พรหมลิขิตที่ไม่อยากเจอ(1)

ช่วงสายของวันหลังจากที่ไปส่งลูกสาวที่โรงเรียนตั้งแต่เช้าแล้ว แก้วขวัญก็เดินทางมาที่โรงแรมด้วยความเร่งรีบเพราะว่าอีกไม่ถึงสิบนาทีเสียด้วยซ้ำก็ได้เวลาเข้างานแล้ว

อาชีพแม่บ้านโรงแรมแม้จะเป็นอาชีพที่ไม่ตรงกับสายที่เรียนมาแต่อย่างน้อยเงินเดือนและสวัสดิการที่นี่ก็ค่อนข้างดี บางครั้งห้องไหนเจอลูกค้าใจดีหน่อยก็ได้เงินพิเศษที่ลูกค้าวางไว้ให้

“อ้าว ยัยแก้ว มาพอดีเลยรีบๆ เปลี่ยนชุดเดี๋ยวจะไม่ทัน”

หญิงวัยกลางคนกวักมือเรียกไวๆ เมื่อเธอเดินอ้อมมาทางด้านหลังซึ่งเป็นห้องซักล้างและห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาด

“มีอะไรหรือเปล่าคะป้าอ้อย ทำไมดูท่าทางรีบร้อนจัง”

สองมือรีบปลดกระเป๋าสะพายที่คล้องอยู่ออกแล้วรีบนำไปยัดเก็บไว้ที่ตู้เก็บทรัพย์สิน พร้อมกับดึงยูนิฟอร์มของโรงแรมมาสวมแล้วห้อยติดป้ายพนักงานไว้ที่หน้าอกให้เรียบร้อยเพื่อเตรียมทำงาน

“จะไม่ให้รีบได้ยังไงล่ะ อีกครึ่งชั่วโมงประธานบริหารคนใหม่ก็จะเข้ามาดูงานแล้วนะ”

“อ้าว ไหนบอกว่าจะมาอาทิตย์หน้าไงคะ”

เธอย่นคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย เพราะไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้หรือว่านี้จะเป็นแผนเข้ามาดูงานโดยไม่แจ้งจะได้ไม่ต้องเป็นผักชีโรยหน้า

“จะมาตอนไหนก็ไม่ต่างกันหรอก รีบๆ เถอะ แค่แกมาช้า นังเชอรี่กับนังน้อยหน่า มันก็ด่าลับหลังอยู่แล้ว”

แก้วขวัญได้ยินแบบนั้นถึงกับถอนหายใจ ไม่รู้ว่าเธอไปทำอะไรให้สองคนนี้ไม่พอใจเรื่องอะไร ถึงมักจะคอยหาเรื่องกลั่นแกล้งหรือนินทาอยู่เสมอ

เมื่อจัดเตรียมอุปกรณ์ทำความสะอาดเรียบร้อย แก้วขวัญก็ได้แต่เข็นรถอุปกรณ์ทำความสะอาดเดินตามไปแบบเงียบๆ หลังจากนั้นต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปทำความสะอาดห้องต่างๆ แล้วก็วันนี้ก็เป็นเวรเธอที่จะต้องขึ้นไปดูแลห้องสวีทที่มีราคาค่าห้องต่อคืนแพงที่สุด

“หูย ที่นี่สวยจังเลยนะคะ พี่เต ไม่ผิดหวังจริง ๆ ที่อยากมา”

ติววดีก้าวขาลงจากรถได้ก็หันมองไปรอบ ๆ ด้านหน้าถูกออกแบบสไตร์ทรงยุโรปเพราะลูกค้าที่มาพักที่นี่ส่วนใหญ่เป็นชาวต่างชาติ จะได้ทำให้รู้สึกว่าเหมือนเป็นบ้านอีกหลัง

“สมกับที่แกเร้าหรืออยากจะมาหรือเปล่าล่ะ” เตวิชน์เท้าสะเอวมองน้องสาว

“แน่นอนที่สุด พี่เตเนี่ยตาถึง เก่ง ฉลาด รวย หล่อ ใจดีมาก พอใจหรือยังคะ”

ติววดีกัดฟันพูดประชดคนเป็นพี่ชายด้วยความหมั่นไส้ เตวิชน์อดมันเขี้ยวไม่ได้จะเดินเข้าไปหาเพื่อแจกมะเหงกสักหน่อย แต่ติววดีรู้ทันจึงรีบก้าวเท้าเดินเข้ามาด้านในอย่างเร็ว

“สวัสดีครับคุณเตวิชน์ แล้วก็....”

ชานนท์ผู้จัดการเก่าแก่ของโรงแรมทำงานที่นี่มาเกือบสามสิบปีรีบเดินเข้ามาหาแล้วยกมือไหว้เตวิชน์ทันทีเพราะรู้ดีว่าเป็นประธานบริหาร คนใหม่แต่ที่ต้องชะงักไม่รู้จักมักคุ้นเลยก็คือผู้หญิงตัวเล็กหน้าตาจิ้มลิ้ม  ที่ยืนอยู่ด้านข้างต่างหาก

“อ่อ นี่ ติววดีครับ น้องสาวผมเอง พอดีขอตามมาพักผ่อนด้วย”

เตวิชน์ยกมือขึ้นโอบไหล่คนเป็นน้องสาว ติววดีจึงรีบยกมือไหว้  ชายมีอายุตรงหน้า ทำเอาชานนท์รับไหว้แทบไม่ทัน ที่ทายาทเจ้าของโรงแรมยกมือไหว้

“พวกคุณสองคนมาเหนื่อยๆ ผมว่าขึ้นไปพักก่อนก็ได้นะครับ ผมให้แม่บ้านเตรียมห้องสวีทไว้ให้แล้ว”

“ผมไม่ได้เหนื่อยอะไรมากมาย เดี๋ยวผมขอเดินสำรวจรอบ ๆ โรงแรมก่อน ฝากคุณชานนท์ดูแลน้องสาวผมหน่อยแล้วกัน แล้วก็เอาข้าวของผมไปไว้ที่ห้องให้ด้วยนะครับ”

“ได้ครับ เชิญคุณติววดีทางนี้ครับ”

ชานนท์ผายมือเชิญ ติววดีพยักหน้าให้แล้วก็เดินตามไปโดยไม่อิดออดเพราะรู้สึกง่วงเต็มที เมื่อเช้าต้องรีบตื่นตั้งแต่ไก่ยังไม่ทันโห่เพราะกลัวว่าจะมาขึ้นเครื่องบินไม่ทัน

“แกๆ นังเชอรี่ ฉันมีอะไรจะบอก”

ร่างผอมเพรียวของน้อยหน่าวิ่งมายังห้องพักแม่บ้านด้วยท่าทีกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมกับแหกปากเรียกเพื่อนสนิท

“อะไรของแกวะน้อยหน่าร้องแรกแหกกระเชออยู่ได้ แล้วยิ้มอะไรนักหนารู้ ไหมว่ามุมปากแกฉีกจนจะถึงรูหูอยู่แล้ว”

เชอรี่เอ็ดตะโรเพื่อนจนทำให้แก้วขวัญอดหันไปมองไม่ได้ ไม่ใช่ว่าอยากสอดรู้สอดเห็นหรอกนะ แต่แค่อยากเห็นใบหน้าที่ยิ้มจนปากจะฉีกถึงรูหูแล้วต่างหาก

“ก็เมื่อกี้ใช่ไหม ฉันได้ยินพวกพนักงานโรงแรมเม้าท์กันใหญ่เลยว่าประธานบริหารโรงแรมคนใหม่ หล่อมากกกก ตอนแรกก็ไม่เชื่อหรอกแก ฉันเลยไปแอบดู เท่านั้นแหละ เหมือนเขาหล่อจนลอยได้เลย”

“จริงเหรอ หล่อจนลอยได้ แกอวยจนเกินไปหรือเปล่า”

เชอรี่ทำหน้าไม่เชื่อ แล้วเบะปากเบา ๆ เห็นบอกว่าหล่อทีไร พอไปเจอเข้าจริง ๆ หน้าอย่างกับปลาดุกชนเขื่อน

“ไม่เชื่อก็ตามใจ เอาไว้แกเห็นเองก่อนเถอะแล้วอย่ามาทำหน้าดี๊ด๊าแล้วกัน”

น้อยหน่าทำสีหน้าเคลิบเคลิ้มแล้วส่ายตูดเดินออกไป แก้วขวัญได้แต่ส่ายหัว แต่ก็อดยิ้มมุมปากไม่ได้เพราะนาน ๆ จะเห็นทั้งสองคนความเห็นไม่ตรงกัน

“ป้าอ้อยคะ แก้วเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าห้องสวีทห้องสุดท้ายยังไม่ได้เปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่เลย เดี๋ยวแก้วมานะคะ พอดีเมื่อกี้เอาขึ้นไปไม่พอ”

“อ้าวเหรอ งั้นก็รีบๆ ไปเลย รู้สึกว่าห้องนั้นจะเป็นห้องที่ท่านประธานคนใหม่จะต้องเข้าพักด้วยนะ”

หญิงสาวได้ยินถึงกับเบิกตาขึ้น ถ้าทำอะไรไม่เสร็จภายในเวลาที่กำหนดมีหวังผู้จัดการโรงแรมคงเรียกหาแน่นอน ดีไม่ดีอาจโดนตัดเงินเดือนก็ได้

แก้วขวัญรีบเข็นรถอุปกรณ์ออกไปอย่างไว เชอรี่ตวัดสายตามองร่างอวบที่เดินออกไปด้วยความหมั่นไส้ เธอไม่ถูกชะตาผู้หญิงคนนี้มาแต่ไหนแต่ไร ทำอะไรก็มีแต่คนคอยปกป้อง