บทที่ 3

ยังไม่ทันที่ริสาจะพูดจบประโยค ยังไม่ทันที่เธอจะบอกสามีเรื่องลูกในท้อง กรณ์ก็สวนขึ้นมาก่อนว่าเขาต้องการหย่าเพื่อไปเริ่มต้นใหม่กับผู้หญิงอีกคน โดยไม่สนใจว่าคนตรงหน้าจะรู้สึกเช่นไร

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เองสินะ..

ยิ่งกว่าถูกหอกหลาวพุ่งปักกลางหัวใจ เธอเจ็บจนแทบหยัดยืนไม่ไหว พูดอะไรไม่ออกเมื่อเขาตะคอกใส่หน้าว่าทำไมถึงต้องการหย่า ทำได้เพียงยืนนิ่งปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา ไร้เรี่ยวแรงที่จะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดๆ ออกไป

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะนิด นิดเป็นเมียที่ดี เป็นผู้หญิงที่น่ารัก แต่พี่ไม่ได้รักนิด พี่มองนิดเหมือนน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น”

รอยยิ้มหยันปรากฏบนใบหน้าที่ถูกอาบไว้ด้วยหยาดน้ำตาริสาเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีที่พึ่งพูดออกมาเต็มปากว่ารักผู้หญิงคนอื่นและต้องการหย่ากับเธอเพื่อไปเริ่มต้นใหม่ เธอตัดสินใจเก็บงำเรื่องลูกในท้องเอาไว้ไม่ได้บอกออกไปให้กรณ์ได้รับรู้ รอเรื่องหย่าเรียบร้อยเมื่อไหร่ เธอจะหาจังหวะดีๆ บอกกับชายหนุ่ม เขาเป็นพ่อ เขาควรได้รู้ว่าตัวเองมีลูก ส่วนจะช่วยเลี้ยงดูหรือไม่ อันนั้นก็แล้วแต่จะกรุณา เพราะตอนนี้เธอไม่อยากคาดหวังอะไรจากผู้ชายตรงหน้าอีกแล้ว

“แต่นิดไม่เคยมองพี่กรณ์เป็นพี่ชาย นิดมองพี่เป็นสามี นิดรักพี่กรณ์แบบที่ผู้หญิงคนหนึ่งรักผู้ชาย แต่ถ้าพี่กรณ์ไม่รักนิดก็ไม่เป็นไรค่ะ นิดจะหย่าให้”

ที่ยังไม่บอกกรณ์เรื่องลูกเพราะเธอไม่อยากให้เขาลังเลกับเรื่องที่ตัดสินใจไปแล้ว หัวใจกรณ์ไม่ได้อยู่ที่เธอ หากสุดท้ายเขาไม่หย่าเพราะไม่อยากให้ลูกที่เกิดมามีปัญหา เธอก็คงอยู่แบบหวานอมขมกลืน รู้อยู่เต็มอกว่าผัวมีผู้หญิงอีกคน ส่วนเขาก็คงกลับบ้านมาทำหน้าที่พ่อและสามีด้วยความไม่เต็มใจ เธอไม่อยากให้ลูกโตมาแล้วเห็นพ่อแม่เฉยชาใส่กัน ไม่อยากให้ลูกต้องรับรู้ทีหลังว่าพ่อมีผู้หญิงคนอื่นนอกจากแม่

แม้ไม่ใช่ผู้หญิงที่เก่ง แต่เธอจะเป็นแม่ที่แกร่งเพื่อลูกให้ได้

ริสาใช้สองแขนปาดน้ำตาที่รินไหล สูดลมหายใจเข้าลึกเต็มปอดแล้วพ่นออกมา พยายามตั้งสติแล้วคิดว่าจะเดินหน้าต่อไปเช่นไรในวันที่เธอไม่ได้ตัวคนเดียวแต่มีอีกหนึ่งชีวิตที่ต้องรับผิดชอบและดูแล “ได้วันหย่าเมื่อไหร่ พี่กรณ์บอกนิดได้เลยนะคะ ส่วนเรื่องเงินสักก้อนที่พี่จะให้นิด โอนเข้าบัญชีนิดได้เลยค่ะ นิดขอเวลาเก็บของหนึ่งวันแล้วนิดจะย้ายออกจากบ้านหลังนี้”

“นิดจะย้ายไปอยู่ที่ไหน ไม่เห็นต้องรีบขนาดนี้เลยนี่นา พี่เองก็ไม่ได้เร่งอะไรนิดเลยซะหน่อย”

บ้านหลังเดิมที่ริสาเคยอาศัยอยู่มาตั้งแต่เมื่อครั้งยังเยาว์ถูกเจ้าหนี้ยึดไปหลังจารุเดชเสียชีวิตเนื่องจากเลยกำหนดชำระหนี้จนเข้าเงื่อนระยะเวลาที่เจ้าหนี้สามารถยึดทรัพย์ได้แล้ว กรณ์เคยไปเจรจาขอซื้อคืน แต่ทางเจ้าหนี้ไม่ยอมขายเนื่องจากอยากได้ที่ดินผืนนั้นไปทำรีสอร์ต

บ้านหลังเดียวที่ริสามีอยู่ตอนนี้คือบ้านของพวกเราสองคน บ้านที่เป็นเรือนหอ แล้วเธอจะไปอยู่ไหน เท่าที่รู้ริสาไม่มีที่ไป เขาไม่ได้ใจร้ายถึงขนาดคิดไล่เธอออกจากบ้าน เขาตั้งใจจะยกบ้านหลังนี้ให้หญิงสาวด้วยซ้ำ

“ปีก่อนนิดซื้อคอนโดฯ มือสองมารีโนเวตไว้ค่ะ ห้องไม่ได้ใหญ่มาก แต่ระบบรักษาความปลอดภัยโอเค ใกล้รถไฟฟ้า ใกล้โรงพยาบาล”

ตั้งแต่แต่งงาน งานหลักของเธอคือเป็นแม่บ้านดูแลสามี เธอทุ่มเททำหน้าที่นี้เต็มที่เพราะเธอรักกรณ์ ทว่าเธอไม่เคยลืมเลยสักวินาทีว่าอีกคนที่เธอควรรักคือตัวเอง เธอพึงระลึกอยู่เสมอว่าไม่มีใครให้เราพึ่งพิงไปได้ตลอด เราต้องยืนด้วยลำแข้งตัวเองให้ได้ เผื่อว่าวันหนึ่งเสาหลักที่เรามีอยู่จะไม่ต้องการเราแล้ว แต่ก็ไม่เคยนึกเลยว่าวันนั้นจะมาถึงเร็วขนาดนี้