3

เมื่อถึงมหาวิทยาลัย คนแรกที่วิ่งเข้ามาหาเวินเหยาเหยาก็คือ ซ่งหมิงอี้ ลูกพี่ลูกน้องของซ่งเฉวียน แล้วก็เป็นเพื่อนเล่นตั้งแต่เด็กด้วย

“เหยาเหยาในที่สุดเธอก็มาเรียนสักที รู้หรือเปล่าว่าฉันไม่มีคู่ซ้อมเต้นเลยให้ตายเถอะ” หญิงสาววิ่งเข้ามาจับมือของอีกฝ่ายแกว่งไปมาทั้งทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ถึงจะรู้ว่าแกล้งทำแต่เธอกลับรู้สึกว่าน่ารัก เพราะในชาติก่อน คนที่จริงใจกับเธอมีซ่งหมิงอี้คนนี้เข้ามาด้วย

“เอาล่ะๆ ไม่ใช่ว่าฉันมาแล้วเหรอ เร็วเข้ารีบเข้าห้องเรียนเถอะ ฉันไม่ได้ซ้อมหลายวันคันไม้คันมือจะแย่”

สองสาวเดินจับมือกันเข้าไปในห้องเรียน โดยไม่ได้สังเกตเลยว่ายังมีรถคันหนึ่งจอดดูอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่นัก

“คุณชายออกรถเลยไหมครับ” คนรถถามเสียงกล้าๆ กลัว เพราะเห็นเจ้านายกำลังนั่งมองคุณหนูใหญ่เวินไปจนลับสายตา

“อืม”

ขณะที่กำลังซ้อมเต้นกันอยู่นั้น ซ่งหมิงอี้ก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน เพราะเธอซ้อมเต้นแบบไม่หยุดพักมาเกือบ 5 ชั่วโมงแล้ว

“ไอหยา..เหยาเหยา เธอเก็บกดมาจากไหน ฉันปวดตัวจะแย่แล้ว” หญิงสาวทนไม่ไหว นั่งลงกับพื้นแล้วใช้กำปั้นทุบขาตัวเองเพื่อคลายความปวดเมื่อย

“โทษที พักไปหลายวันอยากยืดเส้นหน่อยน่ะ”

“ไม่เอาแล้วไม่เต้นแล้ว ไปเดินห้างคลายเครียดดีกว่า เมื่อเช้าต้าเกอมาส่งฉันบอกว่าจะพาเธอไปเลี้ยงปลอบใจที่หายป่วย เขาเลยให้เงินฉันมานิดหน่อย” หญิงสาวหยิบเงินในปึกหนาในกระเป๋าให้มาอวด

“จื้อหมิงเกอน่ะเหรอ เขากลับมาจากทางใต้แล้วเหรอ” หญิงสาวขมวดคิ้วนึกถึงหน้าอีกคน

ซ่งจื้อหมิง เป็นพี่ชายของซ่งเฉวียน ความจริงซ่งเฉวียนควรจะเป็นลูกชายคนเดียว ทว่าตอนที่เขาอายุ 10 ขวบ กลับมีพี่ชายต่างแม่โผล่มา แล้วก็ยังเป็นลูกนอกสมรสของลุงซ่งอีกด้วย

“กลับมาแล้ว ได้ยินว่าทำกำไรให้ตระกูลซ่งมหาศาลเลยล่ะ ก่อนหน้านี้มีแต่คนค้านเรื่องที่เขาไปขุดทองทางใต้ แต่กลายเป็นว่าแค่ไม่กี่ปีเขากลับนำความร่ำรวยมาสู่ตระกูล จนลุงใหญ่มอบหมายให้นั่งเก้าอี้ประธานแทนเฉวียนเกอแล้ว เหยาเหยาเธอควรบอกคู่หมั้นของเธอให้รีบหน่อย ไม่ใช่มัวแต่รักชาติรับเงินเดือนไม่กี่หยวน” ซ่งหมิงอี้นึกถึงพี่ชายอีกคนก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

“ใช่คู่หมั้นฉันที่ไหนกันล่ะ เธอก็รู้ว่าฉัน”

“ไอหยา..ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ ฉันรู้แค่ว่าคุณหนูใหญ่เวินที่โตมากับฉันตั้งแต่เด็กก็คือเธอ เพราะฉะนั้นคนที่จะมาเป็นพี่สะใภ้รองของฉันก็ต้องเป็นเธอคนเดียวเท่านั้น ไปเถอะป่านนี้น่าจะมีคนมารับเราแล้ว”

พูดจบทั้งสองก็เปลี่ยนชุดเพื่อกลับบ้าน แต่เมื่อออกมาถึงหน้าตึกกลับพบว่าคนที่มารับไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นซ่งเฉวียนนั่นเอง

“เฉวียนเกอ” หมิงอี้โบกมือให้พี่ชาย

“อือ” ซ่งเฉวียนพยักหน้า ทิ้งบุหรี่ที่เพิ่งสูบในมือทิ้งไป

“ไปห้างฝรั่งก่อนนะคะ ฉันนัดกับเหยาเหยาแล้วว่าจะไปเลี้ยงข้าว” หมิงอี้ปากก็พูดเจื้อยแจ้ว ไม่ทันมองว่าข้างในรถยังมีอีกคนที่นั่งอยู่ “เธอมาได้ยังไง”

“หมิงอี้” ซ่งเฉวียนเอ่ยเตือนน้องสาว

ต่างจากเหยาเหยาที่รู้อยู่ก่อนแล้วว่าใครอยู่ในรถ ชาติที่แล้วก็แบบนี้ ก่อนที่เขาจะมารับเธอ กลับไปรับเวินฉีฉีก่อน บอกว่าเป็นทางผ่านเลยแวะรับจะได้ไม่เสียเวลา แล้วก็พาเธอไปเลี้ยงเพื่อปลอบใจที่หายป่วย

“เธอไปเถอะ ฉันรับปากแม่เอาไว้แล้วว่าวันนี้จะกลับเร็วไปอยู่เป็นเพื่อน” เหยาเหยาพูดขึ้น ไม่แม้แต่จะมองหน้าคนมารับ ทั้งที่เขารอเปิดประตูรถให้เธออยู่

“เหยาเหยา ฉันรู้ว่าเธอโกรธ แต่อย่าให้ทันมากเกินไปนัก” ซ่งเฉวียนทนเก็บอารมณ์ไม่ไหว ตั้งแต่เมื่อเช้าที่เขารู้สึกขายหน้า เธอทำเหมือนกับว่าเขาไม่มีตัวตน

“โกรธ ฉันจะโกรธเรื่องอะไรละคะ” เธอแสยะยิ้มถามอีกฝ่าย

“ฉันก็บอกไปแล้วว่ามันเป็นอุบัติเหตุ ฉีฉีอยู่ใกล้มือมากกว่าก็แค่นั้นเอง” ชายหนุ่มพยาบาลอธิบายอย่างใจเย็น

เขากำลังอธิบายเหตุการณ์ที่เธอเพิ่งตกน้ำไปก่อนหน้านั้น เธอยอมรับว่าตั้งใจผลักเวินฉีฉีให้ตกน้ำ แต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกันตัวเองถึงได้ตกน้ำแทน และเพราะซ่งเฉวียนคว้าเอวของฉีฉีเอาไว้ได้ หล่อนเลยไม่ได้ตกน้ำตามมาด้วย และนี่อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาคิดว่าเธอโกรธและเมินเขาอยู่ในตอนนี้

“ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ มีคำไหนบ้างที่ฉันบอกว่าโกรธ ฉันแค่บอกว่ารีบกลับไปอยู่เป็นเพื่อนแม่ก็เท่านั้น” ชาติที่แล้วเธอละเลยแม่จนทำให้ท่านป่วยใจ ชาตินี้เธอจะไม่มีวันทำแบบนั้นอีก

“ได้ ไม่โกรธก็ไม่โกรธ ทีนี้จะเอายังไง คนอื่นกำลังจะไม่ได้กินข้าวเพราะเธอจะกลับบ้าน” นายทหารหนุ่มระเบิดอารมณ์ เขายกมือแบบยอมแพ้ เพราะไม่รู้จะทำยังไง

“ทำไมถึงกินไม่ได้ ฉันไปอุดปากพวกคุณไว้เหรอ” เหยาเหยาถามกวนกวน

“เหยาเหยา” เขาพูดเสียงต่ำ

“เฉวียนเกอ ฉันนึกได้ว่ามีธุระพอดี ขอลงตรงนี้เลยก็แล้วกันนะคะ” เวินฉีฉีเปิดประตูออกมา รู้ดีเต็มอกว่าการที่น้องสาวไม่ยอมไปนั้นเป็นเพราะตัวเอง

“ธุระอะไร ถ้ารู้ว่ามีธุระจะมาทำไมตั้งแต่แรก” เหยาเหยาหันไปถาม เธอกอดอกถามอย่างไม่สะทกสะท้าน

“เหยาเหยาช่างหล่อนเถอะ พวกเราขึ้นรถกันเถอะฉันหิวจนตาลายแล้ว” หมิงอี้โผล่หน้ามาเร่ง เพราะทั้งสองคุยกันไม่จบสักที

“ขอโทษนะหมิงอี้ วันนี้ไม่ได้จริงๆ เอาไว้ครั้งหน้านะฉันเลี้ยงเธอเอง”

พูดจบหญิงสาวก็ผลักพี่สาวเข้าไปในรถตามเดิม ปิดประตูเสียงดังโดยไม่สนใจว่าจะโดนอีกฝ่ายหรือเปล่า และการกระทำที่ไม่น่ารักของเธอนี้ทำให้ซ่งเฉวียนโกรธ แล้วทิ้งเธอไว้ที่มหาวิทยาลัยคนเดียว

หญิงสาวมองรถคันหรูที่เคยนั่ง แล่นออกไปจนลับตา รู้แสบจมูกนิดๆ นึกถึงความเฉยชาที่เขาทำกับเธอในชาติก่อน น้ำตาที่เหมือนจะไหลก็หายเหือดไปจนหมด แทนที่ด้วยความแค้นที่เริ่มสะสมมาทีละน้อยแทน

ทันทีที่กลับถึงบ้าน ก็เห็นผู้เป็นแม่นั่งรถเข็นรอที่ลานหน้าบ้าน คิดไม่ผิดจริงๆ ที่รีบกลับบ้าน พอเห็นหน้าผู้เป็นแม่ก็ส่งยิ้มไปให้

“ทำไมออกมาตากลมข้างนอกละคะ” หญิงสาวเดินเข้าไป พร้อมทั้งย่อเข่าลงข้างรถเข็น แต่อาจจะเพราะเดินไประยะทางไกล ทำให้ขาอ่อนแรงล้มลงกับพื้น

“ตายแล้วคุณหนู" แม่บ้านที่ยืนข้างๆ ร้องตกใจเมื่อเห็นคุณหนูใหญ่ล้มพับ

“เหยาเหยา” แม่เวินเองก็ตกใจไม่แพ้กัน

หญิงสาวหัวเราะเบาๆ กับความอ่อนแอของตัวเอง “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ นอนซมอยู่หลายวันเลยนึกคึกอยากเดินออกกำลังกายน่ะ” เธอพูดติดตลก

“เก้าอี้ที่บ้านไม่มีให้นั่งแล้วเหรอ” แต่แล้วเสียงของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้น

หญิงสาวหันไปมองก็สบตาเข้ากับเจ้าของใบหล่อเหลา เครื่องหน้าของชัด ผิวติดคล้ำไปสักหน่อย อาจจะเพราะเดินเรือเป็นเวลานาน ปกติซ่งจื้อหมิงจะเป็นคนผิวขาวและเจ้าสำอางมาก จนสาวๆ ทั่วเมืองเป่ยยกให้เป็นผู้ชายเจ้าสำราญที่พร้อมพลีกายให้กับเขาเลยก็ว่าได้

“เปล่าสักหน่อย” ตอนเด็กๆ เธอเองไม่ชอบเขา เพียงเพราะว่าซ่งเฉวียนไม่ชอบ แต่ตอนนี้ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะต้องวางตัวเป็นศัตรูกับคนที่ขึ้นชื่อว่ามีอิิทธิพลที่สุดในเมืองเป่ย ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร

“หึ” เขาแสยะยิ้ม เดินเข้ามาใกล้แล้วช้อนเธอขึ้นจนตัวลอย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมฝรั่งผสมกับกลิ่นบุหรี่ทำให้เธอเผลอสูดดมอย่างลืมตัว “ยัยหมูอ้วน” เขากระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน

“นี่” คำว่าอ้วนเป็นคำต้องห้ามสำหรับผู้หญิง เพราะตอนเด็กๆ เธอก็เคยถูกเขาเรียกแบบนี้ แล้วก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่เธอเรียนเต้น เพราะต้องการรักษารูปร่างตัวเองให้ดูดี ไม่ให้ใครมาว่าได้อีก

“ไอหยา…เหยาเหยา อยู่นิ่งๆ เดี๋ยวก็หลุดมือพี่เขาหรอก” แม่เวินที่ถูกเข็นตามหลังมาเห็นลูกสาวดิ้นก็กลัวว่าจะหลุดมือเลยเอ่ยเตือน

“นั่นสิเม่ยเมย ถ้าหลุดมือขึ้นมาตี้ตีของฉันอาจจะมาโทษว่าไม่ดูแลคู่หมั้นของเขาให้ดี”

เหยาเหยาอ้าปากค้างกับการตีสองหน้าเก่งของผู้ชายคนนี้