Masuk“กรี๊ดดด ห้ามจับ!”
“ดิ้นแรงๆ ฉันชอบ” มือใหญ่ทั้งสองข้างจับเข้ามาที่อกอวบผ่านบราเซียร์ ออกแรงบีบมันแรงๆ อย่างเอาแต่ใจริมฝีปากหนาซุกไซ้ที่ซอกคอขาว สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ด้วยความหลงใหลราวกับคนโรคจิต
“หอม..หอมมาก อืม..หอม”
“ฮึก! หยุดเดี๋ยวนี้!!” มือเล็กผลักไสและตีเขาที่อกแกร่งหวังให้เขาหยุดการกระทำอันป่าเถื่อนสักที
แต่มาร์โคยังคงเดินเกมได้อย่างรวดเร็ว ไม่ได้สนใจน้ำตาของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย เขาลูบไล้โคนขาอ่อนจับเรียวขาสวยตั้งชันขึ้น หมายจะถอนชั้นในตัวจิ๋วสีชมพูอ่อนออก การกระทำนั้นยิ่งกระตุ้นให้ใบบัวดิ้นพล่านอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่ ราวกับคนสติแตก
“กรี๊ดดดด ปล่อยบัว! บัวมีสามีแล้วนะ! ปล่อย!”
กึก...
“สามี!?” มาร์โคชะงักค้าง มือหนาหยุดการกระทำทันที เขาเงยหน้าจ้องมองดวงตาสวยด้วยสายตาที่น่ากลัว แต่ใบบัวก็จ้องเขากลับด้วยความโกรธไม่แพ้กัน
“เมื่อกี้...เธอบอกว่ามีสามีแล้วเหรอ?”
“ชะ...ใช่ บัวมีสามีแล้ว! อื้ออ!! ปล่อยบัวได้แล้ว บัวเจ็บ” ร่างเล็กพยายามดีดดิ้นอีกครั้ง เมื่อผู้ชายตรงหน้าออกแรงบีบแขนเล็กมากขึ้นมากขึ้น
“เหอะ! แต่ฉันว่า นี่มันเป็นครั้งแรกของด้วยซ้ำ”
“มะ..ไม่ใช่! คุณมั่ว!บัวมีแฟนแล้วตั้งหาก! และเรารักกันมาก!”
คิ้วหนาขมวดเข้าหากันยุ่งคำพูดที่หนักแน่นและสีหน้าที่จริงจังของใบบัว ทำไมมันดูสวนทางกับท่าทีของเธอ เพียงแค่เริ่มต้นยังดูตื่นกลัวขนาดนี้ ไม่เข้าใจว่าเธอจะพยายามโกหกเขาทำไม
“หึ...ฉันจะเชื่อเธอดีไหมนะ เธอมันดูใสซื่อ ไม่เป็นประสา..แม้กระทั่งจูบ...”
“คุณมั่ว! บัวมีสามีแล้ว! กะ.. กรี๊ดดดดดด!” ใบบัวกรีดร้องลั่นน้ำตาคลอเบ้า เมื่อฟันคมกัดเข้ามาที่ลำคออย่างแรงโดยไม่รอให้เธอพูดจบ
มาร์โคจงใจฝากรอยคมฟันไว้ เพื่อต้องการทำโทษ เพราะเขาไม่ชอบคนโกหก โดยที่ปากหนายังคงไล่ขบเม้มตามเนื้อหอม ลิ้นสากเลียวนไปทั่วเนื้ออ่อน พร้อมกับมือหนาลูบไล้บีบเคล้นผิวนุ่มไปทั่วร่างสาวที่ดีดดิ้นอยู่ใต้ร่างจนหนำใจ
“มาร์โค นั่นชื่อของฉัน” เสียงเย็นกระซิบข้างที่ใบหูขาว และผละใบหน้าออกเพื่อมาสบตาหวานที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ทิ้งคำพูดสุดท้ายก่อนที่จะลุกขึ้นยืน เดินหันหลังออกไปไม่เหลียวแลร่างเล็กที่ไร้เรี่ยวแรง
“ยินดีที่ได้รู้จัก ใบบัว”
“ฮึก....ฮือออออ” ใบบัวบัวรีบลุกขึ้นมานั่ง หยิบกระโปรงมาปกปิดช่วงร่าง พร้อมกอดตัวเองเอาแน่น เธอรู้สึกกลัวแววตา กลัวทุกๆ คำพูดและการกระทำของชายแปลกหน้าที่พึ่งเจอกันเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น ชื่อเขายังคงก้องอยู่ในหูเหมือนกำลังตามหลอกหลอน
แต่เพียงไม่นานใบบัวก็ต้องรีบดึงสติกลับมา จัดการเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย และต้องออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด หวังว่านี่จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่ได้เจอคนป่าเถื่อนแบบนี้อีก...
@บนรถยนต์หรู
ตั้งแต่ที่มาร์โค เดินออกจากห้องพนักงาน หัวใจแกร่งรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก สมองอันฉาดฉลาดพยายามสลัดความรู้สึกบางอย่างออกไป เท้าหนาเดินก้าวฉับๆ ออกจากคลับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ทำให้ผู้คนรอบข้างรีบหลีกทางให้ จนกระทั่งร่างใหญ่เข้าไปนั่งในรถยนต์คันหรู
“ก่อนหน้านี้ คุณเซนโทรหานาย หลายรอบแล้วครับ” เรย์เอ่ยทำลายความเงียบ รายงานผู้เป็นนายที่มีสีหน้าเคร่งเครียด
“มึงบอกมันไปว่าอะไร” มาร์โคมองนาฬิกาข้อมือ ที่มันบ่งบอกว่าเขานั่นเลยเวลานัดไป30นาทีแล้ว
“นาย..กำลังเคลียร์ธุระด่วน จะรีบตามไปครับ”
“อืม”
เรย์ลอบมองกระจกหลัง ดูสีหน้าผู้เป็นนายที่ยังคงแสดงสีหน้าเคร่งเครียดและดูวิตกกังวลมากๆ เขาจับสังเกตสีหน้าและแววตาของผู้เป็นนายออก ตั้งแต่ออกมาจากห้องพักพนักงาน ถ้าให้เดาคงไม่พ้นเรื่องของผู้หญิงที่อยู่ในห้องนั้น
“นายอยากให้ผมจัดการอะไรให้หรือเปล่าครับ”
“......สืบประวัติเธออีกครั้ง กูต้องการรู้ภายในพรุ่งนี้เช้า” ในที่สุดมาร์โคก็เอ่ยคำสั่งเสียงเรียบ ถึงจะมั่นใจในความคิดและข้อมูลที่ได้มา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะลังเลไม่ได้ และนี่ก็คือวิธีที่ดีที่สุดที่เขาจะรู้ความจริงอีกครั้ง เพื่อหวังว่าความหงุดหงิดในใจจะหายไป
“ได้ครับ...แล้ววันนี้?”
“กูแค่แวะมาหา...ปล่อยเธอไป”
“......”
“แต่แค่วันนี้...เท่านั้น...”
เรย์กับไนน์ ลูกน้องคนสนิทมือขวาและมือซ้ายของมาร์โค หันมองหน้าสบตากันด้วยความแปลกใจที่มาร์โคดูให้ความสนใจกับผู้หญิงสวยคนนี้เป็นพิเศษ ไถึงกลับยอมผิดเวลากับมาเฟียหนุ่มทรงอิทธิพล อย่างไบรอันต์และเซนเพื่อแวะมาหาเธออีก คงจะไม่ใช่เรื่องธรรมดาๆ แล้ว
"ตู้มม!!! พวกมันคงเหลือแต่ซาก"เสียงอีธานพูดขึ้นมาขณะที่นั่งอยู่ในรถยนต์ที่กำลังมุ่งหน้าเดินทางออกนอกประเทศ สายตาเขาไม่ละไปจากนาฬิกาบนข้อมือ และเข็มบนหน้าปัดตอนนี้ก็ถึงเวลาที่กำหนดแล้ว"มาร์โค..ครั้งนี้มึงก็คงเหลือไว้แค่เพียงแต่ชื่อสินะ ฮ่าฮ่า""นายว่ามันจะยอมตายพร้อมกับเมียไหมครับ""ไม่รู้สิ จะตายไม่ตาย กูไม่สน อีกไม่กี่นาที กูก็ใหญ่คับฟ้ากว่ามันแล้ว สะใจฉิบหาย เสือกมาตกม้าตายเพราะผู้หญิง ยอมแลกอำนาจทุกอย่างในมือ มันนี้โง่จริงๆ เลย"อีธานกระดกน้ำสีอำพันรวดเดียวจนหมดด้วยความสุข มาร์โคคือหนามยอกอก ที่เขาไม่เคยจัดการได้เลยจริงๆ แต่วันนี้เขากลับสามารถฮุบกิจการทุกอย่างของมาร์โคได้อย่างง่ายดายเอี๊ยดด!!"เห้ย มึงขับรถประสาอะไรวะ" อีธานโวยวายขึ้นด้วยความหงุดหงิด เมื่อน้ำสีอำพันในแก้ว หกเลอะทั่วหน้าอกแกร่ง"นาย!ข้างหน้ามีรถบรรทุก จอดขวางเราไว้ มันแปลกๆนะครับ ""เชี้ย!อะไรกันว่ะ แล้วมึงจะรออะไรล่ะ ยิ่งใส่แม่งเลย"ปัง..ปัง..ปัง..เสียงกระสุนจากฝั่งอีธานนั้นดังขึ้น จงใจยิงใส่รถบรรทุกคันใหญ่ โดยที่ฝ่ายตรงข้ามไม่มีการเคลื่อนไหว จนกระทั่งตู้มม!!!แรงระเบิดที่ติดอยู่กับรถบรรทุก ทำให้รถยนต์ทั้งสองค
“ถ้าเราจะตาย ก็จะต้อง...ตายด้วยกัน...”“มะ..ไม่..”“จิตวิญญาณของฉันจะขอผูกติดกับเธอไปทุกที่ ทุกภพ ทุกชาติ ไม่จากไปไหน ไม่ว่าเธอจะอยู่ตรงไหน เธอจะมีฉันอยู่ข้างกายเธอไม่มีห่าง และก็ไม่มีใคร...สามารถแยกฉันออกจากเธอได้ รวมถึงเธอด้วย” ดวงตาที่เคยไร้ความหมาย บัดนี้กับสื่อสารออกมาอย่างซื่อสัตย์และแน่วแน่ ดั่งคำสัตย์ปฏิญาณ...“ฮืออๆๆๆๆ ไม่ๆๆ ”“แต่ถ้าจะรอด เราก็ต้องรอดด้วยกัน”“ฮือๆๆ มันแทบจะไม่มีโอกาสเลยนะคะ บัวไม่อยากให้คุณเสี่ยง คุณไปเถอะ คุณควรเก็บชีวิตของคุณเอาไว้”“..ใบบัว...ฉันรักเธอ” ในที่สุดมาร์โค ก็ตัดสินใจบอกรักหญิงสาวตรงหน้า เพราะไม่อาจเก็บคำนี้ไว้ได้อีก เขา..กลัวที่จะไม่มีเวลาได้บอกรักเธอ“คุณ...ฮึกฮือออออออออ” ใบบัวรู้สึกดีใจที่ได้ยินคำว่ารัก ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตก็ตาม แต่อีกใจก็รู้สึกเศร้าเช่นเดียวกัน หากนี้มันจะเป็นเหตุผลที่เขาจะไม่ยอมไปจากเธอ“ฮึกก...บัวก็รักคุณ รักคุณมากๆ ค่ะ แต่คุณ....อึก..ช่วยเก็บชีวิตไว้ เพื่อบัวได้ไหมคะ”“ทำไมถึงพูดแบบนั้น เธอคือหัวใจของฉัน ฉันไปไหนไม่ได้หรอกนะ”“ตะ..แต่”“ไม่มีคำว่าแต่ เพราะฉันจะใช้ชีวิตอย่างไรหากไม่มีหัวใจ”“ฮืออๆๆ คุณอย่
“ฮ่าฮ่า ตั้งแต่มึงมีผู้หญิงที่ชื่อใบบัวเข้ามาในชีวิต กูก็ยิ่งรู้สึกว่ากูกำลังฉลาดมากกว่ามึง”“มึงต้องการอะไร!”“รู้ไหมว่าการตายมันไม่ได้โหดร้าย เท่ากับคนเป็นที่ยังมีที่มีลมหายใจ แต่ไม่เหลืออะไรเลย....มึงจะต้องสูญเสียทุกอย่าง และ กูอยากให้มึงลิ้มลองรสชาตินี้ของมัน”“มึงต้องการอะไร”“กูไม่มีรหัสผ่าน มึงจะต้องหยุดเวลากันเอาเอง เลือกสายให้ดีๆล่ะ เพราะมันจะมีแค่เส้นเดียวเท่านั้น ที่เวลาจะหยุดเดิน”“มึงมันชั่ว! ไอ้อีธาน ถ้าครั้งนี้กูรอดไปได้ กูสาบานได้เลยว่ามึงไม่ตายดีแน่!”“ฮ่าฮ่า เอาตรงหน้ามึงให้รอดก่อนเถอะนะ กูนี่อยากเห็นเมียมึงตายจริงๆ เอ๊ะหรือมึงจะยอมตายไปพร้อมกับเมียมึงดีล่ะ เป็นคู่รักที่น่าประทับใจจริงๆ แต่กูก็ยังใจดีให้มึงได้มีเวลาเพื่อร่ำลาเมียสุดที่รักในสภาพศพที่ไม่เหลือแม้แต่ซาก....”“มึง!!”“ลาก่อน ไอ้มาร์โค!”ติ๊ด!ปลั๊กกก!!มาร์โคขว้างโทรศัพท์ในมือไปที่ผนังจนมันแตกกระจาย ตอนนี้เขาแทบควบคุ้มสติและอารมณ์ของตัวเองไว้แทบไม่อยู่“นายครับ”“มันไม่มีรหัส พวกมึงออกไปจากนี้ให้หมด กูจะกู้ระเบิดเอง” มาร์โคเอ่ยบอกลูกน้องเสียงดังฟังชัด เพราะครั้งนี้เขาจะไม่อยากให้ทุกคนต้องมาเสี่ยงไปกับเขาด
“พวกมึงห้ามทำอะไรทั้งนั้น” มาร์โครีบเอ่ยห้ามเรย์เช่นกันเพราะกลัวใบบัวจะได้รับอันตราย“ฮ่าฮ่า ซีนนี้โคตรซึ้ง และกูก็จะเอาแน่ธุรกิจของมึง” อีธานพยักหน้าให้กับลูกน้อง เตรียมเอกสารการโอนกรรมสิทธิ์ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับมาร์โคไว้ และเดินกลับไปเอาปลายกระบอกปืนชี้ไปยังศีรษะของใบบัว“ฮือๆ ...ยะ..อย่านะ มาร์โค คุณจะมาทิ้งทุกอย่างแบบนี้ไม่ได้นะ!” ถึงจะมีปืนจ่อศีรษะไว้ เธอก็ไม่กลัว ชีวิตของมาร์โคไม่ควรต้องมาแลกกับชีวิตเธอ“ได้สิ” มาร์โคเงยหน้าขึ้นจ้องมองดวงตาหวานอย่างจริงใจ เพื่อตอบคำถามของหญิงสาว เพราะไม่มีอะไรที่เขาจะทำเพื่อเธอไม่ได้“นะ..นายครับ” เรย์รีบร้องห้ามเจ้านายอีกคน เมื่อมาร์โคหยิบปากกาเพื่อจะเซ็นเอกสารตรงหน้า“มึงไม่ต้องห้ามกู หลังจากที่กูเซ็นชื่อแล้ว กูจะไม่ใช่เจ้านายพวกมึงอีกต่อไป แต่พวกมึงจะได้ไปอยู่กับดีแลน” มาร์โคเอ่ยบอกลูกน้องโดยไม่หันหลังกลับไปมองสักนิด เพราะหลังจากที่เขาจรดลายเซ็นนี้ลงไปแล้ว เขาจะไม่เหลือทรัพย์สินอะไรเลย แต่มันก็คุ้มกับชีวิตของใบบัว ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าของเขา“ไอ้อีธานมึงอย่าลีลา มึงปล่อยบัวได้แล้ว!” ดวงตาแดงก่ำเงยหน้าขึ้นไปมองอย่างไม่เกรงกลัว“กูจะปล่อยก็ต
@โกดังร้าง"ตื่นได้แล้ว""อืออ" เสียงปลุกที่ไม่คุ้นเคยกำลังเรียกใบบัวที่หลับใหลให้ลืมตาตื่นขึ้นมา ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าคนที่เรียกชื่อเธอ"อะ..อีธาน.." สมองประมวลผลคนที่จับตัวเธอมาคืออีธานคู่อริของมาร์โค "ปล่อยฉันนะ!" ใบบัวค่อยๆขยับตัวอย่างอยากลำบาก เมื่อตอนนี้เธอถูกผูกติดไว้กับเก้าอี้ "เสียงแจ้วจังเลยนะ คิดถึงจัง " "คะ..คุณต้องการอะไร" ใบบัวมองคนตรงหน้าที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างไม่น่าไว้วางใจ อีธานค่อยๆโน้มตัวมาใกล้จนใบบัวต้องเบือนหน้าหนี "เห็นหรือยัง..ของขวัญที่ฉันให้ไวกับเธอ" ใบบัวก้มลงตามนิ้วมือที่ชี้มาที่หน้าอกของเธอ พลันได้เห็นก็รู้สึกอึ้งกับสิ่งที่ผูกติดไว้กับตัว ถึงจะไม่เคยเห็นของจริงแต่เพียงเห็นก็รู้ได้ทันทีว่ามันคือ...ระเบิด.."ระเบิดเวลา...ของขวัญที่ฉันให้เธอและฝากเอาไปให้มาร์โคด้วยนะ" "มะ..ไม่นะ..""ปฏิเสธไม่ได้ด้วยสิ มันดันทำงานไปแล้ว" ดวงตาหวานสั่นระริกเมื่อเห็นรอยยิ้มชั่วร้าย ก่อนจะเลื่อนสายตาตามตัวเลขของเวลาที่ค่อยๆลดลง ด้วยหัวใจที่ปวดหนึบ เธอคงไม่รอดกับสถานการณ์ตรงนี้แน่ๆ และเธอก็ไม่อยากให้ใครต้องมาตายไปพร้อมกับเธออีก“ฉันไม่ได้มีความสำคัญกับม
หลายวันต่อมา...@บริษัทMARCOกลางห้องทำงานใหญ่มีหนุ่มสาวกำลังนัวเนียประคองกอดกันแนบแน่นราวกับข้าวใหม่ปลามัน มาร์โคใช้นิ้วแกร่งจับที่ปอยผมสวยของคนที่นั่งอยู่บนหน้าตัก ม้วนเล่นอย่างชินมือ"วันนี้อยากได้อะไรอีกไหม""อืออ บัวไม่เอาแล้วค่ะ และก็ไม่ต้องแอบซื้อมาให้ด้วยนะ" ใบบัวชี้ใบหน้าหล่อพร้อมทำเสียงดุอย่างไม่จริงมากนัก เพราะเธอพอจะรู้นิสัยของมาร์โคดี เรื่องชอบซื้อของมาประเคนให้เธออยู่บ่อยๆ"ไม่ฟัง...และก็จะซื้อให้เหมือนเดิม" มาร์โคตอบหน้าทะเล้นพร้อมหอมเข้าที่แก้มนวลฟัดให้ชื่นใจ นึกมันเขี้ยวลูกแมวน้อยที่กำลังขู่เขาฟอด ฟอด"อ๊ะ..อร๊ายยอย่านะ" ใบบัวหัวเราะรวนรู้สึกจั๊กจี้ พลางเบือนหน้าหนีปากหยัก แต่ก็ขยับหนีไปไหนไม่ได้ "มาให้กัดแก้มซะดีๆ""อื้ออ อย่าทำบัว" มาร์โคหยอกล้อเล่นกับหญิงสาวอย่างสนุกสนาน มือใหญ่เตรียมเป็นไม้เลื้อนค่อยๆลูบไล้ไปทั่วร่างนุ่มอย่างเนียนๆ แต่จู่ๆเสียงเปิดประตูที่ไม่ได้ขออนุญาตก็เปิดเข้ามาขัดจังหวะจนต้องหยุดการกระทำนี้ลงไปก่อนแกร๊ก!! "นายครับโกดังเราถูกวางเพลิง" ไนน์ร้อนรนรีบวิ่งเข้าในห้องทำงาน เพื่อมารายงานเจ้านายหนุ่ม"ฝีมือใคร?!" "ยังไม่ทราบคำ แต่เราคุ้มเพลิงไว้ไ







