4

ชายหนุ่มวางเธอให้นั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่ คุณย่าเวินก็ยังนั่งอยู่ตรงนั้นด้วย พอเห็นซ่งจือหมิงย้อนกลับมาอีกครั้งกำลังจะเอ่ยปากถาม แต่ก็ต้องร้องตกใจแทนเพราะหลานรักกำลังถูกเขาอุ้มเข้ามา

“เกิดอะไรขึ้น” ท่านถามด้วยความตกใจ

“นั่นสิคะ จื้อหมิงทำไมถึงได้อุ้มเหยาเหยามาได้ละคะ” เวินอวิ๋นซี ลูกนอกสมรสของคุณปู่เวินเอ่ยถาม เธอไม่ได้เป็นห่วงหลานสาวต่างสายเลือด แค่หวงคู่หมั้นของตัวเองก็เท่านั้น

“พูดอะไรของหล่อน” คุณย่าเวินหันไปตำหนิลูกนอกสมรสที่เป็นหนามทิ่มใจท่านอยู่จนถึงทุกวันนี้

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณย่า แค่นั่งไม่ทันระวังแล้วขาพับ จื้อหมิงเกอทำเกินเหตุไปเอง” ความจริงเธออยากจะบอกว่าผู้ชายคนนี้ฉวยโอกาสตอนเธอไม่ทันระวังแล้วก็อุ้มเข้ามาข้างในบ้าน แต่พูดแบบนั้นอาจจะดูจงใจยั่วโมโหอาเล็กของเธอเกินไป

“หึ ตามนั้นครับ” ชายหนุ่มยักไหล่ไม่ใส่ใจคำตอบของคนปากดี ทั้งที่ขาแทบไม่มีแรงแต่ปากแรงดีไม่มีตก พูดจาฉะฉานเสียจนอยากจะบีบปากดูว่าข้างในมีอะไร

“นั่งลงก่อนเร็วเข้า ไปเอาน้ำหวานมาให้คุณหนูดื่ม” คุณย่าเวินรีบบอกคนใช้

“ค่ะคุณท่าน”

“ซ้อมเยอะเกินไปหรือเปล่า แล้วนี่ซ่งเฉวียนไปไหน ทำไมถึงไม่เข้ามาส่ง” คุณย่าเวินมองหาสารถีประจำตัวของหลานสาว

ท่านยังไม่รู้ว่าตอนเช้าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เลยคิดว่าซ่งเฉวียนไปคนไปส่งหลานสาวไปที่มหาวิทยาลัย และเป็นเพราะช่วงหลายวันที่ผ่านนอนไม่หลับเพราะเป็นห่วงอาการป่วยของหลานสาว แต่พอเธอฟื้นขึ้นมาแล้วท่านเลยนอนตื่นสายไปสักหน่อย

“จื้อหมิงเกอมาทำไมเหรอคะ” เหยาเหยาทำหูทวนลมไม่ได้ยินที่คุณย่าซ่งถาม แต่เป็นฝ่ายชวนคนที่ช่วยตัวเองคุยแทน

“จื้อหมิงเขาเอาของฝากมาให้ ไปอยู่ทางใต้มาตั้งนานดูเอาเถอะผิวคล้ำลงตั้งเยอะ” คุณย่าเวินมองชายหนุ่มแล้วรู้สึกปวดใจแทนพ่อแม่ คนที่หน้าตาดี ผิวพรรณสวยแม้แต่ผู้หญิงยังต้องอิจฉาอย่างคุณชายใหญ่ซ่ง ต้องมาผิวมัวหมองลงเพราะทำงานหนัก คนเป็นพ่อแม่จะทนได้ยังไง

“ลูกผู้ชายผิวคล้ำหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ก่อนหน้านี้สาวทั่วเมืองเป่ยไม่กล้าเข้าใกล้คุณชายใหญ่ ไม่ใช่เพราะว่าเขามีคู่หมายอย่างอาเล็ก แต่เป็นเพราะคิดว่าเขาสำอางเกินไป เลยคิดว่าจะเป็นพวก” เหยาเหยาตั้งใจมองเจ้าของใบหน้าครบเครื่องอย่างตั้งใจ แต่แล้วก็ต้องเบือนหน้าหนีเพราะรู้สึกใจสั่นเมื่ออีกฝ่ายยิ้มมุมปาก ทำไมเธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเขายิ้มแล้วมีเสน่ห์มากขนาดนี้ มากกว่าซ่งเฉวียนที่วันๆ เอาแต่ตีหน้านิ่งใส่เธอเสียอีก

“เหยาเหยาเสียมารยาท พูดให้เกอแบบนั้นได้ยังไง” ย่าเวินดุหลานสาวไม่จริงจังนัก เพราะแม้แต่ท่านก็คิดไม่ต่างกัน

เพียงแต่ท่านเองเมื่อก่อนก็ไม่ได้สนใจลูกนอกสมรสของตระกูลซ่งเท่าไรหร่ เลยพยักหน้าเออออเมื่ออีกฝ่ายมาทาบทามสู่ขอลูกสาวนอกสมรสของสามี ทั้งสองต่างก็เป็นลูกนอกสมรสเหมือนกัน ท่านเลยคิดว่าเหมาะสมกันดี

แต่เวลานี้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปจนท่านตามแทบไม่ทัน เพราะอยู่ดีๆ ลูกนอกสมรสที่ไม่มีใครสนใจ กลับพลิกชีวิตเข้ามากุมบังเหียน น่าตำแหน่งเก้าอี้ประธานของตระกูล แทนที่จะเป็นซ่งเฉวียนที่เป็นลูกชายที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่ก็จนใจเพราะชายหนุ่มไม่สนใจธุรกิจครอบครัว มุ่งมั่นที่จะรับราชการทหาร ถึงจะอายุแค่ 22 ปี แต่กลับได้เลื่อนขั้นเป็นถึงผู้พันแล้ว

“นั่นสิเหยาเหยา ขอโทษผู้ใหญ่เดี๋ยวนี้เลยที่เสียมารยาท อีกอย่างเธอควรเรียกจื้อหมิงว่าอา เพราะต่อไปเขาจะกลายมาเป็นอาเขยของเธอในอนาคต” เวินอวิ๋นซีตำหนิหลานสาว

ก่อนหน้านี้เธอไม่กล้าแตะต้องคุณหนูใหญ่ แม้ว่าตัวเองจะมีฐานะสูงกว่าเพราะเป็นอา แต่เพราะเป็นลูกสมรสเลยไม่มีอำนาจเท่า แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว หล่อนก็แค่ลูกใครก็ไม่รู้ที่โชคดีถูกสลับตัวมา ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเวินเลยแม้แต่น้อย ไม่มีความจำเป็นต้องเกรงใจอีกต่อไป

“เหลวไหล เรื่องนี้ผู้ใหญ่ยังไม่ตกลงกันจริงจัง เราเป็นผู้หญิงจะเอ่ยปากออกไปก่อนได้ยังไง” คุณย่าเวินกระทุ้งไม้เท้าเสียงดังด้วยความไม่พอใจ

แม้แต่ซ่งจื้อหมิงเองยังก็หันไปมอง ดูท่าว่าแม้แต่ตระเวินเองก็เหมือนจะเก็บท่าทีไม่อยู่ เมื่อรู้ข่าวว่าเขาขึ้นรับตำแหน่งประธาน

“อาเล็กพูดถูกนะคะ ฉันควรเรียกคุณว่าอาเขยเล็ก” แต่เหยาเหยากลับไม่สะทกสะท้าน

“หึ ขอโทษนะพอดีว่าฉันไม่สะดวกแก่ อยู่ที่นี่นานแล้วผมคงต้องขอตัวก่อน” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไม่ลืมก้มต่ำมองมายังร่างบาง สังเกตเห็นว่าข้อเท้าของเธอเริ่มบวมแดงนิดๆ “อย่าลืมให้คนเอายามาทา ไม่อย่างนั้นขาข้างนั้นของเธอคงได้ตัดทิ้ง เต้นไม่ได้อีกต่อไปแน่” ประโยคหลังเขาพูดเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน

ถ้าสังเกตดีๆ ตั้งแต่ต้นจบจบ ซ่งจื้อหมิงไม่ได้พูดกับเวินอวิ๋นซีเลยสักคำ การกระทำของเขาทำให้หญิงสาวรู้สึกอับอายแล้วก็ไม่ชอบหน้าเหยาเหยาเพิ่มมากขึ้นไปอีก

“เร็วเข้า รีบไปเอายามาทาให้คุณหนูใหญ่” ย่าเวินสั่งคนงานอีกรอบ

แม่บ้านเวินไปเอายามานวดให้ด้วยตัวเอง ความจริงที่ขาเธอบวมไม่ใช่เพราะล้มเมื่อครู่ แต่เป็นเพราะเธอเดินกลับบ้านเป็นระยะทางไกลเลยทำให้ข้อเท้าระบม

นวดอยู่สักพักใหญ่ ก็ได้ยินเสียงรถวิ่งเข้ามาจอดที่ลานหน้าบ้าน เหยาเหยาจำได้แม่นว่าเป็นรถของใคร

“พอแล้วละค่ะ ขอบคุณแม่บ้านเวิน” เธอชักเท้ากลับ ไม่ยอมให้แม่บ้านนวดต่อ

“ซ่งเฉวียนมาพอดี อยู่รอเจอพี่เขาก่อนสิ” แม่เวินที่นั่งอยู่ในเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นพูดขึ้น พักหลังๆ ท่านไม่ค่อยได้มีบทบาทในการดูแลบ้านเท่าไหร่ อำนาจตกไปอยู่ในมือของคุณย่าเวินชั่วคราว

“ไม่ละค่ะ ฉันเหนื่อยแล้วอยากจะขึ้นห้องไปพัก” พูดจบก็พยักหน้าให้พี่เลี้ยงคนสนิทให้พยุงขึ้นห้อง แต่คนขาเจ็บจะเดินเร็วสู้คนขาปกติได้ยังไง ไม่นานซ่งเฉวียนกับเวินฉีฉีก็เดินมาจนถึงห้องโถงรับแขก และเจอเข้ากับเธอพอดี

“เม่ยเมย ขาไปโดนอะไรมา ก่อนหน้านี้ยังปกติดีอยู่เลย” เวินฉีฉีถามน้องสาวด้วยความเป็นห่วง

“ฉีฉีจะบอกว่าเหยาเหยาแกล้งขาเจ็บอย่างนั้นเหรอ” เวินอวิ๋นซีพูดขึ้นอย่างสนุกปาก

“ฉะ ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นนะคะอาเล็ก” ฉีฉีส่ายหน้าปฏิเสธว่าตัวเองไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น

“หมายความแบบไหนก็เรื่องของเธอเถอะ หลีกไปฉันจะขึ้นห้อง” เหยาเหยารู้สึกรำคาญ คนหนึ่งทำท่าทางอ่อนแอน่าสงสารต่อหน้าทุกคน อีกคนก็คอยเป็นแมลงหวี่ทำตัวน่ารำคาญ

“ขาไปโดนอะไรมา” มีแต่ซ่งเฉวียนก็ก้มต่ำมองข้อเท้าขาวที่เห็นว่าเริ่มบวมและก็ได้กลิ่นยานวดลอยมาเตะจมูก

“เรื่องของฉัน ซ่งเฉวียน”

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ ตัวของเธอก็ลอยวืดขึ้นมาอีกครั้ง ดีจริงๆ วันเดียวกันถูกอุ้มถึงสองครั้ง กับผู้ชายสองคน หญิงสาวได้แต่พูดคนเดียวในใจ

“เรียกดีๆ” ทหารหนุ่มสั่งเสียงเข้ม

“ก็ไปให้คู่หมั้นของนายเรียกสิ เฉวียนเกอคะ เฉวียนเกอขา จะอ้วก” พูดจบก็ดิ้น ตีขาไปมาจนเขาต้องวางลงอย่างช่วยไม่ได้

ทันทีีที่เท้าถึงพื้น เธอก็รีบกะเผลกตัวเองขึ้นไปยังห้องส่วนตัวทันที ทิ้งให้ชายหนุ่มสับสนมึนงงกับท่าทางเฉยเมย แล้วก็ทำท่าทางรังเกียจเขาแบบไม่เคยเป็นมาก่อน

“อย่าไปถือสาเลยนะ น้าจะขึ้นไปคุยกับเหยาเหยาเอง ว่าแต่ทำไมทั้งสองถึงมาด้วยกันได้ล่ะ” แม่เวินถาม มองหน้าลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองที่ก้มหน้าไม่ยอมพูดจา ในใจท่านก็รู้สึกสับสนกับการกระทำของลูกสาว ทั้งที่บอกว่าไม่คิดจะแย่งคู่หมั้นของน้องสาว แต่ทำไมทุกครั้งถึงได้เห็นทั้งสองคนอยู่ด้วยกันตลอด

“ไม่มีอะไรหรอกครับ เมื่อเช้าผมไปส่ง ตอนเย็นก็ต้องไปรับกลับก็แค่นั้นเอง อีกอย่างก่อนมาที่นี่ก็แวะรับเหยาเหยาแล้วแต่เธอปฏิเสธ” ซ่งเฉวียนอธิบาย

“อย่างนั้นเหรอ ถ้างั้นก็ขอบใจหลานมากนะ ฉีฉี พาเก้อเกอไปนั่งพักเถอะ แม่จะไปดูเหยาเหยาสักหน่อย”

เวินฉีฉีหน้าชา ไม่คิดว่าผู้เป็นแม่จะพูดแบบนี้กับตนเอง แต่ก็พยักหน้ารับ ยอมเดินนำไปยังห้องรับแขก