Masuk“กรี๊ดดด ห้ามจับ!”
“ดิ้นแรงๆ ฉันชอบ” มือใหญ่ทั้งสองข้างจับเข้ามาที่อกอวบผ่านบราเซียร์ ออกแรงบีบมันแรงๆ อย่างเอาแต่ใจริมฝีปากหนาซุกไซ้ที่ซอกคอขาว สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ด้วยความหลงใหลราวกับคนโรคจิต
“หอม..หอมมาก อืม..หอม”
“ฮึก! หยุดเดี๋ยวนี้!!” มือเล็กผลักไสและตีเขาที่อกแกร่งหวังให้เขาหยุดการกระทำอันป่าเถื่อนสักที
แต่มาร์โคยังคงเดินเกมได้อย่างรวดเร็ว ไม่ได้สนใจน้ำตาของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย เขาลูบไล้โคนขาอ่อนจับเรียวขาสวยตั้งชันขึ้น หมายจะถอนชั้นในตัวจิ๋วสีชมพูอ่อนออก การกระทำนั้นยิ่งกระตุ้นให้ใบบัวดิ้นพล่านอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่ ราวกับคนสติแตก
“กรี๊ดดดด ปล่อยบัว! บัวมีสามีแล้วนะ! ปล่อย!”
กึก...
“สามี!?” มาร์โคชะงักค้าง มือหนาหยุดการกระทำทันที เขาเงยหน้าจ้องมองดวงตาสวยด้วยสายตาที่น่ากลัว แต่ใบบัวก็จ้องเขากลับด้วยความโกรธไม่แพ้กัน
“เมื่อกี้...เธอบอกว่ามีสามีแล้วเหรอ?”
“ชะ...ใช่ บัวมีสามีแล้ว! อื้ออ!! ปล่อยบัวได้แล้ว บัวเจ็บ” ร่างเล็กพยายามดีดดิ้นอีกครั้ง เมื่อผู้ชายตรงหน้าออกแรงบีบแขนเล็กมากขึ้นมากขึ้น
“เหอะ! แต่ฉันว่า นี่มันเป็นครั้งแรกของด้วยซ้ำ”
“มะ..ไม่ใช่! คุณมั่ว!บัวมีแฟนแล้วตั้งหาก! และเรารักกันมาก!”
คิ้วหนาขมวดเข้าหากันยุ่งคำพูดที่หนักแน่นและสีหน้าที่จริงจังของใบบัว ทำไมมันดูสวนทางกับท่าทีของเธอ เพียงแค่เริ่มต้นยังดูตื่นกลัวขนาดนี้ ไม่เข้าใจว่าเธอจะพยายามโกหกเขาทำไม
“หึ...ฉันจะเชื่อเธอดีไหมนะ เธอมันดูใสซื่อ ไม่เป็นประสา..แม้กระทั่งจูบ...”
“คุณมั่ว! บัวมีสามีแล้ว! กะ.. กรี๊ดดดดดด!” ใบบัวกรีดร้องลั่นน้ำตาคลอเบ้า เมื่อฟันคมกัดเข้ามาที่ลำคออย่างแรงโดยไม่รอให้เธอพูดจบ
มาร์โคจงใจฝากรอยคมฟันไว้ เพื่อต้องการทำโทษ เพราะเขาไม่ชอบคนโกหก โดยที่ปากหนายังคงไล่ขบเม้มตามเนื้อหอม ลิ้นสากเลียวนไปทั่วเนื้ออ่อน พร้อมกับมือหนาลูบไล้บีบเคล้นผิวนุ่มไปทั่วร่างสาวที่ดีดดิ้นอยู่ใต้ร่างจนหนำใจ
“มาร์โค นั่นชื่อของฉัน” เสียงเย็นกระซิบข้างที่ใบหูขาว และผละใบหน้าออกเพื่อมาสบตาหวานที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ทิ้งคำพูดสุดท้ายก่อนที่จะลุกขึ้นยืน เดินหันหลังออกไปไม่เหลียวแลร่างเล็กที่ไร้เรี่ยวแรง
“ยินดีที่ได้รู้จัก ใบบัว”
“ฮึก....ฮือออออ” ใบบัวบัวรีบลุกขึ้นมานั่ง หยิบกระโปรงมาปกปิดช่วงร่าง พร้อมกอดตัวเองเอาแน่น เธอรู้สึกกลัวแววตา กลัวทุกๆ คำพูดและการกระทำของชายแปลกหน้าที่พึ่งเจอกันเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น ชื่อเขายังคงก้องอยู่ในหูเหมือนกำลังตามหลอกหลอน
แต่เพียงไม่นานใบบัวก็ต้องรีบดึงสติกลับมา จัดการเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย และต้องออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด หวังว่านี่จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่ได้เจอคนป่าเถื่อนแบบนี้อีก...
@บนรถยนต์หรู
ตั้งแต่ที่มาร์โค เดินออกจากห้องพนักงาน หัวใจแกร่งรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก สมองอันฉาดฉลาดพยายามสลัดความรู้สึกบางอย่างออกไป เท้าหนาเดินก้าวฉับๆ ออกจากคลับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ทำให้ผู้คนรอบข้างรีบหลีกทางให้ จนกระทั่งร่างใหญ่เข้าไปนั่งในรถยนต์คันหรู
“ก่อนหน้านี้ คุณเซนโทรหานาย หลายรอบแล้วครับ” เรย์เอ่ยทำลายความเงียบ รายงานผู้เป็นนายที่มีสีหน้าเคร่งเครียด
“มึงบอกมันไปว่าอะไร” มาร์โคมองนาฬิกาข้อมือ ที่มันบ่งบอกว่าเขานั่นเลยเวลานัดไป30นาทีแล้ว
“นาย..กำลังเคลียร์ธุระด่วน จะรีบตามไปครับ”
“อืม”
เรย์ลอบมองกระจกหลัง ดูสีหน้าผู้เป็นนายที่ยังคงแสดงสีหน้าเคร่งเครียดและดูวิตกกังวลมากๆ เขาจับสังเกตสีหน้าและแววตาของผู้เป็นนายออก ตั้งแต่ออกมาจากห้องพักพนักงาน ถ้าให้เดาคงไม่พ้นเรื่องของผู้หญิงที่อยู่ในห้องนั้น
“นายอยากให้ผมจัดการอะไรให้หรือเปล่าครับ”
“......สืบประวัติเธออีกครั้ง กูต้องการรู้ภายในพรุ่งนี้เช้า” ในที่สุดมาร์โคก็เอ่ยคำสั่งเสียงเรียบ ถึงจะมั่นใจในความคิดและข้อมูลที่ได้มา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะลังเลไม่ได้ และนี่ก็คือวิธีที่ดีที่สุดที่เขาจะรู้ความจริงอีกครั้ง เพื่อหวังว่าความหงุดหงิดในใจจะหายไป
“ได้ครับ...แล้ววันนี้?”
“กูแค่แวะมาหา...ปล่อยเธอไป”
“......”
“แต่แค่วันนี้...เท่านั้น...”
เรย์กับไนน์ ลูกน้องคนสนิทมือขวาและมือซ้ายของมาร์โค หันมองหน้าสบตากันด้วยความแปลกใจที่มาร์โคดูให้ความสนใจกับผู้หญิงสวยคนนี้เป็นพิเศษ ไถึงกลับยอมผิดเวลากับมาเฟียหนุ่มทรงอิทธิพล อย่างไบรอันต์และเซนเพื่อแวะมาหาเธออีก คงจะไม่ใช่เรื่องธรรมดาๆ แล้ว
“เหรอคะ”"ใช่ค่ะ" ใบบัวพยักหน้าตอบรับให้กับลูกสาวขี้สงสัย ยกมือขึ้นมาจับแก้มอ้วนลูกเบาๆ “มันคือการแสดงความรักของแด๊ดที่มีให้กับมัม แบบผู้ใหญ่ซึ่งโตไป จัสมินและเดซี่ ห้ามให้ใครมาทำแบบนี้โอเคไหม?” มาร์โคเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมยกนิ้วชี้ไปยังใบหน้าของลูกสาวทั้งสองคนสลับไปมา“คะ?” จัสมิน“โอเช” (โอเค) เดซี่“เยี่ยม” มาร์โคยกนิ้วโป้งขึ้นให้เดซี่ ลูกสาวคนเล็กที่มักจะเชื่อฟังคำของเขามากที่สุดในขณะที่จัสมินยังคงแสดงสีหน้าสงสัย แตกต่างจากเดซี่ ที่พยักหน้าตอบรับคำพูดของผู้เป็นพ่อโดยที่ไม่ได้รู้ความหมายจริงๆ เหมือนอย่างเคย“จัสมินว่ายังไงครับ น้องตอบรับแด๊ดว่าโอเคแล้วนะ”“โอเช โอเช โอเช” (โอเค โอเค โอเค) จัสมินมองท่าทางกระดี๊กระด๊าของน้องสาว ปากเล็กยังคงพูดเจื้อยแจ้วออกมาไม่หยุดก่อนที่เธอจะเลื่อนสายตาขึ้นไปสบตาผู้เป็นพ่อ“โอเคค่ะ จัสมินจะไม่ให้กัดปาก จัสมินกลัวเจ็บ”“หึดี...หนูต้องจำไว้นะ ว่ามันเจ็บห้ามให้ผู้ชายที่ไหนมาทำได้...” มาร์โคยกยิ้มด้วยความพอใจที่ลูกสาวทั้งสองคนเชื่อฟังในคำสอนของเขา ในขณะที่ใบบัวได้แต่ยิ้มและส่ายศีรษะน้อยๆ ยอมใจในความห่วงลูกสาวของสามีจริงๆ22.00 น.ห้องนอนหรูหร
หลายปีต่อมา....@คฤหาสน์มาร์โค“แด๊ดดี๊ทานด้วยกันไหมคะ”“ไม่ล่ะ”ใบบัวเดินตรงเข้าในห้องนั่งเล่นเอ่ยทักสามีพร้อมกับในมือที่ถือจานขนมปังมาด้วย เธอหย่อนตัวลงนั่งที่โซฟาข้างๆ สามีที่ตอนนี้กำลังสีหน้าเคร่งเครียดสายตาจ้องอยู่ที่หน้าจอไอแพด“งานมีปัญหาเหรอคะ แด๊ดดี๊ดูเครียดๆ” ใบบัวเอ่ยถามอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง“นิดหน่อยค่ะ มีต้องแก้ไขนิดหน่อย” เสียงทุ้มตอบกลับเสียงนุ่ม ที่คงจะมีแต่ภรรยาและลูกๆเท่านั้นที่จะได้ยินเสียงของเขาในโทนนี้“อ๋า...” ใบบัวพยักหน้าอย่างเข้าใจ จึงเลิกให้ความสนใจกับสามีหันกลับมาหยิบขนมปังที่โรยด้วยเนยน้ำตาลของโปรดของเธอขึ้นมากัดกินอย่างเอร็ดอร่อยมาร์โคละสายจากหน้าจอหันไปมองภรรยาสาวเมื่องานในมือนั้นเสร็จเรียบร้อย มุมปากหนาจะยกยิ้มขึ้นทันทีที่ใบบัวกำลังตั้งหน้าตาตั้งตาทานขนมคำใหญ่จนแก้มป่องเป็นท่าทางน่ารักๆ ที่เขานั้นเห็นเป็นประจำ“ปากเลอะหมดแล้ว” ตาคมจับจ้องที่ริมฝีปากอิ่ม ใช้นิ้วแกร่งแตะลงที่เศษขนมปังที่ติดอยู่ที่ริมฝีปาก ปลายนิ้วถูไถเบาๆ ราวกับทำความสะอาดก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตาหวานด้วยแววตาที่แสนจะอบอุ่น“เด็กน้อย..” เสียงทุ้มนุ่มเปล่งออกมาเบาๆ พลางทำให้หัวใจดวงน้
“แด๊ดดี๊!” ใบบัวขึ้นเสียงดุจนมาร์โค เมินใบหน้าไปทางอื่นจำใจปล่อยร่างป้อมทันทีที่เป็นอิสระ จัสมินก็รีบเดินตรงปรี่ไปหาพริบพราว ให้คุณป้าแสนสวยกอดและอุ้มขึ้นมาบนหน้าตัก ส่วนพริบพราวเองรับร่างป้อมก้มลงหอมแก้มป่องในทันที“หอมจัง”“ขอบคุณคะ ป้าพราวแซนซวย~” (แสนสวย)“แสนสวยค่ะ แสนสวย” พริบพราวรีบพูดแก้แทบไม่ทัน“ฮ่าๆๆ” เซนระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังไม่เกรงใจภรรยาเลยแม้แต่น้อย เขารู้สึกชอบใจเป็นอย่างมาก ไม่ต่างจากทุกคนที่นั่งอยู่ ต่างหัวเราะอมยิ้มกันเป็นแถวๆ“หึๆ ลูกแด๊ดก็ต้องแบบนี้สิ” มาร์โคยิ้มพร้อมยกนิ้วโป้งให้ลูกสาวทั้งสองมือ ....เองก็ยิ้มกลับให้กับผู้เป็นพ่ออย่างไร้เดียงสา“เอ่อ..น้องจัสมิน ยังพูดสอเสือยังไม่ค่อยชัดค่ะ พี่พราว” ใบบัวรีบพูดอธิบายเสริม กลัวพริบพราวจะรู้สึกไม่ดี“คิก..คิก...เหมือนอาบิเกล ตอนเด็กๆ เลยค่ะ” มิลินกลั้นขำไว้แทบไม่อยู่“ไม่เป็นไรค่ะ น้องบัว เมื่อก่อนสองแสบก็บอกว่าแม่ซวย แม่ซวยทั้งวันทั้งคืนเหมือนกัน / คิก..คิก..แต่น่ารักแบบนี้ป้าไม่โกรธหรอกนะคะ”“คิก..คิก..” จัสมินหัวเราะรวน เมื่อป้าพราวฟัดเข้าที่แก้มป่อง ๆ“แม่..” / “แม่!”ไบร์ทตัน และ ซอว์เยอร์ ตะโกนวิ่งมาแต่ไก
ตอนพิเศษ 41ปีต่อมา....“มาแล้วค่ะน้าบัว~” เสียงใสของอาบิเกล ดังมาแต่ไกลจนคนท้องแก่ที่นั่งรอนั้นได้ยิ้มและเผลอยิ้มออกมากว้าง“ค่อยๆ เดินค่ะ เดี๋ยวล้ม” ใบบัว“งื้อออออ” อาบิเกลไม่ได้สนใจเสียงใครแต่อย่างใด เธอยังคงรีบวิ่งแจ้นมาหยุดและใช้มือเล็กเกาะไว้ที่หัวเข่าของใบบัวมองท้องที่ใหญ่โตด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย พร้อมเอ่ยถามเสียงแจ๋ว“เมื่อไหร่น้องจะออกมาค่ะ”“ใกล้แล้วค่ะ น่าจะอีกไม่กี่วัน”“อาบิเกล เดินไม่รอแม่กับพ่อเลยนะ” มิลินที่พึ่งเดินมาถึงเอ็ดลูกสาวอย่างไม่จริงจังมากนัก“ใบบัวมองไปตามเสียงจากทางด้านหลังก่อนจะรีบยกมือไหว้คาร์เตอร์ และมิลินที่กำลังจูงมือลูกชายสุดหล่อ อย่างอาเธอร์มาด้วยวันนี้เป็นวันพิเศษอีกหนึ่งวันที่เหล่าแก๊งมาเฟียหนุ่มมาเฉลิมฉลอง ก่อนที่มาร์โค จะกลายเป็นคุณพ่อลูกสองเมื่อใบบัวที่ท้องแก่คลอดลูกสาวอีกคนออกมา คงจะวุ่นวายเลี้ยงทารกน้อยไปอีกสักพัก จะหาเวลามาร่วมสร้างกันแบบนี้อีกนาน“ไอ้ดีแลน กับน้องมึงจะมาไหม” คาร์เตอร์หย่อนกายลงที่โซฟาหรูฝั่งตรงข้ามของมาร์โค ตาคมกริบพลางมองไปยังรอบๆ บ้าน“ไม่มา ไอ้ดีแลนมันอยู่จีน ส่วนมาร์ตินกูไม่รู้”“อืม”“คิดถึง น้องจัสมินจังเลยครับ”อาบิ
ดอกไม้งามกระดกตามนิ้วมือรัวๆ เมื่อเธอนั้นกำลังจะเสร็จ มาร์โคที่รับรู้ได้ถึงภายในที่กำลังตอดรัด ก็ใช้นิ้วร้ายหมุนควงเป็นวงกลมจนสมใจก่อนจะยัดนิ้วแกร่งให้ลึกและกระดกปลายนิ้วร้อนรัวๆ ขยับมือแรงๆ อีกครั้ง จนช่วงล่างนั้นสั่นสะเทือนเหมือนว่ามันกำลังจะพังราวกับมีแผ่นดินไหว“มะ..ไม่ไหวแล้ว! ระ..แรงๆ ขอแรงๆ!”“ปล่อยมันออกมา ซี๊ดดดด” มาร์โคพูดพลางขยับมือให้แรงขึ้น ส่วนมืออีกข้างก็จับมือเล็กให้มาสาวเข้าที่ท่อนเอ็นใหญ่แรงๆ“อ๊ายยยยยยย!!!”เสียงหวานร้องออกมาดังลั่น น้ำหวานที่เก็บไหวไหลกระฉูดออกมา จนสมองตอนนี้มันขาวโพลนหลับตาแน่นอย่างเปี่ยมสุข แต่ก็เพียงไม่นานดวงตาหวานก็ต้องเบิกตาโตกว้างอีกครั้ง ปั่กกกก!!!“กรี๊ดดดดดดดดด”เสียงหวานร้องดังลั่นมากกว่าเก่า มาร์โคอัดกระแทกมังกรยักษ์เข้ามาในช่องทางรักอย่างแรง แบบครั้งเดียวและสุดโคนความยาว โดยที่ไม่รอให้เธอนั้นได้ตั้งตัวเลย“จะ..จุก...”“ซี๊ดดด อย่ารัดเอ็นแด๊ดดี๊แน่นแบบนี้ แด๊ดดี๊จะแตก...ฟู่....”“บะ..บัว..มะ..เหมือนจะเสร็จอีกรอบเลยค่ะ...”“อ้าส์...ตั้งแต่มีลูก บัวก็มีความรู้สึกเร็วขึ้นมากกว่าเดิม แด๊ดดี๊ชอบ”ดวงตาคมมองใบหน้าสวยที่ขึ้นสีแดงจากฤทธิ์ของไฟแ
“เอ่อ..” ใบบัวได้แต่มองกลับไปอย่างงงๆ แต่ไม่ทันที่จะได้ถามต่อไปร่างของเธอจะถูกอุ้มออกไปจากห้องนั่งเล่นเสียก่อน โดยที่เท้าหนาเดินก้าวฉับๆ ตรงไปยังห้องนอนไม่ปล่อยให้ใบบัวได้ถามอะไรอีกเลยปัง...“แด๊ดดี๊จะทำอะไรคะ” ใบบัวเอ่ยถามขึ้นขณะที่กำลังนั่งอยู่ปลายเตียงนอนใหญ่ มองการกระทำของสามีที่กำลังเดินไปล็อกประตูห้องไว้อย่างแน่นหนา“แด๊ดดี๊อยากทำรัก” มาร์โคเอ่ยตอบกลับมาด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย พลางรีบถอดเสื้อเชิ้ตสีดำราคาแพง ตามด้วยกางเกงสีดำเข้าชุดปล่อยให้มันหล่นไปกองที่พื้นอย่างไม่ไยดี“ทะ..ทำรัก..ได้ไงคะ แขกอยู่เต็มบ้าน ลูกก็อยู่ด้านล่าง” เสียงหวานเอ่ยตะกุกตะกัก มองสีหน้าและแววตาที่คุกคามของสามี ก่อนที่จะต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เมื่อเลื่อนสายตาลงมามองเจ้ามังกรยักษ์ที่กำลังขยายตัวใหญ่ขึ้นกำลังเดินตรงมาหาเธอ“นั่นแหละ แขกเต็มบ้าน ลูกอยู่ข้างล่าง เราถึงจะทำรักกันได้”“บัวไม่เข้าใจ ว๊ายยยย” ร่างเล็กถูกกระชากตัวให้เข้าใกล้มังกรยักษ์ที่กำลังชี้มายังใบหน้าของเธอ จนมันปะทะเข้ากับริมฝีปากอิ่มจนได้กลิ่นของบุรุษชาย“เราก็แค่ฝากจัสมินให้เพื่อนๆ พี่ดูแล อย่างที่พวกมันชอบทำกับเราไง ฝากดูแลลูกสักสองชั่วโ
“ดื่มเถอะนะคะ!” ใบบัวผลักใบหน้าหล่อที่กำลังอยู่ตรงซอกคอ แถมครั้งนี้เธอเผลอขึ้นเสียงดังด้วย“.....ใบบัว....ทำไมเธอถึงดูอยากให้ฉันดื่มไวน์ขวดนั้นจังนะ มันมีอะไรอยู่ในขวดเหรอ?”“ปะ..เปล่านะคะ มะ..ไม่มี บัวก็แค่...แค่อยากเอาใจ” ใบบัวรีบกอดร่างใหญ่ เงยหน้าจูบซับเข้าที่ปลายคางอย่างน่ารัก เมื่อเขาแสดงออกมา
@คลับLใบบัวนั่งรออยู่ในห้องพักหรูที่อาบด้วยแสงไฟสลัว หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ คืนนี้เธอเป็นฝ่ายเลือกสถานที่เอง และมาร์โคก็ยอมตามใจโดยไม่ซักถามมากความ นั่นทำให้เธอรู้สึกใจชื้นขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยที่นี่ก็เป็นสถานที่ที่เธอคุ้นเคยวันนี้เธอเลือกสวมเดรสสีขาวสั้นแนบเนื้อ พร้อมชั้นในสีเดียวกันตามที่มาร
@อีกด้าน“ทำไม ถึงชวนกูมาที่นี่” มาร์โค เอ่ยถามขึ้นเสียงเข้ม เมื่อตอนนี้เขากำลังนั่งดื่มสร้างสรรค์กับมู่หยาง หรือ ดีแลน เพื่อนรักสัญชาติจีนด้วยความแปลกใจ เพราะพวกเขานั่นคือมาเฟียใหญ่แถมมีคลับเป็นของตัวเองอยู่แล้ว ฉะนั้นพวกเขาไม่จำเป็นต้องออกมาท่องโลกราตรีในที่ที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้เลย“ร้านพึ่งเปิดให
“คะ...คุณ..จะทำอะไร”“ตรงนี้ของเธอ คงจะไม่สวยเหมือนเดิม” :: มาร์โค คาร์โล ::มาเฟียหนุ่มแถวหน้าและนักธุรกิจชื่อดังฉลาดเจ้าเล่ห์ และปากร้าย ไม่มีคำว่าพลาด ไม่ว่าจะธุรกิจหรือแม้กระทั่งชีวิต "เป็นแค่หมากตัวเล็กๆ จะบีบก็ตาย จะคลายก็รอด...":: ใบบัว::เด็กสาวผู้น่ารักราวกับตุ๊กตาเดินได้ดวงตาเปล่งประกา







