LOGINตอนที่ 13
อยู่ในการควบคุม2
ห้องพักที่เตรียมไว้สำหรับพี่เลี้ยงอยู่ติดกับห้องของเด็กสาวฝาแฝดทั้งสอง และมีประตูด้านในที่เปิดเชื่อมไปหากันได้ ส่วนอีกฝั่งเป็นห้องของคุณหมอเจ้าของบ้าน ที่สามารถเปิดประตูจากห้องของเขามาห้องลูกสาวได้เหมือนกัน เหมือนออกแบบมาเพื่อให้ห้องเด็กทั้งสองอยู่ตรงกลาง
“เสื้อผ้าชุดนอนและของใช้ทั่วไปอยู่ในตู้ ถ้าอยากจะได้อะไรเพิ่มก็บอกป้าว่านได้”
“ไม่เป็นไรค่ะแค่นี้ก็มากมายแล้ว”
แม้คุณหมอจะบอกว่าห้องที่จัดไว้จะเป็นห้องนอนเล็ก แต่ก็ยังใหญ่กว่าห้องนอนที่บ้านทาวน์เฮ้าส์ของเธอเสียอีก แถมเมื่อเปิดตู้เสื้อผ้าและลิ้นชักแล้วก็พบของใช้และเสื้อผ้าอยู่ในนั้นเป็นขนาดที่พอดีกับตัว และส่วนใหญ่จะเป็นของใหม่ที่ยังไม่ผ่านการใช้งานด้วยซ้ำ
นี่เขาลงทุนกับพี่เลี้ยงของลูกสาวดีขนาดนี้เลยเหรอ
“แผลคุณหายดีแล้วใช่ไหม?”
จู่เขาก็ถามขึ้นมา ทำให้มือที่กำลังเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อดูของด้านในถึงกับชะงัก
“หายแล้วค่ะ”
น้ำผึ้ง เบี่ยงหน้าหลบเล็กน้อย เมื่อรู้สึกว่าสองแก้มของตนเริ่มจะผ่าวร้อนขึ้นมา ผู้ชายอะไรแค่เอ่ยไม่กี่คำก็มีเซ็กซ์แอพพีลเสียจนเธอเริ่มจะไม่เป็นตัวของตัวเอง
“แน่ใจเหรอ ว่าไม่ต้องทายาอีก”
คุณหมอขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาคู่สีนิลหลุบต่ำมองใบหน้าเนียนใสที่มีปรอยผมคลอเคลียอยู่ข้างๆ แม้คนตัวเล็กจะหลบตาเขา แต่เหมือนจะไม่เป็นผล เพราะกลิ่นหอมอ่อนๆที่โชยมาจากตัวเธอทำให้เขานึกถึงรสชาติหวานล้ำที่ยังคงติดตรึงอยู่ตรงปลายลิ้น
“มะ ไม่ต้องค่ะดึกแล้วคุณหมอไปพักผ่อนเถอะค่ะ”
ช่างแปลกนัก ที่เธอรู้สึกเสมอว่าเขาเป็นคุณหมอมาเฟียที่อันตรายและเธอควรจะถอยห่าง แต่ทำไมทุกครั้งที่เขาเข้ามาใกล้ชิดเธอกลับรู้สึกวาบหวามเหมือนกำลังมีแรงดึงดูดอย่างประหลาด
ที่ผ่านมาไม่ใช่ว่าไม่เคยโดนจีบและได้รับสัมผัสผู้ชาย แต่อาการที่เหมือนโดนไฟฟ้าสถิตช็อตจนแขนขาคล้ายจะอ่อนแรงแบบนี้ คืออะไรกัน?
“ไม่ต้องให้ผมตรวจดูแผล?”
นกุล โน้มหน้าลงมาใกล้ใบหน้าเล็กที่อยู่ต่ำเพียงแค่ช่วงอกของเขา แม้ความจริงเธอจะสูงเกือบร้อยเจ็ดสิบ แต่เหมือนจะเตี้ยกว่าคุณหมอมาก
“ไม่ต้องแล้วค่ะ”
ถ้าตรวจอีกครั้ง เธอคงว้าวุ่นหนักกว่าเดิม มือเล็กจึงดันอกของเขาไว้ ทว่าอุ้งมือหนาของคุณหมอกลับจับมือเธอไว้แล้วแนบเข้ากับอกตัวเอง เธอได้สัมผัสได้ว่าหัวใจเขาเต้นตึกตักเหมือนมีกลองตีกันอยู่ภายใน ไม่ต่างจากเธอ
“ความจริงผมไม่เคยตรวจแบบนี้ให้ใคร”
เหมือนถ้อยคำนั้นจะสร้างความปั่นป่วนให้เธอพอควร
“.....”
“และผมก็ไม่เคยรุ่มร่ามกับพี่เลี้ยงคนไหนเลยที่ผ่านมา”
เขาต้องการสื่ออะไร?
“คุณหมอ”
น้ำผึ้ง ช้อนตาขึ้นมองเขา ดวงตาคู่สีน้ำตาลของเธอเป็นประกายวาววับด้วยความฉงน ความสับสนแล่นปรี่เข้ามาในใจของนกุลที่เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเอง เพียงแต่ตอนนี้เขาไม่สามารถละสายตาจากริมฝีปากจิ้มลิ้มตรงหน้าได้
นิ้วเรียวแข็งไล้ยังกลีบปากนุ่มช้าๆ
พลันก็รู้สึกลำคอแห้งผากจนอยากจะลิ้มลองรสชาติตรงหน้าว่าจะหวานล้ำสักแค่ไหน
“ลองจูบกันมั้ยครับ?”
“คะ?”
เขาพูดอะไร?
ทว่าไม่ทันที่จะเอ่ยอะไรต่อ ริมฝีปากหยักก็บดจูบลงมา น้ำผึ้ง ชะงักเล็กน้อยด้วยไม่คาดคิดว่าตัวเองจะถูกจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ คุณหมอจูบเธออย่างเนิบนาบเพียงบดเคล้าริมฝีปากด้านนอกไม่ได้ล่วงล้ำด้านใน ก่อนจะผละออกห่าง
เพียงแค่นั้นลมหายใจของเธอก็คล้ายจะขาดห้วง
เธอยืนตัวแข็งทื่อและมองเขาราวโดนแช่แข็งไว้ ริมฝีปากจิ้มลิ้มอิ่มชื้นเม้มเข้าหากันแน่น
“ไม่เคยถูกจูบ?”
คุณหมอหัวเราะในลำคอ นั่นทำให้หน้าสวยเชิดขึ้นเล็กน้อย ความจริงมีคนเข้ามาจีบเธอเยอะมาก และก็เคยคุยอยู่บ้างแค่จูบๆหอมๆใครบ้างจะไม่เคย
“ทำไมจะไม่เคยคะ”
เพราะไม่อยากให้เขามองว่าเธอเป็นเด็กกะโปโล น้ำผึ้งจึงตอบไปเช่นนั้นทว่าเหมือนจะเป็นถ้อยคำที่ทำให้อีกฝ่ายไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ หางคิ้วหนาของเขากระตุกเล็กน้อย เมื่อเห็นท่าทางของกระต่ายน้อยตรงหน้า
“เคย? แต่เหมือนจูบไม่เป็น”
ดวงตาคู่สีนิลมีประกายวิบวับขึ้น นั่นทำให้น้ำผึ้งเม้มริมฝีปากเข้ากันแน่นยิ่งกว่าเดิม ด้วยนิสัยส่วนตัวเธอไม่ชอบให้ใครมาปรามาสอยู่แล้วไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม ยิ่งเป็นคนตรงหน้าที่เธอพยายามจะเอาชนะเขาเพื่อขับไล่ความกลัวออกจากใจ
ร่างเล็กจึงเขย่งปลายเท้าขึ้น และกดจูบยังริมฝีปากหยักแดงระเรื่อนั้นอย่างหนักหน่วง โดยไม่สนใจปฏิกิริยาของอีกฝ่ายที่นิ่งงันเล็กน้อยเมื่อพี่เลี้ยงสาวบดเคล้าจูบอย่างกล้าๆกลัวๆ ลิ้นเล็กแลบออกมาดันริมฝีปากบนของเขาให้เผยอออก ก่อนจะสอดเข้าไปในโพรงปากนุ่มทำแบบที่เธอเคยดูในซีรีย์ และตวัดรัดลิ้นสากร้อนอยู่เพียงครู่ก่อนจะผละห่าง
ทว่าเหมือนคุณหมอจะไม่ยินยอม
“อึก”
เหมือนลมหายใจเธอจะติดขัด จนนกุลต้องอมยิ้มออกมา
“คุณหมอ อื้อ...”
และไม่ทันจะดันร่างเขาออก มือหนาก็สอดเข้ายังท้ายทอยด้านหลัง ตรึงใบหน้าของเธอให้ได้องศา ก่อนจะบดเคล้าจูบลงมาใหม่อย่างหนักหน่วงรุกเร้าต่างจากในคราแรก เพียงเธอเผยอริมฝีปากออกลิ้นสากร้อนก็แทรกซอนเข้ายังโพรงปากนุ่ม เข้าตวัดรัดรึงเรียวลิ้นเล็ก ควานหาความหวานล้ำที่ทำให้สมองเขาปั่นป่วนมาหลายวัน
เขาจูบเธออยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ผละออกให้เธอหายใจแล้วบดจูบลงมาใหม่ราวกับกระหายอยาก จนริมฝีปากของเธอบวมเจ่อ หัวสมองล่องลอยคิดอะไรไม่ออก รู้เพียงว่ารสจูบของคุณหมอเร่าร้อนและวาบหวามเกินต้าน
คุณหมอจูบเก่ง นี่คงเป็นสูบวิญญาณแน่ๆ
RRR เสียงมือถือในกระเป๋าเสื้อของเธอดังขึ้น นั่นทำให้ทั้งคู่ได้สติ ใบหน้าหล่อเหลาจึงผละออกห่าง ทั้งสองสบตากันอยู่เพียงครู่โดยไม่เอ่ยคำใดออกมา ก่อนที่เขาจะหันหลังและเดินออกจากห้องไปเสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทว่าความรู้สึกเธอ ....เหมือนมีบางอย่างผุดขึ้นในใจ
ตอนที่ 67 ตอนพิเศษ2 #คู่ครอง(จบบริบูรณ์)นานมากแล้วที่ผมเป็นโรคนอนไม่หลับ บางคืนก็หลับๆตื่นๆจนต้องพึ่งยานอนหลับ แม้จะเป็นหมอศัลยแพทย์แต่ผมก็ให้คำปรึกษาเกี่ยวกับอาการบำบัดกับคนไข้และคนรอบข้างอยู่เสมอในอาการแพนิคและวิตกกังวลต่างๆรวมทั้งผมเองมีเพื่อนหมอด้วยกันที่เป็นทั้งหมอและนักจิตวิทยา ที่ช่วยในอาการบำบัดต่างๆแต่มันน่าแปลกมากเลยผมที่ผมรักษาและช่วยคนไข้ได้เกือบทุกคน ยกเว้นตัวเอง และอาการวิตกกังวลที่เกิดขึ้นกับพลอยใส ลูกสาวคนโตของผมอาการเริ่มต้นมาจากเมื่อเกือบสามปีที่แล้วหลังจากเกิดการสูญเสียครั้งใหญ่ในครอบครัวของผม คือการจากไปยังไม่มีวันกลับของคุณพ่อและภรรยาที่เป็นมารดาของพลอยสวยและพลอยใส ด้วยอุบัติเหตุของรถทัวร์สัมมนาของโรงพยาบาลเอ็กซ์วัน ผมรอดชีวิตมาได้ในตอนนั้น แต่ภาพของคนรอบข้างที่บาดเจ็บและเสียชีวิตนั้นมันยังคงตราตรึงในใจผม และตามหลอกหลอนผมอยู่ทุกคืนวันจนไม่อาจจะลบมันออกจากใจได้แม้จะมีอาชีพเป็นหมอคุ้นเคยและเห็นคนเจ็บคนตายเป็นเรื่องปกติ แต่การได้สูญเสียคนที่เรารักและผูกพันพร้อมๆกันนั้น มันเป็นเรื่องราวที่ยากจะทำใจได้จริงๆนับจากนั้นมาผมก็นอนไม่ค่อยหลับ ทั้งลูกสาวผมก็เริ่มไ
ตอนที่ 66 ตอนพิเศษ1 #บันทึกของพลอยใสไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่หนูไม่อยากจะพูดคุยกับผู้คนรอบข้างไม่ว่าจะเป็นใคร แม้กระทั่งคุณย่าหรือคุณพ่อขาก็ตามลืมบอกไป...หนูชื่อ เด็กหญิงพลอยใส ณรงค์โชติ ค่ะ เป็นฝาแฝดผู้พี่กับ พลอยสวย ณรงค์โชติ ความจริงเราเกิดพร้อมกันด้วยเวลาที่ห่างกันไม่กี่นาทีแต่หนูก็ได้เป็นพี่สาวแล้ว บางตำราบอกว่าคนเกิดทีหลังให้เป็นพี่แต่ไม่ใช่สำหรับครอบครัวของหนู เพราะคุณพ่อขาของหนูเป็นหมอ คนเกิดก่อนจึงนับว่าเป็นพี่อันนั้นหนูไม่ซีเรียสหรอก เพราะยังไงพลอยสวยก็คือคนที่หนูสนิทมากที่สุด เราสองคนเติบโตมาด้วยกันกินนอนอยู่ข้างกันมาตลอด แต่เชื่อไหมนิสัยเราแทบจะไม่เหมือนกันเลยซึ่งมีไม่กี่คนหรอกที่รู้เรื่องนี้...หนูจำความได้ตอนที่คุณย่าบอกว่าคุณปู่กับคุณแม่ได้ไปอยู่บนสวรรค์แล้ว ไม่รู้ว่าบนสวรรค์นั้นเป็นยังไงบ้างแต่หนูมีความรู้สึกว่าคุณแม่ใจร้ายจังไปเที่ยวที่สวรรค์ตั้งนานกับคุณปู่แล้วไม่ชวนหนูกับน้องไปด้วย คุณพ่อขาเองก็เอาแต่ทำงานไม่รู้ว่าจะยุ่งอะไรกันนักกันหนา คุณย่าก็ชอบอยู่ในห้องพระสวดมนต์ ป้าว่าน จะพูดให้ฟังบ่อยๆ ว่าคุณย่าไม่ค่อยสบายสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง คงเพราะสาเหตุที่คุ
ตอนที่ 65 ครอบครัว (THE END)น้ำผึ้ง ยืนมองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอนหลังส่งเด็กหญิงทั้งสองเข้าห้องนอนเรียบร้อยแล้ว เหล่าเพื่อนสนิทของคุณหมอเริ่มทยอยกลับ คุณนวลอนงค์ขึ้นมาพักผ่อนด้านบน เสียงเอะอะด้านล่างเริ่มเบาบางลงไม่นานนักประตูห้องก็ถูกเปิดออก ร่างหนาของคุณหมอเดินเข้ามาประชิดและสวมกอดเธอจากด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้ แล้ววางคางหนาลงบนไหล่บางของเธอ"เหนื่อยไหมครับ?"นกุล ถามเสียงอู้อี้ชิดริมหูขาว สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆจากกายสาวและเรือนผมสลวยที่เขาชื่นชอบเข้าไปจนเต็มปอด"ไม่เหนื่อยค่ะวันนี้สนุกมากๆ ความจริงผึ้งแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย พี่เมษากับพี่ปรายทำให้เกือบทุกอย่าง คุณแพรไหมกับพี่หลินก็คุยสนุกมาก ขอบคุณคุณหมอมากเลยนะคะ"หัวคิ้วของชายหนุ่มเลิกขึ้นสูงเล็กน้อย"ขอบคุณเรื่องอะไรกันครับ? พี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย เห็นแต่ผึ้งวิ่งวุ่นทั้งวันแถมยังพาเจ้าสองพลอยกล่อมจนหลับอีกด้วย""วันนี้แทบจะไม่ได้กล่อมเลยค่ะสงสัยจะเพลียกับการแกะของเล่นและมัวแต่ต่อเลโก้ตั้งแต่เช้า ผึ้งยังไม่ได้อ่านนิทานให้ฟังเลย แต่หลับเรียบร้อยแล้วทั้งสองคน"หญิงสาวหัวเราะร่า ทุกครั้งที่เอ่ยถึงพลอยสวยกับพลอยใสส
ตอนที่ 64 ความสุข"แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ทูยูๆ"เสียงเพลงอวยพรวันเกิดดังลั่นที่ห้องโถงใหญ่ของบ้านณรงค์โชติ ด้วยวันนี้เป็นคล้ายวันเกิดของคุณหนู พลอยสวยกับพลอยใส ฝาแฝดที่แสนน่ารักของบ้าน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่น โดยมีเหล่าเพื่อนฝูงของคุณพ่อขา ทั้งคุณลุงสิปปกร คุณลุงวิช คุณลุงปุณณ์ และคุณลุงอคิณที่มาพร้อมภรรยาและเจ้าหนูมังกรบุตรชาย"พี่พลอยสวยกับพลอยใสสวยจังเลยครับ เหมือนเจ้าหญิงเลย มังกรชอบเจ้าหญิง"เจ้าหนูมังกร เอ่ยปากชมเป็นระยะ ด้วยวันนี้เด็กหญิงทั้งสองใส่ชุดเจ้าหญิงที่ได้รับเป็นของขวัญวันเกิดพร้อมกับเลโก้ปราสาทจากคุณพ่อขาและพี่เลี้ยงคนสวยตั้งแต่เช้าพลอยใส อยู่ในชุดเจ้าหญิงเอลซ่าสีฟ้าสดใสน่ารักมีประกายดุ้นทองระยิบระยับทั้งตัว ส่วนพลอยสวยอยู่ในชุดเจ้าหญิงแอนนาสีครามเข้มคาดด้วยผ้าคลุมสีม่วงสดใส ซึ่งเป็นของขวัญที่ทั้งคู่ถูกใจมาก และหยิบมาใส่ตั้งแต่เช้า"ก็พลอยสวยกับพลอยใสเป็นเจ้าหญิงนี่คะน้องมังกร ก็ต้องสวยน่ารักซิคะ"เมษา เอ่ยบอกบุตรชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะช่วยน้ำผึ้งจัดอาหารและของต่างๆ บนโต๊ะ ส่วนปลายฝันกับแพรไหม และลลิน นั่งเม้าท์มอยอยู่ห่างๆอย่างออกรถออกชาติ ไ
ตอนที่ 63 ชัดเจน2ไม่รู้ว่าสลบไปนานเท่าไหร่ น้ำผึ้ง มารู้สึกตัวอีกทีพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงที่ห้องพักของเธอในบ้านณรงค์โชติ กลิ่นมินท์ที่หอมอ่อนๆ บริเวณหัวเตียงนั้นทำให้เปลือกตาคู่สวยของเธอกระพริบถี่และปรือตาขึ้นช้าๆ ร่างหนาของคุณหมอนั่งอยู่ข้างๆ เขาชะโงกหน้ามาใกล้เมื่อเห็นเธอได้สติ พร้อมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล"เป็นยังไงบ้างครับ? อย่าเพิ่งขยับมากนะเดี๋ยวจะเวียนหัวยังมีฤทธิ์ยาสลบขั้นรุนแรงหลงเหลืออยู่ เดี๋ยวจะหน้ามืดเป็นลมหัวฟาดพื้น อยากได้อะไรบอกพี่"นกุล ปราดเข้ามาใกล้แล้วเอื้อมจับร่างของเธอไว้ให้นอนลงดังเดิม น้ำเสียงที่แสนอบอุ่นของเขาทำให้น้ำผึ้งรู้สึกผ่อนคลายขึ้น ทว่าในโสตประสาทก็ยังรู้สึกหวาดระแวงอยู่"ผึ้งมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ แล้วพวกคุณเพียงดาวคนพวกนั้นเป็นยังไงบ้าง?"คำถามมากมายผุดขึ้นมาในใจเธอและแสดงออกมาทางดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยขณะจ้องมองเขา เหตุการณ์ที่แสนหวาดหวั่นเมื่อครู่ยังตราตรึงอยู่ในโสตประสาทของเธอ มือหนาเอื้อมมาลูกเรือนผมสลวยของเธออย่างอ่อนโยน"ไม่ต้องห่วงเรื่องคนพวกนั้น ไอ้สิปจัดการเรียบร้อยแล้ว"เมื่อเขาใจดีเกินไปและการจัดการด้วยวิธีขาวสะอาด
ตอนที่ 62 ชัดเจนน้ำผึ้ง รู้สึกตัวอีกทีเมื่อใอเย็นจากเครื่องปรับอากาศเป่ารดใบหน้า กลิ่นอับชื้นของห้องคับแคบที่ไม่คุ้นชินทำให้เธอปรือตาขึ้นและมองไปรอบๆเพื่อสำรวจและตระหนักได้ว่าตัวเองถูกมัดมือไขว้หลังอยู่บนโซฟา ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันอยู่ด้านนอกสองสามคน และหญิงสาวก็จำได้ว่านั่นคือเสียงของเพียงดาวกับรำภา"ดาวทำอะไรไม่ปรึกษาแม่เลย แค่นี้พ่อแกก็โดนสอบสวนไม่รู้จะรอดคุกหรือเปล่า แล้วจับตัวนังพี่เลี้ยงนี่มาอีก จะหาเรื่องติดคุกหัวโตหรือยังไง""ทำไงได้ล่ะคะแม่ ถ้าไม่มีอีนังพี่เลี้ยงนี่พี่หมอก็คงไม่เปลี่ยนไปขนาดนี้หรอก ถึงแม้แต่ก่อนเขาจะเย็นชากับดาว แต่ก็ไม่ขนาดนี้ ไม่รู้อีพี่เลี้ยงนี่มันไปทำเสน่ห์อะไรใส่พี่หมอถึงได้หลงมันถึงขนาดนี้""แล้วยังไงยิ่งทำแบบนี้มันจะยิ่งไม่แย่ไปกันใหญ่เหรอจากที่เขาไม่ชอบเราที่เราไปทำกับโรงพยาบาลเอ็กซ์วันแบบนั้น ตอนนี้แม่ว่ามันชักจะไปกันใหญ่แล้วนะ""แล้วแม่จะให้หนูทำยังไงล่ะ หนูไม่อยากเสียพี่หมอไปให้ใครทั้งนั้น ถ้าอีนังนี่มันเป็นอะไรไป อย่างน้อยพี่หมอก็อาจจะหันกลับมามองดาวบ้าง"น้ำผึ้ง ฟังถ้อยคำโต้เถียงเหล่านั้นด้วยใจกระสับกระส่าย และรู้ทันทีว่าอ