ตอนที่ 24

เช้าวันใหม่ ศิลาตั้งใจไปส่งน้ำตาลที่มหาวิทยาลัยด้วยตัวเอง

หลังจากบอดี้การ์ดเปิดประตูรถลีมูซีนให้น้ำตาลขึ้นไปนั่งด้านหลังเรียบร้อย ศิลาก็หันมามองคนตัวเล็กที่ยังมีรอยช้ำตามแขน ก่อนจะขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

"ยังไม่หายดีเลย ทำไมไม่หยุดพักอีกสักวัน"

น้ำตาลยิ้มบาง ๆ แล้วส่ายหน้า

"เดี๋ยวหนูเรียนไม่ทันค่ะ หนูไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว แค่รอยช้ำนิดหน่อยเองค่ะ"

ศิลาหรี่ตามอง ก่อนจะใช้นิ้วแตะเบา ๆ ตรงรอยช้ำสีม่วงคล้ำบนต้นแขนของเธอ

"นี่เรียกว่านิดหน่อยเหรอ"

หญิงสาวแย้มยิ้ม ก่อนจะค่อย ๆ แหวกคอเสื้อออกเพียงเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยช้ำจาง ๆ บริเวณไหปลาร้า ซึ่งเป็นร่องรอยที่เขาทิ้งไว้เมื่อคืน

"ตรงนี้ก็เริ่มม่วงเหมือนกันนะคะ"

ศิลาหลุดหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมฉายแววเอ็นดู ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเธอเบา ๆ

"นั่นมันเครื่องหมายการค้าของฉัน...ข้างล่างก็มีนะ! หลายที่เลย"

ใบหน้าของน้ำตาลแดงระเรื่อทันที เธอเผลอหันไปสบตาเขา ทั้งคู่ได้แต่มองหน้ากันก่อนจะอมยิ้มอย่างรู้กัน

ไม่นาน รถลีมูซีนก็เคลื่อนตัวออกจากตัวคฤหาสน์ แต่ยังไม่ทันพ้นประตูรั้ว

เอี๊ยด!

เสียงเบรกดังสนั่น พร้อมแรงกระชากจนศีรษะของทั้งสองโยกไปข้างหน้า ศิลาขมวดคิ้วทันที

"ขับรถส้นตีนมาก ไอ้เจย์!"

กระจกกั้นค่อย ๆ เลื่อนลง ก่อนที่เสียงของเจย์จะดังเข้ามา

"พ่อเลี้ยงครับ..."

แต่เขากลับเงียบไป สีหน้าดูผิดปกติราวกับไม่รู้จะอธิบายอย่างไรศิลาไม่รอให้เสียเวลา เขาผลักประตูรถลงไปทันที เมื่อเดินอ้อมมาด้านหน้ารถ ดวงตาคมก็ชะงัก ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งฟุบหมดสติอยู่บนพื้นถนนหน้ารถ

และคนคนนั้นคือ วารี 

ศิลารีบช้อนร่างที่หมดสติขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวังหญิงสาวยังคงแน่นิ่ง ศีรษะซบลงบนอกแกร่งราวกับไร้เรี่ยวแรง

ไม่นาน เด็กผู้ชายตัวเล็กคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา น้ำเสียงสั่นเครือ

"แม่ครับ! แม่ครับ! แม่เป็นอะไรครับ!"

ศิลาหันไปตะโกนใส่บอดี้การ์ดที่กำลังวิ่งตรงเข้ามา

"เฮ้ย! เอารถออก!"

ก่อนจะหันไปสบตาเจย์ บอดี้การ์ดคนสนิท เพียงเสี้ยววินาทีนั้น เจย์ก็เข้าใจคำสั่งของผู้เป็นนายทันที

เขารีบปิดประตูรถ ก่อนขับลีมูซีนพาน้ำตาลออกจากคฤหาสน์ มุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยตามเดิม

น้ำตาลมองผ่านกระจกหลังด้วยความสงสัย ภาพสุดท้ายที่เธอเห็น คือศิลากำลังอุ้มหญิงสาวคนนั้นไว้แนบอก สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรนและเป็นห่วงอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

ผู้หญิงคนนั้น...ใบหน้าช่างละม้ายคล้ายกับรุ่นพี่วารินเหลือเกิน แต่ริ้วรอยแห่งวัยที่เพิ่มขึ้นทำให้น้ำตาลส่ายหน้ากับตัวเอง

คงไม่ใช่หรอก! เพราะพี่วารินถูกขายให้มาเฟียฮ่องกงไปตั้งนานแล้ว

เมื่อรถแล่นออกจากคฤหาสน์มาได้ไกลพอสมควร ความเงียบภายในรถก็ถูกทำลายลง

"พี่เจย์คะ"

คนขับเหลือบมองกระจกมองหลัง

"ครับ"

"ผู้หญิงคนนั้น... ใครคะ"

เจย์มีสีหน้าลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด

"ไว้ถามพ่อเลี้ยงเองดีกว่านะครับ"

น้ำตาลเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"ถ้าอย่างนั้น จอดรถค่ะ ตาลจะลงตรงนี้"

ทว่าเจย์ยังคงขับรถต่อ ไม่แม้แต่จะแตะเบรก

"ไม่ได้ครับ"

"ทำไมล่ะคะ"

"ถ้าพี่ปล่อยให้น้ำตาลลง พ่อเลี้ยงเอาพี่ตายแน่"

หญิงสาวถอนหายใจเบา ๆ

"งั้นก็บอกตาลมาสิคะ ว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร"

คนขับถอนหายใจยาว ในฐานะที่เขาเอ็นดูน้ำตาลเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง เขาไม่อยากโกหกเธอ

"คนนั้นคือพี่สาวของคุณวารินครับ"

น้ำตาลเบิกตากว้าง

"เธอชื่อวารี อดีตเด็กเลี้ยงเกรดไดมอนด์ ที่หายตัวไปเมื่อสิบปีก่อน"

เพียงเท่านั้นทุกอย่างรอบตัวน้ำตาลก็ราวกับหยุดนิ่ง

เสียงซุบซิบของเด็กเลี้ยงเกรดซิลเวอร์ในห้องน้ำวันนั้น ค่อย ๆ ดังสะท้อนกลับเข้ามาในความทรงจำ

"ผู้หญิงที่อยู่ในหัวใจของพ่อเลี้ยงศิลา... คือวารี พี่สาวของวาริน..."

หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบรัดจนหายใจแทบไม่ออก

ภาพที่ศิลาอุ้มหญิงสาวคนนั้นไว้แนบอก พร้อมสีหน้าร้อนรนและเป็นห่วงสุดชีวิต ยิ่งตอกย้ำคำพูดเหล่านั้นให้ชัดเจนขึ้น

น้ำตาร้อน ๆ ค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นมาคลอเบ้า เธอรีบหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง

"ไม่เป็นไรนะตาล ใจเย็น ๆ ก่อน ตอนเย็นค่อยถามเขาก็ได้..."

เธอพยายามเก็บความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้ ตอนนี้สิ่งเดียวที่ต้องทำคือไปเรียน แต่ต่อให้พร่ำบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจดวงน้อยก็ยังคงสั่นไหว ว้าวุ่น และเจ็บหน่วงอย่างบอกไม่ถูก

บ่ายวันนั้น...

น้ำตาลนั่งเรียนด้วยหัวใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ตลอดทั้งวัน เธอแทบไม่มีสมาธิฟังอาจารย์เลยแม้แต่น้อย สายตาเผลอเหลือบมองโทรศัพท์อยู่หลายครั้ง หวังว่าจะมีข้อความจากศิลา

หากแต่ไม่มี เขาเงียบหายไปราวกับหายไปจากโลกทั้งใบ ยิ่งเวลาผ่านไป ความกังวลในใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

เมื่อเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น น้ำตาลรีบเดินไปยังรถลีมูซีนที่จอดรออยู่ บอดี้การ์ดเปิดประตูให้เหมือนทุกวัน เธอก้าวขึ้นไปนั่งด้านในอย่างเงียบงัน ไม่พูดอะไรสักคำ

ศิลาที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วเหลือบมองใบหน้าหวานเพียงแวบเดียว ก็รู้ทันทีว่าเธอกำลังคิดอะไร เจย์คงเล่าทุกอย่างให้เธอฟังแล้ว

รถลีมูซีนไม่ได้มุ่งหน้ากลับคฤหาสน์ แต่กลับขับขึ้นไปยังจุดชมวิวบนดอย

สายลมยามเย็นพัดเอื่อยผ่านไร่ชาอันกว้างใหญ่ ทุ่งสีเขียวสุดลูกหูลูกตาโอบล้อมทั้งสองไว้ท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงบ

ศิลาพาน้ำตาลลงจากรถ ทั้งคู่ยืนอยู่ริมจุดชมวิวเพียงลำพัง เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเริ่มเล่าทุกอย่างตั้งแต่ต้น

เรื่องของวารี...

เรื่องที่เธอหายตัวไป...

เรื่องที่เขาเพิ่งได้พบเธออีกครั้ง...

รวมถึงเหตุผลทั้งหมดที่ทำให้เขาไม่อาจทอดทิ้งเธอได้

น้ำตาลยืนฟังเงียบ ๆ ดวงตาคู่สวยแดงก่ำตั้งแต่ยังไม่ทันฟังจบศิลามองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่า เธอเสียใจมากแค่ไหน เขาจึงพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง

"วารีกำลังจะตาย...เธอเป็นมะเร็งปอดระยะสุดท้าย"

"หมอบอกว่า... เหลือเวลาอีกประมาณสามเดือน"

น้ำตาลชะงัก หัวใจเหมือนหล่นวูบ

"เธอแค่อยากใช้ชีวิต... ในฐานะพ่อ แม่ ลูก... ให้เหมือนครอบครัวปกติสักครั้ง ก่อนจากไป"

หญิงสาวรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอย่างลวก ๆ หัวสมองมันว่างเปล่าไปหมด

อยู่ ๆ ผู้หญิงที่เคยเป็นคนรักของผู้ชายที่เธอรักก็กลับมา แถมยังมีลูกชายตัวน้อยที่น่ารักติดมาด้วย

ภาพที่เห็นในตอนเช้าย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง ทั้งสามคน...ดูเหมือนครอบครัวเดียวกันเหลือเกิน

น้ำตาลเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะรีบเดินกลับขึ้นรถลีมูซีนโดยไม่พูดอะไร ศิลามองแผ่นหลังเล็ก ๆ นั้น ก่อนจะถอนหายใจออกมายาว

เขาไม่ได้โกรธ...และไม่คิดจะตำหนิเธอเลย เพราะหากสลับกันเป็นเขา ก็คงยากที่จะทำใจยอมรับเรื่องทั้งหมดได้ในเวลาอันสั้น

แต่ถึงอย่างนั้น สิ่งที่เขาทำลงไป ไม่ใช่เพราะยังรักวารี เขาเพียงอยากทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตเธอ เท่านั้น

เมื่อรถเริ่มเคลื่อนตัว น้ำตาลก็พูดขึ้นเบา ๆ โดยไม่หันมามองเขา

"หนูจะกลับตึกแดงค่ะ"

ศิลาหันมองทันที

"ไม่ได้"

น้ำเสียงของเขาเด็ดขาดจนเธอชะงัก

"คืนนี้เธอต้องนอนกับฉัน"

จากนั้นเขาก็หันไปสั่งเจย์ที่นั่งอยู่ด้านหน้า ผ่านระบบอินเตอร์คอมของรถ

"เจย์...เก็บของของน้ำตาลมาให้หมด"

เขาเว้นจังหวะ ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

"แล้วปิดตายห้องนั้นซะ"

น้ำตาลกอดอกแน่น หันมามองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะพูดเสียงงอนปนตัดพ้อ

"นี่... คุณกำลังบังคับหนูเหรอคะ"

ศิลาสบตาเธอนิ่ง ๆ

"คืนนี้เธอไปนอนที่ไหนไม่ได้ นอกจากห้องของฉัน"

"ไม่ค่ะ"

หญิงสาวตอบกลับแทบจะทันที

"หนูจะกลับตึกแดง"

"ไม่ได้"

"ทำไมหนูจะกลับไม่ได้"

"เพราะฉันไม่อนุญาต"

น้ำตาลเม้มริมฝีปากแน่น

"หนูไม่ใช่นักโทษนะคะ"

"แต่เธอเป็นเมียฉัน"

คำตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่น ทำให้บรรยากาศภายในรถเงียบกริบ น้ำตาลหันหน้าหนี ไม่ยอมมองเขาอีก

ความเงียบเข้าปกคลุแม้แต่เจย์ที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย ยังแอบเหลือบมองผ่านกระจกมองหลังอยู่แวบหนึ่ง

...พ่อเลี้ยงกับน้ำตาลทะเลาะกันอีกแล้ว

เขารีบละสายตากลับมาที่ถนน ก่อนเอื้อมมือกดปุ่ม เลื่อนกระจกกั้นห้องโดยสารขึ้น ให้ปิดสนิทอย่างเงียบ ๆ กันไว้ดีกว่า...เดี๋ยวเผลอไปได้ยินเรื่องที่ไม่ควรได้ยิน แล้วจะกลายเป็นคนรับลูกหลงเสียเอง

เมื่อรถลีมูซีนแล่นมาจอดหน้าคฤหาสน์ น้ำตาลรีบเปิดประตูลงจากรถทันที แต่ทันทีที่เท้าแตะพื้นเธอก็ชะงัก

ตรงหน้าคือหญิงสาวคนเดิม

'วารี' ยืนรออยู่พร้อมกะละมังน้ำอุ่นและผ้าขนหนูผืนเล็กบนถาดสีเงิน ราวกับตั้งใจมารอต้อนรับใครบางคน

แต่สายตาของวารีแทบไม่ได้มองน้ำตาลเลย ทันทีที่ศิลาก้าวลงจากรถ เธอก็รีบเดินผ่านน้ำตาลตรงเข้าไปหา

"หิน... กลับมาแล้วเหรอ"

น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนและคุ้นเคย

"วารีเตรียมน้ำอุ่นกับผ้าขนหนูไว้ให้ เช็ดหน้าสักหน่อยนะ วันนี้เหนื่อยไหม"

สิ้นคำ บอดี้การ์ดก็รับถาดในมือของวารีไปถือไว้แทน ก่อนที่หญิงสาวจะคล้องแขนศิลาไว้แน่นอย่างเป็นธรรมชาติ

ภาพนั้นทำให้น้ำตาลกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว

ศิลาสัมผัสได้ถึงสายตาเย็นเยียบของอีกคนที่กำลังมองมา เขาจึงรีบค่อย ๆ แกะมือของวารีออกจากแขนตัวเองอย่างนุ่มนวล

"วารีออกมาตากลมทำไม เข้าไปข้างในก่อนเถอะ"

"ก็ได้... หินเดินนำไปก่อน เดี๋ยววารีตามเข้าไปนะ"

ศิลาพยักหน้า แล้วเดินเข้าคฤหาสน์โดยไม่พูดอะไร เหลือเพียงหญิงสาวทั้งสองที่ยืนเผชิญหน้ากัน

น้ำตาลสูดหายใจเข้าลึก ก่อนยกมือขึ้นไหว้อย่างสุภาพ

"สวัสดีค่ะ"

วารียิ้มตอบเพียงบางเบา หากรอยยิ้มนั้นกลับเย็นชาอย่างประหลาด

"สวัสดีจ้ะ"

พูดจบ เธอก็ละสายตาจากน้ำตาล แล้วรีบเดินตามศิลาเข้าไปทันที

"หิน... รอวารีด้วย"

น้ำเสียงหวานดังไล่หลังไป

"วารีคิดถึงหินจังเลย วันนี้วารีมีเรื่องอยากเล่าให้ฟังตั้งเยอะ"

น้ำตาลยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองภาพหญิงสาวคนนั้นเดินตามผู้ชายที่เธอรักเข้าไปในคฤหาสน์ หัวใจดวงน้อยค่อย ๆ จมดิ่งลงอย่างช้า ๆ ราวกับตัวเองกลายเป็นคนนอกของบ้านหลังนี้ไปแล้ว