เก็บซ่อนเจ้าตัวเล็ก

บ่ายแก่ๆ ตะวันเริ่มคล้อยลง ร่างอวบของแก้วขวัญเดินกลับไปกลับมาบริเวณถนนด้านหลังโรงแรมติดกับชายหาด สองมืออูมกุมเข้าหากันจนเหงื่อเปียกชุ่ม ส่วนคอก็คอยชะเง้อมองถนนเบื้องหน้าเพื่อรอใครสักคน

ไม่นานรถยนต์กึ่งเก่ากึ่งใหม่คันสีดำก็วิ่งเข้ามาจอดเทียบท่า    กระจกรถถูกเลื่อนลงพร้อมกับรอยยิ้มสดใสของเมษยา

“คิดถึงเจ้าตัวเล็กจนต้องออกมายืนรอรับเลยเหรอจ๊ะ”

เมษยาเอ่ยปากแซวโดยไม่ได้จับสังเกตสีหน้าคนเป็นเพื่อนเลยสักนิดว่าเป็นอย่างไร ซึ่งยามนี้เต็มไปด้วยความกังวล

“เมย์ แกอย่าเพิ่งพูดอะไรเลยนะ ฉันฝากลูกกลับไปพร้อมกับแกก่อนได้ไหม เลิกงานแล้วฉันจะรีบไปรับ”

“แกเป็นอะไรยัยแก้ว มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”

คราวนี้เมษยาจับอาการของเพื่อนได้ก็ถึงกับคิ้วขมวด

“แล้วฉันจะกลับไปเล่าให้แกฟังทีหลังนะ แต่ตอนนี้แกพาลูกฉันกลับไปรอที่บ้านก่อนได้ไหม”

ปากอิ่มพูดกับเพื่อนแต่ก็มิวายหันซ้าย หันขวาราวกับกลัวว่าจะมีคนมาเห็น

“ไม่เอา ต้นข้าวจะอยู่กับแม่ ต้นข้าวไม่ไปกับน้าเมย์หรอก”

เด็กน้อยแก้มป่องยืดตัวขึ้นแม้ว่าเข็มขัดนิรภัยจะยังคงคาดอยู่ที่อก ปากเล็กเม้มขึ้นเล็กน้อย คิ้วเล็กย่นเข้าหากัน บ่งบอกว่าเด็กน้อยงอนคนเป็นน้าด้วยเรื่องอะไรสักอย่าง

“ต้นข้าวขา เด็กดีของแม่ วันนี้กลับไปรอแม่อยู่ที่บ้านน้าเมย์ก่อนนะ แล้วเย็น ๆ แม่จะรีบไปรับหนูนะคะ”

แก้วขวัญอ้อมไปยังประตูรถอีกฝั่งแล้วเอื้อมมือไปจับสองแก้มกลมๆ ใช้ปลายนิ้วเขี่ยเบา ๆ เด็กน้อยเหล่ตามองคนเป็นแม่เหมือนจะต่อต้านแต่ว่าก็พยักหน้างึก ๆ ให้

“แต่ว่า...ต้นข้าวอยากกินไอศกรีม”

แม้จะยอมทำตามที่แม่บอกแต่เด็กน้อยก็มักจะมีข้อต่อรองมาให้ฉงนใจอยู่เสมอ ก่อนหน้านี้แก้วขวัญห้ามคนเป็นลูกทานอะไรที่มันเย็น ๆ เพราะช่วงนี้อากาศค่อนข้างร้อนจัดเธอกลัวว่าลูกจะไม่สบายเอาได้

“โอเค เพื่อเป็นการไถ่โทษที่น้าไปรับหนูช้า เดี๋ยวน้าเมย์จะพาแวะไปกินไอศกรีมก่อนดีไหมคะ”

เมษยาหันไปทำหน้าออดอ้อนหลานสาว เด็กน้อยเอียงคอเล็กน้อยพร้อมกับยิ้มแฉ่งออกมา

“เย้ ๆ ต้นข้าวจะได้กินไอศกรีมแล้ว”

สองมือป้อม ๆ ชูขึ้นเหนือศีรษะแล้วส่งเสียงร้องออกมาแสดงถึงความดีใจขั้นสุด

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่จ๊ะ ถ้าเธออยากให้เจ้าตัวเล็กยอมกลับกับฉันง่าย ๆ ”

ยังไม่ทันที่คนเป็นแม่จะอ้าปากทักท้วงจบประโยคเสียด้วยซ้ำ เมษยาก็รีบเอ่ยดักคอไว้ก่อน ซึ่งเธอเองก็ไม่มีข้อที่จะโต้แย้งจึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย

เมื่อส่งสองคนน้าหลานกลับไปแล้ว แก้วขวัญก็รีบกลับเข้ามาทำงานตามปกติ ภายในใจก็ภาวนาขออย่าให้เขาได้เจอกับลูกเลย เธอไม่อยากให้เขาก้าวเข้ามามีส่วนร่วมในชีวิตแล้ว

“อ้าว วันนี้เจ้าตัวเล็กยังไม่เลิกเรียนเหรอ ทำไมยังไม่เห็น”

ป้าอ้อยที่เดินถือไม่กวาดสวนทางมาพอดีเอ่ยถามเพราะเห็นว่าเกือบเย็นแล้วยังไม่เห็นหนูต้นข้าวมาสักที

“เลิกแล้วค่ะป้า พอดีแก้วให้กลับไปกับเมย์ก่อนนะคะ เห็นว่าช่วงเวลาเปลี่ยนผ่านผู้บริหาร ไม่อยากให้ลูกมาวิ่งซุกซนแถวนี้”

“เออ ก็จริงอย่างที่เองว่า ป้าคงคิดถึงหลานแย่เลย”

ป้าอ้อยพยักหน้าให้ว่ารับรู้ก่อนจะเดินเลยผ่านไปทำงานต่อ แก้วขวัญทำได้แค่เพียงยิ้มให้ แล้วก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“พี่เต มานั่งซึมเป็นส้วมอยู่ตรงนี้นี่เอง ติวเดินตามหาตั้งนาน”

“วันนี้แกเป็นอะไรยัยติว เดินตามติดพี่เป็นปลิงตั้งแต่เช้าแล้ว ถ้าจะมาถามพี่ว่าโทรหาแม่หรือยัง บอกเลยพี่โทรแล้ว มีอะไรอีกไหม”

เตวิชน์หันขวับไปทำหน้ายักษ์ใส่น้องสาว แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอสะทกสะท้านได้เลยสักนิด

“ไม่มี โทรแล้วก็แล้วไปสิ” เธอไหวไหล่กวนอารมณ์คนเป็นพี่

“ที่ตามติดพี่ขนาดนี้เพราะกลัวพี่จะเจอกับแก้วขวัญใช่ไหม     ผู้หญิงคนนั้นขอแกไว้ล่ะสิ”

ใบหน้าเข้มตึงขึ้นมาเล็กน้อยต่างจากคนเป็นน้องสาวที่มีสีหน้าเหวอขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“พี่เต รู้แล้วเหรอคะ ว่าพี่แก้วทำงานเป็นแม่บ้านอยู่ที่นี่”

“รู้แล้ว แล้วก็จะไม่สนใจแล้วด้วย”

ชายหนุ่มว่าจบก็ลุกขึ้นเดินหนีเขารู้สึกฉุนเล็ก ๆ ที่ถูกแก้วขวัญเมินใส่ ไม่สนใจตัวเขาเองเหมือนแต่ก่อน

ติววดีเองถึงกับยืนงงเพราะตามอารมณ์พี่ชายตัวเองไม่ค่อยทัน เธอส่ายหัวด้วยความเอือมระอา

เมื่อก่อนทำอย่างกับว่าพี่เตสนใจพี่แก้วเสียอย่างนั้น แล้วทำมาเป็นพูดว่าจะไม่สนใจ มันแตกต่างจากเมื่อก่อนซะที่ไหนล่ะ

หญิงสาวเบะหน้าตามหลังคนเป็นพี่ชาย คอยดูเถอะ รู้ใจตัวเองเมื่อไร จะได้ร้องเป็นหมาตามขอความรักจากพี่แก้ว

ติววดีบ่นกระปอดกระแปดแล้วก็สะบัดหน้าหนีกลับขึ้นไปพักบนห้องของตัวเองเหมือนเดิม

“ต้นข้าวขา ตอนนี้เย็นมากแล้ว หนูต้องกินข้าวนะคะ”

จานขาวลายการ์ตูนน่ารักถูกถือมาวางลงบนโต๊ะตรงหน้าเด็กน้อยที่เอาแต่ชะเง้อคอมองออกไปทางประตู หนูน้อยเหลือบตามองจานข้าวแล้วรีบยกมือเล็กขึ้นปิดปากพร้อมกับส่ายหัวไปมา

“ต้นข้าวไม่กินหรอก ต้นข้าวจะรอแม่แก้ว”

เด็กน้อยเอามือออกจากปากพร้อมแจ้งความประสงค์กับคนเป็นน้าแล้วก็รีบยกมือขึ้นปิดปากเหมือนเดิม

“เดี๋ยวแม่ก็มานะคะ แต่ถ้าต้นข้าวไม่ยอมกิน น้าเมย์ต้องโดนแม่แก้วดุแน่ ๆ เลย ที่ดูแลหนูไม่ดี”

เมษยาแสร้งทำเป็นตีหน้าเศร้าเพราะรู้ว่าหนูน้อยตรงหน้าเป็นเด็กขี้สงสารและเห็นอกเห็นใจคนอื่ ซึ่งถอดแบบจากคนเป็นแม่มาเกือบทั้งหมดเว้นเพียงแค่ใบหน้าเท่านั้นที่มีความคล้ายคลึงกับคนเป็นพ่อเสียมากกว่า

“ถ้าหนูไม่กิน ทำไมคุณแม่ต้องดุน้าเมย์ด้วยคะ”

“ก็เพราะถ้าหนูทานข้าวไม่ตรงเวลา จะทำให้ปวดท้องและไม่สบายได้ไงคะ แม่แก้วก็ต้องดุน้าเมย์ที่ทำให้หนูป่วย”

“ก็ได้ค่ะ ต้นข้าวไม่อยากให้แม่แก้วดุน้าเมย์”

เด็กน้อยยอมให้เมษยาป้อนข้าวแต่โดยดี แต่ทว่าเจ้าตัวเล็กก็ยังมิวายหันกลับไปมองประตูทางเข้าบ้าน

เมษยาหันมองตามสายตาคนเป็นหลานก็รับรู้ได้ว่าเด็กน้อยกำลังรอคนเป็นแม่กลับมาจากทำงาน

นับครั้งเลยก็ว่าได้ ที่สองคนแม่ลูกจะตัวห่างกัน แม้ว่าจะเลิกเรียนแล้วหนูน้อยก็มักจะไปคลุกอยู่กับคนเป็นแม่ที่ทำงานทุกวัน แต่พอวันนี้ต้องห่างกัน เจ้าหนูต้นข้าวก็คอยเอาแต่ชะเง้อคอมองทางอยู่ตลอดเวลา

“ขอโทษนะเมย์ ที่แก้วมาช้า พอดีว่าวันนี้มีทำโอต่อน่ะ”

ก้าวพ้นประตูเข้ามาแก้วขวัญก็เอ่ยปากขอโทษเพื่อนทันทีเพราะรู้สึกเกรงใจที่ต้องคอยรบกวนให้เพื่อนดูแลลูกอยู่ตลอดเวลา

“เออ ไม่เป็นไร ตอนนี้ต้นข้าวหลับไปแล้ว ตรงโน้น”

เมษยาพยักพเยิดหน้าไปยังโซฟาตัวยาวที่อยู่เลยไปไม่กี่ก้าว แก้วขวัญถอนหายใจเบา ๆ แล้วเหลือบสายตามองคนเป็นลูก แต่แล้วอยู่ ๆ น้ำตาเธอก็ไหลออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว

“แกร้องไห้ทำไม มีอะไรหรือเปล่า แล้วสรุปวันนี้มันเกิดอะไรขึ้น”

เมษยารู้สึกเป็นห่วงเพื่อนขึ้นมาจึงเอื้อมไปจับที่ต้นแขนอวบ      แก้วขวัญได้แต่เชิดหน้าขึ้นเพื่อสกัดกั้นน้ำตาไม่ให้ไหล แล้วเช็ดน้ำตาออกลวกๆ

“ที่พวกแกเคยถามฉันว่าพ่อของต้นเข้าวเป็นใคร...คือความจริงแล้ว คนที่เป็นพ่อของลูกฉัน เอ่อ คือ...พี่เตวิชน์”

น้ำเสียงตะกุกตะกักที่บอกเพื่อนไปเหมือนกับว่าตัดสินใจอยู่นานที่จะบอกเรื่องนี้ให้เพื่อนได้รู้

“อืม...แล้วไงต่อ”

“แกไม่ตกใจเลยเหรอกับเรื่องนี้”

แก้วขวัญถึงกับแปลกใจกับทีเฉยเมยของเพื่อนซึ่งไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อความจริงที่เธออุตส่าห์รวบรวมความกล้ามาสารภาพเลยก็ว่าได้

“ไม่อ่า พวกฉันทุกคนรู้อยู่แล้วว่าต้นข้าวเป็นลูกพี่เต”

“พะ พวกแกรู้ได้ยังไง เพราะเรื่องนี้ฉันไม่เคยบอกใครเลยแม้แต่คนเดียว”

แก้วขวัญมีสีหน้าตื่นตกใจเพราะกลัวว่าเตวิชน์จะรู้เรื่องนี้ด้วยเหมือนกัน

“นี่แกซื่อ หรือแกล้งโง่กันแน่ยัยแก้ว แกเลี้ยงลูกอยู่ทุกวันแกมองหน้าต้นข้าวไม่ออกจริง ๆ เหรอว่าเหมือนใคร แล้วการที่พวกฉันไม่ถามเรื่องนี้ เพราะพวกฉันอยากให้แกเป็นคนบอกเรื่องทุกอย่างด้วยตัวเอง”

เมษยายกมือขึ้นกุมไหล่เพื่อนแล้วตบเบา ๆ

“พีระ กับทุกคนก็รู้เรื่องนี้เหรอ”

“อืม” เพื่อนสาวตอบสั้นๆ แล้วพยักหน้าแทนคำตอบ

“ไม่มีใครบอกเรื่องนี้กับพี่เตแล้วก็คนในบ้านนั้นใช่ไหม”

“ไม่ เพราะแกเป็นคนคลอดเด็กออกมายังไม่บอก แสดงว่าแกก็มีเหตุผล แล้วเรื่องอะไรพวกฉันจะบอกล่ะ ว่าแต่แกเถอะวันนี้มีเรื่องอะไรหรือเปล่า ถึงกล้ามายอมรับกับฉันว่าพ่อของหลานฉันเป็นใคร”

“ประธานบริหารโรงแรมคนใหม่ คือ พี่เตวิชน์”

“หะ จริงดิ โลกมันจะกลมไปหรือเปล่าวะ”

“ฉันไม่อยากให้พี่เตเจอกับลูก ฉันหนีมาไกลขนาดนี้แล้ว ทำไมเราถึงยังต้องมาเจอกันอีกก็ไม่รู้” แก้วขวัญพ่นลมหายใจสีหน้าเศร้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด

“แล้วทำไมแกถึงต้องหนีแล้วทำไมถึงไม่ยอมบอกเรื่องต้นข้าวกับพี่เต แกไม่อยากให้ลูกแกมีพ่อเหรอ”

“อยากสิ ทำไมจะไม่อยาก แต่ฉันไม่อยากเอาลูกมาเป็นข้ออ้างแย่งเขามาจากคนอื่น เรื่องของฉันกับเขามันเป็นแค่ความผิดพลาด ที่เขาไม่สามารถรับผิดชอบได้ต่างหาก”

“แกพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง” เมษยาไม่เข้าใจในสิ่งที่เพื่อนพูด

แก้วขวัญจึงยอมเล่าเรื่องคืนนั้นให้ฟังและที่เขาไม่สามารถรับผิดชอบได้เพราะวันนั้นเขาเป็นคนบอกเองว่ากำลังจะหมั้น นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เธอหอบท้องที่มีเจ้าตัวเล็กหนีมาไกลถึงที่นี่เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่

“งั้นก็หมายความว่า ที่แกกับพี่เตมีอะไรกันก็เป็นความผิดของพวกฉันด้วยที่เอาแกไปส่งผิดห้อง”

“ไม่เลย พวกแกไม่ผิด ผิดที่ฉันเองที่ไม่รู้จักป้องกัน เพราะมันมีเรื่องหลายอย่างเข้ามาจนทำให้ฉันลืมคิดถึงเรื่องนี้”

“โธ่ ยัยแก้ว แล้วแกจะเอายังไงต่อ”

“ฉันจะไม่บอกเรื่องลูกกับเขา สิ้นเดือนนี้ฉันจะไปลาออกจากงาน แล้วก็พาลูกไปจากที่นี่ ฉันกลัว กลัวว่าถ้าเขารู้เรื่องนี้เขาจะพรากลูกไป และอีกอย่างฉันไม่อยากทำให้ครอบครัวคนอื่นต้องมาแตกแยกเพราะฉัน”

“แล้วแกจะหนีแบบนี้ไปตลอดเหรอ”

“ฉันก็ไม่ได้อยากหนีหรอก แต่ฉันก็ต้องทำ”

“อืม ฉันเคารพการตัดสินใจของแกนะ ส่วนเรื่องนี้ยังไงก็ต้องบอก ไอ้พีกับเพื่อนๆ แกอย่าแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวอีกเลยนะ อย่าลืมว่าแกก็ยังมีพวกฉันเป็นเพื่อน”

แก้วขวัญถึงกับน้ำตารื้นที่ได้ยินเพื่อนพูดแบบนั้นพร้อมกับอ้าแขนโอบกอดเพื่อนเอาไว้ ปล่อยให้น้ำตามันไหลรินให้ใครได้เห็นบ้างเพราะที่ผ่านมาเธอร้องไห้คนเดียวจนเหนื่อยแล้ว

“แม่ขา กลับมาแล้วเหรอคะ”

เสียงอู้อี้ของต้นข้าวดังจากด้านหลังจนทำให้แก้วขวัญผละออกจากเมษยาแล้วรีบเช็ดน้ำตาออกเพราะกลัวลูกเห็นว่าเธอกำลังร้องไห้

“ตื่นพอดีเลย แม่มารับกลับบ้านค่ะ ขอโทษนะที่แม่มารับช้า”

แก้วขวัญเดินอ้อมไปทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาที่เด็กน้อยลุกขึ้นนั่งแล้วใช้มือสีหน้าสีตางัวเงียตื่น

“ทำไมแม่ตาแดง แม่ร้องไห้เหรอคะ ใครรังแกแม่คะ ข้าวจะทำโทษคนไม่ดีคนนั้น”

ถ้อยคำที่ไม่ประสีประสาตามวัยเด็กที่พร้อมจะปกป้องแม่ตัวเอง ทำเอาแก้วขวัญยิ้มออกมาด้วยความตื้นตัน

“ไม่มีใครรังแกแม่ได้หรอกค่ะ เมื่อกี้ฝุ่นเข้าตาเลยทำให้แม่ตาแดง ถ้าหนูตื่นแล้วเรากลับบ้านกันนะ น้าเมย์จะได้พักผ่อนสักที”

“เย้ กลับบ้านกัน”

หนูน้อยรีบดีดตัวลุกขึ้นวิ่งไปคว้าเอากระเป๋าด้วยความดีใจ แต่ก็ไม่ลืมที่จะวิ่งไปหาเมษยาพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้แล้วย่อตัวลงเพื่อขอบคุณ

เมษยาอดเอ็นดูกับความน่ารักน่าชังของเจ้าแก้มป่องไม่ได้ และก็อดชื่นชมในความแข็งแกร่งของเพื่อนไม่ได้ เพราะกว่าจะผ่านการตั้งท้องที่อยู่ในภาวะแท้งมาได้ก็หนักหนาเหมือนกัน แล้วเธอได้มารู้เรื่องทั้งหมดอีกยิ่งรู้สึกสงสารเพื่อนตัวเองมากขึ้นเป็นเท่าตัว ทำไมโลกใบนี้มันช่างใจร้ายกับเพื่อนเธอแบบนี้นะ....