ตอนที่ 19

"อื้อ..."

เสียงประท้วงแผ่วเบาหลุดออกจากลำคอ เมื่อริมฝีปากของศิลาทาบทับลงมาอย่างไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว

น้ำตาลพยายามเบือนหน้าหนี มือทั้งสองยกขึ้นดันแผงอกกว้างไว้สุดแรง แต่เขากลับตรึงข้อมือเธอไว้ทั้งสองข้าง กักเธอให้อยู่ในอ้อมแขนแน่นหนา

ร่างสูงใช้ลำตัวแยกขาเรียวให้กางออก ก่อนจงใจกดสะโพกบดเบียดดุ้นแข็งเขื่องที่กำลังขยายตัวเต็มที่ให้เสียดสีกับเนินอวบไปมา ในขณะที่ริมฝีปากหยักยังคงบดจูบเรียวปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ทั้งยังสอดลิ้นกวาดเข้าไปชิมรสหวานในโพรงปากสลับไปมา 

"อื้อ..."

น้ำตาลรีบเบือนหน้าหนีจากจูบ ก่อนสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ แก้มแดงจัดทั้งเพราะความตกใจและความโกรธ

"อยู่นิ่ง ๆ!"

ศิลาเอ่ยเสียงเข้ม พลางเปลี่ยนมารวบข้อมือทั้งสองของหญิงสาวไว้เหนือหมอนด้วยมือเดียว อีกมือกลับดึงสายบราให้เลื่อนหลุดจากไหล่ลงมา ทำให้น้ำตาลสะดุ้งสุดตัว รีบห่อไหล่เข้าหากันด้วยความอับอาย

"อร๊าย! น่ารังเกียจที่สุด!"

"แค่นี้ก็รังเกียจแล้วเหรอ ยังหรอก ยังมีอีกเยอะ!"

ในเมื่อชวนคุยดี ๆ แล้วเธอไม่ยอมฟัง งั้นก็อย่าหาว่าเขาใจร้าย

ศิลายกมุมปากเหี้ยมเกรียม แววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นไม่ต่างจากเธอ 

"ไม่ยอมนั่งคุย งั้นก็นอนคุยแล้วกัน"

ว่าจบก็ก้มลงไปดูดดึงปลายยอดถันสีชมพูปลั่งจนเกิดเสียงน่าอาย ทุกครั้งที่จงใจดูดดึงแรงๆ ร่างบางจะแอ่นกระตุกตามอย่างควบคุมไม่ได้

"อ๊ะ! ค...คนเลว"

"หึ"

เสียงหัวเราะต่ำดังชิดใบหู

"เมื่อกี้ยังเรียกฉันว่าคนน่ารังเกียจอยู่เลย"

ศิลาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สบตาคู่สวยที่กำลังสั่นไหว ก่อนยกมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

"แป๊บเดียวเปลี่ยนเป็นคนเลวแล้วเหรอ"

พูดไปอีกมือก็ดึงกางเกงผ้าซาตินขาสั้นออก ก่อนปลดผ้าขนหนูที่เอวตัวเองแล้วค่อยสอดใส่ความใหญ่โตเข้าไปในกายสาวช้า ๆ

"อ๊าาา อื้อ...จ...เจ็บ!"

แม้จะคับแน่นจนรู้สึกแสบตรงปลายหมวกเปล่ง แต่ความซ่านเสียวที่มีดันมากกว่า ทำให้เขาโคตรจะชอบเลยไอ้ความเจ็บๆตึงๆนี้

"ซี๊ดดดดด รัดแน่นจังน้ำตาล"

สำหรับครั้งที่สองของหญิงสาวจึงยังเจ็บแสบอยู่มาก แต่น้ำหล่อลื่นที่หลั่งออกมาตามอารมณ์ทำให้ไม่รู้สึกทรมานอะไรนัก กลับรู้สึกเสียวจนเผลอแอ่นสะโพกรับอัตโนมัติ 

หน้าสวยหลับตาแน่นเมื่อความเป็นชายดันลึกสุดโคน เสียวจนอยากให้เขาขยับกระแทกเข้ามาไว ๆ แต่อีกฝ่ายกลับเพียงขยับบดกดเนิบๆราวกับกำลังแกล้งให้เธอขาดใจก็ไม่ปาน

"อื้มมมม ค...คนบ้า" 

"ฉันกับวารินไม่ได้เป็นอะไรกัน"

ดวงตาสวยที่ปิดแน่นอยู่พลันลืมตาขึ้นมามองคนเหนือร่าง แต่ก็ได้เพียงแวบเดียวเมื่อสะโพกหนาขยับกระแทกหนักหน่วงจนร่างบางเด้งตามแรง

"อ๊ะ!"

มือหนาที่รวมขึงข้อมือเธอไว้คลายออกช้าๆก่อนเลื่อนลงมาบีบขยำสองเต้าอวบ ขณะที่เอวสอบยังกระหน่ำกระแทกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

พรั่บ พรั่บ พรั่บ

"ฉันเห็นวารินเป็นน้องสาวคนหนึ่งก็เท่านั้น" 

พูดไปก็หลุดเสียงครางไป นี่แหละ! จังหวะที่เหมาะที่สุดสำหรับการอธิบายทุกอย่าง เพราะอย่างน้อยเธอก็ไม่มีทางลุกหนี หรืออ้าปากเถียงเขาเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

"อะอื้ม"

ร่างบางบิดเร่าอย่างห้ามไม่อยู่ มือเล็กปัดป่ายไปทั่วราวกับกำลังมองหาที่ระบายความวูบไหวที่ถาโถมเข้ามาเป็นระลอก ลมหายใจหอบกระชั้นจนแผ่นอกสะท้อนขึ้นลงไม่เป็นจังหวะ

"วารินยอมไปเพราะต้องการช่วยฉัน ที่นี่กำลังจะล้ม ฉันไม่มีทางเลือกเลยต้องยอมให้เธอไป"

ว่าจบก็โน้มกายเข้ามาทาบทับอีกครั้ง ร่างสูงกำยำบดบังเธอไว้ทั้งหมด สองเต้าอวบถูกกดแนบกับอกแกร่งที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อซึ่งผุดพราวตามผิวกาย 

ก่อนจังหวะที่เคยกระแทกหนักหน่วง แปรเปลี่ยนเป็นเคลื่อนไหวเนิบช้าราวกับอีกฝ่ายจงใจทรมานให้เธอจมอยู่กับทุกความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาไม่รู้จบ

น้ำตาลหวัดขาเรียวกระชับร่างสูงไว้ สองแขนโอบกอดลำคอไว้แน่น ก่อนซบใบหน้าลงกับบ่ากว้างของเขา ขณะที่ริมฝีปากเม้มจนแทบเป็นเส้นตรง พยายามกลั้นเสียงครางที่เกือบหลุดลอดออกมา

ท่ามกลางอุณหภูมิที่ร้อนระอุและเสียงลมหายใจของทั้งคู่ที่ประสานปะปนกันอยู่ในความเงียบของห้อง ศิลายังคงใช้จังหวะนี้อธิบายเรื่องราวทั้งหมดด้วยเสียงที่แหบพร่า

"เรื่องที่ฉันเป็นบอดี้การ์ด เธอต่างหากที่ทึกทักเอาเอง"

"อ๊ะ! คุณมัน.... อ๊าาา" 

"ฉันมันทำไม?" 

เสียงทุ้มพร่าแตกเอ่ยถามอย่างไม่ต้องการคำตอบ ก่อนจะไล้เลียปลายลิ้นร้อนทั่วใบหูขาว ทั้งยังส่งเสียงครางสยิวกรอกเข้าหูไปอีกด้วย

"อื้ออออ พะ พอแล้ว...หนูจะตายอยู่แล้ว อ๊ะ!"

"ถ้าฉันยังไม่ได้สั่งให้ตาย เธอก็ยังตายไม่ได้น้ำตาล" 

ร่างสูงชันกายขึ้นช้า ๆ ก่อนจับพลิกเรือนร่างบอบบางให้คว่ำหน้าลง ทั้งที่จุดเชื่อมข้างล่างยังคงแช่คาอยู่แบบนั้น

มือหนาเลื่อนจับสะโพกกลมผายดึงเข้าหาตัวก่อนสวนเอวตอกอัดเข้าไปจนไม่เห็นรอยเชื่อมระหว่างสองกาย

ปัก!

"อ๊ะ! แบบนี้มันจุกนะคะ"

"แล้วชอบหรือเปล่าล่ะ" 

อีกครั้งที่ไม่ต้องการคำตอบ ก่อนเอวสอบจะกระหน่ำอัดเข้าแก้มก้นขาวเนียนจนผิวละเอียดกระเพื่อมตามแรงกระแทกไม่หยุด

พรั่บ พรั่บ พรั่บ

"อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ มะ ไม่ไหวแล้ว อื้ออออ เบาหน่อยค่ะ อ๊า!"

"ซี๊ดดดดด อย่าตอดบ่อย มันจะเสร็จ!" 

ใบหน้าคมแหงนขึ้นรับความแน่นที่บีบรัดจนสมองขาวโพลนไปหมด 

"น้ำตาล! อ๊าาา"  

เอวหนากดส่งแรงสุดท้าย ก่อนจะฝังน้ำรักอุ่นสีขาวขุ่นไว้ข้างใน ร่างบางอ่อนยวบลงแนบกับที่นอนนุ่มอย่างหมดเรี่ยวแรง ลมหายใจหอบถี่สั่นไหวไม่เป็นจังหวะ

ศิลาทิ้งตัวตามลงมาทาบทับเธอไว้หลวม ๆ หอบหายใจไม่ต่างกัน เขาก้มลงจูบหัวไหล่เนียนที่ชื้นเหงื่ออย่างแผ่วเบา ก่อนซุกใบหน้าลงใกล้ข้างใบหูขาว แล้วเอ่ยเสียงทุ้มแหบพร่า

“อาบน้ำกัน!”

“ไม่ไปค่ะ”

น้ำตาลแหงนหน้ามองเขา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ลมหายใจยังหอบถี่ไม่ทันกลับมาเป็นปกติเลยด้วยซ้ำ

“หนูต้องกลับตึกแดงแล้ว”

ศิลาหลุดหัวเราะในลำคอ ก่อนใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมที่เปียกชื้นออกจากพวงแก้มแดงระเรื่อ

“ต้องกลับ หรือต้องอยู่ ฉันจะเป็นคนตัดสินใจเอง”

สิ้นคำ เขาค่อย ๆ ถอนแท่งร้อนออกจากเธออย่างแผ่วเบา น้ำตาลเม้มริมฝีปากแน่น พลางหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะหลุดเสียงครางเบา ๆ ออกมาอย่างไม่อาจกลั้นไว้

ศิลาก้มลงมองหญิงสาวที่ยังนอนหอบอยู่บนเตียง ก่อนสอดแขนช้อนร่างบอบบางไร้ซึ่งอาภรณ์ขึ้นอุ้มไว้แนบอก

น้ำตาลสะดุ้งเล็กน้อยหากแต่ไม่ได้ขัดขืนอะไร เธอยกแขนขึ้นคล้องรอบลำคอของเขาโดยอัตโนมัติ ใบหน้าร้อนผ่าวซุกลงกับแผงอกกว้าง หลบสายตาคมที่มองมาไม่วางตาด้วยความเขินอาย

 

ไออุ่นจากสายน้ำในอ่างจากุชชี่ลอยคลุ้งไปทั่วห้อง หญิงสาวเอนหลังพิงแผ่นอกกว้าง ปล่อยให้วงแขนแข็งแรงโอบกระชับรอบเอวไว้หลวม ๆ ปลายคางของชายหนุ่มเกยลงบนศีรษะเล็ก ก่อนจะก้มลงหอมเรือนผมหอมกรุ่นเบา ๆ หนึ่งครั้ง

"ยังโกรธฉันอยู่ไหม"

เสียงทุ้มต่ำดังอยู่ข้างหู ทำให้น้ำตาลเม้มริมฝีปาก ก่อนส่ายหน้าเพียงนิด ศิลายิ้มบาง ๆ แต่กลับถอนหายใจออกมายาว ราวกับเพิ่งปลดของหนักออกจากอก

"แต่ฉันยังโกรธอยู่" เขาเว้นจังหวะ มือใหญ่ลูบเอวเธอช้า ๆ "โกรธตัวเองน่ะ! เรื่องเมื่อห้าวันก่อน"

น้ำตาลนิ่งฟัง

"ที่ฉันหายไป ไม่ตอบข้อความ ไม่โทรกลับ ปล่อยให้เธอรอ"

ศิลาหอมผมเธออีกครั้ง ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว

"ตอนนั้นฉันมีเจรจาสำคัญกับคู่ค้าไต้หวัน ถ้าพลาด...ทุกอย่างที่สร้างมาอาจพังหมด"

เขาหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ

"จริง ๆ ฉันแทบไม่ได้วางโทรศัพท์ แต่กลับไม่ได้ใช้มันคุยกับเธอเลย"

น้ำตาลค่อย ๆ หันมามองเขา

"แล้วเห็นข้อความของหนูไหมคะ?"

"เห็นทุกข้อความแหละ มันไม่ใช่ข้ออ้างนะ แต่ฉันแค่อยากให้รู้ว่า...ฉันไม่ได้ตั้งใจเมิน"

มือใหญ่ประสานมือเล็กไว้แน่น

"ขอโทษนะ"

น้ำตาลมองนิ้วที่กุมกันอยู่ ก่อนจะยิ้มจาง ๆ

"หนูก็ต้องขอโทษเหมือนกันค่ะ หนูคิดไปไกล... คิดว่าคุณเบื่อ คิดว่าคุณไม่อยากคุยกับหนู คิดสารพัดเลย"

เธอหัวเราะเขิน ๆ กับความคิดของตัวเอง

"งี่เง่าเหมือนเด็กเลยนะคะ"

ศิลากระตุกยิ้มมุมปาก เห็นด้วยกับคำพูดของเธอทุกประการ แต่กลับรู้สึกเอ็นดูมากกว่าจะรำคาญ

"แต่คราวหน้าถ้าคุณยุ่งมาก ส่งมาแค่ข้อความเดียวก็ยังดีนะคะ แค่บอกว่ากำลังประชุมหรือกำลังทำงานอยู่ หนูก็สบายใจแล้ว"

"อืม ได้สิ"

เขาพยักหน้ารับโดยไม่ลังเล ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเสียจนคนฟังตั้งตัวไม่ทัน

"แต่คืนนี้เธอต้องนอนที่นี่"

น้ำตาลหันขวับไปมองทันที

"ไม่ได้ค่ะ! พรุ่งนี้หนูมีเรียนนะคะ"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการนอนที่นี่" ศิลาตอบหน้าตาเฉย 

"เดี๋ยวฉันไปส่งเอง"

"แต่..."

ยังไม่ทันได้หาเหตุผลมาค้าน ร่างบางก็ถูกอ้อมแขนแข็งแรงรัดแน่นกว่าเดิม จนแทบขยับตัวไม่ได้

"รู้ใช่ไหม" ชายหนุ่มโน้มหน้าเข้ามาเล็กน้อย พลางเลิกคิ้วมองคนในอ้อมแขน "ว่าการขัดคำสั่งพ่อเลี้ยงศิลา จะต้องเจอกับอะไร"

น้ำตาลเม้มริมฝีปาก พยายามทำหน้าดื้อ แต่สุดท้ายก็แพ้สายตาคมที่กำลังจ้องมองอยู่ใกล้ ๆ เธอได้แต่หลบสายตาเพราะรู้สึกเขินอาย

ชายหนุ่มที่โอบกอดเธออยู่ตอนนี้ คือคนคนเดียวกับที่เคยทำให้เธอฝันว่า สักวันหนึ่งเธอจะได้เดินออกจากตึกแดง จับมือเขาไปใช้ชีวิตธรรมดาในโลกภายนอก ในฐานะสามีภรรยาที่มีเพียงกันและกัน

แต่สุดท้าย ความจริงกลับทำให้ความฝันนั้นพังทลายลง เพราะผู้ชายที่เธอรัก ไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคือพ่อเลี้ยงศิลา เจ้าของตึกแดง และเจ้าของชีวิตของเด็กเลี้ยงทุกคนในที่แห่งนี้

แต่แปลกเหลือเกิน เธอกลับไม่ได้รู้สึกเสียใจเหมือนที่เคยคิดไว้ เพราะหากวันหนึ่งเธอต้องเดินออกจากตึกแดงจริงๆ โดยไม่มีศิลาอยู่เคียงข้าง โลกภายนอกก็เป็นเพียงสถานที่ที่ว่างเปล่าเท่านั้น

สำหรับน้ำตาลแล้ว สถานที่ไม่เคยสำคัญเท่ากับคนที่อยู่ด้วย และตราบใดที่คนคนนั้นยังเป็นศิลา ไม่ว่าจะอยู่ที่ตึกแดงหรือที่ไหนบนโลกใบนี้ เธอก็พร้อมจะอยู่กับเขา