LOGINตอนที่ 14
อยู่ในการควบคุม3
(ยังไม่กลับเหรอลูก?)
“ว่าจะโทรไปบอกแม่อยู่พอดีว่าหนูผ่านการทดลองงานแล้ว ต่อไปต้องค้างอยู่ที่บ้านคุณหมอในตอนกลางคืน เดี๋ยวตอนเช้าหลังส่งคุณหนูไปโรงเรียนหนูจะเข้าไปเก็บของนะแม่)
น้ำเสียงของ น้ำผึ้ง แหบพร่าขณะจับมือถือไว้แน่น หลังจากประตูห้องถูกปิดลง เธอรู้สึกเหมือนไร้เรี่ยวแรงจากจูบสูบวิญณานของคุณหมอจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เลยต้องทรุดนั่งลงกับพื้นเพื่อคุยโทรศัพท์กับแม่
(อ้อๆดีแล้วละ พักอยู่ที่นั่นเลยแม่จะได้สบายใจ ไปๆกลับๆ ดึกๆแม่เป็นห่วง เผื่อวันไหนไอ้เหนือมันไม่ว่างด้วย)
“แล้วเหนือกลับรึยังละแม่?”
(เพิ่งกลับมาเมื่อกี้ขึ้นห้องอาบน้ำนอนไปละช่วงนี้มันวิ่งงานดึกทุกวัน บางวันกลับเกือบเที่ยงคืนแล้วออกไปตั้งแต่เช้า)
“ยังไงแม่ก็ดูแลตัวเองดีๆนะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ”
(แม่ไม่เป็นไรหรอกลูก ดูแลตัวเองด้วย)
ปลายสายตัดไป ก่อนที่น้ำผึ้งจะผ่อนลมหายใจออกมา ความรู้สึกสับสนมากมายประดังเข้ามาในหัว ขณะยกนิ้วมือไล้ยังเรียวปากตัวเองที่เริ่มจะบวมเจ่อ
ความจริงนี่เป็นจูบแรกที่แสนจะลึกซึ้งสำหรับเธอ
.
.
ร่างหนาเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยหยดน้ำ เดินออกมากลางห้องนอนขณะใช้ผ้าขนหนูซับเรือนผมสีเข้มที่เปียกชื้น แล้วสะบัดไปมาไล่ความรู้สึกงุ่นง่านบางอย่างที่ปะทุขึ้นมา แม้เมื่อสักครู่จะโดนปลดปล่อยไปในห้องน้ำแล้ว แต่ก็ยังคงค้างคาอยู่ในใจ
ลิ้นสากยังคงแลบออกมาละเลียดเล็มความหวานล้ำที่ติดอยู่ริมฝีปากตนไปมา ดวงตาคู่สีนิลรัตติกาลส่งประกายวาววับเมื่อนึกถึงสัมผัสผ่าวร้อนเมื่อสักครู่นี้
แกร๊ก!!
ชายหนุ่มเปิดฝากระปุกยาแล้วเทยาคลายประสาทออกมาสองเม็ดใส่ปาก ก่อนจะกระดกน้ำตามแล้ววางลงที่เดิม ความจริงแล้วเขาเพิ่งจะกลับมากินยานี้อีกครั้ง หลังจากว่างเว้นไปเกือบปี ด้วยอาการนอนไม่หลับและบางครั้งก็หลับๆตื่นๆ
บางทีเขาก็ขำตัวเองนัก ที่รักษาคนอื่นได้เป็นอย่างดี
แต่กับตัวเองกลับทำได้ยากเย็นเสียเหลือเกิน
“คุณพ่อขา ยังไม่หลับเหรอคะ?”
เสียงหวานตรงประตูระหว่างห้องลูกสาวทำให้ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อย เมื่อเห็น พลอยใส แฝดผู้พี่ยืนกอดหมอนและกำลังเดินมาหาเขาในห้อง และเอ่ยประโยคยาวๆกับเขาแบบนี้
“กำลังจะหลับครับ พลอยใสยังไม่นอนอีกเหรอลูก”
“พลอยใสดีใจที่พี่คนสวยมาพักอยู่บ้านเรา”
เด็กหญิงเดินมาใกล้ก่อนจะซุกหน้ายังอกผู้เป็นพ่อ “แต่ตอนนี้พี่คนสวยน่าจะหลับแล้ว”
“ก็ดึกแล้วนี่นา หนูเองก็ควรจะนอนได้แล้ว”
“คุณพ่อว่าพี่ผึ้งสวยเหมือนแม่นิภามั้ยคะ?”
ถ้อยคำนั้นทำให้ผู้เป็นพ่อเงียบไปสักพัก
“ไม่เหมือนหรอกครับ คนละคนกันจะเหมือนได้ไง”
ปากบอกลูกสาวแบบนั้น ทว่าดวงตาคู่สีนิลก็คล้ายจะวาววับขึ้นเล็กน้อย
“พี่ผึ้งคนสวยร้องเพลงนกขมิ้นเหลืองอ่อนเพราะมาก พลอยใสชอบเพลงนี้ คุณพ่อขาร้องให้หนูฟังหน่อย”
เสียงใสเอ่ยอย่างออดอ้อนตรงช่วงอก ขณะที่ใบหน้าหล่อเหลาย่นเข้าหากันเล็กน้อย ด้วยเขาไม่รู้จักเพลงนี้เลยด้วยซ้ำและไม่รู้ว่าต้องร้องยังไง
“พรุ่งนี้พ่อร้องให้ฟังได้มั้ยครับ”
ผู้เป็นพ่อต่อรอง ร่างเล็กที่ซุบอยู่บนอกเหมือนจะนิ่งเงียบไปสักพัก ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเหยียดกายขึ้นอุ้มลูกสาวเดินผ่านประตูไปวางยังเตียงเล็กที่คู่กับแฝดผู้น้องในห้อง
“ฝันดีนะครับ คนเก่งของพ่อ”
.
.
หลังส่งเด็กหญิงเข้าโรงเรียนเรียบร้อยแล้วลุงสมชายคนขับรถก็พาเธอมาที่บ้านเพื่อเก็บของใช้ส่วนตัว เหมือนแม่ของเธอจะไปขายของที่ตลาดแล้ว และน้องชายก็น่าจะไปวิ่งงานเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวจึงจัดการเก็บข้าวของเองด้วยไม่อยากให้ลุงคนขับรถรอนาน แต่ไม่นานนัก บัวผัน แม่ของเธอก็โทรมา
“เก็บของอยู่จ้าแม่”
(ผึ้ง ไอ้เหนือมันแย่แล้วลูกเจ้าเม่นโทรมาบอกแม่ว่ามันไปวิ่งงานทับกับเจ้าถิ่น ตอนนี้มันโดนแทงอาการสาหัส)
“ว่าไงนะแม่!”
ไม่นานนักน้ำผึ้งก็มาถึงโรงพยาบาลเอ็กซ์วัน แม้ใจจริงจะไม่เห็นด้วยเท่าใดที่ เม่น พาน้ำเหนือมาโรงพยาบาลเอกชนแบบนี้ เพราะรู้ว่าค่ารักษาพยาบาลของที่นี่แพงหูฉี่ แต่เม่นบอกว่านี่เป็นโรงพยาบาลที่ใกล้กับจุดเกิดเหตุที่สุด และตอนนี้น้องชายเธอเสียเลือดมากต้องได้รับการรักษาโดยเร็วที่สุด
“ใจเย็นก่อนจะแม่ ถึงมือหมอแล้ว”
แม้จะร้อนรนในใจเพียงใด แต่หญิงสาวก็พยายามปลอบแม่ตัวเองที่ร้องไห้ปริ่มจะขาดใจอยู่หน้าห้องไอซียู จนเม่นต้องรีบไปหายาหม่องยาดมมาให้ผู้สูงวัยที่เหมือนเริ่มจะทรงตัวไม่อยู่
“จะต้องทำกันถึงขนาดนี้เลยเหรอวะมันเป็นใครกัน?”
“ตำรวจกำลังสอบสวนอยู่พี่ผึ้ง ผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันดีนะที่ผมวิ่งงานอยู่ใกล้ๆ เลยไปช่วยมันให้มาส่งโรงพยาบาลทัน”
“เหนือเอ้ย”
หญิงสาวถอนหายใจออกมา ขณะปาดน้ำตาตัวเองไปด้วยและปลอบแม่ไปด้วย ทว่าคิ้วเรียวสวยก็ต้องย่นเข้าหากันเมื่อเหลือบมองไปเห็นร่างสูงโปร่งหล่อเหลาในชุดกราวน์แพทย์เดินมาแต่ไกล
“คุณหมอ”
ลุงสมชาย น่าจะบอกเขาตอนมาถึงโรงพยาบาล
ความจริงเธอไม่อยากให้เขารู้เท่าใดนักว่าน้องชายเธอมารักษาตัวที่นี่ แม้จะเป็นโรงพยาบาลของเขาก็ตาม
“ญาติทำใจดีไว้ครับ ทีมหมอกำลังช่วยเหลืออยู่”
อุ้งมือหนาแตะยังบ่าของเธอเบาๆ ก่อนที่คุณหมอจะเดินเข้าไปในห้องไอซียู
ความผ่าวร้อนที่ถ่ายทอดผ่านมานั้นทำให้เธอเริ่มใจชื้นขึ้น
เธอกับแม่นั่งรออยู่หน้าฉุกเฉินประมาณเกือบสองชั่วโมง คุณหมอจึงเดินออกมา
“คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วนะครับ ดีที่ว่าไม่โดนอวัยวะสำคัญตอนนี้คงต้องอยู่พักฟื้นที่นี่ประมาณสองสัปดาห์”
ถ้อยคำนั้นเหมือนพรวิเศษ ใบหน้าของแม่เธอดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดน้ำผึ้งเองก็เช่นกัน เธอผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ทว่าก็ยังคงกังวลเกี่ยวกับค่าใช้จ่าย จึงขยับเข้าไปบอกเขา
“ขอบคุณคุณหมอมากค่ะ แต่ผึ้งขอย้ายน้องไปพักฟื้นที่โรงพยาบาลอื่นดีกว่าค่ะคุณหมอ จะได้ประหยัดค่าใช้จ่ายด้วย”
เธอเอ่ยบอกเขาไปตามตรง
ทว่าคุณหมอส่ายหน้าปฏิเสธ
“ผมรับน้องชายคุณเป็นคนไข้ของผมแล้ว ยังไงผมก็ต้องติดตามอาการและรักษาให้เต็มที่ เรื่องค่าใช้จ่ายไม่ต้องกังวลผมรับผิดชอบเองถือว่าเป็นสวัสดิการของพี่เลี้ยง”
สวัสดิการพี่เลี้ยง ยิ่งกว่าทำงานบริษัทใหญ่ๆอีก มีสวัสดิการสำหรับรักษาญาติพี่น้องได้ด้วย
“แต่..”
กระนั้นหญิงสาวก็ยังคงกังวลใจ ทว่าคุณหมอกลับเอ่ยบอกเสียงเข้มยิ่งกว่าเดิม
“ตามนั้นครับ ไม่ต้องห่วงคุณมีเรื่องต้องตอบแทนผมแน่”
**************
ตอนที่ 67 ตอนพิเศษ2 #คู่ครอง(จบบริบูรณ์)นานมากแล้วที่ผมเป็นโรคนอนไม่หลับ บางคืนก็หลับๆตื่นๆจนต้องพึ่งยานอนหลับ แม้จะเป็นหมอศัลยแพทย์แต่ผมก็ให้คำปรึกษาเกี่ยวกับอาการบำบัดกับคนไข้และคนรอบข้างอยู่เสมอในอาการแพนิคและวิตกกังวลต่างๆรวมทั้งผมเองมีเพื่อนหมอด้วยกันที่เป็นทั้งหมอและนักจิตวิทยา ที่ช่วยในอาการบำบัดต่างๆแต่มันน่าแปลกมากเลยผมที่ผมรักษาและช่วยคนไข้ได้เกือบทุกคน ยกเว้นตัวเอง และอาการวิตกกังวลที่เกิดขึ้นกับพลอยใส ลูกสาวคนโตของผมอาการเริ่มต้นมาจากเมื่อเกือบสามปีที่แล้วหลังจากเกิดการสูญเสียครั้งใหญ่ในครอบครัวของผม คือการจากไปยังไม่มีวันกลับของคุณพ่อและภรรยาที่เป็นมารดาของพลอยสวยและพลอยใส ด้วยอุบัติเหตุของรถทัวร์สัมมนาของโรงพยาบาลเอ็กซ์วัน ผมรอดชีวิตมาได้ในตอนนั้น แต่ภาพของคนรอบข้างที่บาดเจ็บและเสียชีวิตนั้นมันยังคงตราตรึงในใจผม และตามหลอกหลอนผมอยู่ทุกคืนวันจนไม่อาจจะลบมันออกจากใจได้แม้จะมีอาชีพเป็นหมอคุ้นเคยและเห็นคนเจ็บคนตายเป็นเรื่องปกติ แต่การได้สูญเสียคนที่เรารักและผูกพันพร้อมๆกันนั้น มันเป็นเรื่องราวที่ยากจะทำใจได้จริงๆนับจากนั้นมาผมก็นอนไม่ค่อยหลับ ทั้งลูกสาวผมก็เริ่มไ
ตอนที่ 66 ตอนพิเศษ1 #บันทึกของพลอยใสไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่หนูไม่อยากจะพูดคุยกับผู้คนรอบข้างไม่ว่าจะเป็นใคร แม้กระทั่งคุณย่าหรือคุณพ่อขาก็ตามลืมบอกไป...หนูชื่อ เด็กหญิงพลอยใส ณรงค์โชติ ค่ะ เป็นฝาแฝดผู้พี่กับ พลอยสวย ณรงค์โชติ ความจริงเราเกิดพร้อมกันด้วยเวลาที่ห่างกันไม่กี่นาทีแต่หนูก็ได้เป็นพี่สาวแล้ว บางตำราบอกว่าคนเกิดทีหลังให้เป็นพี่แต่ไม่ใช่สำหรับครอบครัวของหนู เพราะคุณพ่อขาของหนูเป็นหมอ คนเกิดก่อนจึงนับว่าเป็นพี่อันนั้นหนูไม่ซีเรียสหรอก เพราะยังไงพลอยสวยก็คือคนที่หนูสนิทมากที่สุด เราสองคนเติบโตมาด้วยกันกินนอนอยู่ข้างกันมาตลอด แต่เชื่อไหมนิสัยเราแทบจะไม่เหมือนกันเลยซึ่งมีไม่กี่คนหรอกที่รู้เรื่องนี้...หนูจำความได้ตอนที่คุณย่าบอกว่าคุณปู่กับคุณแม่ได้ไปอยู่บนสวรรค์แล้ว ไม่รู้ว่าบนสวรรค์นั้นเป็นยังไงบ้างแต่หนูมีความรู้สึกว่าคุณแม่ใจร้ายจังไปเที่ยวที่สวรรค์ตั้งนานกับคุณปู่แล้วไม่ชวนหนูกับน้องไปด้วย คุณพ่อขาเองก็เอาแต่ทำงานไม่รู้ว่าจะยุ่งอะไรกันนักกันหนา คุณย่าก็ชอบอยู่ในห้องพระสวดมนต์ ป้าว่าน จะพูดให้ฟังบ่อยๆ ว่าคุณย่าไม่ค่อยสบายสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง คงเพราะสาเหตุที่คุ
ตอนที่ 65 ครอบครัว (THE END)น้ำผึ้ง ยืนมองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอนหลังส่งเด็กหญิงทั้งสองเข้าห้องนอนเรียบร้อยแล้ว เหล่าเพื่อนสนิทของคุณหมอเริ่มทยอยกลับ คุณนวลอนงค์ขึ้นมาพักผ่อนด้านบน เสียงเอะอะด้านล่างเริ่มเบาบางลงไม่นานนักประตูห้องก็ถูกเปิดออก ร่างหนาของคุณหมอเดินเข้ามาประชิดและสวมกอดเธอจากด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้ แล้ววางคางหนาลงบนไหล่บางของเธอ"เหนื่อยไหมครับ?"นกุล ถามเสียงอู้อี้ชิดริมหูขาว สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆจากกายสาวและเรือนผมสลวยที่เขาชื่นชอบเข้าไปจนเต็มปอด"ไม่เหนื่อยค่ะวันนี้สนุกมากๆ ความจริงผึ้งแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย พี่เมษากับพี่ปรายทำให้เกือบทุกอย่าง คุณแพรไหมกับพี่หลินก็คุยสนุกมาก ขอบคุณคุณหมอมากเลยนะคะ"หัวคิ้วของชายหนุ่มเลิกขึ้นสูงเล็กน้อย"ขอบคุณเรื่องอะไรกันครับ? พี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย เห็นแต่ผึ้งวิ่งวุ่นทั้งวันแถมยังพาเจ้าสองพลอยกล่อมจนหลับอีกด้วย""วันนี้แทบจะไม่ได้กล่อมเลยค่ะสงสัยจะเพลียกับการแกะของเล่นและมัวแต่ต่อเลโก้ตั้งแต่เช้า ผึ้งยังไม่ได้อ่านนิทานให้ฟังเลย แต่หลับเรียบร้อยแล้วทั้งสองคน"หญิงสาวหัวเราะร่า ทุกครั้งที่เอ่ยถึงพลอยสวยกับพลอยใสส
ตอนที่ 64 ความสุข"แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ทูยูๆ"เสียงเพลงอวยพรวันเกิดดังลั่นที่ห้องโถงใหญ่ของบ้านณรงค์โชติ ด้วยวันนี้เป็นคล้ายวันเกิดของคุณหนู พลอยสวยกับพลอยใส ฝาแฝดที่แสนน่ารักของบ้าน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่น โดยมีเหล่าเพื่อนฝูงของคุณพ่อขา ทั้งคุณลุงสิปปกร คุณลุงวิช คุณลุงปุณณ์ และคุณลุงอคิณที่มาพร้อมภรรยาและเจ้าหนูมังกรบุตรชาย"พี่พลอยสวยกับพลอยใสสวยจังเลยครับ เหมือนเจ้าหญิงเลย มังกรชอบเจ้าหญิง"เจ้าหนูมังกร เอ่ยปากชมเป็นระยะ ด้วยวันนี้เด็กหญิงทั้งสองใส่ชุดเจ้าหญิงที่ได้รับเป็นของขวัญวันเกิดพร้อมกับเลโก้ปราสาทจากคุณพ่อขาและพี่เลี้ยงคนสวยตั้งแต่เช้าพลอยใส อยู่ในชุดเจ้าหญิงเอลซ่าสีฟ้าสดใสน่ารักมีประกายดุ้นทองระยิบระยับทั้งตัว ส่วนพลอยสวยอยู่ในชุดเจ้าหญิงแอนนาสีครามเข้มคาดด้วยผ้าคลุมสีม่วงสดใส ซึ่งเป็นของขวัญที่ทั้งคู่ถูกใจมาก และหยิบมาใส่ตั้งแต่เช้า"ก็พลอยสวยกับพลอยใสเป็นเจ้าหญิงนี่คะน้องมังกร ก็ต้องสวยน่ารักซิคะ"เมษา เอ่ยบอกบุตรชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะช่วยน้ำผึ้งจัดอาหารและของต่างๆ บนโต๊ะ ส่วนปลายฝันกับแพรไหม และลลิน นั่งเม้าท์มอยอยู่ห่างๆอย่างออกรถออกชาติ ไ
ตอนที่ 63 ชัดเจน2ไม่รู้ว่าสลบไปนานเท่าไหร่ น้ำผึ้ง มารู้สึกตัวอีกทีพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงที่ห้องพักของเธอในบ้านณรงค์โชติ กลิ่นมินท์ที่หอมอ่อนๆ บริเวณหัวเตียงนั้นทำให้เปลือกตาคู่สวยของเธอกระพริบถี่และปรือตาขึ้นช้าๆ ร่างหนาของคุณหมอนั่งอยู่ข้างๆ เขาชะโงกหน้ามาใกล้เมื่อเห็นเธอได้สติ พร้อมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล"เป็นยังไงบ้างครับ? อย่าเพิ่งขยับมากนะเดี๋ยวจะเวียนหัวยังมีฤทธิ์ยาสลบขั้นรุนแรงหลงเหลืออยู่ เดี๋ยวจะหน้ามืดเป็นลมหัวฟาดพื้น อยากได้อะไรบอกพี่"นกุล ปราดเข้ามาใกล้แล้วเอื้อมจับร่างของเธอไว้ให้นอนลงดังเดิม น้ำเสียงที่แสนอบอุ่นของเขาทำให้น้ำผึ้งรู้สึกผ่อนคลายขึ้น ทว่าในโสตประสาทก็ยังรู้สึกหวาดระแวงอยู่"ผึ้งมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ แล้วพวกคุณเพียงดาวคนพวกนั้นเป็นยังไงบ้าง?"คำถามมากมายผุดขึ้นมาในใจเธอและแสดงออกมาทางดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยขณะจ้องมองเขา เหตุการณ์ที่แสนหวาดหวั่นเมื่อครู่ยังตราตรึงอยู่ในโสตประสาทของเธอ มือหนาเอื้อมมาลูกเรือนผมสลวยของเธออย่างอ่อนโยน"ไม่ต้องห่วงเรื่องคนพวกนั้น ไอ้สิปจัดการเรียบร้อยแล้ว"เมื่อเขาใจดีเกินไปและการจัดการด้วยวิธีขาวสะอาด
ตอนที่ 62 ชัดเจนน้ำผึ้ง รู้สึกตัวอีกทีเมื่อใอเย็นจากเครื่องปรับอากาศเป่ารดใบหน้า กลิ่นอับชื้นของห้องคับแคบที่ไม่คุ้นชินทำให้เธอปรือตาขึ้นและมองไปรอบๆเพื่อสำรวจและตระหนักได้ว่าตัวเองถูกมัดมือไขว้หลังอยู่บนโซฟา ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันอยู่ด้านนอกสองสามคน และหญิงสาวก็จำได้ว่านั่นคือเสียงของเพียงดาวกับรำภา"ดาวทำอะไรไม่ปรึกษาแม่เลย แค่นี้พ่อแกก็โดนสอบสวนไม่รู้จะรอดคุกหรือเปล่า แล้วจับตัวนังพี่เลี้ยงนี่มาอีก จะหาเรื่องติดคุกหัวโตหรือยังไง""ทำไงได้ล่ะคะแม่ ถ้าไม่มีอีนังพี่เลี้ยงนี่พี่หมอก็คงไม่เปลี่ยนไปขนาดนี้หรอก ถึงแม้แต่ก่อนเขาจะเย็นชากับดาว แต่ก็ไม่ขนาดนี้ ไม่รู้อีพี่เลี้ยงนี่มันไปทำเสน่ห์อะไรใส่พี่หมอถึงได้หลงมันถึงขนาดนี้""แล้วยังไงยิ่งทำแบบนี้มันจะยิ่งไม่แย่ไปกันใหญ่เหรอจากที่เขาไม่ชอบเราที่เราไปทำกับโรงพยาบาลเอ็กซ์วันแบบนั้น ตอนนี้แม่ว่ามันชักจะไปกันใหญ่แล้วนะ""แล้วแม่จะให้หนูทำยังไงล่ะ หนูไม่อยากเสียพี่หมอไปให้ใครทั้งนั้น ถ้าอีนังนี่มันเป็นอะไรไป อย่างน้อยพี่หมอก็อาจจะหันกลับมามองดาวบ้าง"น้ำผึ้ง ฟังถ้อยคำโต้เถียงเหล่านั้นด้วยใจกระสับกระส่าย และรู้ทันทีว่าอ







