Masukตอนที่ 16
ผมอยากนอนกับคุณ
บรรยากาศในรถเงียบไปครู่ใหญ่
น้ำผึ้ง เม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นเมื่อตระหนักในความจริงที่ว่าคำขอร้องของเธอนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย คงไม่มีใครอยากจะเอาตัวเข้าไปเสี่ยงและวุ่นวาย เพราะแค่เขาให้การรักษาน้องชายเธอโดยไม่คิดค่าใช้จ่ายก็มากเพียงพอแล้ว
แต่หญิงสาวก็เชื่อว่าถึง น้ำเหนือ จะรักษาหายแล้ว และส่งมอบของคืนให้คนเหล่านั้นจริง เธอก็ไม่แน่ใจว่าน้องชายและตัวเองจะปลอดภัยหรือไม่
ทว่าตอนนี้เธอกลับเชื่อว่าเขาช่วยทำให้เธอปลอดภัยได้
แต่เธอจะเอาอะไรไปตอบแทนเขาละ?
“คือถ้าคุณหมอช่วยผึ้งกับน้อง ผึ้งสัญญาว่าจะตอบแทนให้คุณหมออย่างแน่นอน ถึงแม้ตอนนี้ผึ้งจะยังไม่มีเงินเยอะแต่ผึ้งจะหาทางนำมาคืนให้ได้”
“ผมไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน”
ลืมไป ...
ว่าเขาคือ คุณหมอนกุล ณรงค์โชติ เจ้าของโรงพยาบาลเอ็กซ์วัน
“.......”
“คนพวกนั้นมีอิทธิพลและเส้นสายอยู่ทั่ว หากดูแล้วได้ไม่คุ้มเสียผมก็ไม่อยากจะไปวุ่นวายให้เสียเวลา เพราะธุรกิจแบบนี้มันมีทั่วอยู่แล้วเป็นปกติ ไม่ต่างจากมดแมลงหรือเหลือบไร ที่คอยเกาะกินอยู่ในสังคม”
มันเป็นวงโคจรปกติของสังคมมนุษย์ ที่คนมีเงินมีอำนาจจะทำแบบนั้น แต่จะดำหรือขาวหรือเทา เขาไม่คิดอยากจะใส่ใจ แค่อย่ามาข้องเกี่ยวกับส่วนธุรกิจของเขาก็พอ
“ละ..แล้ว คุณหมออยากให้ผึ้งตอบแทนเป็นอะไรคะ”
เธอกลั้นใจถามในสิ่งที่ต้องการรู้
ถ้าเขาไม่ต้องการเงิน เธอเดาว่าเขาคงต้องการให้เธอดูแลลูกสาวเขาในฐานะพี่เลี้ยงไปจนกว่าลูกแฝดเขาจะโตแน่นอน เพราะสัญญาเธอระบุไว้ว่าจะเป็นแค่หนึ่งปีเท่านั้น
ถ้าเป็นเงื่อนไขนี้เธอเองก็พร้อมจะทำอย่างเต็มที่
คุณหมอรูปหล่อนิ่งเงียบไปสักพัก จนน้ำผึ้งรู้สึกเหมือนบรรยากาศในรถเริ่มจะอึมครึมขึ้นกว่าเดิม ด้วยตอนนี้รถเริ่มเคลื่อนตัวจากถนนใหญ่เข้ามาในซอยเข้าบ้านที่เงียบสงบ หญิงสาวมองตามแนวต้นไม้ข้างทางที่ตกแต่งอย่างเป็นระเบียบ พลางลุ้นไปด้วยว่าคุณหมอจะตอบว่าอย่างไร
จวบจนรถเคลื่อนเข้ามาจนถึงหน้าบ้านสีขาวหลังใหญ่
ลุงสมชาย วิ่งมาเปิดประตูรั้ว
เขาเคลื่อนรถเข้าไปในบ้านแล้วจอดตรงบริเวณลานน้ำพุ ก่อนจะเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ผมอยากนอนกับคุณ”
ถ้อยคำของเขาเหมือนระเบิดที่โยนมาใส่เธอ น้ำผึ้งรู้สึกหูชาและมือไม้เหมือนขยับไม่ได้ชั่วขณะ ด้วยไม่คาดคิดว่าจะได้ยินถ้อยคำนี้จากปากของคุณหมอรูปหล่อที่แสนสุภาพนี้
เธอจึงได้แต่นั่งอึ้ง อึ้ง และอึ้ง
คุณหมอกระตุกเข็มขัดนิรภัยออก ก่อนจะหันมามองเธอ
“ผมแค่อยากมีเซ็กซ์กับคุณเท่านั้น ที่ผ่านมาผมค่อนข้างเลือกคนที่จะมีเซ็กซ์ด้วย ตอนนี้ผมอยากทำกับคุณ แต่ไม่อยากต้องบังคับฝืนใจใคร และที่ผ่านมาผมไม่เคยรุ่มร่ามกับพี่เลี้ยงและคนใกล้ตัวทั้งนั้น”
ชายหนุ่มเอ่ยบอกตามตรง
ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า ทำไมพี่เลี้ยงสาวคนนี้ถึงทำให้อารมณ์เขาพลุ่งพล่านได้ ไม่แน่ว่าเพราะกลิ่นกายหอมละมุนหรือเนินเนื้อฉ่ำหวานติดลิ้นที่เขาได้ลิ้มลองไปวันนั้นกันแน่
แต่มันก็ทำให้เขางุ่นง่านจนไม่มีสมาธิจะทำอะไร
ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เมื่อความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นกับพี่เลี้ยงของลูก เขาก็อยากจะปลดปล่อยมันออกไปซะ! เพราะไม่อยากจะต้องให้มีอะไรมารบกวนสมาธิตัวเองทั้งนั้น
ก็แค่อยากมีเซ็กซ์เท่านั้น
“....”
แต่เหมือน น้ำผึ้ง จะอึ้งยิ่งกว่าเดิมกับถ้อยคำตรงๆของเขา
แต่ก็เข้าใจเขาเป็นคุณหมอก็จริง แต่เขาก็คือนักธุรกิจเพราะเขาเป็นเจ้าของโรงพยาบาล อย่างไรเขาต้องคิดอะไรเป็นกำไรต้นทุนอยู่แล้ว และลักษณะการพูดจากับเธอในตอนนี้ก็เหมือนการพูดคุยข้อตกลงแลกเปลี่ยนเชิงธุรกิจกัน
แทบไม่มีความรู้สึกอื่นใดมากกว่านั้น
“คือ คุณหมอ...”
กระนั้นเธอก็กระดากอายจนกว่าจะเอ่ยออกไป
“เราแค่ปลดปล่อยความต้องการของกัน โดยยังทำหน้าที่ของตัวเองเหมือนเดิม ผมแค่เสนอเท่านั้นถ้าผึ้งตกลง ผมและเพื่อนจะจัดการเรื่องของวิมานทรัพย์ให้”
ถ้อยคำของเขายังคงสุภาพ ไม่ได้สร้างความกดดันให้เธอแม้แต่น้อย เข้าใจว่าเขาเองก็เป็นผู้ชายธรรมดาทั่วไปที่มีความต้องการทางเพศ แต่อาจเพราะความช่างเลือกของเขาเอง ทำให้คุณหมออาจมีข้อจำกัดหลายอย่าง
“.....”
“ถ้าผึ้งปฏิเสธผมก็ไม่ว่าอะไร ทุกอย่างก็ยังคงเหมือนเดิม แต่ถ้าตกลงคุณจะเป็นทั้งพี่เลี้ยงและคู่นอนของผม”
คู่นอน....
นี่คือคำจำกัดความของความสัมพันธ์นี้ซินะ!!
“......”
แต่เธอก็ยังคงอึ้ง และอึ้งอยู่เช่นเดิม
“ผมต้องการคำตอบหลังมื้อเย็นก่อนสี่ทุ่มคืนนี้ หากส่งเด็กเข้านอนแล้วคุณตกลงก็เข้าไปหาผมที่ห้องนอนเลย หากหลังจากนั้นแล้วผมจะไม่รับพิจารณา”
เอ่ยเสร็จคุณหมอก็เปิดประตู แล้วก้าวลงจากรถ เมื่อเห็น พลอยสวย วิ่งออกมารับอยู่หน้าบ้านด้วยรอยยิ้มสดใส นั่นทำให้น้ำผึ้งจำต้องก้าวตามลงมาจากรถด้วย
“ทำไมวันนี้คุณพ่อขากลับพร้อมพี่ผึ้งคะ?”
“พอดีญาติของพี่ผึ้งไม่สบาย พี่ผึ้งเลยไปโรงพยาบาลค่ะ” พี่เลี้ยงสาวเป็นคนเอ่ยบอก เมื่อเห็นพลอยใส เดินตามออกมาด้วย “วันนี้พี่ผึ้งเลยไม่ได้ไปรับคุณหนูที่โรงเรียนเลย”
“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ผึ้งมาดูก่อนๆ พลอยใสระบายสีกระโปรงของเอลซ่าใหม่แล้ว มาดูก่อนค่ะๆ แล้วค่อยไปกินข้าว”
พลอยใสคะยั้นคะยอพร้อมจูงมือของเธอให้เดินตามเข้าไปด้านใน นั่นทำให้หญิงสาวต้องรีบเดินอย่างรวดเร็ว ทว่าก็ยังคงเปรยตามองร่างหนาของคุณหมอเจ้าของบ้านที่อุ้มพลอยสวยแฝดผู้น้องเดินตามมาด้วย
“พ่อขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะครับ เดี๋ยวลงมาทานข้าวกัน”
ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงบอกลูกสาวทั้งสองคน ที่นั่งอยู่ระหว่างเธอ ลมหายใจผ่าวร้อนนั้นเป่ารดรวยรินบริเวณเนื้ออ่อนข้างลำคอ จนหญิงสาวรู้สึกว่าขนอ่อนในกายเริ่มลุกชูชัน
เธอได้แต่นั่งนิ่งและกำมือเข้าหากันแน่น
ตลอดมื้ออาหารเย็น แทบจะมีแค่ คุณนวลอนงค์ ที่คุยกับพลอยสวย เกี่ยวกับการซักถามเรื่องที่โรงเรียน เด็กหญิงเองก็เล่าอย่างภาคภูมิใจ คล้ายต้องการอวดคุณย่าและพี่เลี้ยง ส่วนคุณหมอนั้น เขาจัดการกับอาหารตัวเองอย่างเงียบๆและตอบลูกสาวทั้งสองบ้างเป็นบางคำ
“ได้ข่าวว่างานที่โรงพยาบาลมีปัญหาเหรอลูก?”
คุณนวลอนงค์เอ่ยถามบุตรชาย
“นิดหน่อยครับแม่แต่ไม่มีอะไรต้องเป็นกังวลครับ”
นี่เป็นสิ่งที่เขาทำมาตลอดตั้งแต่สมัยบิดายังมีชีวิต แม้เบื้องหลังธุรกิจโรงพยาบาลเอ็กซ์วันจะมาจากเงินทุนของมารดาเป็นหลัก แต่บิดาและเขาก็ร่วมบริหารมาเกือบสิบปีตั้งแต่เขายังเรียนหมอศัลยแพทย์
เขาเป็นลูกคนเดียวที่บ้านจึงเรียกว่า คุณหนึ่ง
และเขาไม่อยากเอาความไม่สบายใจมาให้มารดารับรู้เลยแม้เพียงนิด ยิ่งตอนนี้นวลอนงค์ป่วยออดๆ แอดๆ เขาอยากให้แม่อยู่บ้านสบายๆมากกว่า
“แต่ยังดีนะที่ตอนนี้ มีหนูผึ้งมาช่วยดูเจ้าสองแฝดนี่ ตอนนี้แม่เลยเบาขึ้นเยอะเลย”
“ครับ”
คุณหมอขอตัวขึ้นไปพักผ่อนด้านบนเมื่อทานข้าวเสร็จ ขณะที่น้ำผึ้งกับป้าว่านพาคุณหนูทั้งสองเข้านอน ชายหนุ่มเดินตามเธอมาห่างๆ แต่ก่อนที่จะเปิดประตูเข้าห้องของตัวเอง เขาโน้มหน้าลงมาใกล้เธอและกระซิบเสียงทุ้มต่ำที่ได้ยินเพียงสองคน
“ผมไม่ล็อคประตูนะครับ”
น้ำผึ้งพยายามข่มความรู้สึกของตัวเองอย่างยิ่งยวด พลางครุ่นคิดใคร่ครวญขณะพาเด็กอาบน้ำและใส่ชุดนอนพาเข้าห้อง อ่านหนังสือและกล่อมเพื่อให้เด็กหลับ พลางมองนาฬิกาไปด้วย หลังจากเสร็จภารกิจการเป็นพี่เลี้ยงแล้วเธอจึงกลับเข้าห้องพักตัวเอง จัดการอาบน้ำทำธุระส่วนตัว
เวลาสามทุ่มห้าสิบหกนาที ร่างบางในชุดนอนซาตินสีขาวโดยมีเสื้อคลุมทับก็มายืนอยู่หน้าห้องนอนใหญ่ของบ้าน
เธอกลั้นหายใจอยู่เพียงครู่ ก่อนจะเปิดประตูที่แง้มไว้เข้าไป
ร่างหนาของคุณหมอนั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง เขาใส่เสื้อยืดสีขาวสะอาดกับกางเกงผ้าสีเดียวกัน ในมือถือแก้วไวน์แดงไว้ ใบหน้าหล่อเหลานั้นกำลังจ้องมองมาทางเธอ
เขากระดกไวน์ในแก้วหมดในรวดเดียวเมื่อประตูห้องถูกปิดลง ดวงตาคู่สีนิลแวววับเมื่อมองร่างบางในชุดนอนที่แม้มีเสื้อคลุมไว้ ทว่ารอยแยกที่ผ่าลึกไปจนเห็นเนินอกอิ่มนั้น ก็ทำให้เขากลืนน้ำลายลงคอ
เธอสวยแม้ไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอางใดๆบนใบหน้า
นกุล วางแก้วเปล่าในมือลง ก่อนจะเหยียดกายลุกขึ้นแล้วสาวเท้าเดินมาใกล้เธอ พร้อมเอ่ยเสียงแหบพร่า
“ถอดเสื้อคลุมออกซิครับ”
***************
ตอนที่ 67 ตอนพิเศษ2 #คู่ครอง(จบบริบูรณ์)นานมากแล้วที่ผมเป็นโรคนอนไม่หลับ บางคืนก็หลับๆตื่นๆจนต้องพึ่งยานอนหลับ แม้จะเป็นหมอศัลยแพทย์แต่ผมก็ให้คำปรึกษาเกี่ยวกับอาการบำบัดกับคนไข้และคนรอบข้างอยู่เสมอในอาการแพนิคและวิตกกังวลต่างๆรวมทั้งผมเองมีเพื่อนหมอด้วยกันที่เป็นทั้งหมอและนักจิตวิทยา ที่ช่วยในอาการบำบัดต่างๆแต่มันน่าแปลกมากเลยผมที่ผมรักษาและช่วยคนไข้ได้เกือบทุกคน ยกเว้นตัวเอง และอาการวิตกกังวลที่เกิดขึ้นกับพลอยใส ลูกสาวคนโตของผมอาการเริ่มต้นมาจากเมื่อเกือบสามปีที่แล้วหลังจากเกิดการสูญเสียครั้งใหญ่ในครอบครัวของผม คือการจากไปยังไม่มีวันกลับของคุณพ่อและภรรยาที่เป็นมารดาของพลอยสวยและพลอยใส ด้วยอุบัติเหตุของรถทัวร์สัมมนาของโรงพยาบาลเอ็กซ์วัน ผมรอดชีวิตมาได้ในตอนนั้น แต่ภาพของคนรอบข้างที่บาดเจ็บและเสียชีวิตนั้นมันยังคงตราตรึงในใจผม และตามหลอกหลอนผมอยู่ทุกคืนวันจนไม่อาจจะลบมันออกจากใจได้แม้จะมีอาชีพเป็นหมอคุ้นเคยและเห็นคนเจ็บคนตายเป็นเรื่องปกติ แต่การได้สูญเสียคนที่เรารักและผูกพันพร้อมๆกันนั้น มันเป็นเรื่องราวที่ยากจะทำใจได้จริงๆนับจากนั้นมาผมก็นอนไม่ค่อยหลับ ทั้งลูกสาวผมก็เริ่มไ
ตอนที่ 66 ตอนพิเศษ1 #บันทึกของพลอยใสไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่หนูไม่อยากจะพูดคุยกับผู้คนรอบข้างไม่ว่าจะเป็นใคร แม้กระทั่งคุณย่าหรือคุณพ่อขาก็ตามลืมบอกไป...หนูชื่อ เด็กหญิงพลอยใส ณรงค์โชติ ค่ะ เป็นฝาแฝดผู้พี่กับ พลอยสวย ณรงค์โชติ ความจริงเราเกิดพร้อมกันด้วยเวลาที่ห่างกันไม่กี่นาทีแต่หนูก็ได้เป็นพี่สาวแล้ว บางตำราบอกว่าคนเกิดทีหลังให้เป็นพี่แต่ไม่ใช่สำหรับครอบครัวของหนู เพราะคุณพ่อขาของหนูเป็นหมอ คนเกิดก่อนจึงนับว่าเป็นพี่อันนั้นหนูไม่ซีเรียสหรอก เพราะยังไงพลอยสวยก็คือคนที่หนูสนิทมากที่สุด เราสองคนเติบโตมาด้วยกันกินนอนอยู่ข้างกันมาตลอด แต่เชื่อไหมนิสัยเราแทบจะไม่เหมือนกันเลยซึ่งมีไม่กี่คนหรอกที่รู้เรื่องนี้...หนูจำความได้ตอนที่คุณย่าบอกว่าคุณปู่กับคุณแม่ได้ไปอยู่บนสวรรค์แล้ว ไม่รู้ว่าบนสวรรค์นั้นเป็นยังไงบ้างแต่หนูมีความรู้สึกว่าคุณแม่ใจร้ายจังไปเที่ยวที่สวรรค์ตั้งนานกับคุณปู่แล้วไม่ชวนหนูกับน้องไปด้วย คุณพ่อขาเองก็เอาแต่ทำงานไม่รู้ว่าจะยุ่งอะไรกันนักกันหนา คุณย่าก็ชอบอยู่ในห้องพระสวดมนต์ ป้าว่าน จะพูดให้ฟังบ่อยๆ ว่าคุณย่าไม่ค่อยสบายสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง คงเพราะสาเหตุที่คุ
ตอนที่ 65 ครอบครัว (THE END)น้ำผึ้ง ยืนมองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอนหลังส่งเด็กหญิงทั้งสองเข้าห้องนอนเรียบร้อยแล้ว เหล่าเพื่อนสนิทของคุณหมอเริ่มทยอยกลับ คุณนวลอนงค์ขึ้นมาพักผ่อนด้านบน เสียงเอะอะด้านล่างเริ่มเบาบางลงไม่นานนักประตูห้องก็ถูกเปิดออก ร่างหนาของคุณหมอเดินเข้ามาประชิดและสวมกอดเธอจากด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้ แล้ววางคางหนาลงบนไหล่บางของเธอ"เหนื่อยไหมครับ?"นกุล ถามเสียงอู้อี้ชิดริมหูขาว สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆจากกายสาวและเรือนผมสลวยที่เขาชื่นชอบเข้าไปจนเต็มปอด"ไม่เหนื่อยค่ะวันนี้สนุกมากๆ ความจริงผึ้งแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย พี่เมษากับพี่ปรายทำให้เกือบทุกอย่าง คุณแพรไหมกับพี่หลินก็คุยสนุกมาก ขอบคุณคุณหมอมากเลยนะคะ"หัวคิ้วของชายหนุ่มเลิกขึ้นสูงเล็กน้อย"ขอบคุณเรื่องอะไรกันครับ? พี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย เห็นแต่ผึ้งวิ่งวุ่นทั้งวันแถมยังพาเจ้าสองพลอยกล่อมจนหลับอีกด้วย""วันนี้แทบจะไม่ได้กล่อมเลยค่ะสงสัยจะเพลียกับการแกะของเล่นและมัวแต่ต่อเลโก้ตั้งแต่เช้า ผึ้งยังไม่ได้อ่านนิทานให้ฟังเลย แต่หลับเรียบร้อยแล้วทั้งสองคน"หญิงสาวหัวเราะร่า ทุกครั้งที่เอ่ยถึงพลอยสวยกับพลอยใสส
ตอนที่ 64 ความสุข"แฮปปี้เบิร์ดเดย์ ทูยูๆ"เสียงเพลงอวยพรวันเกิดดังลั่นที่ห้องโถงใหญ่ของบ้านณรงค์โชติ ด้วยวันนี้เป็นคล้ายวันเกิดของคุณหนู พลอยสวยกับพลอยใส ฝาแฝดที่แสนน่ารักของบ้าน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่น โดยมีเหล่าเพื่อนฝูงของคุณพ่อขา ทั้งคุณลุงสิปปกร คุณลุงวิช คุณลุงปุณณ์ และคุณลุงอคิณที่มาพร้อมภรรยาและเจ้าหนูมังกรบุตรชาย"พี่พลอยสวยกับพลอยใสสวยจังเลยครับ เหมือนเจ้าหญิงเลย มังกรชอบเจ้าหญิง"เจ้าหนูมังกร เอ่ยปากชมเป็นระยะ ด้วยวันนี้เด็กหญิงทั้งสองใส่ชุดเจ้าหญิงที่ได้รับเป็นของขวัญวันเกิดพร้อมกับเลโก้ปราสาทจากคุณพ่อขาและพี่เลี้ยงคนสวยตั้งแต่เช้าพลอยใส อยู่ในชุดเจ้าหญิงเอลซ่าสีฟ้าสดใสน่ารักมีประกายดุ้นทองระยิบระยับทั้งตัว ส่วนพลอยสวยอยู่ในชุดเจ้าหญิงแอนนาสีครามเข้มคาดด้วยผ้าคลุมสีม่วงสดใส ซึ่งเป็นของขวัญที่ทั้งคู่ถูกใจมาก และหยิบมาใส่ตั้งแต่เช้า"ก็พลอยสวยกับพลอยใสเป็นเจ้าหญิงนี่คะน้องมังกร ก็ต้องสวยน่ารักซิคะ"เมษา เอ่ยบอกบุตรชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะช่วยน้ำผึ้งจัดอาหารและของต่างๆ บนโต๊ะ ส่วนปลายฝันกับแพรไหม และลลิน นั่งเม้าท์มอยอยู่ห่างๆอย่างออกรถออกชาติ ไ
ตอนที่ 63 ชัดเจน2ไม่รู้ว่าสลบไปนานเท่าไหร่ น้ำผึ้ง มารู้สึกตัวอีกทีพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงที่ห้องพักของเธอในบ้านณรงค์โชติ กลิ่นมินท์ที่หอมอ่อนๆ บริเวณหัวเตียงนั้นทำให้เปลือกตาคู่สวยของเธอกระพริบถี่และปรือตาขึ้นช้าๆ ร่างหนาของคุณหมอนั่งอยู่ข้างๆ เขาชะโงกหน้ามาใกล้เมื่อเห็นเธอได้สติ พร้อมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล"เป็นยังไงบ้างครับ? อย่าเพิ่งขยับมากนะเดี๋ยวจะเวียนหัวยังมีฤทธิ์ยาสลบขั้นรุนแรงหลงเหลืออยู่ เดี๋ยวจะหน้ามืดเป็นลมหัวฟาดพื้น อยากได้อะไรบอกพี่"นกุล ปราดเข้ามาใกล้แล้วเอื้อมจับร่างของเธอไว้ให้นอนลงดังเดิม น้ำเสียงที่แสนอบอุ่นของเขาทำให้น้ำผึ้งรู้สึกผ่อนคลายขึ้น ทว่าในโสตประสาทก็ยังรู้สึกหวาดระแวงอยู่"ผึ้งมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ แล้วพวกคุณเพียงดาวคนพวกนั้นเป็นยังไงบ้าง?"คำถามมากมายผุดขึ้นมาในใจเธอและแสดงออกมาทางดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยขณะจ้องมองเขา เหตุการณ์ที่แสนหวาดหวั่นเมื่อครู่ยังตราตรึงอยู่ในโสตประสาทของเธอ มือหนาเอื้อมมาลูกเรือนผมสลวยของเธออย่างอ่อนโยน"ไม่ต้องห่วงเรื่องคนพวกนั้น ไอ้สิปจัดการเรียบร้อยแล้ว"เมื่อเขาใจดีเกินไปและการจัดการด้วยวิธีขาวสะอาด
ตอนที่ 62 ชัดเจนน้ำผึ้ง รู้สึกตัวอีกทีเมื่อใอเย็นจากเครื่องปรับอากาศเป่ารดใบหน้า กลิ่นอับชื้นของห้องคับแคบที่ไม่คุ้นชินทำให้เธอปรือตาขึ้นและมองไปรอบๆเพื่อสำรวจและตระหนักได้ว่าตัวเองถูกมัดมือไขว้หลังอยู่บนโซฟา ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันอยู่ด้านนอกสองสามคน และหญิงสาวก็จำได้ว่านั่นคือเสียงของเพียงดาวกับรำภา"ดาวทำอะไรไม่ปรึกษาแม่เลย แค่นี้พ่อแกก็โดนสอบสวนไม่รู้จะรอดคุกหรือเปล่า แล้วจับตัวนังพี่เลี้ยงนี่มาอีก จะหาเรื่องติดคุกหัวโตหรือยังไง""ทำไงได้ล่ะคะแม่ ถ้าไม่มีอีนังพี่เลี้ยงนี่พี่หมอก็คงไม่เปลี่ยนไปขนาดนี้หรอก ถึงแม้แต่ก่อนเขาจะเย็นชากับดาว แต่ก็ไม่ขนาดนี้ ไม่รู้อีพี่เลี้ยงนี่มันไปทำเสน่ห์อะไรใส่พี่หมอถึงได้หลงมันถึงขนาดนี้""แล้วยังไงยิ่งทำแบบนี้มันจะยิ่งไม่แย่ไปกันใหญ่เหรอจากที่เขาไม่ชอบเราที่เราไปทำกับโรงพยาบาลเอ็กซ์วันแบบนั้น ตอนนี้แม่ว่ามันชักจะไปกันใหญ่แล้วนะ""แล้วแม่จะให้หนูทำยังไงล่ะ หนูไม่อยากเสียพี่หมอไปให้ใครทั้งนั้น ถ้าอีนังนี่มันเป็นอะไรไป อย่างน้อยพี่หมอก็อาจจะหันกลับมามองดาวบ้าง"น้ำผึ้ง ฟังถ้อยคำโต้เถียงเหล่านั้นด้วยใจกระสับกระส่าย และรู้ทันทีว่าอ







