5

ทางด้านเวินเหยาเหยาเมื่อเข้าห้องมาแล้วก็ล้มตัวลงนอนกับที่นอน ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะแย่ถึงขนาดไม่ดูแลตัวเอง ช่วงที่ผ่านมาเธอทรมานร่างกายหนักเกินไปจริงๆ

“คุณหนูคะ คุณหนูหมิงอี้โทรมาค่ะ” 

“ว่าไง” เธอกรอกเสียงไปตามสาย ถามด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายเต็มทน

“เหยาเหยา วันนี้เธอโกรธฉันหรือเปล่า ฉันไม่รู้จริงว่าพี่รองจะพาหล่อนมาด้วย ถ้ารู้ว่ามีหล่อนฉันก็คงไม่ไปกินข้าวด้วยหรอก” หมิงอี้รีบโทรมาอธิบาย กลัวว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจตัวเองผิด

“ใจเย็นๆ ก่อน ฉันไม่ได้พูดสักคำว่าโกรธ อีกอย่างฉันไม่ใช่คนงี่เง่าขนาดนั้นสักหน่อย”

“เธอเป็นมากกว่านั้นอีก” ปลายสายหลุดปากพูด แต่แล้วก็ต้องเอามือปิดปากตัวเองไว้ ด้วยกลัวว่าจะเผลอพูดอะไรไม่เข้าหูอีก

“เอาล่ะๆ นั่นมันเหยาเหยาเมื่อก่อน แต่ว่าตอนนี้ฉันเป็นคนใหม่แล้ว วางใจเถอะ ฉันไม่โกรธเธอหรอก”

“ถ้างั้นพรุ่งนี้ให้ฉันไปรับเธอเป็นการไถ่โทษนะ ห้ามปฏิเสธ ไม่งั้นฉันไม่สบายใจ” ปลายสายถามอย่างลุ้นๆ

“ได้ พรุ่งนี้เจอกัน” แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมช่วงนี้ทุกคนถึงเอาใจแล้วก็เข้าหาเธอแปลกๆ ทั้งที่ชาติที่แล้วทุกคนน่าจะเริ่มตีตัวออกหากเธอแล้วด้วยซ้ำ

ทางด้านซ่งหมิงอี้พอปลายสายวางสายไปแล้วเธอก็วางสาย พร้อมกับหันหน้าไปมองตัวการที่ให้เธอไปหาเพื่อนสนิท ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าไม่ใช่ความผิดของตัวเอง

“เป็นไง”

“ไม่มีปัญหา” หญิงสาวยักไหล่ตอบ เรื่องง่ายๆ แค่นี้ไม่เห็นพี่ชายจะต้องลุ้นอะไรขนาดนั้น “ว่าแต่ทำไมเกอถึงอยากไปส่งพวกเราล่ะ ปกติเห็นยุ่งจะตาย”

“ไม่มีอะไรหรอก ช่วงนี้ฉันอยากจะเป็นต้าเกอที่แสนดีกับเขาบ้างก็เท่านั้น พรุ่งนี้เช้าเจอกันห้ามตื่นสายล่ะ” พูดจบชายหนุ่มก็เดินผิวปากอารมณ์ดีออกจากห้องของน้องสาวไป

“เผด็จการ” ทิ้งให้ซ่งหมิงอี้ยู่หน้าใส่พี่ชายลับหลัง

ทางด้านเวินเหยาเหยาพอวางสายไปแล้ว ผู้เป็นแม่ก็เข้ามาหาที่ห้อง เหยาเหยาเห็นสีหน้าของท่านแล้วก็รู้ได้ทันทีว่าจะต้องมาแก้ต่างให้กับลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ” เธอเดินไปเข็นรถเข็นของผู้เป็นแม่เข้ามาในห้องด้วยตัวเอง

“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ แค่อยากมาดูความเรียบร้อย ว่าแต่มีใครเอายาแก้ปวดมาให้กินหรือยัง” ท่านมองไปยังข้อเท้าของลูกสาวที่ดูเหมือนว่าจะดูดีกว่าก่อนหน้านี้มาก

“แม่บ้านเวินเอามาให้แล้วละค่ะ วันนี้ฉันไม่กินข้าวเย็นนะคะอยากนอนพักเลย” เธอพูดพร้อมกับหาวออกมา

“ได้ ถ้าอย่างนั้นลูกก็นอนพักเถอะ ถ้าหิวก็บอกเหมยฮวาให้หาอะไรอุ่นๆ ให้กินรอบดึก” แม่เวินเห็นลูกสาวพูดแบบนั้นก็ไม่กล้ารบกวน ทว่าในใจกลับอยากพูดอะไรสักหน่อย

“เรื่องวันนี้ ซ่งเฉวียนบอกแม่แล้วว่าไม่มีอะไร อีกอย่างเขามาส่งพอลูกไม่อยู่ด้วยเข้าก็กลับ ลูกอย่าคิดมากเลยนะ” สุดท้ายท่านก็พูดในสิ่งที่ลูกสาวกังวลออกมา

“อ้อก็คงไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่พวกเขาไปกินข้าวกันก่อนที่จะพามาส่งบ้านแค่นั้นเอง” เหยาเหยาอดที่จะพูดไม่ได้ แต่ก็ต้องถอนหายใจ  “ช่างเถอะค่ะ ฉันไม่เก็บมาคิดมากหรอก”

แม่เวินเห็นลูกสาวนอนคลุมโปงทำเหมือนไม่อยากสนทนาต่ออีกก็รู้สึกจนใจ สุดท้ายก็ให้คนงานเข็นตัวเองออกจากห้องของลูกสาว เห็นทีว่าสมควรจะให้คำตอบได้แล้วว่าตกลงใครจะเป็นคู่หมั้นของซ่งเฉวียนกันแน่

เย็นวันนั้นหลังจากที่สามีเลิกงานหลับมา ท่านก็เกริ่นเรื่องนี้กับสามี ให้ช่วยตัดสินใจว่าจะให้ใครเป็นคนหมั้นกับซ่งเฉวียนระหว่างเวินเหยาเหยากับเวินฉีฉี

“เรื่องนี้คุณตัดสินใจเองไม่ได้หรือไง ทำไมจะต้องมาถามผม” ท่านนายพลที่กำลังอ่านเอกสารสำคัญอยู่ ได้ยินเรื่องที่ภรรยาเอามาปรึกษาแล้วถึงกับหงุดหงิด

ผู้ชายก็เป็นแบบนี้ ห่างหายเรื่องอย่างว่าไปนานก็จะหงุดหงิดง่าย ก่อนหน้านี้ท่านไม่เคยแม้แต่จะชักสีหน้าใส่ภรรยาเลยสักครั้ง แต่ดูเหมือนว่าช่วงนี้เริ่มจะทำบ่อยขึ้น

“ถ้ามันง่ายขนาดนั้นฉันจะมาถามคุณเหรอคะ เหยาเหยากับอาเฉวียนเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก อีกอย่างพวกเขาต่างฝ่ายต่างก็รู้ดีว่าทั้งสองครอบครัวหมั้นหมายกันมาตั้งแต่ยังเด็กๆ เหยาเหยาเองก็รักทางนั้นมาก แต่คนที่ผู้ใหญ่หมั้นหมายจริงๆ กลับเป็นสายเลือดโดยตรงอย่างฉีฉี แล้วแบบนี้คุณคิดว่าควรจะให้ใครดีละคะ”

“ฉีฉีก็บอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะไม่แย่งวาสนาของน้อง อะไรที่เคยเป็นของเหยาเหยาก็ให้เป็นต่อไปเถอะ ส่วนฉีฉีก็หาอย่างอื่นมาทดแทน ลูกน่าจะเข้าใจ” ท่านนายพลโยนเผือกร้อนมาใส่มือภรรยาอีกครั้ง

“แต่นี่มันควรจะเป็นของฉีเอ๋อร์ตั้งแต่แรก” สัญชาตญาณลึกๆ ของคนเป็นแม่ สุดท้ายแล้วยังไงก็อยากให้ลูกของตัวเองได้ในสิ่งที่ดีที่สุด

“ถ้าคุณมีคำตอบอยู่ในใจแล้วจะมาถามผมทำไม ทางที่ดีควรไปคุยกับเหยาหยาให้รู้เรื่อง ไม่อย่างนั้นก็หาคนที่เหมาะสมให้กับเธอ ถ้าคุณไม่ติดอะไรลูกน้องของผมก็มีหลายคนที่ชาติตระกูลไม่ด้อยไปกว่าซ่งเฉวียนเลย ทั้งยังยศสูงกว่าด้วย”

“ได้ ฉันจะลองไปคุยกับลูกครั้ง ถ้าเหยาเหยายังยืนยันว่าจะแต่งเข้าตระกูลซ่งให้ได้ ฉันก็จะไม่ขัดขวางวาสนาของลูก ถือว่าเด็กคนนี้วาสนาดีกว่าใคร”

เช้าวันถัดมาอาการปวดข้อเท้าของเหยาเหยาหายเป็นปลิดทิ้ง สาเหตุน่าจะเป็นเพราะเดินเยอะเกินไปนั่นแหละ

“คุณหนูตื่นแล้วเหรอคะ”

“อือ”

เวินเหยาเหยาลุกขึ้นมาจัดการกับตัวเอง แต่ไหนแต่ไรเธอเป็นคนที่พิถีพิถันในการแต่งตัวมาก มองดูเสื้อผ้าเครื่องประดับ ทุกอย่างล้วนเป็นของนอกกาย แต่ความจริงแล้วชีวิตเธอยังไม่มีอะไรมั่นคงเลยสักอย่าง ถึงเวลาที่ต้องหาหลักประกันให้กับตัวเองแล้ว

นอกจากเต้นแล้ว พรสวรรค์อ่างหนึ่งของเธอคือออกแบบ เพราะเป็นสาวสมัยใหม่ ใส่เสื้อผ้าที่ทันสมัย เรียกได้ว่าเป็นคนดังของสาวสังคมชนชั้นสูง มีร้านเสื้อผ้าบนห้างไม่น้อยที่มักจะส่งชุดมาให้เธอใส่ แน่นอนว่าถ้าเธอใส่ชุดไหน ชุดนั้นก็จะขายดีเป็นเทน้ำเทท่า จะดีกว่าไหมถ้าเธอหันมาเปิดร้านเสื้อผ้าที่นำสมัยเป็นของตัวเอง

“วันนี้คุณหนูสวยมากเลยค่ะ” เหมยฮวา พี่เลี้ยงที่เลี้ยงเหยาเหยามาตั้งแต่เด็กเอ่ยขึ้น

“ไปกันเถอะ ป่านนี้หมิงอี้น่าจะมาถึงนานแล้ว” หญิงสาวในชุดเดรสสั้นรัดรูป เผยให้เห็นสัดส่วน รวบผมยาวเป็นหางม้า แต่งหน้าเฉี่ยวแบบสาวมั่น ทาปากสีแดง น่าเสียดายที่ไม่ได้อวดขาเรียวยาว เพราะใส่รองเท้าบูตยาวขึ้นมาถึงเข่า ทำให้ดูทะมัดทะแมงขึ้นมาทันตา

เมื่อลงมาข้างล่างก็สวนเข้ากับเวินฉีฉี ในชุดเดรสสีขาวลากยาวจนถึงตาตุ่ม ถ้ามีหมวกใส่ก็ไม่ต่างอะไรจากแม่ชีในโบสถ์ เห็นการแต่งตัวที่เชยสะบัดของอีกฝ่ายแล้วเหยาเหยาก็เบ้ปากให้แล้วเดินแซงลงไปชั้นล่าง

“เจี๋ย โคตรเท่ห์เลย” เวินถิงโจวเห็นพี่สาวกลับมาแต่งตัวสวยอีกครั้งก็ตาโต มองด้วยสายตาชื่นชม

“ไอหยา…เหยาเหยาใส่ชุดอะไรทำไมสั้นขนาดนี้” อาสะใภ้รองเห็นถึงกับกุมขมับ

“ขายขี้หน้า” คุณปู่เวินที่กำลังกินมื้อเช้าอยู่ถึงกับโดนผ้าเช็ดหน้าลงบนโต๊ะอาหารแล้วให้คนใช้คนสนิทพาเดินออกไป

“ไปเอาเสื้อคลุมหนังตัวใหม่มาให้คุณหนูใหญ่ใส่หน่อย” คุณย่าเวินบอกแม่บ้านคนสนิท “ย่าสั่งตัดเสื้อผ้าช่วงฤดูใบไม้ผลิมาให้ใหม่ หลานลองใส่ดูว่าเข้ากับชุดนี้หรือเปล่า” ถึงจะไม่พอใจกับการแต่งตัวของหลานสาว แต่ท่านก็มีวิธีพูดที่รักษาน้ำใจมากกว่า

“ชุดที่คุณย่าสั่งตัด เหยาเหยาก็ต้องชอบอยู่แล้ว” หญิงสาวเข้าไปออดอ้อนเอาใจ เหมือนแมวน้อย ภาพนี้อยู่ในสายตาของฉีฉี แน่นอนว่าเธอไม่กล้าเข้าไปอ้อนย่าแท้ๆ แบบนั้น

ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ซ่งหมิงอี้ก็ยังไม่มา จนตอนนี้ซ่งเฉวียนเองก็เริ่มจะหมดความอดทนเพราะเขากำลังจะสาย ทั้งสองยืนขึ้นพร้อมกัน ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไร เหยาเหยาก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

“ไม่มาพรุ่งนี้เลยล่ะ”