INICIAR SESIÓN
“ผมกำลังจะแต่งงานน่ะ”
เขาเล่าด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ทำให้หัวใจของเธอไม่ปกติเอาเสียเลย หัวใจของเธอสั่นรัวด้วยความเสียใจ รู้สึกแตกสลายในทันที
เขากำลังจะแต่งงานอย่างนั้นเหรอ แล้วมายุ่งกับเธออีกทำไม
เธอฝืนยิ้มออกมาอย่างอยากลำบาก “แต่งงาน? คุณเนี่ยนะจะแต่งงาน?”
“ใช่ ผมกำลังจะแต่งงาน และขึ้นรับตำแหน่งประธานสูงสุดของบริษัทด้วย” เขายิ้มดวงตาเป็นประกายเหมือนคนที่เพิ่งชนะศึก
แต่คนฟังหัวใจแหลกสลาย ตีบตันในอกจนหายใจแทบไม่ออก ดวงตาร้อนผ่าว
“ฉันเข้าห้องน้ำก่อนนะ”
เธอขยับกายออกจากวงแขนของเขา หันหลังให้เขา สีหน้าฝืนยิ้มเปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อย ดวงตาแดงช้ำคลอน้ำ
เธอกลั้นอาการสะอื้น ก้าวลงจากเตียง เดินเข้าไปในห้องน้ำ รีบล้างหน้าล้างคราบน้ำตาให้สะอาดหมดจด แม้ไม่อาจล้างความเสียใจ ความเจ็บปวดที่กำลังกัดกลืนเธออย่างเลือดเย็นได้
“เราจะเสียใจทำไม เรามันก็แค่ของเล่นชั่วคราวของเขาเท่านั้นเอง” เธอบอกตัวเองให้รับรู้ถึงสถานะของตัวเอง “เขาไม่ได้บังคับให้เธอมาที่นี่ซะหน่อย เธอหาเรื่องเจ็บปวดเองนะเยลลี่!!”
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา
เธอรีบกวักน้ำขึ้นล้างหน้าอีกครั้ง เพื่อไม่ให้เขาจับได้ว่าเธอกำลังร้องไห้
“เยลลี่” เขาเข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลังอย่างแนบแน่น กายแกร่งแสนอุ่นและเลือดเนื้อของเขาทำให้เธอยิ่งรู้สึกปั่นป่วน
“ฉันจะกลับแล้ว”
เขาผละริมฝีปากที่กำลังไล่จูบต้นคอของเธอ ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเล็กๆ “คืนนี้นอนที่นี่เถอะ”
“ไม่ค่ะ ฉันกลับดีกว่า”
“อย่าดื้อสิ เดี๋ยวเพิ่มเงินเดือนให้”
เอาเงินมาล่อ เพราะสำหรับเขา เธอมันก็แค่ผู้หญิงหน้าเงินคนหนึ่งเท่านั้นเอง
“ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันไม่อยากใช้เต้าไต่”
“ใช้ก็ได้นะ” เขากระซิบเสียงแหบพร่า เลื่อนฝ่ามือลูบไล้หน้าท้องแนบราบของเธอไม่หยุด
“ไม่จำเป็น ต่อไปเราอย่าเจอกันอีกเลยค่ะ”
น้ำเสียงของเธอเด็ดขาดจนเขาแอบใจสั่น
“ทำไม คุณไม่อยากเอากับผมแล้วเหรอ”
“ไม่ค่ะ”
เขาขมวดคิ้วจนหน้าผากย่น ดวงตาคมดุเกิดประกายไม่พอใจ “แน่ใจนะ”
เธอขยับกายออกจากอ้อมแขนของเขา แล้วเดินออกจากห้องน้ำ ก้มหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างรวดเร็ว
เขารีบเดินตามออกมา สีหน้าหงุดหงิดเล็กๆ
“คุณโกรธอะไรผมรึเปล่า”
“เปล่านี่คะ ทำไมฉันต้องโกรธด้วย” สีหน้าของเธอเหมือนไม่แคร์เขาจริงๆ
ตอนนี้เป็นเขาเองที่รู้สึกเหมือนเป็นของเล่นของเธอ !!!
“ขอโทษที่มาสายนะ” เวหาเลื่อนเก้าอี้ข้างบุหลันออกแล้วนั่งลงชบากับนงนุชตกใจ งงงัน ทำไมรองประธานถึงมานั่งที่โต๊ะพวกเธอล่ะบุหลันเองก็ประหลาดใจเหมือนกันที่เขามา รีบกระซิบถามเขา “คุณมีประชุมสำคัญไม่ใช่เหรอ”“เลิกแล้ว ไว้ประชุมต่อพรุ่งนี้ก็ได้”บุหลันยิ้มแฉ่ง “ดีใจจังที่คุณมา”“ผมต้องมาอยู่แล้ว คุณเลี้ยงทั้งที”“แล้วคุณจะให้รางวัลฉันรึเปล่า ที่ฉันชนะการแข่งขันน่ะ”เขาขยับใบหน้าเข้าใกล้ใบหน้าเธอ “แน่นอน จะให้รางวัลแบบจัดหนักจัดเต็มเลย”“บ้า! พูดอะไรเนี่ย”ใช่...สองผัวเมียนี่บ้าไปแล้ว ลืมไปแล้วรึไงว่าไม่ได้นั่งกันอยู่สองกันบุหลันยิ้มเขินหันไปสบตากับเพื่อทั้งสองอย่างจัง สติถึงได้กลับมาว่าไม่ได้อยู่กันแค่สองคน“เอ่อ...จริงสิ ยังไม่ได้แนะนำเลย ชบา นงนุช นี่สามีฉันเองแหละ”“สามี!” ชบากับนงนุชอุทานพร้อมกัน จากนั้นทั้งคู่ก็นั่งตัวแข็งเหมือนถูกสาป“ที่รัก ..นี่เพื่อนร่วมงานของฉันเอง ชบากับนงนุช เราสามคนสนิทกันมาก พักอยู่ที่หอเดียวกันด้วย”“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” เวหาทักทายเพื่อนเมียด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง สุภาพ พร้อมรอยยิ้มเล็กน้อยบุหลันเห็นเพื่อนทั้งสองนั่งเกร็ง เลยรีบเทขวดเบียร์ใส่แก้วของเพื่อนๆ
สัปดาห์ต่อมา...การแข่งขันภายในของห้องครัวเบเกอรี่ก็ถูกจัดขึ้น โดยมีผู้ตัดสินหลักสามคนด้วยกัน คือหัวหน้าเชฟคเชนทร์ ผู้จัดการห้องอาหาร และเชฟชาวอิตาเลียนประจำห้องอาหารยุโรปส่วนผู้ตัดสินรองคือพนักงานห้องครัวทุกคน ที่จะต้องใส่คะแนนให้แก่จานขนมที่พวกเขาชื่อชอบมากที่สุด โดยไม่เปิดเผยว่าขนมจานนั้นเป็นฝีมือใครสำหรับผู้ชนะการแข่งขัน จะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้ช่วยเชฟ ส่วนขนมที่ได้รับคะแนนเป็นอันดับหนึ่ง จะได้เป็นเมนูพิเศษของห้องอาหารโรงแรมต่อไป และใช่เลย...ครั้งนี้ผู้ที่ได้รับคะแนนสูงสุดในการแข่งขันก็คือ...“ดีใจด้วยนะแก!” ชบายื่นมือที่กำแก้วเบียร์ผ่านโต๊ะมาชนกับแก้วของบุหลันที่ยื่นออกไป ขณะหมู่ย่างบนเตากำลังสุกได้ที่ ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง“ในที่สุด แกก็ได้เป็นรองหัวหน้าเชฟแล้ว” นงนุชที่นั่งคู่กับชบายื่นแก้วเบียร์มาชนกับเพื่อนทั้งสองคน “แกเก่งสุดๆเลยเยลลี่!”บุหลันยิ้มอย่างมีความสุข “ที่สำคัญ เมนูที่ฉันคิดค้นขึ้นมาก็จะได้ไปอยู่ในเมนูขนมของโรงแรมด้วย”“งั้นต่อไปแกก็รวยแล้วสิ เพราะแกจะได้เปอร์เซ็นต์จากการขายเมนูนั้นด้วย”“ใช่ ขอให้เมนูของฉันขายดีๆยอดปังๆเถอะ”ชบาคีบหมูย่างเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ “ว่
บุหลันอึ้งไปนิด ก่อนจะพยักหน้า แล้วหันหลังให้อรอุมา แต่ไม่ทันจะก้าว เสียงใครบางคนดังมาจากด้านหลัง“เดี๋ยว!”เธอหยุดชะงัก หันกลับไปมองเขาเวหาเดินมาหาเธอกับอรอุมาอรอุมารีบปรับสีหน้าโกรธเกรี้ยวให้เป็นปกติ ยืนในท่าสุภาพเรียบร้อย“นึกว่าไปแล้วซะอีก คุณลืมโทรศัพท์” เวหายื่นโทรศัพท์ให้เธออรอุมายิ้มขำ ยัยเชฟแผนสูงเหลือเกิน แกล้งทำเป็นลืมโทรศัพท์งั้นเหรอ“อ๋อ ขอบคุณค่ะ ฉันมัวแต่คุยกับเลขาของคุณอยู่น่ะ เธอคุยสนุกดีนะ”อรอุมาแอบส่งสายตาขู่เธอ“เธอเป็นน้องสาวของธามไง ผมเคยบอกคุณแล้ว จำไม่ได้เหรอ”“อ๋อ น้องสาวคุณธาม คนนี้เอง” เธอแสร้งทำเป็นเพิ่งรู้ “บอสมีเลขาที่เก่งมากค่ะ”อรอุมาขมวดคิ้วนิ่วหน้า ทำไมเจ้านายกับยัยเชฟคุยกันสนิทสนมขนาดนี้ แถมยัยเชฟก็ยังรู้เรื่องพี่ชายของเธอด้วย เวหาพยักหน้าให้เธอ แอบส่งสายตาหวาน ก่อนจะเดินกลับไปบุหลันยิ้มให้อรอุมาอีกครั้ง “ฉันไปนะคะ”“ไปสิ แล้วไม่ต้องกลับมาอีก”บุหลันแอบถอนหายใจ ก่อนจะเดินไปที่ลิฟต์ กดลงชั้นหก เพื่อจะกลับไปทำงานส่วนอรอุมา เดินอย่างเร่งร้อนไปหาพี่ชายที่ห้องทำงานของเขา“พี่ธาม ไล่ยัยเชฟคนหนึ่งออกเดี๋ยวนี้!”ธนวัฒน์นิ่วหน้าสงสัย “เชฟคนไหน”“ป้าย
“อืออ พอแล้วที่รัก เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”“ผมมีห้องพักส่วนตัวนะ เข้าไปมั้ย”“นี่ หยุดหื่นได้แล้ว” เธอหน้าแดงก่ำด้วยความอาย ดวงตาตื่นเล็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงความแข็งคัดของลำแกร่งที่สะโพกของเธอทาบทับเอาไว้“นะที่รัก แป๊บเดียว”“อย่างคุณน่ะ ไม่แป๊บหรอก ใกล้ถึงเวลางานฉันแล้วด้วย คุณกินมื้อเที่ยงนะ..”“อือ ไม่เอาอ่ะ อยู่ต่ออีกนิดนะ” ไม่อ้อนเปล่า แต่ประกบปากจูบริมฝีปากเธออย่างกระหาย ไล่ริมฝีปากจูบลงมาตามลำคอ ขบเม้มเนินอกราวกับกำลังกินของโปรด ครางกระเส่าในลำคออย่างสุขสม“อ่า ที่รัก.. ของผม.. อยากเข้าไปในตัวคุณ”“อืออ” ใบหน้าสวยเคลิบเคลิ้ม ดวงตาปรืออย่างมีอารมณ์ รสจูบของเขาทำเธอร้อนเร่าไปทั้งตัวเสมอ “งั้น..ฉันให้เวลาสิบห้านาที”เวหายิ้มดีใจ สายตาร้อนแรงวามวาว รีบอุ้มเมียสุดที่รักเข้าไปในห้องพักส่วนตัวทันทีหลังจากมีความสุขกันไปหนึ่งครั้งในห้องพักส่วนตัวของห้องทำงานเธอจูบลาเขา ก่อนจะเปิดประตูออกมา ด้วยสีหน้าเขินๆ แววตาเปล่งประกายสดใส“นี่! ทำไมเข้าไปนานขนาดนั้น!” เสียงคุณเลขาที่ดังมาจากด้านหลังทำเธอสะดุ้งตกใจ“เอ่อ..” บุหลันหันไปมองอรอุมาด้วยสีหน้าอายๆ ก่อนจะยิ้มแห้ง คำตอบของคำถามนี้ มันไม่ควรพูด
หลังแยกกับเพื่อนทั้งสอง บุหลันหยิบถุงใส่แซนวิสที่ทำเองออกจากครัว แวะไปซื้อกาแฟร้านโปรด แล้วขึ้นลิฟต์ กดชั้น59 ซึ่งเป็นออฟฟิศใหญ่ของฝ่ายบริหารเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เธอเดินเข้าไปในสำนักงานสุดทันสมัย พนักงานหนุ่มสาวแต่งตัวดีเดินกันขวักไขว่ หลายคนกำลังจะออกไปกินข้าว บางกลุ่มยังนั่งเม้ามอยด์ที่โต๊ทำงาน หลายคนอยู่ในห้องแคนทีนของชั้น กำลังดื่มกาแฟกินขนมกันอยู่“ห้องทำงานรองประธานอยู่ทางไหนคะ” เธอถามพนักงานหญิงสองคนที่กำลังจะเดินไปที่ลิฟต์ พวกเธอหยุดเดิน มองเธออย่างแปลกใจ คงสงสัยว่าเชฟขนมของโรงแรมขึ้นมาทำไมที่ชั้นบริหาร“ทางนั้นค่ะ” แต่พวกเธอก็บอกอย่างสุภาพ“ขอบคุณค่ะ”“ว่าแต่ มาทำไมหรือคะ”“มาส่งแซนวิสค่ะ”เธอพยักหน้าขอบคุณสองสาวแล้วเดินไปตามเส้นทางที่สองสาวแนะนำให้ กระทั่งเห็นประตูบานใหญ่ มีป้ายเขียนกำกับเอาไว้ว่าห้องรองCEOเธอเดินตรงไปที่ประตูบานนั้น แต่ไม่ทันจะเคาะประตู เสียงหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นเสียก่อน“มาหาใครคะ”เธอหันไปมองเจ้าของเสียง หญิงสาวหน้าตาดี สวมเสื้อเชิ้ตขาวกับกระโปรงสั้นสีดำ ยืนขึ้นหลังโต๊ะทำงานที่มีป้ายติดว่าเลขาCEOบุหลันยิ้มสดใส “ฉันมาหารองประธานค่ะ”เลขาสาวลุกออกจากโต
“เฮ๊ย! กลับมาทำงานว่ะ สงสัยจะไปไม่รอด”เมื่อเห็นบุหลันกลับมาทำงานในครัวเบเกอรี่ หลังจากลาออกไปเมื่อสามสัปดาห์ก่อนระรินก็ต้อนรับเธอด้วยน้ำเสียงดูถูก สีหน้าเย้ยหยันทันที“แล้วทำไมหัวหน้าเชฟถึงรับยัยนี่กลับมาอีกเนี่ย”“ก็เพราะหัวหน้ายังไม่เซ็นใบลาออกของเยลลี่ไงล่ะ” ชบาพูดแทนเพื่อน“เพราะหัวหน้าไม่อยากเสียคนเก่งๆไปน่ะ”นุงนุชพูดเสริม“ชิ!” ระรินสบถดูถูก แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าบุหลันเก่งของจริง แต่เธอไม่มีวันยอมรับหรอก คนที่จบมาจากสถาบันเล็กๆอย่างบุหลัน จะมาเทียบกับคนที่จบจากสถานใหญ่ๆอย่างเธอได้ยังไง“ที่รับกลับมา น่าจะเพราะเรื่องอื่นมากกว่า ไม่รู้ว่าหัวหน้าชอบความเก่ง หรือชอบ..อย่างอื่นกันแน่”กลุ่มของระรินพากันหัวเราะหยามเหยียด บางคนถึงขั้นจับนมตัวเอง“เสียดายนมฉันเล็ก ไม่งั้นจะใช้เต้าไต่บ้าง”“เฮ่อ..” บุหลันถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ไม่อยากเถียงกับพวกที่อคติกับเธอ เถียงไปก็ไม่มีประโยชน์ สู้สร้างผลงานให้เป็นที่ประจักษ์ดีกว่า“พวกเธอไม่ควรดูถูกหัวหน้าอย่างนั้นนะ หัวหน้าน่ะเป็นมืออาชีพมาก” บุหลันมองหน้าระริน พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เธอคงจะเจ็บใจเรื่องที่ฉันชนะทำครัวซองต์ครั้งก่อนสินะ ทั้งที







