งานมงคลของมู่เฟยหยา

ผ่านมาได้ห้าเดือน งานมงคลของมู่เฟยหยากับองค์ชายใหญ่ก็เกิดขึ้น จินหว่านนางไม่อยากจะไปร่วมงานแต่ก็ไม่อาจหาทางปฏิเสธมารดาได้ นางกลัวว่าจะต้องพบหลี่หรงฝู แล้วหากเขาเกิดจำนางได้ขึ้นมา นางกลัวว่าจะต้องกลับไปอยู่ในกรงขังอีกครั้ง แต่พอใคร่ครวญให้ดี นางในตอนนี้เพิ่งจะสิบเอ็ดหนาวเองเขาจะจำนางได้อย่างไร เมื่อชาติก่อนหลี่หรงฝูพบเจอนางในวัยสิบหกหลังจากนางแต่งให้จ้าวตงหยุนได้เพียงแค่หนึ่งปี

อีกอย่างนางไปเป็นแขกที่จวนตระกูลมู่ ยามนั้นหลี่หรงฝูต้องมารับตัวเจ้าสาว อย่างไรก็ไม่มีทางได้พบเจอนางเป็นแน่ เมื่อคิดได้ตกความกังวลใจของจินหว่านก็ค่อยๆ เบาบางลง

วันงานจินหว่านถูกสาวใช้และแม่นมปลุกแต่เช้าเพื่อลุกขึ้นมาเตรียมตัวไปร่วมงาน นางคิดว่าตนเองเป็นเจ้าสาวเสียอีก เมื่อถูกแม่นมจับแต่งตัวเสียงดงาม ขาดก็เพียงไม่ได้แต่งแต้มใบหน้าก็เท่านั้น

ผมทั้งสองข้างถูกมัดเป็นแกละ ไข่มุกเม็ดงามขนาดเท่ากันร้อยเรียงมัดอยู่รอบแกละทั้งสองข้างอย่างน่ามอง ยามที่ถูกแสงแดดกระทบตัวมุกจะยิ่งเปล่งประกายเล่นแสง ส่งให้ใบหน้าอวบอิ่มของจินหว่านน่ามองเพิ่มเข้าไปอีก

“งามนักเจ้าค่ะ จะมีคุณหนูตระกูลใด งามเท่าคุณหนูของบ่าวอีก” แม่นมเอ่ยชื่นชมผลงานของตนเอง

“ข้าก็เห็นแม่นมชมข้าเช่นนี้ทุกวัน วันนี้ควรจะให้เจ้าสาวได้งามที่สุดมิใช่หรือ” นางมองแม่นมอย่างหยอกล้อ

เพราะใบหน้านี้ของนาง ทำให้ชะตาชีวิตเมื่อชาติภพที่แล้วต้องถูกลากไปลากมา หากเลือกได้นางของามน้อยกว่านี้สักสองส่วน อย่างไรความงามก็คู่กับสตรี หากไม่งามเลยก็คงจะไม่ได้

จินหว่านออกมาจากเรือนมาก็พบว่าบิดามารดาและพี่ชายของนางเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามยิ้มมองร่างเล็กที่เร่งฝีเท้าเดินเข้ามาหาอย่างพอใจ ไม่ว่าจินหว่านนางจะแต่งตัวเช่นใดก็ล้วนแต่งามไปเสียหมด ชุยเซียวอดที่จะภูมิใจไม่ได้เมื่อนึกถึงคำพูดของสหายที่อิจฉาว่าตนมีบุตรสาวที่งดงามเช่นนี้

“ไปกันเถิด” ชุยเซียวเดินนำไปที่หน้าประตูจวน

ไป๋ซื่อกับจินหว่านขึ้นไปนั่งบนรถม้า ส่วนชุยเซียวและชุยจิ้นขี่ม้านำหน้าอยู่ที่หน้ารถม้าของสองแม่ลูก ภายในรถม้าเตรียมของว่างเอาไว้ให้สองแม่ลูกได้กินรองท้องเสียก่อน ภายในงานเลี้ยงที่มีแต่ฮูหยินคุณหนู แต่ละคนล้วนเขินอายไม่กล้ากินของในงานเลี้ยงมากนัก รวมทั้งไป๋ซื่อและจินหว่านด้วย

กินของว่างรองท้องได้เพียงไม่กี่ชิ้นรถม้าก็มาหยุดที่หน้าจวนตระกูลมู่แล้ว พอลงมาจากรถม้าจึงได้รู้ว่าตระกูลมู่จัดเตรียมงานยิ่งใหญ่เพียงใด รถม้าจอดส่งเจ้านายที่หน้าประตูจวนยาวเหยียด ผ้าแดงถูกผูกไว้จนแทบจะเต็มกำแพงจวน ไม่ต้องบอกว่าด้านในจะผูกผ้าแดงมากเพียงใด อย่างว่าได้แต่งบุตรสาวเข้าตำหนักองค์ชายใหญ่จะจัดอย่างขอไปทีก็ไม่ได้

ที่นั่งของบุรุษและสตรีต่างแยกกันนั่ง บ่าวที่มารอรับเห็นคนตระกูลชุยสายหลักมาแล้วต่างก็พาเดินไปส่งด้านใน ชุยเซียวกับชุยจิ้นต้องไปนั่งที่ห้องโถงด้านหน้า ส่วนไป๋ซื่อและจินหว่านเดินตามบ่าวไปที่เรือนด้านหลัง แขกในงานเริ่มมากันมากแล้ว

ในงานนี้แทบจะเรียกได้ว่ารวมจวนอ๋อง กง โหว ป๋อ จื่อ หนาน และขุนนางใหญ่เล็กเอาไว้ทั้งหมด ที่นั่งของไป๋ซื่อกับจินหว่านถูกจัดให้อยู่ถัดลงมาจากจวนอ๋องและบรรดาศักดิ์น้อยใหญ่ ยังนับว่ามีความสำคัญอยู่ พอมองไปด้านหลังก็แทบจะเห็นหน้าโต๊ะสุดไม่ชัดแล้ว

พอมองหาตระกูลชุยสายรองก็ไม่พบว่ามีผู้ใดของฝั่งสตรีมารวมงานต่อให้ตระกูลมู่เชิญมาก็ต้องดูว่าตระกูลชุยสายรองจะกล้ามาสู้หน้าคนหรือไม่

ภายในโต๊ะที่จินหว่านกับไป๋ซื่อนั่ง ยังมีตระกูลเกา ฮูหยินและคุณหนูอีกสองคนของเสนาบดีเกานั่งอยู่ด้วย คุณหนูเกาคนเล็กอายุไล่เลี่ยกับจินหว่านทั้งสองยังเป็นสหายที่ดีต่อกันจึงนับว่าได้พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

เกาอวี้ม่าน คุณหนูเล็กตระกูลเกา อีกห้าปีข้างหน้านางจะต้องแต่งเข้าตำหนักองค์ชายใหญ่ แต่ชีวิตของนางภายในวังหลวงก็ไม่ใคร่จะดีนัก เมื่อต้องอยู่ในเงื้อมมือของมู่เฟยหยา จินหว่านเมื่อพูดคุยกับสหายก็อดที่จะมองนางอย่างเห็นใจไม่ได้ แต่ก็เพียงแค่ไม่กี่ชั่วอึดใจด้วยกลัวว่าสหายจะพบสิ่งที่ผิดสังเกต นางเองก็อยากเตือนแต่คงไม่ใช่ยามนี้

หลี่หรงฝูต้องการจะรวมอำนาจของตระกูลใหญ่ เพื่อหนุนตนเองให้เป็นองค์รัชทายาท ย่อมต้องคัดเลือกจากตระกูลขุนนางที่มีบทบาทในราชสำนักมากที่สุด ยามนั้นนางเองมีสัญญาหมั้นหมายอยู่กับองค์ชายสามแล้วจึงถูกปัดตกไป

ก่อนที่ขบวนรับเจ้าสาวจะมาถึง สตรีในลานจัดงานเลี้ยงต่างก็ชักชวนกันไปที่เรือนพักของเจ้าสาวเพื่อชื่นชมความงามก่อนที่จะถูกส่งตัว ไป๋ซื่อย่อมเป็นหนึ่งในนั้น ด้วยตัวนางเป็นสตรีที่เพียบพร้อม อีกทั้งภายในจวนยังไม่มีสาวใช้หรืออนุอีกด้วย ย่อมจะถูกเจ้าบ้านชวนให้ไปร่วมอวยพรให้ชีวิตหลังแต่งงานของเจ้าสาวราบรื่น

“ไปด้วยกันเถิด หากเจ้าไม่ไปท่านแม่ต้องให้ข้านั่งอยู่กับเจ้าแน่” เกาอวี้ม่านอยากไปร่วมชมความสนุกจึงได้ชวนจินหว่านที่ไม่อยากไปให้ไปด้วยกัน

“ข้าเห็นแก่เจ้านะ” จินหว่านถอนหายใจออกมา นางไม่อยากเจอมู่เฟยหยาที่มอบความตายให้นางเมื่อชาติภพที่แล้ว

จินหว่านยอมไปด้วยก็จริง แต่นางรออยู่ด้านนอกมิได้เข้าไปด้านใน ปล่อยให้เกาอวี้ม่านเข้าไปพร้อมกับไป๋ซื่อ นางยืนรอพร้อมสาวใช้อยู่ด้านนอก

พอเสียงประทัดดังขึ้น สตรีที่เข้าไปรวมอวยพรให้เจ้าสาวต่างก็รีบทยอยออกมา เกาอวี้ม่านที่ออกมาแล้วก็ทำหน้าตื่น นางเล่าเรื่องความงามของชุดเจ้าสาวให้ฟังอย่างสนุกสนาน

“อาหว่านเจ้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเพื่อนข้าหน่อย” สตรีในยุคโบราณอย่างเข้าห้องน้ำแต่หน้าบางจึงใช่คำว่าเปลี่ยนเสื้อผ้าแทน

“แต่ข้าไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน” นางเม้มปากอย่างกังวล นางไม่เคยมาตระกูลมู่และไม่อยากเดินไปทั่วด้วยกลัวจะพบคนที่ไม่อยากเจอเข้า

“ถามสาวใช้นางนั้นก็ได้”

ภายในเรือนของมู่เฟยหยาวุ่นวายจนแทบไม่มีผู้ใดสนใจเด็กน้อยทั้งสองคน แต่เกาอวี้ม่านก็ยังหาตัวคนที่พานางไปห้องน้ำมาจนได้ จินหว่านบอกกล่าวไป๋ซื่อก่อนจะเดินไปพร้อมกับเกาอวี้ม่าน

ยามนี้ขบวนรับเจ้าสาวเข้ามาภายในจวนตระกูลมู่แล้ว เสียงโหร้องและเสียงต่อบทกลอนดังอยู่ไม่ขาดสาย เกาอวี้ม่านนางอยากจะเข้าห้องน้ำเสียที่ไหน เมื่อให้สาวใช้ชี้ทางแล้ว นางก็พาจินหว่านหมุนตัวไปแอบดูขบวนรับเจ้าสาวแทน

“อาม่าน!!! หากถูกจับได้จะทำเช่นใด” นางร้องถามอย่างตกใจ เมื่อเห็นสหายลากนางไปแอบอยู่ด้านหลังต้นไม้ เพื่อดูความครึกครื้น

“เจ้าก็อย่าเสียงดัง อาหว่านดู...นี่แทบจะรวมเหล่าคุณชายทั่วเมืองหลวงเลยกระมัง พี่ชายเจ้าก็อยู่ในขบวนด้วยหรือเนี่ย”

พอได้ยินว่าชุยจิ้นอยู่ในขบวนด้วย ทั้งยังถูกดึงมาช่วยต่อบทกลอน จินหว่านก็สนใจขึ้นมาทันที นางชะเง้อคอออกไปมองอย่างสนใจ เมื่อเห็นพี่ชายนางต่อบทกลอนโดยลื่นไหลนางก็ยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ

แต่เพียงครู่เดียวรอยยิ้มของนางก็แข็งค้างไปทันที เมื่อหลี่หรงหาน องค์ชายสามหันมามองทางทิศที่นางอยู่ ไม่รู้ว่าเขาเห็นนางหรือไม่ แต่จินหว่านก็มุดตัวลงไปอยู่ด้านล่างอย่างรวดเร็ว นางจับหัวใจที่เต้นระรัวเอาไว้แน่น สายตาเย็นชาที่กวาดมองทุกสิ่งอย่างไร้ค่า ใบหน้าที่เรียบเฉยไม่มีรอยยิ้มแม้จะอยู่ในงานมงคลของพี่ชาย ทำให้นางตกใจไม่น้อย

“อาหว่านเป็นอันใด” เกาอวี้ม่านเหมือนจะเห็นความผิดปกติ นางจึงหันมาเอ่ยถามสหายที่นั่งยองๆ อยู่กับพื้น

“ปะ เปล่า ไปกันได้แล้ว ประเดี๋ยวท่านแม่ตามหาจะถูกดุเอา” นางส่ายหน้าระรัว