ตอนที่ 17

2 ชั่วโมงก่อน

"พูดอะไรออกไปรู้ตัวบ้างไหม วาริน!"

ศิลาเอ่ยถามด้วยสีหน้าหงุดหงิด หลังจากเธอเพิ่งตอบตกลงว่าจะไปกับ 'มู่เฉิน' มาเฟียเชื้อสายฮ่องกงที่ดีลธุรกิจล็อตใหญ่แต่กลับขอเด็กเลี้ยงนอกตัวเลือก

ความโกรธเดือดพล่านจนแทบควบคุมสติไม่อยู่ก็จริง หากสิ่งที่ตีวนอยู่ในอกกลับเป็นความไม่เข้าใจมากกว่า เพราะตลอดเวลาที่อยู่ตึกแดง วารินไม่เคยยอมใครง่าย ๆ แบบนี้ ไม่ว่าแขกจะเสนอเงินมากแค่ไหน เธอก็ปฏิเสธมาตลอด

แล้ววันนี้ทำไมถึงยอมผู้ชายคนนั้น ทั้งที่อีกฝ่ายก็ทำหน้าตากวนประสาท ยียวนเสียจนเขาอยากต่อยให้หน้าหงาย

ศิลาจ้องหญิงสาวที่เอาแต่ก้มหน้านิ่ง ก่อนถอนหายใจแรง ๆ แล้วเดินไปเปิดลิ้นชักราวกับตัดสินใจบางอย่างได้ มือหนาหยิบปืนพกขึ้นมา ขึ้นลำกระสุนเสียงดัง 

แกร๊ก

"อยู่ในนี้ ห้ามออกไปไหน เดี๋ยวเฮียจัดการเอง"

"ปล่อยรินไปเถอะนะคะ"

คำอ้อนวอนที่หลุดออกจากปากคนแสนดื้อรั้น ทำให้มือที่กำกระบอกปืนชะงักค้าง เขาค่อย ๆ หันกลับมามอง ดวงตาที่เคยลุกโชนด้วยโทสะนิ่งแข็งราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

"พูดเพ้อเจ้ออะไร"

"รินอยากใช้ชีวิตของตัวเอง ขอให้รินไปนะคะ"

กรามของศิลาขบเข้าหากันแน่น มือที่กำด้ามปืนอยู่ข้างลำตัวบีบจนเส้นเลือดปูดนูน

"แล้วอยู่ที่นี่มันไม่ได้ใช้ชีวิตยังไง? หรือมีใครทำอะไรให้เราไม่พอใจ บอกเฮียมา เดี๋ยวเฮียจัดการให้!"

"ไม่มีใครทำอะไรรินทั้งนั้นค่ะ รินตัดสินใจเอง" หญิงสาวสูดลมหายใจลึก พยายามกลั้นเสียงสะอื้น 

"ตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ มันดีมาก! รินเหมือนได้เกิดใหม่ แค่นี้ก็ไม่รู้จะตอบแทนบุญคุณเฮียยังไงหมดแล้ว"

"ก็เลยคิดจะตอบแทนด้วยการเอาตัวเองเข้าแลกงั้นเหรอ!"

"แต่ไร่กุหลาบกำลังจะไปไม่รอด" วารินเม้มริมฝีปากแน่น "ถ้าพลาดดีลนี้ ทุกอย่างที่เฮียสร้างมากับมืออาจพังหมด"

"ก็ปล่อยให้มันพังสิวะ!"

เสียงตวาดดังก้องไปทั่วห้อง

"ต่อให้ไร่เจ๊ง! ต่อให้ธุรกิจล้ม! ต่อให้เฮียต้องเริ่มต้นใหม่จากศูนย์...เฮียก็ไม่มีวันเอารินไปแลกกับใคร!"

น้ำตาของวารินเอ่อคลอ ก่อนจะไหลอาบแก้มช้า ๆ

"รินไม่ได้ถูกเอาไปแลกนะคะ...รินเต็มใจ"

"วาริน!"

ศิลาตวาดตัดบททันที แต่พอเห็นหยดน้ำตาที่ไหลไม่หยุด หัวใจที่กำลังเดือดพล่านกลับยิ่งอัดแน่นจนแทบระเบิด

เขาหันหลังให้เธอ ก่อนยกเท้าถีบโต๊ะทำงานอย่างแรง

ปัง!

โต๊ะไม้สักทั้งตัวเลื่อนครูดพื้นไปหลายฟุตจนแฟ้มเอกสารกองหนากระจัดกระจาย

"แม่งเอ๊ย!"

ร่างสูงกำหมัดแน่นจนสั่น พยายามต่อสู้กับอารมณ์ของตัวเอง วารินเพียงเดินเข้าไปหา ก่อนยื่นมือทั้งสองข้างกุมมือใหญ่ที่สั่นเทาเอาไว้เบา ๆ

"ขอบคุณที่ดูแลรินอย่างดีมาตลอดนะคะ แต่ชีวิตของริน...รินอยากเป็นคนเลือกเอง"

ศิลาหัวเราะในลำคออย่างขื่นขม ก่อนดึงมือออกช้า ๆ

"เลือกเหรอ? เลือกจะเอาชีวิตตัวเองไปฝากไว้กับไอ้เจ็กนั่น ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงสองชั่วโมงน่ะเหรอ?"

เขาจ้องหน้าเธอเขม็ง ก่อนกัดฟันพูดทีละคำ

"ความหล่อมันไม่ได้การันตีความดีหรอกนะ วาริน"

"ก็คงเหมือนเมื่อสิบเอ็ดปีก่อนนั่นแหละค่ะ"

ศิลาชะงัก

"ความหล่อไม่ได้การันตีความดี แต่รินก็ยังเลือกมากับเฮีย"

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของชายหนุ่มเหมือนถูกบีบรัด วารินยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาลวก ๆ 

"เชื่อมั่นในตัวน้องสาวคนนี้สักครั้งนะคะ"

เธอสูดลมหายใจเข้า ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นคงที่สุด

"รินมั่นใจว่าครั้งนี้ รินเลือกไม่ผิด"

ศิลาเพียงหลับตา ก่อนผ่อนลมหายใจหนัก ๆ ระบายความอัดแน่นที่ค้างอยู่ในอก คำพูดของวารินพาเขาย้อนกลับไปเมื่อสิบเอ็ดปีก่อน

วันนั้นงานศพของพ่อและแม่วารี หญิงคนรักเก่าที่ฝันอยากสร้างครอบครัวไปกับเธอ 

บรรยากาศภายในศาลาเงียบเหงา มีเพียงพระไม่กี่รูปกับชาวบ้านราวสี่ห้าคน เด็กหญิงวัยมัธยมต้นนั่งกอดเข่าอยู่มุมหนึ่งของศาลา ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้ไม่หยุด ใบหน้าซุกลงกับหัวเข่า ราวกับโลกทั้งใบไม่เหลือใครอีกแล้ว

พี่สาวเพิ่งจากไปได้ไม่กี่ปี ไม่นึกเลยว่าไม่นานหลังจากนั้น พ่อกับแม่ของเธอจะจากไปอีกคนละทาง ทิ้งน้องสาวตัวน้อยไว้เพียงลำพัง

ไม่มีญาติ ไม่มีที่พึ่ง เหลือเพียงตัวคนเดียวบนโลกใบนี้

ศิลาในวัยยี่สิบห้าปีเดินเข้าไปหยุดตรงหน้า ก่อนคุกเข่าลงช้า ๆ

"กลับบ้านกับเฮียนะ"

เด็กสาวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและสับสน

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เฮียจะดูแลเราเอง"

วารินรีบยกมือปาดน้ำตาลวก ๆ ก่อนถามด้วยเสียงสะอื้น

"แล้ว...หนูจะได้เรียนไหมคะ"

รอยยิ้มอ่อนโยนผุดขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่ม

"ได้สิ เฮียจะส่งให้เรียนจนเราไม่อยากเรียนเลย"

เขายื่นมือออกไป เด็กสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ วางมือน้อยลงบนฝ่ามือใหญ่ของเขา

"ทำไมคุณต้องดูแลหนูด้วยคะ"

คำถามไร้เดียงสาทำให้ศิลานิ่งไป สายตาของเขาค่อย ๆ เลื่อนไปยังท้องฟ้าสีหม่นนอกศาลา ภาพของหญิงสาวที่จากไปยังแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ

เสียงของ 'วารี' ในวันนั้นยังดังก้องอยู่ในหัว

"หิน! ช่วยวารีด้วย วารีกลัว หิน!"

แต่วันนั้น...เขาทำอะไรไม่ได้เลย ไม่มีอำนาจมากพอจะปกป้องคนที่รักเอาไว้ ศิลาก้มมองเด็กสาวตรงหน้า ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่เฮียพอจะทำให้พี่สาวเราได้"

ในใจของเขาได้แต่พร่ำบอกคนที่ไม่มีวันได้ยินอีกแล้ว

วารี...หินขอโทษ ตอนนั้นหินอ่อนแอเกินไป ปกป้องใครไม่ได้ แต่หินสัญญาว่าจะดูแลน้องสาววารีให้ดีที่สุดนะ 

 

สิบเอ็ดปีที่ผ่านมา ศิลาทำตามคำพูดของตัวเองมาโดยตลอด

หลังเข้ารับตำแหน่งพ่อเลี้ยงอย่างสมบูรณ์ ตามพินัยกรรมของบิดาที่ระบุไว้ว่า เขาจะได้รับสิทธิ์สืบทอดตำแหน่งก็ต่อเมื่อผ่านการทดสอบที่บิดาวางเอาไว้ ผู้เป็นอาซึ่งทำหน้าที่รักษาการมาตลอดจึงต้องส่งมอบอำนาจทั้งหมดคืนให้เขา

และสิ่งแรกที่ศิลาจัดการก็คือย้ายวารินออกจากตึกแดง ตอนที่เด็กสาวอายุครบสิบแปดปีพอดี เขาให้เธอมาอยู่เรือนรับรองภายในรั้วคฤหาสน์เดียวกัน

ไม่ใช่เพราะอยากให้อยู่ใกล้ตัว แต่เพราะไม่อยากให้เธอตกเป็นเป้าสายตาของเสี่ยบ้ากามคนไหน

วารินสวย...สวยไม่แพ้วารีผู้เป็นพี่สาว หากยังปล่อยให้อยู่ที่เดิม สักวันคงมีใครคิดอยากซื้อตัวเธอแน่นอน ถึงอย่างนั้น การย้ายวารินเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์กลับยิ่งทำให้ข่าวลือแพร่สะพัด

ใครต่อใครต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า วารินคือเมียเด็กของพ่อเลี้ยง คนที่ศิลาไม่เคยได้ยิน เขาก็ปล่อยผ่าน แต่ถ้าบังเอิญได้ยินเข้ากับหูเมื่อไร คนคนนั้นก็จะไม่มีโอกาสพูดเรื่องนี้อีก

ร่างสูงยืนพิงระเบียงชั้นสอง มองขบวนรถสีดำหลายคันค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ ควันซิการ์สีเทาถูกพ่นออกจากริมฝีปากช้า ๆ พร้อมลมหายใจที่หนักอึ้ง

วารินไปแล้ว...ในที่สุดเขาก็ยอมปล่อยเธอไป นกน้อยที่เคยถูกเลี้ยงไว้ในกรงทอง กำลังจะได้โผบินเสียที แบบนี้เขาควรยินดีไม่ใช่หรือ

จากแววตาของมู่เฉิน มาเฟียหนุ่มผู้เป็นทายาทตระกูลใหญ่ ดูอย่างไรก็รู้ว่าอีกฝ่ายพอใจวารินไม่น้อย หากเด็กคนนั้นได้แต่งงานกับผู้ชายอย่างมู่เฉิน อย่างน้อยชีวิตที่เหลือก็คงไม่ต้องลำบาก

ศิลารับแก้วบรั่นดีจากบอดี้การ์ด ก่อนยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดเขาพยายามบอกตัวเองว่าทุกอย่างจบลงด้วยดีแล้ว

วารินได้เดินออกไปใช้ชีวิตในแบบที่เธอต้องการ ส่วนเขาก็ทำหน้าที่ของตัวเองได้สมบูรณ์ ไม่มีอะไรให้ต้องเป็นห่วงอีก

แต่ไม่รู้ทำไม ยิ่งเรื่องของวารินจบลง ภาพของใครอีกคนกลับยิ่งชัดเจนขึ้นในหัว

ดวงตาคู่สวยที่จ้องมองเขาอย่างแข็งกร้าว ใบหน้าที่เมินเฉยราวกับเขาไม่มีตัวตน รวมถึงท่าทีเย็นชาต่อข้อความที่เขาส่งไป ล้วนวนเวียนอยู่ในความคิดจนสลัดไม่หลุด

เขารู้ว่าน้ำตาลตกใจที่รู้ความจริงว่าเขาคือพ่อเลี้ยง

แล้วมันยังไง?

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผู้หญิงในตึกแดงต่างพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เข้าใกล้เขา บ้างก็อยากเป็นคนโปรด บ้างก็หวังได้เลื่อนสถานะขึ้นมาเป็นผู้หญิงของพ่อเลี้ยง

มีแต่น้ำตาลที่ทำเหมือนเรื่องนี้เป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ทั้งที่เขายอมลดทิฐิ ลงไปยืนรออยู่ข้างล่างเพื่อคุยกับเธอให้เข้าใจ แต่เธอกลับเลือกไม่ลงมาแม้แต่จะชายตามอง

แค่คิดถึงเรื่องนั้น ศิลาก็อดขบกรามแน่นไม่ได้ เขาคือพ่อเลี้ยงของที่นี่! จะไม่ไว้หน้าเขาสักนิดเลยหรือไง

"ไอ้เจย์...ไปเรียกเธอมา"

เจย์เลิกคิ้ว ก่อนตีหน้าซื่อ

"ใครครับ?"

ศิลาหันไปมองด้วยสายตารำคาญ

"แล้วกูสนใจใครเป็นพิเศษล่ะวะ"

"เอ่อ..."

เจย์ทำทีเป็นครุ่นคิด ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเจ้านายหมายถึงใคร แต่ไหน ๆ ก็ยังไม่ได้โดนด่าตั้งแต่เช้า ขอกวนประสาทสักหน่อยก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นคืนนี้คงนอนไม่หลับ แต่พอเห็นศิลาขยับขาจะยกถีบ เขาก็รีบยกมือขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้

"โอเค ๆ ครับ! เด็กหน้าซื่อตาใสที่ชื่อน้ำตาลนี่เอง"

ก่อนจะถามต่อด้วยรอยยิ้มกวน ๆ

"แต่ถ้าเธอไม่ยอมมาล่ะครับ?"

ก็จากที่เห็นเมื่อครู่ น้ำตาลคงกำลังโกรธเจ้านายของเขาไม่น้อย ผู้หญิงเวลาโกรธน่ะ ต่อให้ใช้รถเครนมายก ก็ไม่ยอมขยับ

ศิลาวางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดัง

"ไม่ยอมก็อุ้มมาสิวะ!"