LOGIN“ไม่ให้เธอจะให้ใคร” พูดจบก็จับมือเล็กขึ้นมาเพื่อลองสวมแหวน หากไม่พอดีก็จะได้สั่งไซน์ใหม่ให้เธอแทน “ราคานี้เลยนะ” เธอว่าพลางชี้ไปยังป้ายราคา แต่คนตัวสูงกลับทำหน้านิ่งเลิกคิ้วถามหน้าตาเฉย “แล้ว?” “มันแพงเกินไปรึเปล่า อีกอย่างลินได้ของที่ถูกใจแล้วด้วย” เธอพยักหน้าให้พนักงานนำกำไลข้อมือที่ลองไป
แกร๊ก... เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นเบา ๆ ดึงให้หญิงสาวที่นั่งทำงานอยู่อย่างตั้งใจเงยหน้าขึ้นมอง และเพียงแค่เธอเห็นว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาเป็นใคร ก็ทิ้งทุกอย่างที่ทำอยู่ ลุกขึ้นวิ่งเข้าสวมกอดด้วยความดีใจและความคิดถึงทันที หมับ! “ไม่เห็นบอกเลยว่าจะมาวันนี้” “ถ้าบอกก็ไม่รู้สิว่ามีคนแถวนี้แอบ
ธันย์กลับไปรับโทษต่อตามที่ทำข้อตกลงไว้กับท่านผู้เฒ่า นลินเองก็กลับมาเรียนรู้งานต่อหลังจากที่พักไปหลายวัน และการกลับมาทำงานของเธอก็ยังคงมีเลขาของพี่ชายเป็นคนสอนงานเหมือนเดิม “คุณนลินไม่สบายรึเปล่าคะ เห็นหายไปหลายวันเลย ดูเหมือนจะซูบลงไปเยอะเลยด้วยค่ะ” เพียงแค่เข้ามาในห้องทำงาน เสียงน่ารำคาญข
นลินเงยหน้าที่เต็มไปด้วยคาบน้ำตามองตามคนตัวสูงที่ลุกขึ้นยืน ไม่ทันจะได้สงสัยอะไรเขาก็ยื่นมือมาช่วยประคองเธอให้ลุกตาม ก่อนจะตวัดแขนช้อนอุ้มเธอแนบอก “กลับบ้านกัน” “ไม่อยากกลับบ้าน” เธอรีบปฏิเสธทันทีเมื่อได้ยินว่าเขาจะพากลับบ้าน ไม่ได้เจอหน้า ไม่ได้ยินเสียง มาตั้งหลายวันแล้ว เธอคิดถึงเขามากขนา
เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง บรรยากาศรอบนอกร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งนี้เริ่มปกคลุมไปด้วยความมืดและเงียบสงัด เมื่อสถานที่ต่าง ๆ ทยอยปิดให้บริการตามเวลา ส่วนเจ้าของวันเกิดที่จ่ายเงินซื้อเวลาในร้านอาหารไว้ก็เอาแต่ดื่มไม่หยุด คนนั่งเฝ้าก็ไม่คิดห้าม แถมยังคอยเป็นบริกรรินไวน์เสิร์ฟให้เธออย่างไม่ขาดตกบกพร่อง “เ
“ขอบคุณอีกครั้งครับ” ธันย์ขับรถต่อมายังไนต์คลับที่คุ้นเคย เพราะสถานที่แห่งนี้คือหนึ่งในธุรกิจของเจ้านายเขา และการตามหาคนตัวเล็กที่มาฉลองวันเกิดกับเพื่อนก็ไม่ได้ยาก แค่ถามกับลูกน้องด้านหน้าก็รู้แล้วว่านลินอยู่โซนไหน “คุณหนูนลินไม่ได้มาที่นี่นะครับ” ทว่าคำตอบที่เขาได้กลับมานั้นทำเอาคิ้วกระตุก
“ไหนว่ามาซื้อชุดว่ายน้ำ” “ก็เดี๋ยวไปซื้อค่ะ มินซื้อของให้ลูกก่อน ขอบัตรด้วยค่ะสามี” “ของตัวเองก็มี” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่มือก็หยิบกระเป๋าตังค์ออกมาหยิบบัตรเครดิตยื่นให้อยู่ดี จัสมินพาสามีและลูกเดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ไม่หยุด เธอซื้อของทุกอย่างที่คิดว่าจำเป็นและต้องได้ใช้ตลอดที่อยู่ที่นี่ และ
“อู้ว~ อูว~” เสียงอ้อแอ้และสัมผัสที่เปียกชื้นบนใบหน้าปลุกให้ไนต์ต้องรีบลืมตาขึ้นมอง เพียงแค่สายตาปรับโฟกัสได้ก็พบกับแก้มกลมๆ ของลูกสาว ที่ตอนนี้กำลังพยายามกัดจมูกของเขาจนน้ำลายยืด “นับดาว” ไนต์เอ่ยเรียกชื่อลูกสาวด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง เด็กน้อยที่รู้จักชื่อตัวเองสะดุ้งโหย่งรีบเงยหน้าขึ้นมองพ
สัปดาห์ต่อมา... การเตรียมตัวเดินทางข้ามทวีปครั้งแรกกับเด็กน้อยวัยเจ็ดเดือนเศษนั้นค่อนข้างที่จะวุ่นวายอยู่ไม่น้อย แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้ยากเกินความสามารถของไนต์ ที่ตั้งใจจะพาลูกเมียไปเที่ยวพักผ่อน หนึ่งปีกว่านับตั้งแต่ย้ายกลับมาอยู่ที่อังกฤษจัสมินก็ไม่ได้กลับไทยอีกเลย “อูววว~” จัสมินยิ้มกว้างทั
“ลูกช้ำหมดแล้วที่รัก” “น่ารักขนาดนี้ใครจะอดใจไหวคะ ตัวก็หอม ยิ้มก็หวาน หม่ามี้ใจเหลวเป็นน้ำหมดแล้วค่ะ” ไนต์ยิ้มอย่างคนมีความสุข นอนเท้าศีรษะมองสองคนแม่ลูกกอดหอมกันไม่หยุด ภาพของความสุขที่สองแม่ลูกเล่นกันในทุกๆ เช้าหลังตื่นนอนที่ห่างหายไปนานร่วมสัปดาห์นั้นกลับมาให้เห็นแล้ว ลืมภาพที่เธอเคยบอกว่า







