ความบังเอิญที่ตั้งใจ

“วันนี้คุณชานนท์ เรียกประชุมพนักงานทั้งหมดที่หน้าโรงแรมเห็นว่าท่านประธานคนใหม่อยากจะพบปะเพื่อแนะนำตัว”

เช้าวันใหม่ป้าอ้อยเอ่ยบอกแผนกแม่บ้านที่มารวมตัวกันแต่เช้าเพราะพอจะรู้เรื่องนี้กันอยู่บ้างแล้ว

“แล้วนี่ ยัยแก้วขวัญเป็นอะไร ถึงใส่ผ้าปิดปากมาเสียจำหน้าไม่ได้เลย”

น้อยหน่าที่หันกลับไปเจอแก้วขวัญที่เอาผ้ามาปิดปากปิดจมูกไว้จนถึงขอบตา หากคนที่ไม่คุ้นเคยมาเจอก็คงจะจำหน้าไม่ได้

“แค่ก ๆ อะแฮ่ม พอดีแก้วเป็นหวัดนิดหน่อยค่ะ กลัวคนอื่นติดด้วยก็เลยใส่แมสปิด”

“อี้ เป็นโควิดหรือเปล่า อย่ามาใกล้ฉันนะ”

เชอรี่แสดงสีหน้ารังเกียจพร้อมกับรีบขยับตัวเองให้ออกห่าง จนป้าอ้อยที่ยืนอยู่อดหมั่นไส้ไม่ได้

“แหม่ นังเชอรี่แกอย่ามาทำเป็นรังเกียจคนนะเว้ย โรคนี้มันหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่มีใครเขาอยากเป็นหรอก ว่าแต่แกเถอะเป็นหวัดก็ยังมาทำงานอยู่แล้วนี่ตรวจดูหรือยัง”

ป้าอ้อยหันมาถามด้วยความเป็นห่วง เพราะไม่อยากให้พนักงานคนอื่นพลอยติดโรคนี้ไปด้วย

“ทุกคนไม่ต้องห่วงนะคะ เมื่อเช้าแก้วแวะไปตรวจATKมาแล้ว ผลเป็นลบค่ะ แค่แพ้อากาศนิดหน่อยเท่านั้นเอง”

แก้วขวัญพูดพร้อมกับโชว์กระดาษเอสี่ที่เป็นผลตรวจจากโรงพยาบาลเพื่อให้ทุกคนมั่นใจ

แม้ว่ายามนี้รัฐบาลจะประกาศให้โรคนี้เป็นโรคท้องถิ่นทั่วไปแล้ว แต่ผลพวงจากที่โรคนี้ระบาดหลายปีที่ผ่านมา ก็อาจจะยังทำให้คนรู้สึกหวาดระแวงอยู่บ้าง

ช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมารัฐบาลเพิ่งประกาศเปิดประเทศไป จึงทำให้นักท่องเที่ยวเริ่มหลั่งไหลเข้ามาจับจองโรงแรมเพื่อพักผ่อนกันค่อนข้างเยอะ ทำให้เศรษฐกิจที่เคยซบเซากลับมาคึกคักกันอีกครั้ง

“เออ ก็ดีแล้วที่ไม่ได้เป็นอะไร ไปพวกเรา ไปประชุมได้เวลาแล้ว จะได้รีบกลับมาทำหน้าที่ของพวกเราให้เสร็จ”

ป้าอ้อยกวักมือเรียกทุกคนพร้อมกับเดินนำหน้าออกไป เชอรรี่กับน้อยหน่าหันกลับไปมองหน้าแก้วขวัญจ้องมองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ พวกหล่อนรู้สึกไม่ค่อยพอใจเสียสักเท่าไร ที่ป้าอ้อยคอยเอาแต่ปกป้องก่อนจะสะบัดหน้าเดินตามทุกคนไป

แก้วขวัญได้แต่พ่นลมหายใจออกมา ไม่รู้ว่าพวกเขาทั้งสองจะจงเกลียดจงชังอะไรเธอนักหนา การที่เธอไม่ได้ตอบโต้ไม่ได้หมายความว่าเธอไม่รู้สึกอะไร แต่เธอไม่อยากจะมีปัญหาก็เท่านั้น

บริเวณสนามหญ้าหน้าโรงแรมพนักงานทุกแผนกต่างมารวมตัวกันเต็มพื้นที่ มีแค่บางคนเท่านั้นที่ไม่สามารถปลีกตัวออกมาประชุมได้เพราะต้องคอยให้บริการลูกค้า

“ทุกคนผมขอแนะนำให้รู้จักกับคุณเตวิชน์ ประธานบริหารคนใหม่ของที่นี่ ส่วนนี้คุณติววดีเป็นน้องสาวของคุณเตวิชน์”

ชานนท์แจ้งผ่านลำโพงเคลื่อนที่ขนาดเล็กก่อนจะผายมือไปยังสองพี่น้องที่ก้าวเท้าเดินออกมา

แก้วขวัญทอดสายตามองไปยังร่างสูงเด่นด้านหน้า รอยยิ้มภายใต้หน้ากากสื่อออกมาทางดวงตาที่เริ่มคลอไปด้วยน้ำใส ๆ ใบหน้าหล่อใสที่เธอคอยเอาแต่วิ่งตาม ยามนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นคมเข้ม แต่สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยก็คือดวงตาคมและแววตาแสนเย็นชานั้นต่างหาก

ยามนี้เหมือนหัวใจที่แห้งเหี่ยวเหมือนมีหยาดน้ำฝนสาดเข้ามาชโลมให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง แต่ทว่าเธอก็ต้องหลบซ่อนเขาอยู่ดี

ความรักที่ถูกปฏิเสธ ความรักที่เขาโยนมันทิ้งเหมือนของไม่มีค่า เธอเองก็ต้องยอมรับและเลือกที่จะต้องหลบหลีกเหมือนเดิม

ติววดีที่ยืนอยู่ทางด้านหน้าเมื่อกวาดสายตามองไปรอบๆ พอเห็นว่าแก้วขวัญยืนอยู่ที่ไหน กำลังจะเผยอปากเรียกแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าแก้วขวัญส่งสายตาดุมาให้พร้อมกับส่ายหัวเบาๆ เธอจึงสงบปากแล้วได้แต่ส่งสายตามองพี่สาวที่คุ้นเคย

“พี่เต จะกลับไปทำงานเลยไหม”

“อือ ทำไมเหรอ แกมีอะไรหรือเปล่า”

“เอ่อ...คือว่าติวจะขอไปเดินดูรอบ ๆ โรงแรมหน่อย เมื่อวานยังไม่ได้เดินดูเลย”

แม้น้ำเสียงที่เอ่ยบอกจะตะกุกตะกักเล็กน้อย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้   เตวิชน์มีท่าทีสงสัยอะไร พร้อมกับพยักหัวเชิงอนุญาต

คล้อยหลังที่น้องสาวเดินจากไปแววตาคมเมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป็นดุดัน ก่อนจะเดินไปอีกทางซึ่งไม่ใช่ทางกลับไปห้องทำงานเสียด้วยซ้ำ

ระหว่างที่เหล่าแม่บ้านกำลังตระเตรียมอุปกรณ์สำหรับขึ้นไปทำความสะอาด ก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นติววดีเดินมาด้อม ๆ มอง ๆ หน้าห้องพักแม่บ้าน

“ไม่ทราบว่าคุณติวมีอะไรให้พวกเรารับใช้หรือเปล่าคะ เชอรรี่กับน้อยหน่ายินดีรับใช่ค่ะ!”

ประโยคสุดท้ายเหมือนประสานเสียงกันเพื่อเอาใจคนเป็นเจ้านาย

“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ ไม่ทราบว่าพี่กะ...เอ่อ พนักงานที่ชื่อแก้วขวัญอยู่ไหมคะ”

ติววดียิ้มมุมปากเล็ก ๆ ชะเง้อคอมองเข้าด้านในเพื่อสอดสายตาหาร่างอวบที่เธออยากจะคุยด้วย เมื่อวานยังไม่ทันได้คุยอะไรเลย พี่ท่านก็วิ่งแจ้นหายไปเสียแล้ว

“ไม่อยู่หรอกค่ะ คุณติว พอดียัยแก้วออกไปเดินเก็บเศษขยะที่อยู่ริมหาดตรงพื้นที่ของโรงแรมนะคะ ถ้าจะกลับก็น่าจะพักเที่ยง ประมาณอีกสองชั่วโมง ว่าแต่คุณติวมีอะไรหรือเปล่าคะ หรือว่ายัยแก้วไปทำอะไรไว้หรือเปล่า”

ป้าอ้อยรีบถามด้วยความร้อนใจไม่อยากให้แก้วขวัญมีปัญหา เพราะเธอรู้ดีว่าแก้วขวัญมีอีกหนึ่งชีวิตที่จะต้องเลี้ยงดู

“ปะ เปล่าค่ะ ถ้างั้นเดี๋ยวติว มาใหม่ก็ได้ค่ะ”

ว่าจบติววดีก็เดินกลับไป เพราะเห็นว่าเป็นเวลางานจึงไม่อยากเดินตามไปรบกวนรอให้เลิกงานก่อนก็แล้วกันเธอจะมาหาใหม่

ติววดีไม่รู้ตัวเลยว่าเธอได้เดินผ่านพี่ชายของตัวเองที่ยืนหลบมุมอยู่ตรงพุ่มไม้ไป เขาได้ยินชื่อผู้หญิงที่น้องสาวมาถามหาอย่างชัดเจนว่าเป็นใคร

ใช่แล้ว เขาจำไม่ผิด เมื่อช่วงเช้าระหว่างที่ยืนประชุมสายตาเขาไปสะดุดเข้ากับผู้หญิงรูปร่างอวบที่รู้สึกคุ้นตา แม้ว่าเธอจะปิดบังใบหน้าไว้ด้วยหน้ากากผ้า แต่เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนั้นเหมือนแก้วขวัญอย่างบอกไม่ถูก แล้วยิ่งท่าทางน้องสาวเขาที่ลุกลี้ลุกลนจนทำให้เขาสงสัยจนต้องเดินตามมาและสิ่งที่ได้ยินก็ยิ่งทำให้เขามั่นใจแล้วว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นเธอจริงๆ

ทรายหาดสีขาวที่เรียบไปกับน้ำทะเลสีฟ้าจนสุดลูกหูลูกตา แก้วขวัญกำลังนั่งถอนหายใจอยู่ที่ม้านั่งไม้ หลังจากที่เดินเก็บขยะทั้งหมดที่ถูกลูกค้ามักง่ายวางทิ้งไว้จนเสร็จเรียบร้อยแล้ว

หญิงสาวคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรดีกับเรื่องเตวิชน์จะหนีอีกรอบดีไหม แต่ว่าลูกสาวก็เพิ่งเข้าเรียนได้ไม่กี่สัปดาห์เอง จะย้ายที่ใหม่ก็กลัวว่าเจ้าตัวเล็กจะไม่คุ้นชิน

“โรงแรมเขาจ้างให้พนักงานที่นี่มานั่งอู้งานได้ด้วยเหรอ”

น้ำเสียงทุ้มกังวานดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำเอาแก้วขวัญที่นั่งคิดอะไรเพลินๆ ถึงกับสะดุ้งแล้วลุกขึ้นยืน เมื่อเธอหันกลับไปขาแทบหมดเรี่ยวแรง

ปากเล็กเม้มเข้าหากันสองมือสั่น ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา หัวใจเต้นแรงเหมือนกำลังกลัวมากกว่าดีใจเสียแล้ว

เมื่อตั้งสติได้แก้วขวัญก็คว้าเอาอุปกรณ์ทำความสะอาดที่วางอยู่ข้างๆ เดินเบี่ยงตัวหลบเขาเพื่อที่จะหนีไปจากตรงนี้แต่ความไวก็ช้ากว่ามือเขาอยู่ดี

“จะไปไหน”

“ไปทำงานค่ะ ไม่อยากโดนดุว่าอู้งาน เดี๋ยวจะหาว่าทำงานไม่คุ้มเงินเดือน”

เธอยังคงก้มหน้าก้มตาไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบสายตาเขาสักนิด เพราะในใจยามนี้มันหวาดหวั่นยิ่งกว่าอะไรเสียอีก

“จะไม่ทักทายพี่หน่อยเหรอ เราไม่ได้เจอกันนานมากเลยนะ”

เตวิชน์ปล่อยข้อมือออกแล้วเดินอ้อมมายืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาคมลอบมองร่างอวบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

แม้รูปร่างจะไม่ได้แปรเปลี่ยนไปมากแต่ก็ค่อนข้างเห็นได้ชัดว่าผู้หญิงตรงหน้ามีร่างกายที่ทรุดโทรมไปไม่น้อย สีหน้าหมองคล้ำไม่สดใสเหมือนแต่ก่อน แววตาที่มองเขากลับมาก็เช่นกันเหลือไว้แค่ความว่างเปล่า

“สวัสดีค่ะ คุณเตวิชน์สบายดีนะคะ”

ชายหนุ่มถึงกับขมวดคิ้วเข้มเข้าหากัน เมื่อได้ยินสรรพนามที่เธอเอ่ยเรียกซึ่งแตกต่างไปจากเมื่อก่อนนั้นหมายความว่าความห่างเหินของทั้งคู่มันเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมเสียแล้ว

“ทำไมแก้วเรียกพี่ว่าคุณล่ะ ไม่เรียกแบบเมื่อก่อน หรือว่า...ยังโกรธพี่เรื่องคืนนั้นอยู่”

ชายหนุ่มหรี่ตาลงเพื่อรอฟังคำตอบ เพราะนับจากวินาทีที่เขามองเห็นร่างคุ้นตาของเธอที่ยืนปะปนอยู่กับกลุ่มพนักงานเขาก็จำได้แทบจะในทันที

“คุณเตวิชน์พูดถึงเรื่องอะไรคะ คืนไหน ดิฉันไม่เข้าใจ”

“อย่ามาแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องได้ไหม ก็เรื่องที่เราสองคน...”

“หยุดค่ะ หยุดพูดเรื่องนั้นสักที แก้วไม่อยากได้ยิน แก้วลืมมันไปหมดแล้ว ถ้าไม่มีอะไรแล้วดิฉันขอตัวนะคะ”

ดวงตาหวานตวัดมองเขาด้วยความขุ่นมัวแล้วก้าวเท้ารีบเดินออกไปจากตรงนั้นทันที เตวิชน์ได้แต่มองตามหลังด้วยความรู้สึกผิด

สองขาอวบก้าวพ้นสายตาเขาออกมาได้ก็ถึงกับทรุดตัวลงนั่งยองยอ สองมือยกขึ้นปิดใบหน้าไว้ ปล่อยให้หยดน้ำใส ๆ ไหลอาบลงสองแก้มอีกครั้ง

เป็นอีกครั้งในรอบ 5 ปีเลยก็ว่าได้ที่เธอร้องไห้ให้กับเรื่องนี้อีกครั้ง เขาจะกลับมาทำไม ไม่สิ เราจะกลับมาเจอกันอีกทำไม ทั้ง ๆ ที่เธอก็หนีมาตั้งไกลขนาดนี้

ตัวเขาจะกลับมารื้อฟื้นเรื่องนั้นทำไมอีกทั้ง ๆ ที่เขาเป็นคนที่บอกเธอเองแท้ ๆ ว่าไม่สามารถรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้

มืออวบยกขึ้นปาดน้ำตา ดวงตากลมแดงก่ำแต่แววตากลับฉายแววความแข็งกร้าวอย่างเห็นได้ชัด

“พี่เต หายไปไหนมา คุณแม่โทรมา บอกว่าโทรหาพี่เตไม่ติด”

ติววดีร้องทักขึ้นเมื่อเห็นพี่ชายเดินหน้ามุ้ยมาทางนี้พอดี แต่ชายหนุ่มกลับไม่ตอบคำถามแต่เลือกที่จะเดินเลยผ่านคนเป็นน้องสาวไป ทำเอาเจ้าตัวถึงกับยืนงงกับท่าทีที่ไม่ค่อยสบอารมณ์ของพี่ชาย

‘เป็นอะไรของเขาวะ เดี๋ยวผีเข้า เดี๋ยวผีออก ตามอารมณ์ไม่ทันแล้วนะเนี่ย’

ติววดีมองตามหลังพี่ชายพร้อมกับยกมือขึ้นเกาหัวแกร๊ก ๆ แล้วก็รีบเดินตามหลังไปติด ๆ เพราะต้องทำตามที่คนเป็นแม่สั่งว่าให้พี่ชายตัวดีโทรกลับด่วนๆ