ขังรัก มาเฟีย: 5 - จัดการคนนี้

หลายวันต่อมา...

@ห้องสมุด 17.00น.

ใบบัวสาวน้อยน่ารักนั่งทำหน้าที่บันทึกรายการยืมหนังสือที่เคาน์เตอร์หอสมุดใหญ่ ประจำมหาวิทยาลัยชื่อดัง เธอเป็นบรรณารักษ์สาวประจำอยู่ที่นี่ เพราะด้วยความช่วยเหลือของอาจารย์ และความสามารถที่มีจึงทำให้เธอได้ทำงานนี้อย่างง่ายๆ ถึงแม้จะจบเพียงแค่วุฒิมัธยมปลายก็ตาม

ด้วยความสามารถที่มาพร้อมกับดวงหน้าที่สวยจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตา จึงทำให้เธอกลายเป็นขวัญใจเหล่าบรรดาครูและนักศึกษาชาย ที่ต่างจะหยิบยืมหนังสือและรุมจีบ แต่หัวใจของใบบัวนั่นแข็งแกร่งดั่งหิน ไม่ยอมเปิดใจรับใครเข้ามาได้ง่ายๆ เพราะในเวลานี้เธอมีเป้าหมายในชีวิตที่สำคัญกว่าความรักของหนุ่มสาว

“ขอโทษนะครับ ผมไม่แน่ใจว่าจะขอยืมหนังสือเล่มนี้ดีไหม ผมยังไม่เคยอ่านมันเลย ไม่ทราบว่า...คุณ จะแนะนำผมได้ไหม”

“อ๋อ เรื่องนี้สนุกนะคะ เป็นแนวสืบสวนสอบสวน ถ้าคุณชอบก็น่าจะตรงใจ” ใบบัวตอบไปตามความจริง เมื่อมีนักศึกษาชายรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ เข้ามาถามคำถามแบบนี้กับเธอ และมันก็เป็นเฉกเช่นนี้ประจำ

“เหรอครับ....แล้วถ้าผมอยากถามเนื้อหากับคุณอย่างละเอียด จะได้มะ..ไห..ม”

“ไม่ได้!” / “อ๊ะ!”

ใบบัวอุทานด้วยความตกใจ ไม่ต่างจากนักศึกษาชายที่กำลังรู้สึกมึนงงมองหน้าชายหนุ่มผู้มาใหม่ ที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายผู้หญิงที่ตนกำลังจะจีบ แต่กับมีดวงตาที่แข็งกร้าวแบบไม่เป็นมิตร

“เอ่อ..”

"พี่บัวเสร็จหรือยังครับ"

"เบาๆ หน่อยได้ไหม นี่มันห้องสมุดนะกล้า" ใบบัวเอ็ด ต้นกล้า น้องชายสุดที่รักคนเดียวของเธอ ที่จู่ๆ โผล่ออกมาพร้อมเสียงดัง

"ขอโทษคร้าบบบบ พอดีกล้ารีบตอบไปหน่อย” เสียงทุ้มเอ่ยไพเราะกับพี่สาว แต่สายตากับแข็งกระดากใส่ผู้ชายที่มายุ่งวุ่นวายตรงหน้า ซึ่งต้นกล้ามีหน้าที่รับส่งพี่สาวเป็นประจำ และเขาก็ต้องเห็นภาพผู้ชายเหล่านี้ทุกวันจนเคยชิน

“จะยืมไหมครับหนังสือ ถ้าไม่ยืมก็เชิญ พี่ผมจะได้กลับบ้าน!”

“อะ...เอ่ออ..ครับๆ”

ใบบัวได้แต่มองนักศึกษาชายที่รีบเดินหันหลังจากไปอย่างงงๆ ด้วยความสงสาร

“กล้าเอาอีกแล้วนะ” ใบบัวเอ่ยตำหนิ น้องชายที่ยิ้มกว้างให้เธอราวกับถูกใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นอย่างมาก

“พี่บัวทำงานเสร็จหรือยังครับ กล้าตื่นเต้นแล้วนะ"

"ตื่นเต้นเรื่องอะไรกัน? เราก็มารับพี่แบบนี้ทุกวันไม่ใช่เหรอ" เธอจ้องใบหน้าหล่อที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ราวกับกำลังมีความสุขมากมายแตกต่างจากทุกวันที่ต้นกล้ามารับ

"กล้าไม่บอกหรอก มันเป็นความลับ"

"ความลับ?"

"ครับ และถ้าพี่บัวอยากรู้ ก็รีบเก็บของลงไปหากล้าข้างนอกนะ ฮ่าฮ่าฮ่า"

"เดี๋ยวสิกล้า!"

ต้นกล้าไม่ได้สนใจคำพูดของพี่สาว เขารีบเดินเร็วๆ ออกไปจากหอสมุดด้วยรอยยิ้ม

10นาทีผ่านไป..

"บอกพี่ได้หรือยัง ว่าเรามีความลับอะไรกันแน่" ใบบัวจ้องมองน้องชายตัวเองที่ยืนพิงมอเตอร์ไซค์คู่ใจ ที่ยังคงยิ้มไม่หุบ

"คือ...กล้า มีอะไรจะให้พี่บัวดู"

"อะไรเหรอ?"

"นี่ครับ" ต้นกล้ายื่นกระดาษA4สีขาวไปตรงหน้าของพี่สาว ซึ่งใบบัวก็รีบรับและหยิบขึ้นมาไล่สายตาอ่านข้อความในกระดาษอย่างละเอียด ก่อนที่ตากลมจะเบิกโตกว้าง

"กะ...กล้า...นะ..นี่..."

"ครับ กล้าสอบติดแพทย์แล้ว"

"กล้า!" ร่างเล็กโผเข้ากอดน้องชายสุดที่รักด้วยความดีใจ เมื่อความฝันของเขาและเธอได้สำเร็จแล้ว

"ฮึก..พี่ดีใจที่สุดเลย"

"กล้าก็ดีใจมากครับ" ที่ทำความฝันของตัวเอง และความฝันของพี่บัวสำเร็จ" สองร่างพี่น้องกระชับกอดกันทั้งน้ำตาแห่งความปีติ

"พี่ดีใจ พี่ดีใจจริงๆ พี่อยากให้กล้ามีงานการทำที่ดี"

"ครับ กล้าจะตั้งใจเรียน จะขยัน จบมาเป็นคุณหมอที่ดี ตั้งใจทำงาน มีเงินดูแลพี่บัวไม่ให้พี่บัวลำบากอีกแล้วครับฮึก.."

"กล้า...อย่ากดดันตัวเองแบบนั้นสิ พี่อยากให้เราทำทุกอย่างเพื่อตัวเองมากกว่านะ ส่วนพี่..ไม่เป็นไร พี่ไม่ได้ลำบาก" ใบบัวผละตัวออกมาสบตากับน้องชาย ที่ตอนนี้แดงก่ำไม่ต่างจากเธอ สิ่งที่เธอคิดและทำทุกอย่างในวันนี้เพียงแค่อยากให้ต้นกล้า มีโอกาสและชีวิตที่ดีเท่านั้น

"ฮึก...ได้ไงครับ พี่บัวคือครอบครัวของกล้า เรามีกันอยู่สองคน จะให้กล้าทิ้งพี่บัวได้ไงครับ"

"ฮึก..."

" พี่บัวเสียสละเพื่อกล้ามาทุกอย่างเลย โดยเฉพาะ เรื่องเรียนที่พี่บัวรัก ฮืออ " น้ำตาลูกผู้ชายรินไหลออกมาเป็นสาย ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าพี่สาวรักการเรียนมากขนาดไหน และเธอก็เรียนเก่งมากๆ และมีความใฝ่ฝันว่าอยากเป็นหมอเด็ก

เมื่อสองปีก่อน พ่อแม่ของใบบัวและต้นกล้าประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ และเสียชีวิตลง จึงทำให้ใบบัวกลายเป็นเสาหลักของครอบครัว ถึงแม้พ่อกับแม่จะมีเงินประกันไว้ให้ แต่มันก็ไม่มากพอที่จะส่งเสียเล่าเรียนและกินอยู่ของสองพี่น้องตลอดไปได้ ใบบัวจึงตัดสินใจเรียนจบเพียงแค่ชั้นมัธยมหก เพื่อออกมาหางานทำ และเธอก็โชคดีที่ได้โอกาส ได้มาทำงานในที่ที่ตัวเองชอบ ถึงจะไม่ได้เล่าเรียนเธอก็ยังได้อ่านหนังสืออย่างที่ตัวเองรัก

"พี่อยู่แบบนี้ก็มีความสุขดีแล้วนะ แถมได้อ่านหนังสือฟรีด้วย"

"พี่บัว กล้าแอบลงสอบชิงทุนไว้ด้วย ถ้ากล้าได้ พี่บัวกลับไปเรียน สอบเป็นหมอได้เลยนะ"

"..... พี่ขอคิดดูก่อนนะ ถึงกล้าจะได้ทุน แต่เงินมันก็ต้องใช้มากอยู่ดี พี่อยากเก็บเงินให้ได้มากๆ กว่านี้ พี่อยากให้เราเรียนแบบไม่ต้องมาห่วงพี่หรือห่วงเรื่องเงินนะกล้า" ใบบัวพูดไปอย่างที่ใจคิด ถึงเธอจะอยากเรียนแพทย์อย่างน้องชายมากก็ตาม

ต้นกล้าได้แต่มองใบหน้าของพี่สาว ที่ไม่ว่าอย่างไงเธอก็จะเสียสละให้เขาเสมอ จนอดไม่ได้ที่น้ำตาลูกผู้ชายจะรินไหลออกมาอีกครั้ง

"ฮึก..กล้าขอโทษ.. ที่ช่วยพี่บัวไม่ได้เลย"

"ใครบอก กล้าช่วยพี่ได้มากตั้งหาก เพราะวันนี้กล้าทำให้พี่มีความสุขมากจริงๆ" มือเล็กยกขึ้นลูบหัวน้องชายด้วยความรักหวังปลอบประโลม แค่เห็นน้องชายมีความสุขนั่นก็คือความสำเร็จของเธอแล้ว

"ฮือออ พี่บัวขอบคุณนะครับ" ต้นกล้าโผเข้ากอดพี่สาวอีกครั้ง

"ไม่ต้องร้องแล้วนะ ตัวโตเกินพี่แล้วทำมาขี้แยไปได้" ใบบัวผละตัวออก เช็ดคราบน้ำตาให้กับน้องชายที่เธอรักมากที่สุดในโลก

"พี่บัวก็ขี้แย"

"คิก..คิก..โอเคๆ งั้นวันนี้เราเลี้ยงฉลองกันดีไหม ว่าที่นักศึกษาแพทย์"

"....เรียกแบบนี้กล้าก็เขินแย่นะ....”

“ทานอะไรดีคะ คุณหมอ”

“งั้น.....วันนี้หมูกระทะของโปรดพี่บัว เป็นไงครับ "

"ได้สิครับ พี่อยากกินอยู่พอดีเลย"

"งั้นไปกันครับ"

ต้นกล้าเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าลวกๆ ใบบัวเองก็เอื้อมไปหยิบหมวกกันน็อค ใบใหญ่สวมให้กับต้นกล้าและตัวเอง พร้อมนั่งขึ้นซ้อนท้ายจับเอวน้องชายแน่นอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ ทั้งคู่จึงเดินทางออกไปโดยไม่รู้เลยว่า มีสายตาของใครบางคนกำลังจ้องมองพวกเขาอยู่

"จัดการเลย กูเลือกคนนี้"