เข้าสู่ระบบแชร์
4 คนที่เจอกันอีกครั้ง
วันที่เผยแพร่:
2025-07-16 15:21:07ทะเลอดหัวเราะไม่ได้ ขนาดเห็นหน้าแวบๆ จากแสงสลัวในความมืด ทะเลก็รู้สึกว่าเขาดูดี แต่จะดีกว่านี้หากไม่ยกหางตัวเองแบบนี้
“ว่าแต่นายชื่ออะไร”
“ทำไม สนใจเหรอ”
“บ้านนายดิ” ทะเลโพล่งตอบ
ไอ้คนหลงตัวเอง...
“ครูไม่ต้องห่วงว่าจะติดเชื้อบ้าจากผมล่ะ ถึงจะโดนหมาหมู่รุมกัดมาแต่ผมจำได้ว่าไม่ได้กัดครู อย่างมากก็แค่รู้สึกว่าปากครูก็หอมดีนะ”
“หอมเหรอ หมายความว่าไง”
เด็กหนุ่มถูมือขวากับอกเสื้อไปมาล้อเลียน ทะเลหน้าม้านเพราะเมื่อครู่มือนี้ที่ปิดปากเขาแน่นแทบหายใจไม่ออกนั่น...
“อะ ไอ้บ้า!”
“ไปนะ หนูคิตตี้”
“นี่! เดี๋ยวสิ นาย! แล้วหนังสือที่ถือไปน่ะ ยังไง...”
“ไว้เอามาคืน”
ทะเลมองตามมือไหวๆ ที่ยกหนังสือสันเท่าก้อนอิฐขึ้นโบกเหนือหัวไม่บ่งบอกว่าสะทกสะท้านใดๆ กับความผิดที่ก่อไว้ เขารู้สึกคุ้นท่าทีแบบนี้มากกว่าเดิม เหมือนจะไม่ใช่แค่เด็กนักเรียนเกเรในโรงเรียน แต่เขาเหมือนจะเคยพบคนลักษณะเช่นนี้มาก่อนเมื่อไม่นานมานี้เอง
ว่าแต่ว่าเขาเป็นใครกัน...
ทะเลมองตามเด็กคนนั้นไปจบลับสายตา ขณะจะก้าวออกจากห้อง เขาก็เห็นแว่นสายตากรอบเงินวางตั้งอยู่บนโต๊ะ เงาวับแวววาวของมันสะท้อนผ่านตาของเขาแวบหนึ่ง
ทะเลจำได้ว่ามันคือแว่นของเขาที่ทำพังหล่นหายไปเมื่อวานนี่นา...
บ่ายวันเสาร์...
หลังจากผ่านเรื่องระทึกขวัญเมื่อสองวันก่อน ทะเลก็ตั้งใจว่าจะพักผ่อนให้เต็มที่สักวัน เขานอนไม่ค่อยหลับ เอาแต่ครุ่นคิดถึงแว่นตาที่จู่ๆ ก็มาอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา พร้อมกับการมาเยือนของเด็กหนุ่มนิรนามสุดแสนจะกวนบาทาคนนั้น
ว่ากันว่านักรบย่อมมีบาดแผล เด็กนั่นก็คงพอกัน ท่าทางคงขาไฟต์ไม่เบา
ทะเลเดินลงมาซื้อข้าวกล่องหน้าคอนโดมิเนียม เขาเดินผ่านป้อมยามที่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น แต่ไม่ทันจะถึงหน้าถนนทะเลโดนเรียกไว้เสียก่อน
“ครูครับ”
ครูอีกแล้ว...
เขาไม่ใช่สักหน่อย ทั้งที่อยากเป็นครูใจจะขาด แต่โรงเรียนที่สมัครก็ยังไม่เรียกตัว
สงสัยจะแห้วซะแล้ว...
ทะเลถอนหายใจเซ็งๆ หันไปหาต้นเสียงก็พบ รปภ.หนุ่มใหญ่ใจดีคนเดิมยืนยิ้งแฉ่งรออยู่
“อ้าว! พี่ มีอะไรครับ”
“นี่ครับ”
“อะไรครับ”
“ลูกสาวผมฝากมาให้ ครูรับไปสิครับ”
ทะเลรับถุงพลาสติกสีขาวขุ่น เปิดออกดูพบว่าด้านในบรรจุกล่องอาหารทรงกลมกำลังอุ่นอยู่
หอมจัง...
“เนื่องในโอกาสอะไรครับเนี่ย”
“แกฝากมาขอบคุณที่ครูเอาหนังสือไปให้เด็กๆ ที่ชุมชน แกเกรงใจที่ทำให้ครูโดนเด็กพวกนั้นซ้อมเอาน่ะครับ”
“โธ่ ไม่เป็นไรเลยครับ”
“ครูอุตส่าห์มีน้ำใจ ผมต้องขอบคุณแทนลูกสาวมากๆ นะครับ หากไม่ได้ครูช่วย แกคงแย่”
อันที่จริงไม่ใช่แค่เขาสักหน่อย...
ผู้ชายที่ขับมอเตอร์ไซค์คันใหญ่คนนั้นต่างหากที่มาช่วยทั้งเขาและสาวน้อยคนนั้น...
ทะเลยิ้มแหยๆ เพราะรู้แล้วว่าเด็กสาวที่เขาช่วยไว้จากการถูกลวนลามคือลูกสาวของ รปภ. นี่เอง
“ฝากขอบคุณลูกลุงด้วยนะครับ”
“ครับครู”
ทะเลหันกลับขึ้นไปบนห้องพร้อมถุงบรรจุอาหารที่ไม่รู้ว่าคืออะไร แต่เขาก็ดีใจที่จะได้ประหยัดและไม่ต้องออกไปหาของกินให้ยุ่งยากอีก
เช้าวันจันทร์...
ทะเลก็ต้องพบกับเรื่องปวดหัว เพราะได้รับมอบหมายให้เอาหนังสือไปบริจาคที่ห้องสมุดชุมชนถัดไปไม่ไกลจากโรงเรียนอคิราห์วิทยาอีกตามเคย
ทำไมอีเวนท์การกุศลโรงเรียนนี้เยอะจังวะ...
ทะเลได้แต่นึกในใจขณะหอบกล่องกระดาษขนาดใหญ่เดินลัดเลาะไปทางตรอกที่เขาใช้เป็นเส้นทางไปกลับคอนโดมิเนียมเป็นประจำ
ระหว่างเดินก็บังเอิญเจอกับขาใหญ่ประจำโรงเรียนที่กำลังกลั่นแกล้งเด็กคนหนึ่งในชุมชนอยู่ ทะเลรีบรุดเข้าไปห้ามปรามเพราะไม่อาจนิ่งดูดาย
“นี่นักเรียน หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ทะเลร้องลั่น ทำให้หนึ่งในกลุ่มเด็กเกเรชะงัก
“เอ้า แว่น มาอีกละเหรอ”
“เรียกใครแว่น”
“ก็ครูแว่นจอมเสือกไง”
หนอย...
ไอ้เด็กนี่ ปากหมามิใช่น้อยจริงๆ...
ทะเลฉุน แต่ตัวหัวโจกไม่เกรงกลัว ปล่อยมือจากคอเสื้อเด็กชายจนล้มลงไปกองกับพื้น ทะเลรุดเข้าประคอง
“เป็นไรมากไหม”
“ไม่เป็นไรครับ ครู”
“แน่นะ”
“ผมไม่เป็นไรจริงๆ ครับ”
เด็กชายปฏิเสธเสียงสั่นไม่พอยังส่ายหัววืด ก้มหน้างุดหลบตาพวกเด็กเกเรที่กำลังตรงเข้ามาจะคว้าคอเสื้ออีก
แต่ทะเลหรือจะยอม...
“เธอกลับไปก่อนไป”
“แต่ครู”
“เอาน่า เชื่อครู”
ทะเลรับสมอ้างแล้วโบกมือไล่ส่ง เด็กชายลังเลอยู่ครู่ก็วิ่งจ้ำอ้าวออกไป ทะเลวอร์มหมัดกำลังตั้งท่าจะโต้ตอบ ก็พอดีกับรถยนต์สีดำคันยาวมันปลาบแล่นผ่านมา เด็กเกเรเห็นดังนั้นก็ต่างพากันเลิ่กลั่ก
“เฮ้ย! พ่อมา! สลายตัวเว้ย!”
เด็กหัวโจกตะโกนสั่งก่อนจะรีบสลายตัวอย่างไวจนทะเลถึงกับงงเพราะเงื้อหมัดแมวค้าง ยังไม่ทันได้ทำอะไร
“ใครวะ!”
ทะเลมองตามรถคันยาวมันปลาบคันนั้นไป ก่อนจะต้องตาค้างเพราะเห็นเลขทะเบียนรถแล้วเริ่มจำได้
นั่นมันรถ ผอ. นี่นา!
เด็กนั่นเป็นลูก ผอ.เหรอ!
ซวยแล้วเรา...
วันนั้น ทะเลไม่ค่อยสบายใจ เพราะไม่อยากตกงานกลางคันหากมีเรื่องกับลูกชายผอ. ที่เค้าว่ากันว่าเกเรที่สุดในย่านนี้ ครูคนไหนมีเรื่องด้วยไม่แคล้วโดนไล่ออก ไม่ก็มีอันต้องเฟดตัวออกไปเอง
แล้วเขาที่เป็นแค่ลูกจ้างชั่วคราวล่ะ...
จะเหลือเหรอ...
ทะเลกลับเข้าโรงเรียนตอนบ่ายแก่ๆ ด้วยความเหน็ดเหนื่อย พอนั่งประจำที่ได้ เขาก็เผลองีบหลับไปโดยไม่รู้ตัว กระทั่ง...
“ครูครับ… ครูเล”
“ทะเล”
บทล่าสุด
ขอรักเจ้าตัวร้าย 79 ตอนจบ
“อิน!”“อินจัดการเอง”“แต่พี่ว่า...”“เถอะน่า...”แอลกระซิบแล้วก้าวผ่านอาคเนย์ที่ยืนนิ่งงันอยู่มาเผชิญหน้ากับเนติมาด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว เพียงแค่สบตาป้าครูที่เคารพรักเมื่อครั้งยังเด็ก เขาก็มือไม้สั่น แต่ก็กัดฟันสู้เพี่ออาคเนย์“ป้าครูครับ ผมขอโทษที่ทำผิดต่อป้าครูกับคุณลุงอีกแล้ว แต่อินรักพี่เนจริงๆ เราสองคนรักกันครับ”แอลไม่พูดเปล่า พนมมือไว้แล้วทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าเนติมา ท่ามกลางความตกตะลึงของวาสนาและอาคเนย์“ผมขอโทษที่ทำให้พี่เนเกือบตาย แต่ผมอยากขอร้องป้าครูว่าอย่าดุด่าพี่เนเลยนะครับ เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะผมเองที่กลับเข้ามาในชีวิตพี่เน ผมลืมพี่เนไม่ได้ ผมรักพี่เนจริงๆ ผมขอโทษที่ดื้อรั้นไม่รักษาคำพูดที่เคยให้ไว้กับแม่ว่าจะไม่มารบกวนพี่เนอีก ผม ผม...” แอลพูดแค่นั้นก็ก้มหน้าน้ำตาไหลวาสนาเห็นลูกชายที่ปกติดื้อรั้นเป็นนิสัยใครว่าก็ไม่ฟัง ยอมก้มหัวอ่อนข้อร้องไห้ฟูมฟายให้กับความรักก็ถึงกับน้ำตาคลอเป็นเธอเองสินะ... เธอเองที่ทำร้ายความรู้สึกลูกชายคนเดียวของเธอตลอดมาวาสนาอยากจะทำเพื่อลูกสักครั้งด้วยการขอร้องเนติมาอีกแรง แต่ถูกตัดหน้าด้วยอาคเนย์ที่ทรุดนั่งลงคุกเข่าเคียงข้างแอล
ขอรักเจ้าตัวร้าย 78 แก้ตัวมา
วาสนาเห็นท่าทีของสามีแล้วลอบถอนใจ นิสัยน่าเบื่อคงส่งผ่านดีเอ็นเอไปหาปองพลที่เป็นคนประเภทเดียวกัน เพียงแต่ปองพลมุทะลุและคิดว่าตัวเองมีปมด้อยมากมายจนลืมไปว่าเพราะตัวเองด้อยค่าตัวเองทั้งที่มีมากกว่าคนอื่นมากนัก สุดท้ายก็เอาดีไมได้ต้องซังกะตายอยู่ในคุกอีกนานวาสนาหันไปเปิดประตูรถแล้วหยิบตะกร้าผลไม้ใบใหญ่ออกมาแล้วยื่นให้เนติมา“นี่ค่ะ แทนคำขอบคุณที่อาคเนย์ช่วยฉันกับลูก แล้วก็เอาของเยี่ยมมาขอโทษอาคเนย์กับคุณสองคนด้วยค่ะ คือ...” วาสนาพูดแค่นั้นก็เหลือบไปมองสามีที่ยืนถือไม้เท้าหน้าเชิดไปอีกทางด้วยความระอาก่อนเอ่ย “แล้วก็อยากพาเขามาขอขมาคุณที่ลูกชายเขาเกือบทำให้อาคเนย์ต้อง...”“โธ่ ไม่เป็นไรเลยค่ะ ตาเนสบายดีแล้วค่ะ” เนติมาตอบพลางรับกระเช้าส่งให้สามีอีกต่อ อรรถจึงรับกระเช้าไปแล้วผายมือเชิญ“แทนที่จะคุยกันหน้าบ้านแบบนี้ ผมว่าเชิญคุณสองคนที่บ้านดีไหมครับ ตาเนน่าจะอยู่บนบ้าน เดี๋ยวผมเรียกให้ลงมา”“ดีเหมือนกันจ้ะพ่อ” เนติมาตอบรับแรกทีเดียววาสนาลังเล เพราะเวลาที่ผ่านไปนานอาจทำให้รอยร้าวประสานยากอยู่สักหน่อย ถึงแม้จะรู้ว่าทั้งหมดนั้นเป็นเพราะเธอมุทะลุและใจเร็วเกินไปพอทางปู่ย่าของแอลติดต่อมาว่าอดีตส
ขอรักเจ้าตัวร้าย 77 เข้ารูปเข้ารอย
คนที่เคลื่อนท่อนอุ่นอยู่นั้น หัวเราะน้อยๆ และนำพาอินทัชไปเจียนจะแตะจุดสุดยอด แอลตัวโยกสั่นคลอนซ่านสยิวหนัก เขารับรู้ได้ว่าร่างกายตนเป็นเหมือนอาหารจานโปรดของอาคเนย์ “ไปต่อที่เตียงกันนะ” “อือ...”แอลครางไม่เป็นภาษาแล้วคราวนี้เพราะอาคเนย์ซึ่งแข็งแรงมากไม่ยอมปล่อยลง ยามนี้แอลจึงถูกล็อกขาทั้งสองข้างให้ลอยเหนือพื้นหนักกว่าเดิมไม่พอยังแยกกว้างเป็นรูปตัวเอ็มยิ่งกว่านั้นมีแก่นกายอีกฝ่ายสอดใส่ด้านในตัวเขาและขยับโยกไม่หยุด แอลเจ็บร้าวแต่ก็หฤหรรษ์อย่างถึงที่สุด เขาไม่กล้าแม้แต่จะลืมตามองกระจกตามที่อาคเนย์กระซิบบอก เขาขัดเขินอย่างที่สุด ปากก็แผดร้องราวกับกำลังเสพของเผ็ดร้อน เขาส่งเสียงหวานผสมการร้องบอกว่าคลั่งไคล้รสชาติการมีเซกส์ในครั้งนี้ยังไง “อื้อ... ไปถึงเตียงให้เร็วกว่านี้อีก เร็วๆ หมีน้อยอินไม่ไหว หมาใหญ่เนแสนดี บอกรักหมีน้อยอินไวๆ นะครับ อื้อ” “ได้สิ จัดไป” อาคเนย์กระซิบเสียงแผ่ว ไอร้อนผะผ่าวเป่ารดหูแอลจนเผลอหัวเราะออกมาด้วยความจั๊กจี้ พอไปถึงเตียงร่างของแอลก็ถูกวางด้วยความนุ่มนวล ทว่าแก่นกายอีกฝ่ายที่อยู่ข้างในตัวนั้น กร
ขอรักเจ้าตัวร้าย 76 จะทำก็รับทำซะที nc
“ได้เลย บอกไว้ก่อนนะว่าพี่ยอมให้หางหมีอันนี้เท่านั้นที่จะเข้าไปอยู่ข้างในตัวอินได้ ถ้าเป็นอย่างอื่นรับรองว่าไม่มีทาง” พูดจบหางหมีแสนน่ารักก็ถูกส่งเข้าไปในช่องรัดแน่นอย่างพอเหมาะพอดี แอลอึดอัดในตอนแรกก่อนจะเสียวซ่านสยิวเมื่ออาคเนย์ระดมจูบแผ่นหลังของเขารัวๆ พร้อมกับมือที่สาวแก่นกายให้ไม่หยุด ในตอนนี้แอลหวิดปล่อยความขาวข้นออกมาระรอกใหญ่แต่... “จะออกแล้วเหรอ”“อือ พี่เนแกล้ง” แอลตัดพ้อ“แต่หมาใหญ่ตัวนี้ไม่ยอมให้หมีน้อยขึ้นสวรรค์ก่อนหรอกนะ”“งื้อ งั้นก็รีบเข้าสิ” อาคเนย์ฟังแล้วหมั่นเขี้ยวสุดๆ ไม่กี่อึดใจต่อมาอาคเนย์ก็พลิกตัวแอลกลับมาเผชิญหน้าแล้วอุ้มร่างบอบบางที่กระโจนกอดเขาทั้งตัวไม่พอยังยกขาสองข้างกอดเอวเขาไว้ราวกับลูกหมีโคอาล่า ไม่นานต่อมาทั้งสองก็ไปหยุดอยู่บนโซฟาเบดตัวเก่าที่ทั้งกว้างและใหญ่ “พี่เน ตรงนี้เหรอ” “อือ พี่ชอบ” “แต่ตรงนี้เป็นที่เราทำการบ้านเมื่อตอนเด็กๆ นะ” “ก็ไม่เห็นเป็นไร ตอนนี้พี่จะทำการบ้านแบบผู้ใหญ่กับอินที่นี่ไง” “โว๊ย! พี่เน ทะลึ่งอีกแล้ว” แอลพูดจบก็ส่งเสียงหัวเราะคราวนี้อาคเน
ขอรักเจ้าตัวร้าย 75 รัก nc
“ไม่เรียกหมาใหญ่แล้วเหรอ”“อื้อ อย่ามาแกล้งอินนะ” แอลตอบสีหน้างอนๆ เพราะเหมือนกำลังถูกอาคเนย์แกล้งพาขึ้นสูงสุดจู่ๆ ทิ้งดิ่งราวกับรถไฟเหาะตีลังกาแต่ทว่า...“เตรียมใจได้เลย หมาสุดหล่อตัวนี้จะเลียจะดูดจะกินน้ำผึ้งจากหมีน้อยอินจนหมดทั้งตัวเลย”“โหย ฟังแล้วกลัวจังเลย” แอลหยอกเย้า ยามนี้เขากลายเป็นหมีน้อยสุดน่ารัก ส่วนอาคเนย์คือหมาหื่นตัวโตๆ ที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อที่ไม่ได้กลัวแต่กลับยินยอมพร้อมใจ ยามนี้พวกเขากำลังสร้างความสุขให้แก่กัน “ตรงนี้นะ” “เฮ้ย! ใม่เอา เดี๋ยวแม่พี่เนมาเห็น” “พ่อกับแม่พี่ไม่อยู่” “ไปไหน” “ไปวัด อย่าถามมากความเลยน่า” อาคเนย์ว่าพลางมือก็เลื่อนลงมาจะปลดกระดุมกางเกงยีนส์อีก “ได้ไงอะ ไม่เอาตรงนี้ เผื่อมีคนเห็น” แอลร้องห้ามแต่อาคเนย์หรือจะฟัง ยามนี้ในบ้านหลังนี้มีเพียงเขากับแอลที่อยู่ด้วยกันตามลำพัง และเขาจะไม่ทนอีกต่อไปแล้วชายหนุ่มปัดมือคนตัวเล็กกว่าที่ตะครุบมือเขาไว้ แล้วปลดตะขอกางเกงออกช้าๆ แล้วซุกหน้ากับเป้ากางเกงบ็อกเซอร์ซึ่งส่วนที่ยืดได้พองได้กำลังขยายคับแน่นไปหมด“พี่เน... อย่า
ขอรักเจ้าตัวร้าย 74 คิดถึงจนทนไม่ไหว
ชายหนุ่มนึกสังหรณ์ใจจึงผลุนผลันออกจากห้องโดยไม่ลืมคว้าตุ๊กตาหมีตัวเก่งที่ลูกหมีน้อยของเขาทำตกไว้ ซึ่งเป็นเวลานานแล้วที่เขาวางมันทิ้งไว้ในซอกมุมหนึ่งแต่ไม่เคยลืม เพราะมีความรู้สึกหลากหลายที่ผูกพันกันไว้ ยามนี้อาคเนย์หัวใจเต้นแรงจนอดใจไม่ให้รีบไปดูให้รู้แน่แก่ใจว่าจะใช่แอลจริงหรือไม่ เขาต้องไปดูให้เห็นกับตา... ก่อนออกจากห้อง อาคเนย์นึกอะไรได้จึงเปิดลิ้นชักหัวเตียงคว้ากระเป๋าหิ้วใบเล็กติดมือมาด้วย วันนี้ล่ะที่เขาจะได้ใช้มัน อาคเนย์ไม่มีแล้วซึ่งความใจเย็นเข้าตามตรอกออกตามประตู เขาหิ้วน้องหมีปีนข้ามรั้วมายังบ้านของแอล พอกระโดดผลุงลงพื้นน้องหมีก็กระเด็นออกจากมือจนรีบตะครุบแทบไม่ทัน นึกสภาพอินทัชตอนเด็กที่อุ้มน้องหมีปีนรั้วไปหาเขา คราวนี้เขาเป็นฝ่ายปีนหาบ้าง... แอลหรือลูกหมีอินทัช น้องน้อยของพี่เนแอบมองอีกฝ่ายทำท่าทีลุกลี้ลุกลนแล้วอดขำไม่ได้ เขาลอบมองอาคเนย์ผ่านม่านหน้าต่างที่ปิดไว้แน่นหนายิ่งอีกฝ่ายทำเรื่องโลดโผนด้วยการปีนรั้วเข้ามาที่บ้าน แอลก็ยืนมองเฉยๆ ไม่ไหวเปิดประตูผลุงออกมาทันทีที่อาคเนย์มาหยุดยืนหน้าบ้านสองจิตสองใจอยู่ “จ๊ะเอ๋! พี่เน
ขอรักเจ้าตัวร้าย 51 อย่าเป็นอะไรนะ!
ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่อาคเนย์หลับไป...แอลรู้สึกใจหายเมื่อมองดวงหน้าคมของคนเคยรัก เมื่อก่อนอาคเนย์ก็มีเค้าความคมคายอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้ที่อาคเนย์โตขึ้นมาก แม้โครงหน้าจะเปลี่ยนไป สันกรามคมได้รูปรับกับเรือนคิ้วดกหนาก็เด่นขึ้น ขนตายาวที่รับกับดวงหน้าขณะกะพริบปริบราวกับคนไม่ได้หลับลึก อีกทั้งรูปร่างสูงให
ขอรักเจ้าตัวร้าย 49 เริ่มสนิท
อลพูดพลางเดินตรงเข้ามาสีหน้ายิ้มแย้ม ต่างกับอาคเนย์ที่ยังงง ไม่นานเด็กหนุ่มก็เดินอ้อมมาข้างๆ แล้วเกาะแขนเขาแน่“เราไปกินข้าวกันเหอะ ผมหิวแล้ว” อาคเนย์ชั่งใจอยู่ครู่จึงตอบตกลงโดยมีจ่าประกอบที่ยืนอ้าปากค้างไม่ต่างกับแอลที่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตกลง “จะไปกับผมจริงเหรอคุณ” แอลถามย้ำ
ขอรักเจ้าตัวร้าย 48 พัวพัน
“จ่า!” อาคเนย์ดุใส่ เพราะมีแค่จ่าประกอบคนเดียวที่อยู่กับเขาในคืนนั้นไม่นับแอล“ผมไม่ได้พูดอะไรเลยนะครับผู้กอง”จ่าประกอบส่ายหน้ารัวๆ“อย่าไปโทษจ่าประกอบเลย ตกลงตามนี้ละกันจะได้ไม่มีปัญหา”“แต่...”“เอาน่า จะอยู่ที่นี่ได้ตลอดรอดฝั่งก็ต้องอยู่ให้เป็นนะผู้กอง”“ครับ”อาคเนย์พรูลมหายใจหนักหน่วง เข้าใจแล
ขอรักเจ้าตัวร้าย 43 น่าสงสัย
จ่าประกอบพยักหน้ารับรู้ก่อนที่อาคเนย์จะกำชับอีกครั้ง “จ่ากลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาลุยกัน เราต้องรีบปิดคดีนี้ให้ไวก่อนที่สื่อจะให้ความสนใจไปมากกว่านี้”“ครับ”“อย่าเพิ่งรายงานเรื่องนี้นะ”“ได้ครับ ผมว่าเรา...” ไม่ทันที่จ่าประกอบจะพูดจบ อาคเนย์ก็เอ่ยตัดบท “คดีคนดัง อาจจะทำให้งานเรายากกว่าที่ค
บางทีคุณอาจจะชอบ
ขย่มตอคุณพ่อของเพื่อน
กาสะลอง3.2K viewsเสี่ยหลงเด็ก ดื้อมากนักโดนเสี่ยจับทำเมีย
หย่งฟู่2.4K viewsทั่วทั้งใต้หล้า ข้ามองหาเพียงเจ้า
เสี่ยวเทีย2.0K viewsคืนนั้นพวกมันมีหลายคน
กาสะลอง3.9K viewsMy Ghost ผีในห้องนั้นของผม
Black Rose in the forest114 viewsลุงครามพ่อเพื่อน
กาสะลอง1.1K viewsสืบพันธุ์ซอมบี้
นรกสร้าง386 viewsเกล็ดพันธะรักลิขิต
รักษรมณ์206 views
