมากขึ้น หลักหมื่น เป็นหลักแสน จนวันนี้กลายเป็นหลักล้านแล้ว เหมือนหลุมดำที่ถมยังไงก็ไม่มีวันเต็ม

"หนูไม่มีหรอกค่ะ"

สิ้นคำ น้ำตาลก็กดตัดสายทันที เธอวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ก่อนก้มหน้าซุกแขนตัวเอง เงียบอยู่อย่างนั้น เจย์มองเธอด้วยความเป็นห่วง

"ลองขอให้พ่อเลี้ยงช่วยสิ"

น้ำตาลส่ายหน้าทันที สีหน้าที่เพิ่งผ่อนคลายกลับตึงเครียดอีกครั้ง

"ไม่ได้หรอกค่ะ พ่อเลี้ยงต้องโกรธแน่ ๆ น้ากิ่งอาจอันตรายกว่าเดิมก็ได้"

แม้ปากจะบอกว่าไม่อยากเกี่ยวข้องอีกแล้ว แต่ลึก ๆ ในหัวใจ น้ำตาลรู้ดี ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับน้ากิ่ง มันไม่มีทางตัดขาดได้ง่าย ๆ ต่อให้ถูกหักหลัง ต่อให้ถูกหลอกขาย ผู้หญิงคนนั้น ก็ยังเป็นน้าสาวเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่บนโลกนี้ของเธอ

ก่อนที่รถลีมูซีนจะจอดสนิทหน้าคฤหาสน์ ศิลาซึ่งเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องรับแขกตั้งแต่ครู่ก่อน ก็ชะงักเมื่อได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังเข้ามา เขาเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนรีบหันหลังกลับ ขายาวก้าวเร็ว ๆ ไปยังโซฟาตัวเดิม

ชายหนุ่มทรุดตัวนั่งลง ไขว่ห้างอย่างสุขุม ก่อนคว้าหนังสือบนโต๊ะมาถือไว้ ทำทีเปิดอ่านราวกับกำลังจดจ่ออยู่กับตัวอักษรตรงหน้า ทั้งที่ความจริงสายตาไม่เคยอ่านเข้าไปสักบรรทัด

ไม่นานนัก ประตูคฤหาสน์ก็เปิดออก น้ำตาลเดินเข้ามาเพียงลำพัง หลังแยกกับเจย์ที่กลับไปยังเรือนรับรองของบอดี้การ์ดด้านนอก

เสียงฝีเท้าของเธอดังแผ่ว ๆ บนพื้นหินอ่อน ศิลายังคงนั่งนิ่ง ทำเป็นไม่รับรู้ว่ามีใครเดินเข้ามา แม้หางตาจะลอบมองอยู่ตลอดก็ตาม

น้ำตาลเดินผ่านห้องรับแขกไปได้สองสามก้าว เมื่อเห็นชายหนุ่มนั่งไขว่ห้างอ่านหนังสืออย่างไม่ทุกข์ร้อน เธอก็ชะงักเท้า

หญิงสาวหันกลับมามองเขาอีกครั้ง ก่อนเดินย้อนกลับมาเพียงก้าวเดียว แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

"หนังสือกลับหัวค่ะ"

พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไปทันที

ศิลาชะงักทั้งตัว เขารีบก้มลงมองหนังสือในมือ ก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะนิ่งค้างไปหนึ่งอึดใจ

มันกลับหัวจริง ๆ

"..."

ชายหนุ่มกระแอมเบา ๆ รีบหมุนหนังสือกลับด้านอย่างแนบเนียน ก่อนวางมันลงบนโต๊ะราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ใบหูที่แดงขึ้นเล็กน้อยกลับฟ้องทุกอย่าง

ศิลาลุกพรวดจากโซฟา แล้วก้าวตามหญิงสาวขึ้นบันไดไปด้วยท่าทีสุขุมเหมือนเดิม

คืนนั้นทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ น้ำตาลดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว ก่อนพลิกหลังหันให้ศิลาอย่างชัดเจน

ส่วนชายหนุ่มได้แต่นอนตะแคง มองแผ่นหลังเล็ก ๆ นั้นอยู่นิ่ง มือใหญ่ขยับขึ้นราวกับอยากดึงเธอเข้ามากอดเหมือนทุกครั้ง

แต่สุดท้ายก็ชะงัก แล้วค่อย ๆ ลดมือลงข้างลำตัว เพราะเขารู้ดี คืนนี้คนที่ทำให้เธอเสียใจที่สุด ก็คือตัวเขาเอง