ตอนที่ 4 คุณพ่อขา

ตอนที่ 4

                             คุณพ่อขา

“วันนี้คุณพ่อขาทานข้าวเช้ากับพลอยสวยด้วยเหรอคะ?”

เสียงใสของลูกสาวคนเล็กทำให้ นกุล ยิ้มกว้างออกมา ด้วยภารกิจมากมายของงานในแต่ละวัน ทำให้เขาไม่ค่อยได้อยู่ทานมื้อเช้ากับลูกๆ ส่วนใหญ่เด็กทั้งสองจะทานมื้อเช้ากับคุณย่า หรือบางครั้งก็ทานเพียงลำพังโดยมีแม่บ้านและพี่เลี้ยงคอยดูแล

“พ่ออยากกินข้าวพร้อมหนูทั้งสองคนทุกวันเลยครับ”

“งั้นคุณพ่อก็กินทุกวันเลยไม่ได้เหรอคะ?”

เด็กหญิงพลอยสวยเอียงคอถามขณะบรรจงตักโจ้กหมูในชามกินอย่างตั้งใจ ขณะที่แฝดผู้พี่ได้แต่ชำเลืองมองผู้เป็นพ่อด้วยสีหน้าเรียบเฉยและไม่เอ่ยถ้อยคำใดออกมา

ผู้เป็นพ่อขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนกระดาษที่มีรูปถ่ายของผู้หญิงทั้งหมดหกคน ไปใกล้หน้าลูกสาวทั้งสองคน

“นี่คือ?”

เด็กทั้งคู่ชะงักเล็กน้อยเมื่อมองรูปถ่ายเหล่านั้นที่มีรูปของ พี่สาวไรเดอร์คนสวยอยู่ด้วย

“พี่เลี้ยงของหนูทั้งสองคนที่พ่อกับคุณย่าเลือกมา ไม่มีใครที่สามารถจะดูแลหนูได้เลย พ่อว่ามันจะเป็นการเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์” คุณพ่อเอ่ยอย่างใจเย็น “ดังนั้นพ่อจึงให้หนูทั้งสองเป็นคนเลือกพี่เลี้ยงจากหนึ่งในหกคน และถ้าเป็นคนที่หนูเลือกแล้วหนูจะต้องรับผิดชอบพี่เลี้ยงที่หนูเลือกด้วย”

เหมือนบรรยากาศบนโต๊ะอาหารจะเงียบไปสักพัก

ก่อนที่พลอยสวยจะเอ่ยขึ้น

“พลอยสวยเลือกพี่สาวคนนี้ค่ะ”

นกุล หลุบตาลงต่ำมองนิ้วชี้ของลูกสาวคนเล็ก ที่วางบนรูปของ สาวไรเดอร์ตัวป่วน ซึ่งก็ไม่ต่างจากที่คาดไว้ ทว่าชายหนุ่มก็ยังวางสีหน้าเรียบนิ่ง เมื่อเห็นแฝดผู้พี่ยังคงเอาแต่ใส่ใจกับชามโจ๊กตรงหน้า

“อืม คนที่พ่อจะให้มาเป็นพี่เลี้ยงของหนูทั้งสองคน ต้องมาจากความพอใจของทั้งพลอยสวยและพลอยใสด้วยนะครับ”

ช้อนในมือของแฝดผู้พี่ถูกวางลง ก่อนที่มือเล็กจะจิ้มทับกับนิ้วชี้ของแฝดผู้น้องและเงยหน้ามองผู้เป็นพ่อ โดยไม่เอ่ยถ้อยคำใดๆออกมา

“พี่พลอยใสก็เลือกพี่ผึ้งคนสวยเหมือนกันค่ะ”

รอยยิ้มผุดปรายยังมุมปากของเด็กหญิงทั้งสอง ทำให้พ่อรูปหล่อพยักหน้ารับทราบ ดวงตาคู่สีนิลทอแสงอ่อนโยนลง เมื่อเพ่งมองแก้วตาดวงใจทั้งคู่

“ถ้าอย่างนั้น เราต้องมีข้อตกลงกันนะครับ”

“ค่ะ”

แฝดทั้งสองพยักหน้าและจ้องมองผู้เป็นพ่อตาใสแป๋ว

“...ว่าหนูทั้งสองต้องรักษาพี่เลี้ยงให้อยู่กับหนูให้นานที่สุด สัญญากับพ่อนะครับ”

“สัญญาค่ะ”

เด็กหญิงเอ่ยออกมาแทบจะพร้อมกัน และเป็นอีกครั้งที่ นกุล ได้ยินถ้อยคำที่หลุดจากปากของลูกสาวคนโต

.

.

ข้อมูลบนหน้าจอไอแพคที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้ น้ำผึ้ง ถอนหายใจออกมา นี่เธอไปอยู่ไหนมาถึงไม่รู้ว่าผู้ชายที่เธอคิดว่าเป็นหมอเถื่อนคนนั้น คือ คุณหมอนกุล ณรงค์โชติ เจ้าของโรงพยาบาลเอ็กซ์วัน และเป็นบิดาของเด็กหญิงแฝดวัยสี่ขวบกว่าๆที่แสนน่ารักทั้งสองคนนั้น

คุณหมอนกุล เป็นหมอศัลยแพทย์ที่เก่งกาจหาตัวจับยาก ว่ากันว่าคนไข้ทุกรายหากได้รับการผ่าตัดโดยหมอผู้นี้เปอร์เซ็นต์ที่จะรอดคือเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ และเพิ่งจะมาดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอ็กซ์วัน ต่อจากคุณพ่อของท่านซึ่งเสียชีวิตจากอุบัติเหตุตอนไปสัมมนา พร้อมภรรยาของคุณหมอและเพื่อนหมอหลายท่าน

ชีวิตคุณหมอ ก็น่าสงสารเหมือนกันแฮะ

แต่นั่นเธอไม่สงสัยเท่าไหร่

ที่ไม่เข้าใจคือ เขาเป็นเจ้าของโรงพยาบาล

แล้วทำไมวันนั้นเขาถึงได้ผ่าตัดและทำการรักษาคนไข้ที่ฮิพผับ และทำท่าทางเหมือนกำลังจะก่ออาชญากรรมแบบนั้น ทำไมพวกเขาไม่พาคนบาดเจ็บไปโรงพยาบาลของตน

หรือว่า ...มีอะไรที่ซับซ้อนมากกว่านั้น

ปึก!!

“รอนานมั้ยพี่ผึ้ง?”

เสียงทักของ น้ำเหนือ ผู้เป็นน้องชาย ทำให้หญิงสาวสะดุ้งโหยงและรีบพับข้อมูลไอแพคเก็บอย่างรวดเร็ว ด้วยวันนี้รถมอเตอร์ไซค์ของเธอเสีย เลยเข้าอู่ซ่อมและโทรบอกให้น้องชายมารับด้วยการนั่งรอที่ร้านก๋วยเตี๋ยวข้างๆอู่

“ไอ้เหนือ พี่ตกใจหมดเลย”

“ขวัญอ่อนเสียจริง รถซ่อมเสร็จยังอ่ะ” น้องชายย่อกายลงนั่ง ก่อนจะโบกมือสั่งก๋วยเตี๋ยวให้ตัวเอง “ป้าๆเล็กน้ำพิเศษใส่ลูกชิ้นเยอะๆ”

“ยังไม่เสร็จ เหมือนเฮียกวงบอกต้องอีกสองวันเลยอ่ะ แย่เลยพรุ่งนี้พี่คงไม่ได้วิ่งงานแน่เลย”

“ไม่เป็นหรอกน่า พักสักวันจะเป็นไรไปจะได้ช่วยแม่ขายของด้วย วันก่อนเห็นว่าพี่ได้วิ่งงานพิเศษของพี่วาสไม่ใช่เหรอ? รับงานทีสบายไปเป็นเดือนเลย ว่าแต่ทำไมพี่วาสให้งานนี้กับพี่อะ?”

ถ้อยคำของน้องชายทำให้หญิงสาวชะงักมือที่กำลังคีบตะเกียบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง

“หมายความว่าไง? ปกติพี่ก็ส่งของให้กับพี่วาสอยู่หลายครั้ง แล้วงานนี้ทำไมจะส่งไม่ได้”

น้ำเหนือ นิ่งไปสักพัก

“.....”

“ไอ้เหนือ มึงรู้อะไรมาแล้วไม่บอกพี่?”

น้องชายทำท่าอึดอัดเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจออกมา

“ไม่รู้อะไรหรอกน่า แต่เห็นว่างานของพี่วาสจะมีแบบธรรมดากับแบบพิเศษ ถ้าพิเศษส่วนใหญ่แกจะให้ผมกับไอ้เม่นวิ่ง แต่ผมก็ไม่รู้รายละเอียดมากกว่านั้น”

ธรรมดากับพิเศษ

พูดยังกับก๋วยเตี๋ยวเป็ดป้าติ๋มเลยแฮะ!

“พิเศษนี่คือยังไง?”

“ก็งานสำคัญที่ไม่เรียกผ่านระบบไรเดอร์ไง ผมเองก็ไม่เคยถามหรอก ว่าแต่....เมื่อวันก่อนพี่ไปส่งของที่ไหนเหรอ? หรือว่าไปเห็นอะไรมา”

ภาพและเสียงของเหตุการณ์ในคืนก่อน รีอัพกลับมาในโสตประสาทของเธออีกครั้ง

“รู้ไหม วันๆนึง มีคนถูกอุ้มหายโดยไร้ร่องรอยกี่คน”

แค่นึกถึงสีหน้าและน้ำเสียงนั้น ก็เหมือนขนอ่อนในกายของเธอจะเริ่มลุกชูชันด้วยความหวาดกลัว

“มะ..ไม่มีอะไร ส่งแล้วก็กลับ”

“ดีละ” น้ำเหนือพยักหน้า “รีบกินเถอะพี่ จะได้รีบกลับบ้าน วันนั้นกลับเร็วหน่อย ผมอยากอาบน้ำนอนดูบอลซะหน่อย”

สองพี่น้องจึงรีบจัดการกับก๋วยเตี๋ยวเป็ดตรงหน้า

ไม่นานนักทั้งคู่ก็กลับมาถึงบ้านทาวน์เฮ้าส์หลังเล็กด้วยมอเตอร์ไซค์คันเก่ง ทว่าเบนท์ลีย์คันหรูสีดำที่จอดอยู่หน้าบ้านจนแทบจะไม่มีช่องว่างนั้นก็ทำให้ทั้งสองขมวดคิ้วย่นเข้าหากัน ด้วยสงสัยว่าเป็นรถหรูของใคร

“ใครมาอ่ะ รถอย่างแจ่มเลย”

น้ำเหนือเดินมองรถด้วยสายตาวาววับ ทว่าเสียงของแม่ที่คุยอยู่ด้านใน ก็ทำให้ทั้งสองตระหนักได้ว่าเจ้าของรถคันนี้น่าจะอยู่ในบ้านของตน

“จริงเหรอคะ คุณหมอรู้จักยัยผึ้งเหรอ? ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าลูกสาวป้าจะรู้จักกับคนระดับคุณหมอด้วย ต้องขอโทษด้วยนะคะที่บ้านรกไปหน่อย”

เสียงของแม่จากด้านในทำให้ น้ำผึ้ง ชะงักมือที่กำลังจะถอดรองเท้า

คุณหมองั้นเหรอ?

อย่าบอกนะว่า....

“ผมต่างหากละครับที่ต้องขอโทษ ที่มารบกวนโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า ขอบคุณมากนะครับ”

ถ้อยคำแสนสุภาพนั้น แตกต่างจากฉากหลังที่เธอเห็นก่อนหน้ามาอย่างสิ้นเชิง

“อ้าว เหนือกับผึ้งกลับมาแล้วเหรอลูก เข้ามาๆ คุณหมอมารอหนูตั้งนานแล้วลูก”

ถ้อยคำของแม่ ทำให้ที่น้ำผึ้งที่กำลังเปิดประตูบ้านเข้าไปนั้น เหมือนเป็นสัญญานให้เธอหยุดหายใจลงเพียงแค่นั้น ยิ่งเมื่อสบสายตากับดวงตาคู่สีนิลบนใบหน้าหล่อสะอาดที่กำลังยกคิ้วสูงมองเธออย่างลุ่มลึก และเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“ไง!”

                           ***********