เข้าสู่ระบบหลายวันต่อมา...
@ห้องสมุด 17.00น.
ใบบัวสาวน้อยน่ารักนั่งทำหน้าที่บันทึกรายการยืมหนังสือที่เคาน์เตอร์หอสมุดใหญ่ ประจำมหาวิทยาลัยชื่อดัง เธอเป็นบรรณารักษ์สาวประจำอยู่ที่นี่ เพราะด้วยความช่วยเหลือของอาจารย์ และความสามารถที่มีจึงทำให้เธอได้ทำงานนี้อย่างง่ายๆ ถึงแม้จะจบเพียงแค่วุฒิมัธยมปลายก็ตาม
ด้วยความสามารถที่มาพร้อมกับดวงหน้าที่สวยจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตา จึงทำให้เธอกลายเป็นขวัญใจเหล่าบรรดาครูและนักศึกษาชาย ที่ต่างจะหยิบยืมหนังสือและรุมจีบ แต่หัวใจของใบบัวนั่นแข็งแกร่งดั่งหิน ไม่ยอมเปิดใจรับใครเข้ามาได้ง่ายๆ เพราะในเวลานี้เธอมีเป้าหมายในชีวิตที่สำคัญกว่าความรักของหนุ่มสาว
“ขอโทษนะครับ ผมไม่แน่ใจว่าจะขอยืมหนังสือเล่มนี้ดีไหม ผมยังไม่เคยอ่านมันเลย ไม่ทราบว่า...คุณ จะแนะนำผมได้ไหม”
“อ๋อ เรื่องนี้สนุกนะคะ เป็นแนวสืบสวนสอบสวน ถ้าคุณชอบก็น่าจะตรงใจ” ใบบัวตอบไปตามความจริง เมื่อมีนักศึกษาชายรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ เข้ามาถามคำถามแบบนี้กับเธอ และมันก็เป็นเฉกเช่นนี้ประจำ
“เหรอครับ....แล้วถ้าผมอยากถามเนื้อหากับคุณอย่างละเอียด จะได้มะ..ไห..ม”
“ไม่ได้!” / “อ๊ะ!”
ใบบัวอุทานด้วยความตกใจ ไม่ต่างจากนักศึกษาชายที่กำลังรู้สึกมึนงงมองหน้าชายหนุ่มผู้มาใหม่ ที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายผู้หญิงที่ตนกำลังจะจีบ แต่กับมีดวงตาที่แข็งกร้าวแบบไม่เป็นมิตร
“เอ่อ..”
"พี่บัวเสร็จหรือยังครับ"
"เบาๆ หน่อยได้ไหม นี่มันห้องสมุดนะกล้า" ใบบัวเอ็ด ต้นกล้า น้องชายสุดที่รักคนเดียวของเธอ ที่จู่ๆ โผล่ออกมาพร้อมเสียงดัง
"ขอโทษคร้าบบบบ พอดีกล้ารีบตอบไปหน่อย” เสียงทุ้มเอ่ยไพเราะกับพี่สาว แต่สายตากับแข็งกระดากใส่ผู้ชายที่มายุ่งวุ่นวายตรงหน้า ซึ่งต้นกล้ามีหน้าที่รับส่งพี่สาวเป็นประจำ และเขาก็ต้องเห็นภาพผู้ชายเหล่านี้ทุกวันจนเคยชิน
“จะยืมไหมครับหนังสือ ถ้าไม่ยืมก็เชิญ พี่ผมจะได้กลับบ้าน!”
“อะ...เอ่ออ..ครับๆ”
ใบบัวได้แต่มองนักศึกษาชายที่รีบเดินหันหลังจากไปอย่างงงๆ ด้วยความสงสาร
“กล้าเอาอีกแล้วนะ” ใบบัวเอ่ยตำหนิ น้องชายที่ยิ้มกว้างให้เธอราวกับถูกใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นอย่างมาก
“พี่บัวทำงานเสร็จหรือยังครับ กล้าตื่นเต้นแล้วนะ"
"ตื่นเต้นเรื่องอะไรกัน? เราก็มารับพี่แบบนี้ทุกวันไม่ใช่เหรอ" เธอจ้องใบหน้าหล่อที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ราวกับกำลังมีความสุขมากมายแตกต่างจากทุกวันที่ต้นกล้ามารับ
"กล้าไม่บอกหรอก มันเป็นความลับ"
"ความลับ?"
"ครับ และถ้าพี่บัวอยากรู้ ก็รีบเก็บของลงไปหากล้าข้างนอกนะ ฮ่าฮ่าฮ่า"
"เดี๋ยวสิกล้า!"
ต้นกล้าไม่ได้สนใจคำพูดของพี่สาว เขารีบเดินเร็วๆ ออกไปจากหอสมุดด้วยรอยยิ้ม
10นาทีผ่านไป..
"บอกพี่ได้หรือยัง ว่าเรามีความลับอะไรกันแน่" ใบบัวจ้องมองน้องชายตัวเองที่ยืนพิงมอเตอร์ไซค์คู่ใจ ที่ยังคงยิ้มไม่หุบ
"คือ...กล้า มีอะไรจะให้พี่บัวดู"
"อะไรเหรอ?"
"นี่ครับ" ต้นกล้ายื่นกระดาษA4สีขาวไปตรงหน้าของพี่สาว ซึ่งใบบัวก็รีบรับและหยิบขึ้นมาไล่สายตาอ่านข้อความในกระดาษอย่างละเอียด ก่อนที่ตากลมจะเบิกโตกว้าง
"กะ...กล้า...นะ..นี่..."
"ครับ กล้าสอบติดแพทย์แล้ว"
"กล้า!" ร่างเล็กโผเข้ากอดน้องชายสุดที่รักด้วยความดีใจ เมื่อความฝันของเขาและเธอได้สำเร็จแล้ว
"ฮึก..พี่ดีใจที่สุดเลย"
"กล้าก็ดีใจมากครับ" ที่ทำความฝันของตัวเอง และความฝันของพี่บัวสำเร็จ" สองร่างพี่น้องกระชับกอดกันทั้งน้ำตาแห่งความปีติ
"พี่ดีใจ พี่ดีใจจริงๆ พี่อยากให้กล้ามีงานการทำที่ดี"
"ครับ กล้าจะตั้งใจเรียน จะขยัน จบมาเป็นคุณหมอที่ดี ตั้งใจทำงาน มีเงินดูแลพี่บัวไม่ให้พี่บัวลำบากอีกแล้วครับฮึก.."
"กล้า...อย่ากดดันตัวเองแบบนั้นสิ พี่อยากให้เราทำทุกอย่างเพื่อตัวเองมากกว่านะ ส่วนพี่..ไม่เป็นไร พี่ไม่ได้ลำบาก" ใบบัวผละตัวออกมาสบตากับน้องชาย ที่ตอนนี้แดงก่ำไม่ต่างจากเธอ สิ่งที่เธอคิดและทำทุกอย่างในวันนี้เพียงแค่อยากให้ต้นกล้า มีโอกาสและชีวิตที่ดีเท่านั้น
"ฮึก...ได้ไงครับ พี่บัวคือครอบครัวของกล้า เรามีกันอยู่สองคน จะให้กล้าทิ้งพี่บัวได้ไงครับ"
"ฮึก..."
" พี่บัวเสียสละเพื่อกล้ามาทุกอย่างเลย โดยเฉพาะ เรื่องเรียนที่พี่บัวรัก ฮืออ " น้ำตาลูกผู้ชายรินไหลออกมาเป็นสาย ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าพี่สาวรักการเรียนมากขนาดไหน และเธอก็เรียนเก่งมากๆ และมีความใฝ่ฝันว่าอยากเป็นหมอเด็ก
เมื่อสองปีก่อน พ่อแม่ของใบบัวและต้นกล้าประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ และเสียชีวิตลง จึงทำให้ใบบัวกลายเป็นเสาหลักของครอบครัว ถึงแม้พ่อกับแม่จะมีเงินประกันไว้ให้ แต่มันก็ไม่มากพอที่จะส่งเสียเล่าเรียนและกินอยู่ของสองพี่น้องตลอดไปได้ ใบบัวจึงตัดสินใจเรียนจบเพียงแค่ชั้นมัธยมหก เพื่อออกมาหางานทำ และเธอก็โชคดีที่ได้โอกาส ได้มาทำงานในที่ที่ตัวเองชอบ ถึงจะไม่ได้เล่าเรียนเธอก็ยังได้อ่านหนังสืออย่างที่ตัวเองรัก
"พี่อยู่แบบนี้ก็มีความสุขดีแล้วนะ แถมได้อ่านหนังสือฟรีด้วย"
"พี่บัว กล้าแอบลงสอบชิงทุนไว้ด้วย ถ้ากล้าได้ พี่บัวกลับไปเรียน สอบเป็นหมอได้เลยนะ"
"..... พี่ขอคิดดูก่อนนะ ถึงกล้าจะได้ทุน แต่เงินมันก็ต้องใช้มากอยู่ดี พี่อยากเก็บเงินให้ได้มากๆ กว่านี้ พี่อยากให้เราเรียนแบบไม่ต้องมาห่วงพี่หรือห่วงเรื่องเงินนะกล้า" ใบบัวพูดไปอย่างที่ใจคิด ถึงเธอจะอยากเรียนแพทย์อย่างน้องชายมากก็ตาม
ต้นกล้าได้แต่มองใบหน้าของพี่สาว ที่ไม่ว่าอย่างไงเธอก็จะเสียสละให้เขาเสมอ จนอดไม่ได้ที่น้ำตาลูกผู้ชายจะรินไหลออกมาอีกครั้ง
"ฮึก..กล้าขอโทษ.. ที่ช่วยพี่บัวไม่ได้เลย"
"ใครบอก กล้าช่วยพี่ได้มากตั้งหาก เพราะวันนี้กล้าทำให้พี่มีความสุขมากจริงๆ" มือเล็กยกขึ้นลูบหัวน้องชายด้วยความรักหวังปลอบประโลม แค่เห็นน้องชายมีความสุขนั่นก็คือความสำเร็จของเธอแล้ว
"ฮือออ พี่บัวขอบคุณนะครับ" ต้นกล้าโผเข้ากอดพี่สาวอีกครั้ง
"ไม่ต้องร้องแล้วนะ ตัวโตเกินพี่แล้วทำมาขี้แยไปได้" ใบบัวผละตัวออก เช็ดคราบน้ำตาให้กับน้องชายที่เธอรักมากที่สุดในโลก
"พี่บัวก็ขี้แย"
"คิก..คิก..โอเคๆ งั้นวันนี้เราเลี้ยงฉลองกันดีไหม ว่าที่นักศึกษาแพทย์"
"....เรียกแบบนี้กล้าก็เขินแย่นะ....”
“ทานอะไรดีคะ คุณหมอ”
“งั้น.....วันนี้หมูกระทะของโปรดพี่บัว เป็นไงครับ "
"ได้สิครับ พี่อยากกินอยู่พอดีเลย"
"งั้นไปกันครับ"
ต้นกล้าเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าลวกๆ ใบบัวเองก็เอื้อมไปหยิบหมวกกันน็อค ใบใหญ่สวมให้กับต้นกล้าและตัวเอง พร้อมนั่งขึ้นซ้อนท้ายจับเอวน้องชายแน่นอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ ทั้งคู่จึงเดินทางออกไปโดยไม่รู้เลยว่า มีสายตาของใครบางคนกำลังจ้องมองพวกเขาอยู่
"จัดการเลย กูเลือกคนนี้"
“เหรอคะ”"ใช่ค่ะ" ใบบัวพยักหน้าตอบรับให้กับลูกสาวขี้สงสัย ยกมือขึ้นมาจับแก้มอ้วนลูกเบาๆ “มันคือการแสดงความรักของแด๊ดที่มีให้กับมัม แบบผู้ใหญ่ซึ่งโตไป จัสมินและเดซี่ ห้ามให้ใครมาทำแบบนี้โอเคไหม?” มาร์โคเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมยกนิ้วชี้ไปยังใบหน้าของลูกสาวทั้งสองคนสลับไปมา“คะ?” จัสมิน“โอเช” (โอเค) เดซี่“เยี่ยม” มาร์โคยกนิ้วโป้งขึ้นให้เดซี่ ลูกสาวคนเล็กที่มักจะเชื่อฟังคำของเขามากที่สุดในขณะที่จัสมินยังคงแสดงสีหน้าสงสัย แตกต่างจากเดซี่ ที่พยักหน้าตอบรับคำพูดของผู้เป็นพ่อโดยที่ไม่ได้รู้ความหมายจริงๆ เหมือนอย่างเคย“จัสมินว่ายังไงครับ น้องตอบรับแด๊ดว่าโอเคแล้วนะ”“โอเช โอเช โอเช” (โอเค โอเค โอเค) จัสมินมองท่าทางกระดี๊กระด๊าของน้องสาว ปากเล็กยังคงพูดเจื้อยแจ้วออกมาไม่หยุดก่อนที่เธอจะเลื่อนสายตาขึ้นไปสบตาผู้เป็นพ่อ“โอเคค่ะ จัสมินจะไม่ให้กัดปาก จัสมินกลัวเจ็บ”“หึดี...หนูต้องจำไว้นะ ว่ามันเจ็บห้ามให้ผู้ชายที่ไหนมาทำได้...” มาร์โคยกยิ้มด้วยความพอใจที่ลูกสาวทั้งสองคนเชื่อฟังในคำสอนของเขา ในขณะที่ใบบัวได้แต่ยิ้มและส่ายศีรษะน้อยๆ ยอมใจในความห่วงลูกสาวของสามีจริงๆ22.00 น.ห้องนอนหรูหร
หลายปีต่อมา....@คฤหาสน์มาร์โค“แด๊ดดี๊ทานด้วยกันไหมคะ”“ไม่ล่ะ”ใบบัวเดินตรงเข้าในห้องนั่งเล่นเอ่ยทักสามีพร้อมกับในมือที่ถือจานขนมปังมาด้วย เธอหย่อนตัวลงนั่งที่โซฟาข้างๆ สามีที่ตอนนี้กำลังสีหน้าเคร่งเครียดสายตาจ้องอยู่ที่หน้าจอไอแพด“งานมีปัญหาเหรอคะ แด๊ดดี๊ดูเครียดๆ” ใบบัวเอ่ยถามอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง“นิดหน่อยค่ะ มีต้องแก้ไขนิดหน่อย” เสียงทุ้มตอบกลับเสียงนุ่ม ที่คงจะมีแต่ภรรยาและลูกๆเท่านั้นที่จะได้ยินเสียงของเขาในโทนนี้“อ๋า...” ใบบัวพยักหน้าอย่างเข้าใจ จึงเลิกให้ความสนใจกับสามีหันกลับมาหยิบขนมปังที่โรยด้วยเนยน้ำตาลของโปรดของเธอขึ้นมากัดกินอย่างเอร็ดอร่อยมาร์โคละสายจากหน้าจอหันไปมองภรรยาสาวเมื่องานในมือนั้นเสร็จเรียบร้อย มุมปากหนาจะยกยิ้มขึ้นทันทีที่ใบบัวกำลังตั้งหน้าตาตั้งตาทานขนมคำใหญ่จนแก้มป่องเป็นท่าทางน่ารักๆ ที่เขานั้นเห็นเป็นประจำ“ปากเลอะหมดแล้ว” ตาคมจับจ้องที่ริมฝีปากอิ่ม ใช้นิ้วแกร่งแตะลงที่เศษขนมปังที่ติดอยู่ที่ริมฝีปาก ปลายนิ้วถูไถเบาๆ ราวกับทำความสะอาดก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตาหวานด้วยแววตาที่แสนจะอบอุ่น“เด็กน้อย..” เสียงทุ้มนุ่มเปล่งออกมาเบาๆ พลางทำให้หัวใจดวงน้
“แด๊ดดี๊!” ใบบัวขึ้นเสียงดุจนมาร์โค เมินใบหน้าไปทางอื่นจำใจปล่อยร่างป้อมทันทีที่เป็นอิสระ จัสมินก็รีบเดินตรงปรี่ไปหาพริบพราว ให้คุณป้าแสนสวยกอดและอุ้มขึ้นมาบนหน้าตัก ส่วนพริบพราวเองรับร่างป้อมก้มลงหอมแก้มป่องในทันที“หอมจัง”“ขอบคุณคะ ป้าพราวแซนซวย~” (แสนสวย)“แสนสวยค่ะ แสนสวย” พริบพราวรีบพูดแก้แทบไม่ทัน“ฮ่าๆๆ” เซนระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังไม่เกรงใจภรรยาเลยแม้แต่น้อย เขารู้สึกชอบใจเป็นอย่างมาก ไม่ต่างจากทุกคนที่นั่งอยู่ ต่างหัวเราะอมยิ้มกันเป็นแถวๆ“หึๆ ลูกแด๊ดก็ต้องแบบนี้สิ” มาร์โคยิ้มพร้อมยกนิ้วโป้งให้ลูกสาวทั้งสองมือ ....เองก็ยิ้มกลับให้กับผู้เป็นพ่ออย่างไร้เดียงสา“เอ่อ..น้องจัสมิน ยังพูดสอเสือยังไม่ค่อยชัดค่ะ พี่พราว” ใบบัวรีบพูดอธิบายเสริม กลัวพริบพราวจะรู้สึกไม่ดี“คิก..คิก...เหมือนอาบิเกล ตอนเด็กๆ เลยค่ะ” มิลินกลั้นขำไว้แทบไม่อยู่“ไม่เป็นไรค่ะ น้องบัว เมื่อก่อนสองแสบก็บอกว่าแม่ซวย แม่ซวยทั้งวันทั้งคืนเหมือนกัน / คิก..คิก..แต่น่ารักแบบนี้ป้าไม่โกรธหรอกนะคะ”“คิก..คิก..” จัสมินหัวเราะรวน เมื่อป้าพราวฟัดเข้าที่แก้มป่อง ๆ“แม่..” / “แม่!”ไบร์ทตัน และ ซอว์เยอร์ ตะโกนวิ่งมาแต่ไก
ตอนพิเศษ 41ปีต่อมา....“มาแล้วค่ะน้าบัว~” เสียงใสของอาบิเกล ดังมาแต่ไกลจนคนท้องแก่ที่นั่งรอนั้นได้ยิ้มและเผลอยิ้มออกมากว้าง“ค่อยๆ เดินค่ะ เดี๋ยวล้ม” ใบบัว“งื้อออออ” อาบิเกลไม่ได้สนใจเสียงใครแต่อย่างใด เธอยังคงรีบวิ่งแจ้นมาหยุดและใช้มือเล็กเกาะไว้ที่หัวเข่าของใบบัวมองท้องที่ใหญ่โตด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย พร้อมเอ่ยถามเสียงแจ๋ว“เมื่อไหร่น้องจะออกมาค่ะ”“ใกล้แล้วค่ะ น่าจะอีกไม่กี่วัน”“อาบิเกล เดินไม่รอแม่กับพ่อเลยนะ” มิลินที่พึ่งเดินมาถึงเอ็ดลูกสาวอย่างไม่จริงจังมากนัก“ใบบัวมองไปตามเสียงจากทางด้านหลังก่อนจะรีบยกมือไหว้คาร์เตอร์ และมิลินที่กำลังจูงมือลูกชายสุดหล่อ อย่างอาเธอร์มาด้วยวันนี้เป็นวันพิเศษอีกหนึ่งวันที่เหล่าแก๊งมาเฟียหนุ่มมาเฉลิมฉลอง ก่อนที่มาร์โค จะกลายเป็นคุณพ่อลูกสองเมื่อใบบัวที่ท้องแก่คลอดลูกสาวอีกคนออกมา คงจะวุ่นวายเลี้ยงทารกน้อยไปอีกสักพัก จะหาเวลามาร่วมสร้างกันแบบนี้อีกนาน“ไอ้ดีแลน กับน้องมึงจะมาไหม” คาร์เตอร์หย่อนกายลงที่โซฟาหรูฝั่งตรงข้ามของมาร์โค ตาคมกริบพลางมองไปยังรอบๆ บ้าน“ไม่มา ไอ้ดีแลนมันอยู่จีน ส่วนมาร์ตินกูไม่รู้”“อืม”“คิดถึง น้องจัสมินจังเลยครับ”อาบิ
ดอกไม้งามกระดกตามนิ้วมือรัวๆ เมื่อเธอนั้นกำลังจะเสร็จ มาร์โคที่รับรู้ได้ถึงภายในที่กำลังตอดรัด ก็ใช้นิ้วร้ายหมุนควงเป็นวงกลมจนสมใจก่อนจะยัดนิ้วแกร่งให้ลึกและกระดกปลายนิ้วร้อนรัวๆ ขยับมือแรงๆ อีกครั้ง จนช่วงล่างนั้นสั่นสะเทือนเหมือนว่ามันกำลังจะพังราวกับมีแผ่นดินไหว“มะ..ไม่ไหวแล้ว! ระ..แรงๆ ขอแรงๆ!”“ปล่อยมันออกมา ซี๊ดดดด” มาร์โคพูดพลางขยับมือให้แรงขึ้น ส่วนมืออีกข้างก็จับมือเล็กให้มาสาวเข้าที่ท่อนเอ็นใหญ่แรงๆ“อ๊ายยยยยยย!!!”เสียงหวานร้องออกมาดังลั่น น้ำหวานที่เก็บไหวไหลกระฉูดออกมา จนสมองตอนนี้มันขาวโพลนหลับตาแน่นอย่างเปี่ยมสุข แต่ก็เพียงไม่นานดวงตาหวานก็ต้องเบิกตาโตกว้างอีกครั้ง ปั่กกกก!!!“กรี๊ดดดดดดดดด”เสียงหวานร้องดังลั่นมากกว่าเก่า มาร์โคอัดกระแทกมังกรยักษ์เข้ามาในช่องทางรักอย่างแรง แบบครั้งเดียวและสุดโคนความยาว โดยที่ไม่รอให้เธอนั้นได้ตั้งตัวเลย“จะ..จุก...”“ซี๊ดดด อย่ารัดเอ็นแด๊ดดี๊แน่นแบบนี้ แด๊ดดี๊จะแตก...ฟู่....”“บะ..บัว..มะ..เหมือนจะเสร็จอีกรอบเลยค่ะ...”“อ้าส์...ตั้งแต่มีลูก บัวก็มีความรู้สึกเร็วขึ้นมากกว่าเดิม แด๊ดดี๊ชอบ”ดวงตาคมมองใบหน้าสวยที่ขึ้นสีแดงจากฤทธิ์ของไฟแ
“เอ่อ..” ใบบัวได้แต่มองกลับไปอย่างงงๆ แต่ไม่ทันที่จะได้ถามต่อไปร่างของเธอจะถูกอุ้มออกไปจากห้องนั่งเล่นเสียก่อน โดยที่เท้าหนาเดินก้าวฉับๆ ตรงไปยังห้องนอนไม่ปล่อยให้ใบบัวได้ถามอะไรอีกเลยปัง...“แด๊ดดี๊จะทำอะไรคะ” ใบบัวเอ่ยถามขึ้นขณะที่กำลังนั่งอยู่ปลายเตียงนอนใหญ่ มองการกระทำของสามีที่กำลังเดินไปล็อกประตูห้องไว้อย่างแน่นหนา“แด๊ดดี๊อยากทำรัก” มาร์โคเอ่ยตอบกลับมาด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย พลางรีบถอดเสื้อเชิ้ตสีดำราคาแพง ตามด้วยกางเกงสีดำเข้าชุดปล่อยให้มันหล่นไปกองที่พื้นอย่างไม่ไยดี“ทะ..ทำรัก..ได้ไงคะ แขกอยู่เต็มบ้าน ลูกก็อยู่ด้านล่าง” เสียงหวานเอ่ยตะกุกตะกัก มองสีหน้าและแววตาที่คุกคามของสามี ก่อนที่จะต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เมื่อเลื่อนสายตาลงมามองเจ้ามังกรยักษ์ที่กำลังขยายตัวใหญ่ขึ้นกำลังเดินตรงมาหาเธอ“นั่นแหละ แขกเต็มบ้าน ลูกอยู่ข้างล่าง เราถึงจะทำรักกันได้”“บัวไม่เข้าใจ ว๊ายยยย” ร่างเล็กถูกกระชากตัวให้เข้าใกล้มังกรยักษ์ที่กำลังชี้มายังใบหน้าของเธอ จนมันปะทะเข้ากับริมฝีปากอิ่มจนได้กลิ่นของบุรุษชาย“เราก็แค่ฝากจัสมินให้เพื่อนๆ พี่ดูแล อย่างที่พวกมันชอบทำกับเราไง ฝากดูแลลูกสักสองชั่วโ
“เหรอ...แล้วไง...”“กรี๊ดดด ปล่อยบัวนะ!”ใบบัวพยายามดีดดิ้นอีกครั้ง มือเล็กพยายามผลักดันหน้าอกแกร่งให้ออกห่างหวังจะหลุดพ้นจากพันธนาการนี้ได้ แต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อมาร์โคกลับกอดรัดร่างนุ่มนั่นแน่นขึ้นมากกว่าเดิม“จะดิ้น เพื่อเพิ่มราคาทำไม เธอจะเอาเงินเท่าไหร่ก็พูดมา”“อ๊ายยย ปล่อยนะ ก็บัวบอกว่าบัวไม่ไ
@อีกด้าน“ทำไม ถึงชวนกูมาที่นี่” มาร์โค เอ่ยถามขึ้นเสียงเข้ม เมื่อตอนนี้เขากำลังนั่งดื่มสร้างสรรค์กับมู่หยาง หรือ ดีแลน เพื่อนรักสัญชาติจีนด้วยความแปลกใจ เพราะพวกเขานั่นคือมาเฟียใหญ่แถมมีคลับเป็นของตัวเองอยู่แล้ว ฉะนั้นพวกเขาไม่จำเป็นต้องออกมาท่องโลกราตรีในที่ที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้เลย“ร้านพึ่งเปิดให
“คะ...คุณ..จะทำอะไร”“ตรงนี้ของเธอ คงจะไม่สวยเหมือนเดิม” :: มาร์โค คาร์โล ::มาเฟียหนุ่มแถวหน้าและนักธุรกิจชื่อดังฉลาดเจ้าเล่ห์ และปากร้าย ไม่มีคำว่าพลาด ไม่ว่าจะธุรกิจหรือแม้กระทั่งชีวิต "เป็นแค่หมากตัวเล็กๆ จะบีบก็ตาย จะคลายก็รอด...":: ใบบัว::เด็กสาวผู้น่ารักราวกับตุ๊กตาเดินได้ดวงตาเปล่งประกา
“ดื่มเถอะนะคะ!” ใบบัวผลักใบหน้าหล่อที่กำลังอยู่ตรงซอกคอ แถมครั้งนี้เธอเผลอขึ้นเสียงดังด้วย“.....ใบบัว....ทำไมเธอถึงดูอยากให้ฉันดื่มไวน์ขวดนั้นจังนะ มันมีอะไรอยู่ในขวดเหรอ?”“ปะ..เปล่านะคะ มะ..ไม่มี บัวก็แค่...แค่อยากเอาใจ” ใบบัวรีบกอดร่างใหญ่ เงยหน้าจูบซับเข้าที่ปลายคางอย่างน่ารัก เมื่อเขาแสดงออกมา







