Mag-log in“ไม่ให้เธอจะให้ใคร” พูดจบก็จับมือเล็กขึ้นมาเพื่อลองสวมแหวน หากไม่พอดีก็จะได้สั่งไซน์ใหม่ให้เธอแทน “ราคานี้เลยนะ” เธอว่าพลางชี้ไปยังป้ายราคา แต่คนตัวสูงกลับทำหน้านิ่งเลิกคิ้วถามหน้าตาเฉย “แล้ว?” “มันแพงเกินไปรึเปล่า อีกอย่างลินได้ของที่ถูกใจแล้วด้วย” เธอพยักหน้าให้พนักงานนำกำไลข้อมือที่ลองไป
แกร๊ก... เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นเบา ๆ ดึงให้หญิงสาวที่นั่งทำงานอยู่อย่างตั้งใจเงยหน้าขึ้นมอง และเพียงแค่เธอเห็นว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาเป็นใคร ก็ทิ้งทุกอย่างที่ทำอยู่ ลุกขึ้นวิ่งเข้าสวมกอดด้วยความดีใจและความคิดถึงทันที หมับ! “ไม่เห็นบอกเลยว่าจะมาวันนี้” “ถ้าบอกก็ไม่รู้สิว่ามีคนแถวนี้แอบ
ธันย์กลับไปรับโทษต่อตามที่ทำข้อตกลงไว้กับท่านผู้เฒ่า นลินเองก็กลับมาเรียนรู้งานต่อหลังจากที่พักไปหลายวัน และการกลับมาทำงานของเธอก็ยังคงมีเลขาของพี่ชายเป็นคนสอนงานเหมือนเดิม “คุณนลินไม่สบายรึเปล่าคะ เห็นหายไปหลายวันเลย ดูเหมือนจะซูบลงไปเยอะเลยด้วยค่ะ” เพียงแค่เข้ามาในห้องทำงาน เสียงน่ารำคาญข
นลินเงยหน้าที่เต็มไปด้วยคาบน้ำตามองตามคนตัวสูงที่ลุกขึ้นยืน ไม่ทันจะได้สงสัยอะไรเขาก็ยื่นมือมาช่วยประคองเธอให้ลุกตาม ก่อนจะตวัดแขนช้อนอุ้มเธอแนบอก “กลับบ้านกัน” “ไม่อยากกลับบ้าน” เธอรีบปฏิเสธทันทีเมื่อได้ยินว่าเขาจะพากลับบ้าน ไม่ได้เจอหน้า ไม่ได้ยินเสียง มาตั้งหลายวันแล้ว เธอคิดถึงเขามากขนา
เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง บรรยากาศรอบนอกร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งนี้เริ่มปกคลุมไปด้วยความมืดและเงียบสงัด เมื่อสถานที่ต่าง ๆ ทยอยปิดให้บริการตามเวลา ส่วนเจ้าของวันเกิดที่จ่ายเงินซื้อเวลาในร้านอาหารไว้ก็เอาแต่ดื่มไม่หยุด คนนั่งเฝ้าก็ไม่คิดห้าม แถมยังคอยเป็นบริกรรินไวน์เสิร์ฟให้เธออย่างไม่ขาดตกบกพร่อง “เ
“ขอบคุณอีกครั้งครับ” ธันย์ขับรถต่อมายังไนต์คลับที่คุ้นเคย เพราะสถานที่แห่งนี้คือหนึ่งในธุรกิจของเจ้านายเขา และการตามหาคนตัวเล็กที่มาฉลองวันเกิดกับเพื่อนก็ไม่ได้ยาก แค่ถามกับลูกน้องด้านหน้าก็รู้แล้วว่านลินอยู่โซนไหน “คุณหนูนลินไม่ได้มาที่นี่นะครับ” ทว่าคำตอบที่เขาได้กลับมานั้นทำเอาคิ้วกระตุก
ธันย์ขับรถเข้าจอดยังลานกว้างหน้าบ้านหลังใหญ่ เขารีบเปิดประตูลงจากรถทันทีที่จอดสนิท ตั้งใจจะอธิบายกับนลินให้รู้เรื่อง ก่อนที่เธอจะโกรธไปมากกว่านี้ หมับ! เมื่อคนตัวเล็กก้าวลงจากรถ เขาก็รีบคว้าข้อมืเธอไว้อย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้เธอได้เดินหนีได้ ทว่าเธอกลับสะบัดออกพร้อมกับเสียงแข็ง ๆ “อย่ามา
นลินกลับขึ้นมาทำงานด้วยอารมณ์ที่เปลี่ยนไป จากความเบื่อหน่ายที่ต้องทนทำงานร่วมกับเลขาของพี่ชายมาหลายวัน วันนี้กลับได้รับพลังใจจนเต็มเปี่ยม ตั้งใจทำงานต่ออย่างดีจนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน แต่ก่อนจะกลับบ้านได้เธอต้องนำสรุปงานที่เรียนรู้ไปมาส่งให้พี่ชายก่อนกลับทุกวัน ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ธันย์สอน หรือตอนนี
ครืน... ครืน! แรงสั่นจากสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง ปลุกให้บอดี้การ์ดหนุ่มรู้สึกตัวตื่น เขารีบเอี้ยวตัวเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทโฟนที่ยังสั่นไม่หยุดขึ้นมาดู ก่อนจะพบว่าแรงสั่นที่เกิดขึ้นเมื่อครู่มาจากนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ ได้เวลาที่เขาต้องรีบออกไป ก่อนที่จะมีคนในบ้านตื่นมาเห็น “อื้อ...
“คุณหนูเพิ่งรู้สึกกลัวขึ้นมาเหรอครับ” “ธันย์! ลินซีเรียสนะ” “คิดถึงไม่ใช่เหรอ ออกไปหาไม่ได้เลยมาหาเองนี่ไง” “เลิกล้อเล่นแล้วอธิบายมา” สองมือเล็กพยายามดันอกแกร่งออกห่าง แต่ก็สู้แรงของเขาไม่ได้ จึงเปลี่ยนมาชี้หน้าแทน “ไม่ได้ล้อเล่น” เขาตอบเสียงจริงจัง พูดจบก็ก้มลงตวัดลิ้นเลียที่ริมฝีปากบาง







![รักซ้อนราคะ [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)