ของขวัญที่มีค่า(2) 1056 คำ

“นี่คุณ เจ้าเตยังไม่ตื่นอีกเหรอ นี่มันจะบ่ายโมงแล้วนะ”

‘อันนพ’ชายแก่อายุวัยหกสิบกว่าปีวางแท๊บเลตในมือลงบนโต๊ะหลังจากอ่านข่าวสารบ้านเมืองจบแล้ว เขาเงยหน้าถาม‘คุณกชมนคน’เป็นภรรยาทันที

“ฉันจะไปรู้เหรอคะ แต่ก็ยังไม่เห็นเลยนะตั้งแต่เช้า”

กชมนวางของว่างลงบนโต๊ะพร้อมกับชะเง้อมองผ่านบันไดบ้าน ก็พอดีกับเตวิชน์ที่เดินลงมาพร้อมกับแต่งตัวลำลองสบายๆ

“ตายยากเสียจริงลูกชายคุณเดินมานั่นแล้ว” เธอพยักเพยิดหน้าไปยังเตวิชน์ที่กำลังจะเดินเข้าห้องรับแขกมา

“อะไรกันครับ กำลังนินทาอะไรผมกันอยู่หรือเปล่า”

ไม่พูดเปล่าแต่มือก็ยังคว้าไปที่ขนมเค้กที่กชมนเพิ่งวางไว้ให้คนเป็นสามีทานเป็นอาหารว่างยามบ่าย

“เขาไม่เรียกนินทาจ๊ะ เขาเรียกบ่นหา เมื่อคืนคงจะหนักเลยใช่ไหม แม่เห็นกลับมาเอาค่อนเช้า”

หญิงแก่ตวัดสายตามองคนเป็นลูกชาย

“นิดหน่อยครับ ก็วันนี้เป็นวันหยุดนี่ครับ ฉลองที่ไอ้ธีกลับมาโสด”

“อะไรกัน โสดอีกแล้ว เมื่อสองเดือนก่อนก็ฉลองที่ไม่โสด สมกับเป็นคาสโนว่าจริงๆเลยนะคะ”

ติววดีที่เดินมาทันได้ยินสิ่งที่พี่ชายพูดเลยเอ่ยขึ้นมาพร้อมทำสีหน้าหมั่นไส้กลุ่มเพื่อนรักพี่ชายที่เดี๋ยวรักเดี๋ยวเลิก ไม่รู้ว่าเห็นว่าผู้หญิงเป็นของเล่นตั้งแต่เมื่อไร ไม่ยอมลงหลักปักฐานกับใครจริงจังเสียที

“อย่ามาทำเป็นพูดมาก ใครเขาจะเกาะไม้คานไว้แบบแกล่ะ”

คราวนี้เป็นทีพี่ชายเหน็บน้องสาวคืนบ้าง

“หือ ถ้ามีแฟนแล้วเป็นคนเจ้าชู้แบบพี่เต ติวยอมขึ้นคานดีกว่า”

หญิงสาวบุ้ยปากให้คนเป็นพี่ชาย จนเตวิชน์อดหมั่นเขี้ยวไม่ได้จึงคว้าหมับเข้าที่แก้มป่องแล้วบีบเข้าหากัน

“ทำไม มีคนแบบพี่เป็นแฟนแล้วมันทำไม หะ!”

“โอ๊ยยย พี่เต ติวเจ็บนะ”

สองคนพี่น้องจิกกัดกันไปมาจนคนเป็นพ่อต้องเอ่ยปากห้ามปราม ทั้งคู่จึงหยุดสู้รบกันชั่วคราว

“เจ้าเต เรื่องที่พ่อจะส่งแกไปบริหารโรงแรมที่เพิ่งซื้อมาใหม่ชั่วคราว ตอนนี้ดำเนินการไปถึงไหนแล้ว”

“ผมให้ทางผู้บริหารที่นั่นส่งข้อมูล รายรับรายจ่ายของที่นั้นมาตรวจดูบ้างแล้วครับ การจัดการของที่นั่นค่อนข้างจะโอเครเลย แต่ขาดอยู่อย่างเดียวก็คือโปรโมทที่ไม่ค่อยได้คุณภาพเท่าไร ถ้าจะปรับก็ต้องปรับตรงนี้”

“อืม ถ้าตรงไหนที่ลูกเห็นว่าต้องปรับเปลี่ยนก็จัดการได้เลย พ่อให้สิทธิ์บริหารแกเต็มที่ เพราะอีกหน่อยพ่อก็จะเกษียณตัวเองให้แกเข้ามาจัดการทุกอย่างแล้ว”

“อย่าพูดแบบนั้นสิครับ ผมยังอยากให้พ่อช่วยพยุงผมไปก่อน ถ้าทุกอย่างเรียบร้อยผมจะเข้ามาทำหน้าที่ตรงนี้ให้เต็มที่”

อันนพได้แต่พยักหน้าให้คนเป็นลูกชาย ความจริงแล้วเขาจะปล่อยให้ลูกชายทำงานเองเลยก็ได้เพราะจากที่เห็นเตวิชน์บริหารงานแล้วค่อนข้างจะดีเลย แถมยังดีกว่าที่เขาทำเสียด้วยซ้ำ

“พ่อคะ แม่คะ ไหน ๆ ติวก็ปิดเทอมแล้ว ติวขออนุญาตตามพี่เต ไปทำงานที่กระบี่ได้ไหมคะ ถือว่าเป็นการไปพักผ่อนไปในตัวก็ได้”

ติววดีหันมาทำหน้าออดอ้อนคนเป็นพ่อกับแม่ พร้อมกับทั้งส่งสายตาอ้อนวอนไปยังคนเป็นพี่ชาย ที่ทำหน้ายียวน ไม่รู้ไม่ชี้ เพื่อกวนประสาทคนเป็นน้องสาว

“ก็ดีเหมือนกันนะคะคุณ ลูกสาวเราจะได้ไปเรียนรู้งานกับเจ้าเตด้วย” กชมนหันไปถามความคิดเห็นคนเป็นสามี

“เรื่องนี้ก็ต้องแล้วแต่เจ้าเต เพราะตอนนี้คนที่จะเข้าไปบริหารงานที่นั้นไม่ใช่ผม”

ติววดีได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับทำหน้ามุ้ยเพราะเหมือนโดนตัดโอกาสทันที ยิ่งเห็นหน้าคนเป็นพี่ชายที่ยียวนแบบนั้นแล้วเธอก็รู้ได้ทันทีว่าไม่สมหวังแน่ ๆ

“ไม่ต้องมาทำหน้าเหมือนคนชนะเลยพี่เต  ไม่ให้ไป ติวไม่ไปก็ได้ ชิ”

เด็กสาวพยักหน้าพร้อมกับลุกขึ้นยืน ด้วยความที่ไม่ทันได้ระวังพวงกุญแจรถที่ร้อยด้วยลูกปัดเป็นรูปหัวใจติดปีกก็ล่วงลงพื้น

สายตาของเตวิชน์มองตามพวงกุญแจนั้น ใบหน้าของแก้วขวัญก็ลอยเข้ามา รอยยิ้มของเธอไม่เคยหายไปจากความทรงจำเขาเลยสักนิด

“ยังเก็บไว้อีกเหรอ” เขาก้มลงไปหยิบมันขึ้นมาแล้วส่งให้กับติววดี

“ก็ต้องเก็บไว้สิคะ มันเป็นของขวัญชิ้นแรกที่พี่แก้วเอาให้วันที่ติวสอบได้ที่หนึ่งเลยนะ อีกอย่างมันก็เป็นของชิ้นเดียวที่เอาไว้ดูต่างหน้า ก็อยู่พี่แก้วก็หายไปไม่บอกลาสักคำเลยนี่”

ติววดีมีสีหน้าสลดลงแล้วก็นั่งลงที่เดิมพร้อมกับยกพวงกุญแจขึ้นมองราวกับว่าคิดถึงคนที่ให้เสียเต็มประดา

“นั่นสิ ไม่รู้ว่าหนูแก้วจะเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง หายไปเลย นี่ก็ห้าปีแล้ว ว่าแต่แกเถอะตาเต ไม่ได้ยินข่าวคราวน้องเลยเหรอ”

“ไม่เลยครับ”

ชายหนุ่มตอบพร้อมกับหลบหน้าคนเป็นพ่อแม่ เพราะลึก ๆ แล้วเขารู้ดีว่าที่หญิงสาวหนีหายไปนั้นต้นเหตุก็เป็นเพราะเขาเอง

เขาได้แต่พ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ เมื่อห้าปีก่อนถูกคนรักบอกเลิกเพราะเธอไปมีคนอื่น แถมผู้หญิงที่เคยตามเขาต้อย ๆ ก็มาหนีหายไปเพราะตัวเขาเองอีก ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนทำสิ่งของสำคัญหล่นหาย

คนหนึ่งทั้งรัก ทั้งเกลียด ทั้งแค้น ส่วนอีกคนก็ผูกพันอย่างบอกไม่ถูก แต่ที่รู้ ๆ คือไม่ได้รัก แต่ก็ไม่อยากสูญเสีย