ตอนที่ 26

“อมให้หน่อยสิ"

เสียงทุ้มกระซิบชิดใบหูขาว แผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยแรงปรารถนา ก่อนที่ชายหนุ่มจะเอนกายลงนอนราบบนเตียง สายตาคมจับจ้องหญิงสาวไม่ยอมละไป แกนร้อนผงาดชูชันตรงหน้ารอรับสัมผัสอุ่นนุ่มจากปลายลิ้นเธอด้วยหัวใจที่เต้นแรง

จ้วบ...

เสียงดูดแผ่วเบาดังขึ้น พร้อมกับเสียงครางที่หลุดลอดออกมาเป็นจังหวะ มือหนายกขึ้นลูบเรือนผมนุ่มอย่างอ่อนโยนและเอ็นดู ก่อนจะผงกศีรษะขึ้นเล็กน้อยเพื่อทอดสายตามองภาพตรงหน้า ดวงตาคมฉายแววพึงพอใจ 

"ดูดแรงๆสิ อ๊า!"

มือบางเคลื่อนไหวอย่างแช่มช้าและนุ่มนวล มอบสัมผัสอ่อนโยนให้อีกฝ่ายด้วยความเต็มใจ ทุกครั้งที่เห็นเขาแหงนศีรษะ หลับตาพร้อมปล่อยเสียงครางต่ำแผ่วออกมา หัวใจของเธอก็พลันพองโต รอยยิ้มบาง ๆ เผยขึ้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อรับรู้ได้ว่าตนเองสามารถมอบความสุขให้อีกฝ่ายได้

“หันมานี่สิ...”

ศิลาเอ่ยเสียงทุ้มพลางประคองร่างบางให้เปลี่ยนท่าตามแรงนำของเขา สายตาคมสบประสานกับดวงตาคู่สวยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะโน้มตัวเข้าไปจับร่างบางให้ถ่างขาค่อมใบหน้าเขาไว้ และส่งปลายลิ้นร้อนเข้าร่องนุ่มที่กำลังฉ่ำแฉะไปด้วยความต้องการ

"อ๊ะ! หนูเสียวนะ" ร่างบางเกร็งกระตุกเมื่ออีกคนแกล้งออกแรงดูดติ่งเนื้ออ่อนสีชมพูหวานจนเกิดเสียงน่าอาย

"หอมจัง ทำไมตัวหอมแบบนี้ล่ะน้ำตาล" 

ร่างหนาชันกายลุกขึ้นอย่างคนหมดความอดทน ก่อนจะจับแยกขาเรียวออกกว้างและกดฝังความเป็นชายเข้าไปจนสุดลำ

"อ๊าาา" 

เสียงครางแผ่วเบาเคล้าไปกับเสียงเนื้อกระทบกันเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ก่อนจะค่อย ๆ แทนที่ด้วยความเงียบภายในห้องกว้าง เมื่อทุกอย่างสงบลง ศิลาดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอกอย่างทะนุถนอม ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้ทั้งสองคน

น้ำตาลซุกใบหน้าลงกับแผ่นอกอุ่น ฟังเสียงหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวชายหนุ่มทำให้เปลือกตาของเธอค่อย ๆ หนักลง แต่ก็ยังไม่ยอมหลับ เพราะอยากใช้เวลานี้ให้นานที่สุด

“เหนื่อยไหม”

เสียงทุ้มเอ่ยถาม พลางลูบเส้นผมนุ่มของหญิงสาวเบา ๆ

น้ำตาลส่ายหน้าช้า ๆ ก่อนเงยขึ้นมองใบหน้าคมที่อยู่ห่างออกไปเพียงคืบ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้เย็นชาหรือแข็งกร้าวเหมือนเวลาที่เขาอยู่ต่อหน้าคนอื่น หากกลับอ่อนโยนเสียจนหัวใจของเธอเต้นแรงทุกครั้งที่สบตา

“ไม่เหนื่อยค่ะ...”

เธอยิ้มบาง ๆ ก่อนยกมือขึ้นแตะแก้มสากของเขาแผ่วเบา

“แต่หนังสือคงไม่ได้อ่านแล้ว”

ศิลาหลุดหัวเราะในลำคอ มือใหญ่จับมือเล็กไว้ ก่อนก้มลงจุมพิตแผ่วเบาบนหลังมือ

“เดี๋ยวฉันเหมาเกรดให้หมดเลย เอาอะไรล่ะ... เอบวกทุกวิชาไปเลยไหม”

น้ำตาลหัวเราะคิก ก่อนซุกหน้าลงกับอกกว้างของเขาแน่น

“หนูรักคุณค่ะ”

ประโยคสั้น ๆ ดังขึ้นแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่กลับทำให้ชายหนุ่มคลี่ยิ้มอย่างอบอุ่น เขาเชยคางเธอขึ้น ก่อนประทับจุมพิตอ่อนโยนลงบนหน้าผากอีกครั้ง

“งั้นก็อย่าพูดว่าจะไปนอนที่อื่นอีก... เพราะฉันไม่ยอมแน่”

น้ำตาลพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม แม้ลึก ๆ ในใจจะยังรู้สึกอึดอัดและสงสัยเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเขากับวารีที่ยังคงค้างคาอยู่ แต่เธอก็เลือกจะเก็บคำถามนั้นไว้ก่อน

อย่างน้อย...ในเวลานี้ เขากำลังโอบกอดเธอ ทะนุถนอมเธอ และทำให้เธอรับรู้ว่าเธอคือคนสำคัญในอ้อมแขนของเขา เพียงเท่านี้ก็เพียงพอสำหรับเธอในตอนนี้แล้ว

 

ภายในรถลีมูซีน ศิลานั่งเอนหลังพิงเบาะ หลับตาพลางใช้นิ้วนวดคลึงขมับช้า ๆ หลายวันที่ผ่านมาเขาต้องบินไปสิงคโปร์เพื่อประชุมผู้ถือหุ้นแทบทุกวัน พอกลับถึงไทยก็ยังมีงานกองรออีกนับไม่ถ้วน ความเหนื่อยล้าสะสมจนตอนนี้เขาอยากเพียงทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม ๆ แล้วหลับยาวสักคืน

เจย์เหลือบมองผ่านกระจกมองหลัง ก่อนเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"แวะโรงพยาบาลตรวจร่างกายสักหน่อยไหมครับพ่อเลี้ยง"

ศิลาเพียงโบกมือปฏิเสธเบา ๆ ยังไม่ทันได้ตอบ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นข้อความจากวารี

'วันนี้วายุมีแข่งฟุตบอลนัดชิง ถ้าว่างแวะมาเชียร์หน่อยนะ'

เขาอ่านจบก่อนหันไปถามลูกน้องคนสนิท

"ไอ้เจย์... ตารางกูเย็นนี้เป็นยังไง พอมีเวลาว่างบ้างไหม"

"งานไม่มีแล้วครับ เอ่อ...แต่มีนัดดูหนังสองทุ่มกับน้ำตาลครับ เธอบอกว่าจะไปรอที่หน้าโรงหนัง"

ศิลาพยักหน้ารับ ก่อนถามเรื่องที่สำคัญที่สุด... เรื่องที่มีเพียงเขากับเจย์เท่านั้นที่รู้

"ผลตรวจดีเอ็นเอมาหรือยัง"

"ยังครับ น่าจะอีกไม่เกินสามวัน"

"ส่งตรวจที่ไหน"

"โรงพยาบาลนอกเครือของคุณตะวันครับ ไม่มีใครรู้แน่นอนครับ"

"ดี"

บทสนทนาจบลงพร้อมความเงียบภายในรถ

สายตาคมเหลือบไปเห็นเสื้อคลุมของน้ำตาลที่เธอลืมไว้ตั้งแต่วันที่กลับมาจากบ้านผู้เป็นอา เขายังไม่ได้เอาลงจากรถเสียที

ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมาอย่างเผลอตัว กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยยังติดอยู่บนเนื้อผ้า ทำให้ริมฝีปากที่ตึงเครียดคลายลงเล็กน้อย

ทว่า...ขณะล้วงมือลงไปในกระเป๋าเสื้อเพื่อจะเก็บให้เรียบร้อย ปลายนิ้วกลับสัมผัสกระดาษแผ่นหนึ่ง ศิลารีบดึงมันออกมาดู เพียงเห็นข้อความบนหน้ากระดาษ ดวงตาคมก็หรี่ลงทันที

เช็คเงินสด จำนวน 50,000,000 บาท

ผู้สั่งจ่าย... ตะวัน

บรรยากาศภายในรถพลันเย็นเฉียบ มือใหญ่กำเช็คแน่นจนเส้นเลือดปูดนูน ความจริงที่เขาไม่เคยรู้ กลับปรากฏอยู่ตรงหน้า เขาจำได้ว่าตะวันเคยบอกว่าจะให้เงินน้ำตาล หากเธอยอมตัดขาดจากเขา

ตอนนั้นเขาไม่เชื่อว่าเธอจะรับ แต่เช็คใบนี้... คือคำตอบ ศิลาหัวเราะในลำคออย่างสมเพชตัวเอง

"ห้าสิบล้าน..."

เขาเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนแค่นหัวเราะ

"เหอะ... เธอกล้ามากนะ น้ำตาล"

คนที่เขาเฝ้าปกป้อง คนที่คิดว่าจะไม่มีวันทรยศ กลับเลือกเงินจำนวนมหาศาลมากกว่าความรู้สึกของเขา ความเจ็บแล่นวาบขึ้นกลางอก รุนแรงเสียจนหายใจไม่ทั่วท้อง

"กลับรถ"

เจย์ชะงักไปเล็กน้อย

"แต่... อีกไม่ถึงสิบนาทีก็จะถึงโรงหนังแล้วนะครับ"

ศิลาไม่แม้แต่จะลืมตา

"กูบอกให้กลับรถ"

น้ำเสียงเรียบนิ่ง หากเย็นชาจนน่ากลัว

"กูจะไปเชียร์บอลวายุ"

เขาเอนหลังพิงเบาะอีกครั้ง หลับตาพร้อมใช้นิ้วนวดขมับราวกับพยายามกดความปวดร้าวในใจไม่ให้ปะทุออกมา

ส่วนเจย์ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนหักพวงมาลัยกลับรถตามคำสั่ง โดยไม่กล้าพูดอะไรอีก

เวลาล่วงเลยไปกว่าสามชั่วโมง ทุกอย่างเป็นไปตามที่เจย์คาดไว้ไม่มีผิด น้ำตาลยังคงนั่งรออยู่หน้าโรงภาพยนตร์ ทั้งที่เขาส่งข้อความไปบอกแล้วว่าให้กลับคฤหาสน์ ไม่ต้องรออีก

เธอดื้อพอ ๆ กับเจ้านายของเขา

ทันทีที่ขึ้นมาบนรถ บรรยากาศก็อึดอัดเสียจนแทบหายใจไม่ออก มีเพียงเสียงสะอื้นเบา ๆ ของหญิงสาวดังเป็นระยะ

เจย์มองผ่านกระจกมองหลังอยู่หลายครั้ง ภาพน้ำตาลปาดน้ำตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้เขาได้แต่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา

"ทำไมไม่มาตามนัดคะ"

เสียงของเธอสั่นจนแทบขาดห้วง

ศิลายังคงมองออกไปนอกรถ

"ไม่อยากไป"

"แต่หนูรอมาหลายรอบแล้วนะคะ รอบนี้คุณสัญญาเอง ว่ากลับจากสิงคโปร์จะมาดูหนังกับหนู"

"ฉันเหนื่อย"

"แล้วหนูล่ะคะ หนูรอคุณมาตลอด"

"ฉันบอกแล้วว่าเหนื่อย"

"ทุกครั้งก็แบบนี้..."

หญิงสาวหัวเราะทั้งน้ำตา

"งานสำคัญกว่า... คนอื่นสำคัญกว่า... แล้วหนูอยู่ตรงไหนของชีวิตคุณ"

ศิลาหันมามอง ดวงตาเย็นชา

"จะพูดอะไร"

"หรือจริง ๆ แล้ว... คุณไม่เคยลืมคุณวารี"

ชื่อของหญิงสาวอีกคนทำให้บรรยากาศภายในรถแข็งทื่อทันที

"คุณยังรักเขาใช่ไหมคะ"

"พอได้แล้ว"

"เวลาคุณมองหนู คุณเคยเห็นหนูจริง ๆ บ้างไหม หรือเห็นแต่เงาของเขา"

ศิลากำหมัดแน่น ภาพเช็คห้าสิบล้านผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง สุดท้ายคนที่พูดเรื่องความรัก ก็เลือกเงินอยู่ดี เขาหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา

"คนเห็นแก่เงินอย่างเธอ มีสิทธิ์ถามฉันแบบนี้ด้วยเหรอ"

น้ำตาลชะงัก

"หมายความว่ายังไงคะ"

"เธอน่าจะรู้ดี"

"หนูไม่เข้าใจ"

ศิลาหยิบเช็คเงินสดออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ก่อนโยนลงบนตักเธอน้ำตาลเบิกตากว้าง

"เช็ค...มันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงคะ"

"หึ! ห้าสิบล้าน"

น้ำเสียงของเขาเย็นเสียจนไร้อารมณ์

"ราคาของการทิ้งฉัน... คุ้มดีนี่"

"คุณไม่คิดจะฟังหนูเลยด้วยซ้ำ"

"ฉันไม่มีอะไรต้องฟัง ลงไป"

หญิงสาวนิ่งอึ้ง

"อะไรนะคะ"

"ฉันบอกให้ลงจากรถ"

"คุณอา..."

"ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอตอนนี้"

น้ำตาลมองเขานิ่ง ดวงตาเบิกกว้างราวกับไม่เชื่อว่าคำพูดนั้นจะหลุดออกมาจากปากของชายที่เคยปกป้องเธอมาตลอด ข้างนอกมืดสนิท เมฆดำปกคลุมทั่วท้องฟ้า ลมแรงพัดยอดไม้เอนไหว ราวกับฝนกำลังจะเทลงมาได้ทุกเมื่อ

เจย์รีบหันมองผู้เป็นนาย ก่อนเอ่ยเสียงร้อนรน

"พ่อเลี้ยงครับ..."

"จอดรถ"

น้ำเสียงเย็นเฉียบ ไม่เปิดโอกาสให้ใครต่อรอง เจย์เม้มริมฝีปากแน่น จำใจหักพวงมาลัยเข้าจอดชิดไหล่ทาง ก่อนปลดล็อกประตูรถ

น้ำตาลค่อย ๆ ก้าวลงจากลีมูซีนทั้งน้ำตา ประตูรถปิดลงพร้อมกับเม็ดฝนเม็ดแรกที่ร่วงกระทบพื้น ก่อนจะตามมาด้วยสายฝนที่โปรยลงมาไม่ขาดสาย

เธอยืนกอดตัวเองอยู่ข้างถนน เสื้อผ้าเริ่มเปียกชื้น เส้นผมแนบติดใบหน้า แต่กลับไม่มีแรงแม้แต่จะก้าวเดิน

เจย์มองภาพนั้นผ่านกระจกมองหลัง หัวใจหนักอึ้งราวกับถูกก้อนหินกดทับ

"พ่อเลี้ยงครับ... ให้น้ำตาลขึ้นรถเถอะครับ ฝนตกแล้ว"

ศิลาหลับตาลงช้า ๆ นิ้วยกขึ้นนวดขมับราวกับกำลังข่มอารมณ์บางอย่างไว้

"อย่าเสือกคิดแทนกู"

คำตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่น ทำให้บรรยากาศภายในรถเงียบงัน เจย์กำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเอ็นปูดขึ้น ก่อนจำใจเหยียบคันเร่ง

รถลีมูซีนค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากไหล่ทาง ในกระจกมองหลัง เขายังเห็นร่างเล็กยืนอยู่ที่เดิม ท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักขึ้นทุกวินาทีกระทั่งภาพของหญิงสาวค่อย ๆ เลือนหายไปจากสายตา

เหลือเพียงความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจของเจย์เงียบ ๆ ตลอดเส้นทางที่รถแล่นห่างออกไปทุกที